O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Het feit dat ze al drie dagen aan het lopen zijn, maakt hem kwaad. Gefrustreerd. Het is vreselijk irritant om te voet te moete gaan. Hij kan zichzelf wel voor zijn kop slaan dat ze de auto kwijt zijn geraakt. Het is naar zijn gevoel, zijn schuld dat dit alles is gebeurd. Alhoewel het onvermijdelijk was geweest, het was de enige weg in de buurt. De rest van de routes was veels te gevaarlijk na alles wat ze in de korte tijd al hadden meegemaakt. Zeker met ZOLA die achter hun aan zit. Wat als ZOLA de meiden te pakken zou krijgen of als juist hij met Nathaniel in een val van ZOLA zou lopen. Hij vertrouwt helemaal niks meer en hij heeft het helemaal gehad met de zombies overal.
Voor even realiseert hij zich dat hij het haat om onderweg te zijn omdat hij thuis mist. Yulia. Je wilt immers sneeuw wanneer de zon schijnt. Pas wanneer een dieptepunt je confronteert met de bittere realiteit, besef je hoe goed je het eerder voor elkaar had. Hij mist het om whisky te drinken na een lange werkdag, om zijn ogen te sluiten en om positieve dingen te zien. Maar alles wat hij aanraakt, sterft. Langzaam, tot het in de verte verdwijnt. Wetend dat alles waar hij van houdt, wetend dat de liefde langzaam komt maar net zo snel gaat, sterft. Hij weet wat houden van is, voelt de liefde van zijn zoontje van al die mijlen ver weg. Het voelt alsof hij zijn kindje, zijn alles, in de steek heeft gelaten. Hij zal zichzelf nooit vergeven voor het feit dat de prachtige vrouw die hem droeg, haar leven moest geven om de kleine op deze ruwe wereld te zetten. Hij zal zichzelf nooit vergeven dat hij op de knop heeft gedrukt, dat minstens vijftig onschuldige mensen het leven heeft gekost, om het zijne en dat van Nathaniel te redden. Elke dag opnieuw ziet hij de beelden voor zijn netvlies, van de kleine stad die in rook en vlammen op ging terwijl de mensen schreeuwden om genade. Om God. Om hulp, vergiffenis en dat ze niet zouden sterven. Een dag die hij betreurt en dezelfde dag dat hij heeft besloten om nooit meer een onschuldig persoon te doden.
Er is echter geen tijd om zich hierover druk te maken. Hij heeft een bezorgde frons op zijn voorhoofd, een serieuze blik. Een teken dat hij nadenkt over een strategie. Ze lopen langs de snelweg. Het is warm en er staan veel auto's met de deuren open. Het is een vreemd aanzicht, een teken dat hier al een langere tijd niemand in de buurt is geweest. Hij loopt verder en kijkt om zich heen, of hij iets van een teken ziet. Misschien een bord of iets dergelijks. "Nate" zegt hij. Hij kijkt naar een benzinepomp verderop. Er staat een motor naast de tank. Voetsporen in het zand gaan richting de winkel die aan de benzinepomp grenst. De deur is duidelijk dichtgetimmerd met hout. Het is er dus niet veilig om naar binnen te gaan, maar dat is niet nodig. De motor staat daar, met de sleutel er nog in. Hij begint te lachen. Hij wijst naar de motor. "Looks like it's our lucky day" grijnst hij. Hij stapt op de motor af en checkt de tank. Ernaast staat een jeep, maar dat laat hij aan Nathaniel over.

Drie vreselijk lange dagen.. Hoewel Yulia had gezegd dat het wel goed met haar ging en dat slechts haar ego gekrenkt was, vond ze het maar moeilijk om te geloven dat het echt zo was. Toen ze nog bij Franklin op het kamp woonde en meisjes tegen hun zin in werd gedwongen om intiem te zijn met hem, heeft ze hen vaak getroost, getraumatiseerd als dat ze waren. Ze heeft besloten om het er niet over te hebben, als Yulia erover wou praten dan zou ze dat vanzelf wel doen. Daarnaast was er niet veel tijd om te praten, want ze waren van plaats naar plaats gegaan en hadden wapens verzameld om zichzelf te verdedigen. Meer dan eens moesten ze vechten voor hun leven. In deze drie dagen heeft ze dan ook geleerd hoe een wapen werkt. Eindelijk. Het was bizar hoe snel een mens nieuwe vaardigheden kan opdoen door iets vaker te doen.
