O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Het is lang geleden dat hij zo intiem is geweest. Hij heeft lange tijd, eigenlijk altijd, moeite gehad om zich open te stellen naar een ander toe. Zeker op deze manier. Hij geeft zichzelf normaal gesproken niet zo snel, hij vraagt het ook niet zo snel van zijn geliefdes. Hij is een gesloten persoon. Het was duidelijk dat de apocalypse mensen in een oogwenk kon veranderen.
Want dit moment met haar, voelde zo natuurlijk aan. Hoewel ze fel tegen elkaar waren geweest, met de nodige woordenwisselingen en zij hem praktisch gezien had weggestuurd door te zeggen dat ze hem af zou zetten en daarna terug keren naar de grot, was er vanaf het eerste moment al een aantrekkingskracht tussen hen. Misschien kwam dat doordat zij ten strijde kwam aan zijn zijde en daarmee zijn leven heeft gered. Misschien kwam het doordat ze elkaar al bleken te kennen en zij schijnbaar een verliefdheid naar hem had.
Een zachte kreun ontsnapt over zijn lippen als haar vingers over zijn rug gaan. Hij wilt haar, en momenteel is het alsof heel die apocalypse niet bestaat. Alsof er geen zombies zijn, alsof er geen ellende is. Hij vergeet de hele wereld, omdat zij momenteel zijn wereld is. Er is niks anders dan de manier waarop zij hem aanraakt, hoe zij naar hem kijkt. Voorzichtig, omdat hij haar geen pijn wilt doen, gaat bij boven haar hangen terwijl zij zich onder hem overgeeft aan zijn handelingen. Zijn handen steunen naast haar hoofd. Hij kijkt naar haar.
Ze is mooi. Hij heeft nog nooit iets mooiers gezien dan haar. Hij realiseert zich dat hij zijn leven zal geven voor haar, om haar te redden. Zijn vader heeft hem ooit verteld dat wanneer je de liefde tegen komt, dat het goed zal zijn. Dat je geen vraagtekens zal hebben, geen twijfels en dat zij het enige zal zijn dat in je wereld bestaat. Dat alles en iedereen ervoor moet wijken, zolang je haar maar gelukkig kan maken. Daar is geen eeuwigheid voor nodig, maar slechts een seconde.
Hij drukt een kus op haar lippen en geeft haar waar ze zo gewillig naar verlangt. Hij kreunt zacht. Hopelijk doet hij haar geen pijn. Ze verlangt net zoveel naar hem als hij naar haar. Het was een impulsief moment en toch ging hij met haar om alsof ze gemaakt was van porselein. Liefdevol. Dat was het. Het was geen moment om ruw te zijn, de hele apocalypse was al ruw genoeg. Hij beweegt rustig, in haar en kust haar opnieuw. Hij zou haar eindeloos kunnen kussen. Vurig hoopt hij dat dit niet de laatste keer is.

Ze knikt. Ze kijkt voor zich uit. De wegen waren verlaten, de omgeving was leeg en het zou niet lang meer duren voordat de nacht zou vallen. Er leek niets meer in de wijde omgeving te zijn. Inmiddels had ze al geleerd dat zombies zich vooral in lege auto's en gebouwen verstopten, wist ze hoe een wapen werkte en kon ze redelijk goed overweg met een katapult en steentjes. Er kwamen niet vaak zombies bij Franklin's kamp, omdat hij het goed beveiligd had en iedereen leerde om zichzelf te verdedigen. Even vraagt ze zich af of het echt een goed idee was om weg te gaan, maar als ze herinnert dat Franklin een gestoord ideaalbeeld heeft is ze blij dat ze nu hier is. Bij Nathaniel. Die ze verder niet eens zo heel goed kent.
"I'm happy you feel fine.." zegt ze zacht. Het geeft haar hoop, dat zijn vaccin heeft gewerkt en dat hij nu in orde is. Misschien kan het de hele mensheid redden en zou de wereld weer terug gaan naar hoe het was. Natuurlijk was dat een droom, maar niks was onmogelijk, toch? Ze knikt begripvol en werpt haar blik weer op hem. "I guess I'll have to give you mercy, yes, ofcourse. I assume you will do the same," antwoord ze. Want ook zij kon op een dag aangevallen worden of in een gevaarlijke situatie terecht komen. Tegenwoordig waren mensen misschien nog gevaarlijker dan zombies. Iedere overlevende kreeg een soort ideaalbeeld van zijn of haar eigen wereld. Een soort utopia. Sommigen waren bereid om daar alles voor te doen, zoals Franklin. Het heeft haar in zekere zin getraumatiseerd, maar dat probeert ze weg te duwen.
Ze voelt zijn hand de hare vastpakken. Met haar duim streelt ze over zijn hand. "We will get there and everything is going to be great.." zegt ze zacht. Hoopvol, positief. Zo probeerde ze te blijven. Ze glimlacht zwak. "Can I ask you some personal questions?" vraagt ze hem. Ze bijt op haar onderlip. Ze weet niet zoveel van hem en wilt hem graag beter leren kennen.

Re: O | To the moon and back.

Oké, misschien was het niet geheel gek om een beetje sociaal contact te hebben met iemand. Daarnaast was Yulia een dusdanige tijd alleen geweest, dat ze het misschien wel kon waarderen ook, ondanks haar ietwat verharde karakter en weliswaar de houding alsof het haar helemaal niets kon interesseren. Dat kon het haar namelijk wel... Het was niet leuk om alleen te zijn, om alleen te moeten overleven, om van dag tot dag te moeten leven met de vraag of je die dag wel eten ging vinden, drinken, of dat je niet midden in een groep zombies terecht kwam. De zombies werden meer en meer, en ze leken ook elke keer weer te ontwikkelen. Alsof het een aparte soort op zich werd. Net zoals de mens zich had geëvolueerd. Daarom was het misschien wel nodig dat ze tijd ging vinden om de notities van haar vader meer grondig te bestuderen. Of ze het moest delen met Max... dat wist ze nog niet.
Yulia wist echter niet heel goed waar ze verder mee bezig was. Misschien was het wel gewoon het idee dat ze hem van een ver verleden kende en dat het daarom ergens, ondanks dat ze hem niét vertrouwde, wél vertrouwd aanvoelde. Dat waren twee verschillende dingen in haar beleving. Daarnaast kon niemand het hen kwalijk nemen om een beetje affectie te vragen van elkaar, toch? In haar beleving zou dit een eenmalig iets zijn, dat was het beste. Al was het de vraag geweest of Max op haar in was gegaan, tot haar eigen verbazing eigenlijk omdat ze best uit een rare hoek was gekomen met haar handelingen. Erg vond ze het niet dat hij haar kus beantwoordde, het zorgde voor een aangename afleiding en heel even de tijd om juist niét over allerlei dingen na te denken. De grot bood hen veiligheid, het vuur verwarmde het een beetje en ze konden een nacht even veilig uitrusten.
Haar vingertoppen van de hand die niet in Max's nek had gelegen, hadden hun weg langs zijn rug gevonden. Het gaf haar een fijn gevoel om iets tegen haar huid aan te hebben en zijn rug om die reden iets te strelen. Hoewel ze zijn lippen niet los had gelaten, de kus niet had afgebroken, had ze haarzelf (misschien wat onhandig) wat in een positie onder hem weten te wurmen. Uitnodigend had ze haar heupen dan ook tegen die van hem aan geduwd, hem op die manier toestemming gevend zonder daadwerkelijk woorden te gebruiken. Met dit soort dingen raakte ze liever niet in gesprek, als ze heel eerlijk was. Heel even hoefde ze niet te denken aan een apacolypse en alles wat erbij kwam kijken.

Nate knikte. ''That's te best. I feel fine.'', verzekerde hij Ciara nog een keer. Hij had geen behoefte om haar op te eten in elk geval en iets van haar brein te proeven... Dat idee alleen al maakte hem misselijk en dat was een menselijk trekje, hij kon er dus vanuit gaan dat alles verder in orde was met hem. Behalve dan zijn ogen en het gevoel de hele wereld aan te kunnen, maar als dat alles was? Daarom kon hij zich er dus ook niet druk om maken en kon hij slechts afwachten wat het op een lang termijn zou doen. Maar ondanks bleef hij erbij, dat als hij in een zombie zou veranderen, het al was gebeurd. ''But if it calms you, I can make you promise to just shoot me if I ever turn?'' sprak hij toch wel serieus. ''Just promise me anyway, please.'' Het was waar dat ze niet wisten wat het vaccin zou doen, als er iets geks met hem gebeurde, kon Ciara beter zorgen dat hij uit zijn lijden werd verlost.
Hij knikte nogmaals. ''I will, I promise.'', beloofde hij op zijn beurt om het te zeggen als er iets veranderde qua gevoel, lichamelijk of psychisch dus. Hij glimlachte even en stuurde de auto de bocht om, wat nu voor hen lag, was een enorm lang stuk. Hij hoopte maar dat ze of een tankstation tegen kwamen, of andere auto's die nog benzine in de tank hadden zitten. Hij ging er vanuit van wel, want benzine verging niet in een tank en voor de tank doorgeroest was, was je misschien wel honderd jaar verder. Hij had goede hoop om ver weg te komen en ergens een veilige plek te kunnen vinden waar ze een tijdje konden verblijven.
Ook hem viel het bord op. ''That is reachable.'', was zijn antwoord. ''We have enough gas for that, so I suggest I keep driving untill we get there.'', luidde zijn plan voor nu. Daarna zagen ze wel weer verder, voor een veilige plek om te verblijven voor even dus. Gelukkig was dit meer het platte land, de zombies zouden meer verzamelen in de stad, maar dat ze enkele onderweg zouden tegenkomen, was niet te ontkennen. Hij keek op van de weg, vanuit die gedachte, toen hij een hand op zijn bovenbeen voelde. ''I will.'', was zijn antwoord geweest. Hij had haar hand beet gepakt en was van plan die voor nu ook even beet te houden. Ciara mocht dan uit haar veilige haven gestapt te zijn, want hoewel Franklin een lul was, was het wel veilig geweest daar en zelf was hij ook op de vlucht. Hij kon de support van een metgezel ook wel gebruiken nu. De zekerheid.

Re: O | To the moon and back.

Daar had ze gelijk in. Niet dat hij vaak in cafés en uitgaansgelegenheden te vinden was, dat was namelijk ten strengste verboden door het leger en de gevangenis waar hij werkzaam was. Hij was strenge protocollen en harde eisen gewend. Het had hem hard gemaakt, kil af en toe. Hij kwam arrogant over, egoïstisch, maar dat was alleen met de beste intenties.
Het voelt alsof hij haar al jaren kent, en niet beter weet dan op deze manier bij haar liggen. Het voelt natuurlijk aan. Hij wist niet of het kwam doordat hij haar gezicht al kende van jaren geleden en dat ze hem altijd was bijgebleven of dat het kwam doordat ze beiden in dezelfde situatie terecht waren gekomen. Beide loners, die in hun eentje hadden overleefd. Alles hadden overleefd wat op hen af was gekomen. En wat zijn ogen hadden gezien, dat was niet niks. Het heeft hem in zekere zin getraumatiseerd. Hij ontkent iedere trigger. Hij moet wel, want in deze apocalypse werd er iedere dag minstens een vuur gevecht gehouden. Hij was nog steeds een beetje uit zijn doen door de explosies in de gevangenis, die hem deden denken aan vroeger.
nog voordat hij in zijn gedachten kan verzinken, voelt hij Yulia draaien. Hij opent zijn ogen en kijkt haar direct aan. Iets in haar ogen, maakte vele gevoelens in hem los. Haar hand brand in zijn nek, haar lippen raken de zijne. Hij gaat gewillig in op de zoen en plaatst zijn hand om haar middel. Een zachte kreun ontsnapt over zijn lippen. Het is alsof zij hem nu toestemming geeft om haar aan te raken op een intieme manier. Vol passie kust hij haar, zich realiserend dat hij altijd alles zal doen voor haar. Dat hij nu niet meer van haar zijde kan wijken. Zijn opwinding is merkbaar voor haar. Liefdevol streelt hij met zijn vingertoppen over haar rug en middel, voorzichtig verder omlaag. Hij wou niet over haar grenzen heen gaan. Hij stopt de kus even. Hij kijkt haar kort aan, glimlacht en kust haar opnieuw.