Het was vandaag de hele dag rustig geweest en ze waren zoals Maximiliano hen had opgedragen, langs de snelweg richting het noorden. Tricky, want als er andere mensen op de route waren, was het duidelijk dat zij er ook waren en dat kon voor de nodige confrontaties zorgen. Maar er was geen confrontatie erger dan waar ze nu mee te maken hadden: dat van een horde zombies dat achter hen aan liep. Net nu al hun munitie op was en ze de bordjes aan het volgen waren, die zeiden dat er over ongeveer een kilometer een tankstation te vinden was. "Lets just run!"schreeuwt ze. Ze trekt Yulia aan haar pols en laat haar weer los. Ze ziet in de verte al het bordje van het tankstation. Rennen voor hun leven, voor de zoveelste keer. Alleen leek er deze keer geen uitweg te zijn. Ze rent het pad naar het kleine gebouwtje toe op. Ze is nog net niet buiten adem als ze zowat over haar eigen voeten valt en een zombie over haar probeert te hangen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia en Ciara hadden drie dagen stevig door gelopen en in de nachten slechts vier uurtjes rust per keer genomen. Ze hadden beloofd naar de snelweg richting het noorden te trekken en dat was precies wat ze aan het doen waren. Hun ammo was op geweest en nu hadden ze moeten rennen voor hun leven, zichzelf mogen prijzen dat de zombies snel waren maar niet zo snel als een gezond iemand. Door de laatste dagen heen waren ze er wel achter gekomen dat zombies letterlijk dood waren, rot van binnen zelfs. Geen mogelijkheid om te praten, normaal na te denken leek het en slechts te overleven op dierlijke instincten. Eten dus. Net als een roofdier wat constant op zoek was naar een prooidier om te verorberen zodat het kon overleven. Maar de honger van de zombies leek nooit gestild te worden en dat was het ergste, omdat ze door bleven gaan. Oké, dat waren dingen om nu niet over na te denken. Ze moesten overleven. Rennen voor hun leven dus. Dat was exact wat Yulia en Ciara dan ook deden.

Nate was even gefrustreerd als Max leek te zijn. De dames waren nergens te bekennen en dat maakte dat hij zich oprecht zorgen maakte. Vooral omdat hij en Max een heel stuk om gemoeten hadden, daarom had hij verwacht dat ze er wel waren geweest. Hij zuchtte dan ook even terwijl hij letterlijk met zijn handen in het haar stond en een rondje had gedraaid om de omgeving eens rond te kijken. Het was leeg, letterlijk, op hun twee na en dat maakte hem ook kwaad. Ze hadden bij ze moeten blijven om ze veilig te houden, wat als ze door zombies gepakt waren, of weer gevonden door de mannen die achter hen aan hadden gezeten? Hij wou niet eens nadenken wat er dan met ze zou gebeuren, dan blies hij de hele zooi nog liever op met hun vier erbij. Dan waren ze er vanaf. Hij zuchtte nog eens diep voor hij opkeek naar Max die ineens wat opmerkte over een benzinepomp en een motor.
''It seems.'', was zijn ietwat korte antwoord geweest terwijl hij achter hem aan liep en zelf door stapte naar de jeep die er ook stond. Hij stapte in en kwam tot de conclusie dat ze sleutels er nog inhingen. De tank was ook vol, helemaal zelfs. Hij was de auto weer uit gestapt en had de kofferbak open getrokken om daar drie jerrycans te vinden die ook tot de nok toe gevuld waren. ''I think they wanted to get away but that something got them.'' Het benzinestation was dicht getimmerd en dat was waarschuwing genoeg om niet binnen te kijken. Ze moesten elders hun eten en drinken maar vandaan halen. Maar ze konden nu in elk geval wegkomen als de dames er ook zouden zijn. Dat hoopte hij nog steeds.