Met grote ogen kijkt ze hem aan. "Let's assume you aren't" glimlacht ze zwak. Positief blijven, dat is het belangrijkste. Ze was ervan overtuigd dat alles goed komt. Het komt altijd goed. Misschien was dat een naïeve gedachte, maar zij was eigenwijs daar in. Het nam niet weg dat ze realistisch is. De realiteit was dan ook dat alles mogelijk was. Ze wisten niet precies wat er in het vaccin zat en wat het met hem zou gaan doen. Het hing af van de samenstelling van zijn DNA en de omgeving.
De auto raast over de snelweg. Het is leeg en verlaten. De hele stad is leeg en verlaten, er is niemand meer over. Er zijn niet zoveel overlevenden en even vraagt ze zich af hoe het met de rest van het land gesteld staat. Ze kijkt naar Nathaniel. Hij ziet eruit alsof hij de situatie onder controle heeft, hij straalt rust uit.
"Very interesting," antwoord ze, als hij haar vertelt dat hij zich prima voelt. Ja, het virus muteert zich erg snel, maar de basis blijft hetzelfde. Dus hij was theoretisch gezien voor eeuwig beschermd. Voor zolang hij zich zo goed voelde. "Just tell me right away when something changes.. you and your shining eyes" glimlacht ze zwak. Ze maakt haar staart los en haalt een hand door haar haren.
"Seventy-five miles from here.." antwoord ze, als ze een groot verkeersbord ziet dat aangeeft dat er verder weg een tank station is. Ze zouden benzine moeten verzamelen, eten, water en munitie. Met het risico dat ze zombies tegen zouden komen. Dat is onontkombaar.
Ze plaatst haar hand op Nathaniels bovenbeen. "Keep driving" zegt ze zacht.

Re: O | To the moon and back.

''I suppose that's a effect of having a apocalypse, that you can't pick up every girl at the bar any more.'', reageerde ze maar. Gezelschap was zeldzaam, tenzij je je bij groepen voegde. Maar dat wou Yulia juist niet wegens het feit dat mensen het gewoon naar het hoofd steeg. Het was beter om alleen te zijn dan, toch? Op dit moment wist ze sowieso niets meer zeker... Dat was wel te merken aan haar beslissingen en dergelijke. Anders had ze hier nu nooit met hem gelegen in een poging om elkaar de nacht warm te houden. Hoewel het misschien raar was, was het wel het beste om gewoon direct contact te hebben met lichamen zodat je elkaars warmte kon delen. Dat kon niet met een laag kleren en zelfs met lagen kleding kon je jezelf niet altijd warm houden. Wanneer ze nat en klammig waren zoals in hun geval. Eén van hen was morgen anders sowieso ziek geweest, of misschien wel beide, met misschien wel koorts van dien en wie ging er dan voor wie zorgen? Ze bedoelde maar, dit was de betere beslissing geweest.
Hoewel ze elkaar nog niet helemaal leken te vertrouwen, was het misschien wel vertrouwd dat ze elkaar dus van een vroeger leven leken te kennen. Dat maakte het toch weer wat zekerder allemaal, hoe raar dat ook mocht klinken. Zij zou het boekje van haar vader niet met hem delen en hij had ongetwijfeld ook dingen die hij niet met haar wou delen. Dingen die hij te weten was gekomen vanuit de gevangenis, dingen die hen misschien wel konden helpen. Net zo goed als er misschien wel wat in het boekje van haar vader stond wat hen kon helpen. Maar ze had het dus nog niet eens doorgelezen, dus dat kon ze niet zeggen op dit moment. Misschien stelde het wel niets voor en stond er helemaal geen oplossing in.
Het werd er zeker niet beter op toen Max haar ook nog op haar rode wangen wees. Hoewel het inderdaad warm was en ze kreeg het er ook niet bepaald kouder op toen hij onbeschaamd zijn vingertoppen langs haar huid stuurde, werkte het ook niet mee dat ze al zo lang alleen was geweest. Misschien was dit toch niet zo'n goed idee geweest uiteindelijk. Yulia had haarzelf iets gedraaid, waardoor ze op haar rug was komen te liggen en ze haar blauwe ogen op zijn gezicht had kunnen richten. Waarschijnlijk ging ze morgen spijt hebben van wat ze nu ging doen, maar goed.... Ze had haar hand in zijn nek geplaatst, zodat ze hem naar zich toe kon trekken en haar lippen passend kon maken op die van hem. Misschien vatte hij het wel verkeerd op, of misschien verwachtte hij wel ineens teveel daarna, maar dat was haar zorg nu niet. Ze zou liegen als ze zou zeggen dat ze het niet fijn had gevonden om aangeraakt te worden, dus ze vond dat dit zijn schuld was.
Yulia had haar ogen gesloten en haar vingers verstrengeld tussen de haren die in zijn nek lagen, en waar haar andere hand heen moest wist ze nu niet zo goed... Dus daarom hoopte ze eigenlijk dat Max haar of zou afwijzen of zekerder in zijn handelingen zou zijn als zij was.

Nate startte de auto zodra Ciara veilig in de auto zat, nadat hij het geweer tussen hen in had gelegd. Gelukkig was autorijden een ding wat je niet zo gauw vergeet, daarom wist hij het gaspedaal ook goed te vinden en wist hij hen tussen de verlaten auto's door te manoeuvreren. Het was pas dat ze op een recht stuk terecht kwamen die eeuwig door leek te lopen, dat hij iets kon ontspannen en heel even zijn ogen sloot, voor hij kort even omkeek naar Ciara. Hij moest zijn ogen op de weg houden, maar toch wou hij even zeker zijn dat het met haar ook oké was. Daarom knikte hij ook. ''We did.'', reageerde hij. ''Now we make sure we get as far away as possible before we decide to rest.'', glimlachte hij. Zo ver mogelijk weg komen... Dat was de rest van het plan. Daarna zouden ze wel weer zien. Misschien vonden ze wel ergens een boerderijtje, wie wist, waar ze een langere tijd zouden kunnen verblijven. Dat zou rust geven om een ander deel van het plan uit te weren. Want verder dan het plannen van en ontsnapping was hij niet gekomen.
''I'm not going to turn in a monster.'', merkte hij op. Hij kon de zorgen gewoon van haar gezicht aflezen. ''Even if the vaccin were to slow down the proces, the virus still mutates to vast. I doubt that there ever will be a vaccin that can slow down the proces, or maybe stop it.'', liet hij zijn gedachten maar weten terwijl hij zijn bruine ogen op het wegdek hield. Hij dacht heel even na, over hoe hij het precies moest verwoorden. ''I told you I felt good, because I do. The zombies didn't pay attention, but besides that I feel not only good; I feel better than normal. Faster and stronger I suppose.'', mompelde hij. Misschien was het handig om te weten voor haar, ze leek meer van het vaccin af te weten dan hem. ''And if that means I have glowing eyes, I will take that one as a by-product of the vaccin.'', lachte hij zachtjes. Ogen die lichter leken waren zijn probleem niet. Het kwam enkel maar handig uit dat zombies niet naar hem opkeken.
Zwijgend reden ze nog even door, tot ze wat meer het platteland op reden. Daar kon hij pas echt zijn schouders laten hangen en er zeker van zijn dat ze niets tegen zouden komen. Niet dusdanig dat ze niet door konden rijden in elk geval. ''Let's just see where this car will take us and if we can find some gasstation or something, or maybe other cars, to be sure we have enough gas to drive a long, long time ahead.'', knikte hij vastbesloten.

Re: O | To the moon and back.

"I hadn't seen a beautiful girl in ages, so I guess I took advantage of the moment" glimlacht hij. Hij zwijgt even en kijkt haar recht in haar ogen aan. Zelf had hij donkergroen-bruine ogen, zoals zijn moeder. Yulia was goed opgedroogd, zoals hij dat zou zeggen als hij haar tegen was gekomen in een café, om vervolgens een drankje voor haar te kopen. Echter waren ze niet in een café en bevonden ze zich midden in de apocalypse. Waarin alles mogelijk was.
Er zou een moment komen waarop hij haar alles zou moeten vertellen over het leger en over de miljardairs die het project hebben gefinancieerd. Dat moment was er alleen nog niet en daarnaast, vertrouwde hij haar nog niet volledig. Ze is immers de dochter van een wetenschapper, eentje die dood is en waar zij een hekel aan heeft weliswaar. Maar Maximiliano nam op dit gebied geen risico's. Hij had enkel geknikt, want ze begrijpt wat hij bedoelt. Zonder dat hij al teveel had gezegd. Daar was hij dankbaar voor, want hoewel hij geen problemen had om dingen te vertellen, was hij niet echt een prater. Hij liet zijn intenties zien door zijn daden. Daden waren belangrijker, daden.
Hij ziet dat ze moet blozen. Hij werpt een plagerige glimlach naar haar. "Word je nou verlegen?" had hij nog gelachen. Hij streelt met zijn vingers over haar armen en middel. Hij kon er niks aan doen dat het hem op wind, maar het was nodig, omdat de wrijving voor extra warmte zorgde. Het zou haar lichaamstemperatuur verhogen en daardoor zou hij het ook warmer krijgen. Hun lichamen waren immers in de overlevingsstand op dit moment. "You're poking me.." "And what?" vraagt hij haar. "You're the one with a pretty face and a beautiful body, don't blame me" antwoord hij. Hij sluit zijn ogen en probeert te ontspannen.

Al die tijd had ze aan Franklins kant gestaan en gedaan wat hij van haar vroeg. Nu heeft ze hem verraden door haar rug naar hem toe te keren en weg te rennen met een man die ze niet eens zo heel goed kent. Al was het gevoel goed en was het voor hem niet veilig om op Franklins kamp te zijn. Franklin wilde immers de enige man op de wereld zijn. Daarnaast had ze het wel gehad, ze wilde haar vrijheid terug. Vrijheid waar ze zo naar snakte. En veiligheid, al was veiligheid zeldzaam in deze tijd. Ze kijkt naar hem als hij de SUV in stapt. Even kijkt ze om zich heen, of de kust veilig is. Het lijkt zo te zijn dat ze de enige op de wereld zijn momenteel.
Ze stapt in bij de passagiersstoel van de SUV en kijkt op de achterbank. Deze was leeg, gelukkig. En de tank zat nog voor drie kwart vol. De eigenaar van deze auto had net getankt en was waarschijnlijk niet zo heel ver gekomen, gezien er meerdere auto's op de weg stonden. Waarschijnlijk was er iets mis gegaan. Op dit moment was de auto hun geluk. Ze slaakt een opgeluchte zucht als Nathaniel de auto start en weg rijdt.
Ze pakt haar gordel, als ze zich realiseert dat het niet meer verplicht is. Er is geen politie meer die boetes kan uitdelen. Dus zet ze de gordel terug. "Oké, het is ons gelukt..." stamelt ze, enigszins verbaasd. Ze vraagt zich af wat ze gaan doen als ze eenmaal mijlenver verwijderd zijn van het kamp. En of het wel slim is, want wat als Nathaniel te maken kreeg met bijwerkingen en deze uit de hand liepen? Het was zo onvoorspelbaar. Ze kijkt met grote ogen het raam uit. Ze had al die tijd in een veilige bubbel geleefd en nu was ze daar buiten. Ze wist niet wat haar te wachten stond. Maar ze vertrouwde Nathaniel blindelings. Dat wist ze wel.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even en schudde haar hoofd. ''I was maybe fifteen, that means you where twenty. That's a big difference and a bit creepy.'', wist ze met een lachje uit te brengen. Het was een gek idee om te denken dat ze daadwerkelijk een kinderlijke crush op hem had gehad en hij dus ook naar haar had gekeken. Maar dat was toen geweest en had geen enkele betekenis in de toekomst gehad, voor zover zij wist dan toch want anders had ze hem wel herkent eerder. Wat de jaren met iemand konden doen, was ongekend. Zelf was ze opgegroeid, maar Max was ook zeker nog wel gegroeid. Op bepaalde plekken letterlijk te zien aan zijn spieren dan toch. Wat niet gek was als je als soldaat had gediend en daarna in een hogere rang. Een goed, sterk lichaam was nodig om te kunnen overleven, daar was ze het dan ook zeker mee eens. Ze was niets voor niets zo slank als ze was, maar ze had genoeg kracht in haar lichaam zitten om te kunnen overleven. Het was gewoon niet te vergelijken met een man dan toch. Maar schamen voor haar lichaam deed ze niet, enkel een beetje voor de situatie op zich en dat ze dit daadwerkelijk voor had moeten stellen.
''All soldiers make that commitment and I think most want to live up tot hat commitment. Nobody blames you for doing what you do. Whatever that may be, even if that means you really need to chase that Nate-guy.'', merkte ze maar op. Ze ging hem niet tegen houden, zeggen dat het verkeerd was of wat dan ook. Ze deden allemaal dingen om te overleven, dingen die ze goed achten en weliswaar ook wel met een hoop dat de wereld weer zou beteren van deze ellende. Zelfs Yulia hield die hoop, gokte ze zo. Al zou ze dat niet geheel hardop toe geven dan toch.
Yulia had haar blik afgewend toen Max inging op haar woorden, anders had hij het gewoonweg nog kouder gekregen dan hij het al had gehad. En het feit dat hij ook nog zei dat hij niet zou bijten, maakte dat ze toch een zekere warmte naar haar wangen voelde stijgen. Blozen was het laatste wat ze wou! Ze moest dan ook even diep adem halen voor ze het lef had om haar oude handdoek bij de rest van het spul te leggen, zodat het goed kon drogen allemaal. De handdoek was klam en dat maakte ook dat ze het kou kreeg. Yulia was eerst op haar knieën gaan zitten, voor ze haarzelf goed had gepositioneerd voor Max. Hoewel het niet veel nut had, had ze toch haar armen veilig voor haar lichaam gevouwen terwijl ze de deken een beetje beet hield, zodat die niet van haar schouders zou afschuiven.
''You're poking me.'', (sorrynotsorry haha)wist ze na een tijd zwijgen uit te brengen. Ze had het liever niet willen zeggen, maar hij kon op z'n minst proberen bepaalde lichaamsdelen in controle te houden?