Het was pas dat hij een bekende stem hoorde dat hij zich om gedraaid had om de twee blondines te zien rennen met een groep zombies achter hen aan. Een stuk of negen, zoals hij vluchtig had geteld. ''They are here.'', merkte hij op. Hij was daarmee in beweging gekomen, eerst wat langzaam maar uiteindelijk rennend om in eerste instantie Ciara tegemoet te rennen. Hoewel er een lichte paniek over hem heen vloog, voelde hij ook een soort woede die hij niet kon plaatsen en dat maakte dat hij Ciara tot halt dwong door simpelweg zijn armen rond haar lichaam te vouwen en te blijven staan. Wat hij precies deed wist hij niet, maar de hele horde aan rottende lijken was ook tot stilstand gekomen en hij kon de rottende adem van ééntje voor zijn neus tot in zijn longen voelen terwijl het ding wat gromde en roggelde. Elke spier in zijn lichaam leek aan te spannen terwijl Nate zich juist iets groter opstelde en het ding recht aan had gekeken. Daarbij waren zijn ogen even rood gekleurd als die van de zombies. Het duurde heel even voor het ding zich omdraaide samen met de rest en op elkaar af gingen. Het was dan ook pas dat hij beweging in zijn armen voelde dat hij uti een soort trance leek te knappen en haar iets los liet om zijn handen tegen haar gezicht aan te leggen.
''You're fine.'', concludeerde hij met een zucht terwijl zijn eigen ogen maar net weer bruin kleurden. ''We need to go. I don't know what I did, but we need to go.'', sprak hij wat onhandig terwijl hij een ander gevoel probeerde te vedringen. Hij had namelijk een soort honger gevoeld die hij niet eerder had gevoeld en dus niet kon plaatsen.

Yulia was, ondanks dat Nate hen tegemoet was gekomen en ondanks dat alles nog steeds in haar lichaam leek te schreeuwen, door gerend terwijl Nate de zombies tegen leek te houden. Het was al duidelijk geweest dat ze hem niet moesten hebben en dat kwam nu goed uit. Ze was in één rechte lijn naar Max toegerend, om hem nog net niet om ver te rennen ook. Ze had haar smalle handen tegen zijn gezicht aangelegd en zonder waarschuwing haar lippen op de zijne geplant, waarbij ze haar ogen dicht kneep. Ondanks alles had ze hem gigantisch gemist, ze was oprecht bang geweest hem niet terug te zien, niet meer te kunnen aanraken en met hem te kunnen praten. Ze had hem gewoon moeten kussen, voor ze haar adem pas herpakte toen hun lippen weer los van elkaar waren. Onderzoekend had ze hem aangekeken en wat afgetast. ''You're fine.'', wist ze met een opgeluchte zucht uit te brengen. Niets gebroken, geen wonden, niets. Hij was helemaal oké en ze kon haar hart alweer voelen helen.
Haar blauwe ogen schoten naar Nate die schreeuwde dat ze nu moesten gaan, terwijl hij Ciara aan haar hand mee had getrokken richting de jeep die er ook had gestaan. Yulia hoefde echter geen twee keer na te denken en was bij Max op de zwarte motor gekropen. Ze had haar armen rond zijn middel gewikkeld en haar gezicht tegen zijn rug geplant. ''Please take me away from here.'', had ze hem zachtjes toegesproken. Gesmeekt haast. ''Please.'', klonk het daadwerkelijk smeekgebed. Ze wou zo snel mogelijk hier weg, ver hier vandaan en ergens waar ze zich veiliger zou voelen, waar ze haarzelf kon wassen en waar ze uit konden rusten van alles wat er gebeurd was. Ze voelde zich alsof ze twee dagen aan één stuk door kon slapen.