Nate had Ciara haar hand voor geen moment los gelaten en zelfs toen ze reden voor praktisch hun leven, liet hij haar nog steeds niet los. Hij zou niet willen dat ze zou vallen en dat er bloed zou vloeien. Dat zou enkel maar zombies aantrekken en door haar met zich mee te trekken, kon hij ook zorgen dat ze overeind bleef. Het wapen wat over zijn rug hing, hield hij op z'n plek met zijn andere hand, door de band stevig beet te houden. Ze renden het woud in en bleven ook rennen; door de bosjes heen, langs rijen van bomen en gevallen boomstammen. Ze moesten hun lichaam tot het uiterste dwingen want niet alleen had Nate mensen achter zich aan, hij had Franklin nu ook zijn vijand gemaakt en dat maakte dat ze vanaf nu extra op hun hoedde moesten zijn. Maar het was het waard, hij weigerde iemands experiment of gevangene te zijn. Dan maar rennen voor zijn leve en zorgen dat hij zo ver mogelijk weg kwam, om hoogstwaarschijnlijk een eenzaam bestaan te leven. Maar als dat alles was tegenover de andere keuzes, dan zou hij het met alle liefde doen en zorgen dat hij gelukkig werd voor zolang het kon duren.
Uiteindelijk minderde hun pas iets, tot ze een looppas hadden bereikt. Hij moest heel even enkele keren diep adem halen, voor hij zijn ademhaling weer op pijl had. Hij had een conditie, maar dat betekende niet dat hij niet buiten adem raakte als hij langere tijd moest rennen. Een glimlach sierde hem even, vooral wegens het idee dat ze zonder kleerscheuren weg waren gekomen. Ze hadden een autoweg bereikt en er stonden genoeg leegstaande auto's, maar toch volgde hij Ciara haar aanwijzing richting de SUV. Hij gokte zo dat het beter was om even met gebaren te werken, tot ze er zeker van waren dat de omgeving veilig was. Hij keek even om zich heen, voor hij zich dwong haar hand los te laten. Hij pakte een handwapen wat hij ook mee had gepikt en gaf dat aan haar met een bemoedigende glimlach. Als het nodig was, moest ze het zeker gebruiken. Hij hoopte van niet want het leek rustig te zijn. Zombies leken vooral op plekken af te gaan waar eten te halen was, menselijk eten, maar dat was hier niet het geval.
Nate was richting de SUV gelopen en controleerde even of er niets in te vinden was, zodra dat niet het geval bleek, had hij gevoeld of de deur open was. Hij was op de bestuurdersstoel gaan zitten en rommelde even door wat kastjes heen voor hij een reserve sleutel vond. Hij wuifde naar Ciara om aan te geven dat ze kon komen, dan konden ze inderdaad heel snel en heel ver weg komen. Ze konden benzine van andere auto's afnemen, er waren vast nog wel tankstations etc. dat kwam wel goed. Als ze op een veilige afstand waren, zouden ze wel zorgen dat er extra tanks in de kofferbak kwamen te liggen, zodat ze snel benzine zouden hebben als dat op was.

Re: O | To the moon and back.

Uit haar woorden kan hij opmaken dat ze ooit voor een moeilijke keuze heeft gestaan. Het zou hem niet verbazen als ze haar eigen vader heeft vermoord. De beste man wou zijn vaccins op iedereen uit proberen, of ze het nu wilden of niet. Er waren genoeg onschuldige mensen die tegen hun wil in werden ingeënt door hem. Hij wou toentertijd ook een vaccin bij Maximiliano toedienen, maar hij werd door een hogere legerbaas verplaatst naar een andere basis. Vrijwel meteen nadat het gezegd werd. Hij was er enorm dankbaar voor geweest. Een flash back die voor zijn ogen verscheen. Even zwijgt hij. Hij kijkt op het horloge dat hij om heeft. Het stipje dat Nathaniel moet voorstellen, beweegt. En de afstand is een paar kilometer groter.
Het is aan haar te zien dat ook zij het koud heeft gekregen. De nachten waren nog kouder dan de dagen. Over een paar weken zou een fijner seizoen van start gaan. Het was echter nog de vraag of ze het tot zover zouden schoppen. Of hij daadwerkelijk de wereld kon redden, zelfs als hij Nathaniel zou kunnen vinden. Voordat hij gevonden werd. Maximiliano was alles kwijt waar hij van hield. Dat maakte dat hij niks te verliezen had, en bereid was om mijlenver te gaan.
Hij schudt zijn hoofd en lacht. "I just considered you a beautiful girl. And look at you, a beautiful woman now" complimenteert hij haar. Toentertijd had hij expres geen moves gemaakt. Hij maakte nooit een vrouw het hof. Hij heeft al jaren geen relatie gehad, op een paar scharrels na. Hij ontkent het bestaan van diepere gevoelens, hij ontkent het bestaan van liefde. Het leven heeft hem hard gemaakt.
"Looks like we got some things in common after all" glimlacht hij scheef. "When I began at the army, I took an oath where I promised I'd do whatever it takes to protect this country. I have to do what needs to be done. That's all" vertelt hij haar. Hij heeft een rommelige carriere achter de rug, maar het heeft hem wel een betere agent en soldaat gemaakt. En nu lieutenant. Zouden er nog andere soldaten in leven zijn, waar hij altijd mee werkte? Iedereen op de basis was eraan gegaan, behalve hij en Nathaniel. Dat was zoals het er nu uit zag.
Hij knikt. Hij trekt zijn kleding uit. Op de legerbasis zaten ze ook veilig, met schone kleding en wasmachines. Genoeg eten en water. Dat was nu een vergane luxe. Hij legt al zijn spullen bij het vuur. Hij schaamt zich niet voor zijn lichaam en hoe hij eruit ziet. "Don't worry. I don't bite" zegt hij kalm, met een glimlach. Hij neemt de dekens uit haar handen en legt het dikke deken op de grond naast het vuur. Hij gaat er op liggen en wacht tot zij zich bij hem voegt. Hij legt de deken over hen heen en draait zich op zijn zij. Hij laat haar ook op haar zij liggen en slaat zijn arm om haar heen. Ze heeft een klein, tenger figuur en hij is lang, breed en gespierd. Het was een groot contrast, maar het was fijn om de warmte van haar lichaam te voelen. Hij zwijgt wijselijk. Dit was niet het moment om iets te zeggen. Morgen weer een nieuwe dag. Morgen zou hij Nathaniel vinden. Koste wat kost.

Het kamp waar zij de afgelopen weken was gebleven en dat haar thuis was geweest, waar ze bevriend is geraakt met een aantal meiden en Franklin steeds gekker zag worden. Hoe krankzinnig het ook was om te denken, ze was wel veilig geweest in al die tijd. Al was het niet veilig, omdat Franklin dingen deed tegen ieders wil in. Misschien was het egoïstisch om te gaan, maar het feit dat de andere meiden niet wilden ontsnappen toen zij dat had voorgesteld, maakte dat zij meegaand was tegenover Nathaniël. Als ze dan toch moest kiezen tussen deze rare cult van Franklin of mee gaan met een knappe soldaat die in de gevangenis zit, veroordeeld om een complexe situatie waar niemand ooit iets over wou zeggen. Het gerucht ging dat hij onschuldig was, maar of het waar was wist ze niet. Dat was nu niet relevant. Het was de apocalypse. Iedereen begon op 0, ongeacht hun verleden.
Ciara trekt het zwarte leren jasje aan. Het is iets te groot, maar dat maakt niet uit. Ze knikt. Ze zwijgt, dit is niet het moment om te praten. Ze kijkt naar hoe hij de tent open maakt en haar meesleurt. Alles gebeurt snel en zij laat het gebeuren. Ze had nog gelachen om zijn flauwe grapje.
Ze houdt zijn hand stevig vast en hoe verder ze van het kamp geraakten, hoe sneller ze begonnen te rennen. Gelukkig waren er aan deze kant geen vallen, omdat Franklin ervan overtuigd was dat een god hen beschermde. En dat er geen zombies naar hun 'heilige' kamp zouden komen.
Ze weet niet hoe ver ze blijven rennen, er lijkt geen einde aan te komen. Gelukkig heeft ze een goede conditie. Voor al deze ellende ging ze iedere dag een uur hardlopen in het park. Zo begon ze haar dag, om haar hoofd leeg te maken en enigszins te ontspannen. De wereld waarin haar leven bestond uit hardlopen, werken en af en toe een modellenklus doen, was verdwenen. Maar de vaardigheden, die kwamen nog goed van pas. Ze zouden ongeveer een uur hebben voordat ze klaar waren met eten in het kamp, waarna de hel zou los breken en Franklin naar hen op zoek zou gaan. Ze moesten zo snel mogelijk en zo ver mogelijk verdwijnen. Ze stopt even met lopen als ze langs een autoweg komen. In de berm staat een SUV. Ze wijst er naar. Als het klopte wat hij zei en de zombies hem links lieten liggen, dan kon hij zonder zorgen kijken of de auto leeg was. En de zombies doden met het mes dat hij bij zich had. En dan, dan konden ze mijlenver weg gaan met de auto.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde haar schouders op. ''It was him or me.'', liet ze hem maar weten. Daarmee had ze meteen een stille hint gegeven dat ze er zelf voor had gezorgd dat die man niet meer op de aarde rondliep, maar goed. Haar toon gaf meteen al aan dat ze er verder ook niet over wou praten. Het was verleden tijd en ze had geen spijt van haar keuzes, alles behalve.
Omdat Yulia zich bemoeid had met Max zijn situatie, had ze geen tijd meer gehad om iets te eten te regelen. Dus ze moesten het er maar mee doen. Maar haar buik protesteerde toch wel lichtelijk, niet dat het geluid maakte maar ze kon wel voelen dat ze de afgelopen dagen iets te weinig had gegeten. Heel even haalde ze dan ook diep adem, waarbij ze haar benen iets optrok en haar armen rond haar knieën legde. Daarnaast wist ze ook dat Max gelijk had gehad; deze grot ging haar niet eeuwig beschermen en hoewel ze wel een andere uitgang had, betekende dat niet dat er geen mogelijkheid bestond dat ze hier uiteindelijk tóch binnen kwamen wandelen. Ze waren dom misschien, maar ze waren wel dusdanig ontwikkeld dat ze gewoon overal doorheen probeerden te lopen. Voor wat voor reden dan ook... Of ze gewoon dom waren, of daadwerkelijk aftastte om te zien of ze er langs konden lopen. Wie zou het zeggen. Ze had nog niet eens een kwart van haar vaders journal gelezen, daar stond genoeg informatie in maar het was veel om te slikken en niet altijd even goed te begrijpen. Yulia zat dus nog in het begin stadium om daadwerkelijk te begrijpen wat er aan de hand was, maar ze wist wel wat er gebeurd was.
Uiteindelijk was ze overeind gekomen en bij de boomstam vandaan gelopen om enkele oude dekens bij elkaar te pakken. Meer dan dat had ze helaas niet. ''It is almost creepy to think I caught your eye, you where at least five years older.'', wierp ze hem toe. ''Or maybe is it because I am almost as stubborn as you are? Because that's one thing that is clear to me, after this evening. That you are stubborn and willing to go great lenghts to make sure you achieve whatever you have in that head or yours.'', had ze hem toegesproken terwijl ze met de dekens terug gelopen was naar het vuurtje. Ze zou zich haast schamen om het voor te stellen, maar echt veel keuze was er niet in haar beleving.
''You're cold.'', merkte ze op. ''Not only your shirt is wet, the rest is also because you have been sweating after you run from those explosions.'', verklaarde ze maar iets nader. ''So I suggest you take it off again and put it by the rest, so that it can dry poperly at the fire.'', gebood ze hem toe maar terwijl ze een deken naar hem uitstak. De ander had ze rond haar schouders geslagen, dat was beter dan enkel een oude handdoek, hoewel die ook nog veilig rond haar lichaam gewikkeld was. ''And I suggest that we keep eachother warm to get through the night without blue toes and maybe worse than that.'', mompelde ze er nog achter aan zonder hem verder aan te kijken. Wat een situatie! Maar de nachten waren erg koud, dus het was misschien nog wel beter om samen te zijn ook. Dat gaf meer mogelijkheden om er zonder pijnlijke tenen doorheen te komen.