Re: O | To the moon and back.

Maximiliano zuchtte even toen hij tot de ontdekking kwam dat de motor gewoon in een perfecte staat was. Waarschijnlijk waren de eigenaren van de auto en de motor samen op doorreis en wilden ze de winkel verkennen, maar was dit fout gelopen en had iemand alles dicht gemaakt en was deze persoon vervolgens gevlucht. Het zou hem niet verbazen als die persoon nog een tweede motor had, als het er niet meer waren. Het was te hopen dat het niet om een bende ging die ze later weer tegen zouden komen want dan zaten ze weer in de problemen. Nu ze weer vervoer hadden gevonden, was de volgende vraag waar ze naar toe zouden moeten. De afspraak was om uit het legergebied te komen, dit was hun nu gelukt. Hij wist niet wat Nathaniel nu wou doen. Hij had voor ogen om naar het CDC te gaan en te kijken wat ze konden bereiken met het vaccin, nog voordat ZOLA ook maar iets kon doen. Want wat dat betreft tikte de tijd. Natuurlijk zaten de mannen van ZOLA achter hun aan, natuurlijk was er een hele heksenjacht georganiseerd op Nathaniel waarbij het "eeuwige leven" werd beloofd voor wie maar wilde. Het zou hem ook niet verbazen als ZOLA momenteel verder experimenteerde in de hoop dezelfde formules uit te vinden. En de hel zou al helemaal losbreken als ze ontdekten dat er gegevens en data uit de database miste, omdat hij de boel had gehackt en aangepast. Sommige bestanden had hij helemaal afgesloten met ontelbare wachtwoorden en codes. Hij was een lastpak in het leger, maar hij was wel loyaal aan de goede personen. Hij nam geen orders aan van Sean, het klikte niet met die man en hij kon het niet vinden met zijn ideaalbeeld. Hij wist nu niet wat er gevaarlijker was: de zombies of ZOLA.
Het gegrom klinkt op de achtergrond, met af en toe een brul en dat geluid klinkt hem tegenwoordig maar al bekend in de oren: zombies. Hij draait zich om en kijkt naar de horde, die zich niet veel later op elkaar uitleeft. Ze hoefden hen niet uit te roeien, dat deden ze zelf al. Hij begreep niet goed hoe dat kon, totdat hij Nate met gloeiend rode ogen zag staan en de gebeurtenis met grote ogen aanschouwde. Hij hoorde twee meisjes schreeuwen. Omdat het zo onwerkelijk was om Nate op deze manier te zien, was het hem op een of andere manier ontgaan dat het om Ciara en Yulia ging, tot hij Yulia's handen op zijn gezicht voelt en zijn lippen in contact komen met die van haar. Vrijwel meteen gaat hij mee in de gepassioneerde kus. Dit moment was een bewijs dat er een god bestaat, want zijn meisje was er nog, in leven en voor zijn neus. Ze was weer terug bij hem. Deze apocalypse zorgde werkelijkwaar voor de meest onvoorspelbare situaties. Hij stopt de kus tegelijkertijd met haar. "Yes, ofcourse I am fine..."lacht hij. Voor even gedraagt hij zich nonchalant zoals hij in het dagelijkse leven is, waarna hij op de motor springt. Wanneer zij bij hem achterop zit rijdt hij met een rotvaart weg, de snelweg op. Al snel voelt hij haar armen om zijn middel heen en voor even lijkt alles perfect. Hij volgt de snelweg naar het noorden en gaat er vanuit dat Nathaniel ook die kant op zal gaan. Ze moesten hier weg voordat er nog meer zombies hun kant op kwamen. Hij had inmiddels al geleerd dat zombies andere zombies lokten door geluid te maken wanneer er mensen in de buurt waren. Hun prooi. Hij kijkt voor zich uit en rijd wat rustiger om zuiniger te doen met zijn benzine.