Nate had Franklin bedankt dat hij gewoon mocht rusten en omdat hij toestond dat Ciara hem terug naar zijn slaapplek zou brengen, onder het mom dat hij het anders niet terug zou vinden. Iets wat niet gek was als je er net was, maar Nate wist prima waar hij liep. Hij had al genoeg gezien om die hele kamp nauwkeurig in zijn hoofd te hebben en precies te weten waar hij zijn voeten neer zette. Dat was misschien ook wel nodig als ze veilig van deze plek vandaan wouden komen. Maar daarvoor waren ook nog wat andere dingen nodig, maar dat ging ook wel goed komen. Daarnaast begon het langzaam donker te worden, dus ze moesten actie hebben als ze deze nacht weg wouden zijn. Hij wou geen moment langer blijven ook!! Alles aan dit kamp gaf hem de kriebels en zijn gevoel zei dat het er alles behalve veilig was; dat het luisteren was of anders gewoon simpelweg je eigen graf graven zodat ze je uit de weg konden ruimen. Hij snapte heus dat mensen wanhopig waren, maar een dictatuur beginnen was niet nodig in zijn beleving. Mensen moesten juist samenwerken, niet anderen overheersen en de leiding maar nemen omdat ze toevallig iets sterker waren. Niet bij definitie slimmer, dat bewees Franklin wel.
''I am.'', was zijn antwoord geweest nadat hij zijn bord op een klein tafeltje neer had gezet. Hij had wat kleren zien liggen en een dikke jas daarvan aan Ciara gegeven. ''The nights get very cold outside, so better to be sure you can keep yourself warm.'', verklaarde hij maar. Zelf trok hij ook een jas aan en keek hij heel even om zich heen. De reden dat hij zijn eten mee had genomen, was omdat hij het bestek ook mee had kunnen nemen. Waaronder het steakmes dus. Het was misschien bot, maar scherp genoeg om zichzelf te kunnen verdedigen. Of om zijn plan uit te voeren dan toch.
Bemoedigend glimlachte Nate even. ''Everyone is eating, so it is best to move quickly.'', verklaarde hij maar waarom hij zo gehaast bezig was. ''Just follow my lead and try not to make any noice, whatever happends, alright?'', gebood hij haar. Het fijne was dat deze tent verder naar achteren stond. Er liepen twee mannen in dit deel van het kamp, om de boel veilig te houden. ''Let's go. In the city we can get stuff, nobody will ask any money for it.'', probeerde hij een flauw grapje te maken. Stelen was het niet meer immers. Hij had haar overeind geholpen en zijn mes gebruikt om een ander gat te maken aan de achterkant van de tent. Hij was Ciara voor gegaan en had haar hand beet gepakt toen ze ook buiten de tent stond, zodat hij haar met zich mee kon leiden. Zo stil als hij kon sloop hij dan ook langs de bomen die hier stonden en was hij uiteindelijk blijven staan. Hij maakte kort een gebaar dat ze stil moest blijven, waarna hij haar kort achter had gelaten. Nate had er in deze situatie helemaal geen problemen mee om zijn mes in de hals van de beste man te stoppen en daarmee zijn wapens af te nemen. Alles ging stil en zonder problemen.
Nu was het een kwestie om tussen een zwak stuk van het hek door te sluipen zonder gezien worden en dan rennen tot ze niet meer konden. Dat was precies wat hij dan ook deed, terwijl hij Ciara haar hand niet losliet. Ze had met hem mee willen komen en nu voelde hij toch een zekere verantwoordelijkheid voor haar. Ze zouden wel een schuilplek vinden, daar kwam zijn leger-opleiding weer van te pas.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht om haar woorden. "I'm so sorry. I didn't know they were your favorite" plaagt hij haar. Hij wrijft met zijn handen over zijn armen. Het was fris geworden, maar zijn shirt was smerig en kon hij niet meer aan. Hij pakt zijn jas en trekt deze aan. Hij gaat naast haar op de boomstam zitten en kijkt naar het vuur. Het verwarmt hen beiden. Hij mag van geluk spreken dat hij haar is tegengekomen en dat zij hem heeft gered. Waarom zij hem heeft gered is hem een raadsel, er moest toch een reden zijn waarom zij haar grot had verlaten.
"I know. I can understand you have your reasons" antwoord hij. "We all have our reasons" Hij staart naar het vuur. Vuur had een manier van bewegen, alsof het een verhaal leek te vertellen. In een soort van geheimtaal. Vuur fascineerde hem. Zombies waren niet bang van vuur. Ze liepen er door heen, en het kostte hen hun leven. Door alle jaren heen was hij veel te weten gekomen en had hij zijn kennis wijselijk voor zich gehouden. Dat overlevingsmechanisme had hem tot hier gebracht. Daar draait dit alles om. Om overleven. Alleen was dit iets anders dan een tijdelijke legermissie, waar op het einde een lang verlof stond te wachten gevuld met verre reizen en fijne vakanties. Hij had zoveel van de wereld gezien en had graag meer gezien. En dan niet op de manier zoals de wereld er nu uit ziet.
Vanaf het eerste moment dat hij in de gevangenis werkte, was het duidelijk dat de proeven die ze er deden niet bepaald humaan waren. Het was strikt geheim en het kostte meer levens dan dat het iets goeds was. Het project werd gefinancieerd door een groep miljardairs, met als voorwaarde dat zij als eerste het werkende vaccin zouden krijgen. Daarom moest hij Nathaniel hebben. Anders ging de hele wereld behalve die rijke eikels eraan. En het laatste dat hij wou, was daar voor verantwoordelijk zijn. Want al was zijn functie niet eens een ding meer nu de wereld aan het aftakelen was en de mensen aan het sterven waren, voelde hij zich aangesproken om de verantwoordelijkheid te nemen. Hij wist immers veel. Misschien teveel.
"Well, I don't blame you. It has been quite a while, after all" glimlacht hij. Hij kijkt naar haar, wend zijn blik van het vuur af. "You for sure caught my eye," geeft hij toe. Hij glimlacht even zijn tanden bloot. "And look at you now. You are even more beautiful now,"


"I've got nothing to lose," had ze hem zacht toegefluisterd. Haar voorgevoel zei dat Nathaniel heus wel wist wat hij deed. En inderdaad, ze heeft niks te verliezen. Of ze nu naar links of naar rechts zou draaien, het lot waar zij in geloofde, stond allang geschreven.
Eenmaal aan tafel hing er een tikkeltje nerveuze sfeer. Franklin knikte, maar het was te merken dat het hem totaal niet aan stond, dat deze gast aanwezig was. Voor hem was Nathaniel een indringer, misschien wel een gevaar. Hij is jaloers, omdat Nathaniel naar Ciara vraagt. Ciara wacht de orders van Franklin af. Niet tegen hem in gaan was de beste manier om problemen te voorkomen.
"You heard the man. Show him the way back. I'll see you first thing in the morning, young lady" zegt Franklin. Ze knikt, staat op en loopt voor Nathaniel uit naar zijn tent. Ze houdt de tent voor hem open en loopt vervolgens achter hem aan naar binnen.
Ze gaat op het bed zitten. Voor zover je het een bed kan noemen, dan. "You're on to something, aren't you?" vraagt ze. Met een nieuwsgierige blik kijkt ze naar hem op. Ze kenden elkaar dus van de gevangenis. Zou hij haar ook kennen van de foto's van haar modellenwerk? Franklin wist het wel, en was daarom zo "zuinig" met haar, zoals hij het noemde. Ze kijkt naar Nathaniel. De aantrekkingskracht die ze naar hem toe voelt, is ongewoon. Misschien is het iets in zijn nieuwe natuur dat ervoor zorgde. Ze duwde het weg, ontkende het bestaan ervan. Al was haar hart wel sneller gaan slaan nu dat hij hier was.

Re: O | To the moon and back.

Yulia rolde heel even met haar ogen. ''I do, believe me. It where my grandmothers chocolate cookies and you stole one without even asking. I cried my lungs out.'', liet ze hem maar weten. Ze was veertien geweest, al dan niet jonger. Logisch dat ze gehuild om haar koekjes, je moest gewoon van een meisje haar koekjes afblijven. Simpel als dat. Het was meer dan logisch geweest dat haar vader niet te spreken was geweest van Max en hem schijnbaar dus ver uit haar buurt had gehouden. Haar vader was altijd te beschermend over haar geweest en waarom wist ze niet eens, ze had nooit echt een band gehad met haar vader in tegenstelling wat mensen dus schijnbaar altijd gedacht hadden. Zelfs, Max te horen aan zijn woorden... Yulia zuchtte zachtjes even vooral ze verbaasd opkeek toen ze een tweede handdoek in haar handen gedrukt kreeg. Wel, misschien kon ze die over haar benen leggen straks, om een beetje warm te blijven terwijl haar kleren wat droogden bij het vuur. Dan kon ze die snel genoeg weer aantrekken.
''My father was a horrible man, and he got what he deserved.'', antwoordde ze. ''I don't miss him, ever.'', reageerde ze toch een beetje fel. Ze bedoelde het heus niet zo om Max vervolgens een slecht gevoel te geven. Maar haar vader was gewoon een verschrikkelijk man geweest en dat mocht ze best duidelijk maken. Los van het feit dat hij niet goed was geweest voor Yulia, behalve met haar pronken dan, was hij ook niet iemand geweest die je tegen wou komen omdat hij dus mee had gewerkt aan die vaccins en sommige waren fout gegaan volgens het boekje. Heel erg fout, gruwelijk fout. Het was net alsof je een horror-verhaal aan het lezen was zodra je dat boek opende. Ze zweeg er echter over omdat ze Max niet nieuwsgierig wou maken naar het notitieboekje, ze had hem amper zelf nog doorgelezen, misschien stond er wel iets in wat ze misschien wel helemaal niet met anderen wou delen. Of kon delen. Daar moest ze eerst zeker van zijn voor ze kon besluiten het met anderen te delen.
Yulia was op een boomstam gaan zitten die als een soort bankje moest dienen en daarbij had ze de tweede handdoek ook maar gewoon over haar benen gelegd, om te voorkomen dat haar schenen zouden verbranden bij het vuur. Ze stopte haar blonde lokken weer achter haar oren en schudde haar hoofd even bij het compliment dat ze kreeg. ''You know I was supposed to have a huge crush on you as a little girl, do you?'', wierp ze zijn kant op. ''I already am a few year on my own, so don't blame me for not reconizing you untill you reconized me.'', glimlachte ze toch even kleintjes. Hiermee wou ze niet zeggen dat ze nog steeds een crush op hem had, maar ze vond het waard om te delen omdat het een stomme gedachte was. Grote kans dat ze wel op meer een crush had gehad, waar ze niets meer van wist of zo.

''I suppose we are touching in the dark then. I hope what you are doing then, with wanting to go with me.'', merkte hij toch wel een beetje bezorgd op. Het was niet zo dat hij iemand anders pijn wou doen om eerlijk te zijn. Hoe hij ooit in het leger was beland, was hem nog een raadsel want hij was best een softie vergeleken met andere soldaten. Nate gokte zo dat hij gewoon goed was geweest in wat hij deed en dat ze hem daarom een rank hadden gegeven. Hij was beter met zijn mond, door middel van het roepen van commando's dan daadwerkelijk iemand het leven te ontnemen. Hij was slim, dat zeker en hij had ook geen schaamte om dat zelf te erkennen. Ze hadden hem nodig gehad om te plannen, te observeren en een tactiek te bedenken die zou werken tijdens de missies.
Het stond hem niet aan hoe Franklin op hem reageerde. Als het maar goed was in zijn eigen voordeel gokte hij zo. Daarom keek hij ook even naar de man en vervolgens naar zijn bord. ''I'm sorry, I suppose I am still very tired of the long run I had in order to get away. I hope you don't blame me if I'd like to eat in the place Ciara showed me, up that I can go to bed right after that?'', besloot hij maar waarbij hij al overeind was gekomen zodat hij Franklin niet echt een keuze gaf. Als hij hier nog langer moest zitten zou hij zich alleen maar opwinden en daarom was het het beste om te doen alsof hij erg moe was en amper overeind kon blijven zitten. Laat staan staan. Hoewel hij heus wel moe was, was dat niet de oorzaak dat hij niet wou blijven om te eten.
''Sure, Rest. You need your rest.'', knikte Franklin dan ook waarna hij even gemaakt, dankbaar glimlachte. ''Can you show me the way back, Ciara?'', vroeg hij vervolgens, terwijl hij zijn bord van tafel had gepakt en de stoel ook aan had geschoven met zijn voeten. Het was meer een soort hint dat ze met hem mee kon komen. Hij ging haar hier niet alleen achterlaten en daarbij was hij niet van plan om morgen eerst aan een hek te werken voor hij weg kon. Hij had al een plan en daarvoor hadden ze gewoon even tijd nodig. Hij zou het haar zometeen wel uitleggen en afwachtend had hij haar dan ook aangekeken.