Het kon niet anders dan dat er een engeltje op hun schouders zat, want in de verte zag ze twee maar al te bekende gestaltes staan. Maximiliano en Nathaniel. Ze herkende hen uit duizenden. Wat was ze dankbaar dat ze hen nu tegen kwam. Ze schreeuwt echter van schrik als ze Nathaniels ogen rood ziet gloeien en de zombies om haar heen elkaar ziet aanvallen. Ze maakten elkaar af, zomaar, uit het niets. Hoewel de armen van Nathaniel voor een geborgen gevoel zorgden, gaf het rode licht in zijn ogen haar de rillingen op haar lijf. Ieder tegengif bevatte immers een klein beetje van het gif, in dit geval het virus en dat bleek nu voor het eerst sinds hij een vaccine heeft gekregen ook bij hem zo te zijn. Het had zijn uitwerkingen.
"I guess..." stamelt ze, als hij concludeert dat ze in orde is. Na alles wat ze de afgelopen dagen heeft gezien, is ze een klein beetje uit haar doen, al is dat iets wat ze verbergt. Zijn ogen veranderen weer terug naar de prachtige bruine kleur waar ze zo verliefd op was geworden in een mum van tijd. Ze had gemerkt dat haar eigen hartslag omhoog ging in zijn buurt, dat ze nergens anders aan kon denken en dat ze verlangde naar zijn aanwezigheid als hij weg was. Ze had het gevoel dat ze niet zonder hem zou kunnen leven en dat ze haar eigen leven zou geven om het zijne te redden als dat moest. Ze had nooit gedacht dat je in zo'n korte tijd zoveel van iemand kon houden, maar het tegendeel daarvan realiseerde ze zich hier, in dit chaotische moment waarop het lot hun samen had gebracht. Het moest een reden hebben, dat ze keer op keer alles overleefden en dat ze nadat ze elkaar kwijt waren, elkaar weer hadden gevonden. "Yes, lets go.." stamelt ze. De motor van Maximiliano raast met een hard geluid weg. Ze kijkt naar de jeep verderop. De jongens hebben ook geluk gehad, zo te zien. Ze loopt met hem naar de jeep en laat hem achter het stuur zitten terwijl zij op de passagiersstoel plaats neemt. Ze wist niet waar ze nu naar toe moesten gaan. Ze gokte echter dat Max verder naar het noorden zou rijden en zichzelf vasthield aan de missie die hij voor ogen had, ook al was er hoogstwaarschijnljik geen leger meer en was er al helemaal geen sprake meer van zijn rang als lieutenant. Ze plaatst haar hand op zijn bovenbeen. "Are you alright?" vraagt ze hem bezorgd. Ze heeft zojuist een verandering gespot in zijn lichaam, in zijn gedrag en dit was interessant om te weten voor de vooruitgang van het vaccin en wat het met de mens kon doen. Als het niet zou werken, had het geen zin om er meerdere doses van te maken immers.

Re: O | To the moon and back.

Ook Yulia had de verandering bij Nate gezien, maar daar kon ze zich niet druk om maken. Hij leek ondanks in orde en zich te bekommeren om Ciara, iets wat de blondine nodig had want ze wist zeker dat ze Nate net zoveel had gemist als zij Max had gemist. Ondanks alles wat was gebeurd de afgelopen dagen, voelde ze helemaal geen afstand of iets. Ze wou juist dicht bij hem zijn en hem ook niet meer loslaten. Wie had gedacht dat ze iemand zou vinden waar ze letterlijk een apocalyps voor zou trotseren, zij niet in elk geval. Maar nu ze hem had, was ze niet van plan om hem nog los te laten. Ze had haar armen stevig rond zijn middel gewikkeld en haar gezicht tegen zijn rug aan gelegd terwijl ze haar ogen sloot toen hij de motor had gestart en met een noodvaart wegreed. Wegkomen was niet alleen wegens de zombies, ze had gisteren in de stad nog mensen horen zoeken. De mensen van de kerk waren dus vast beraden geweest om hen te vinden, om wat voor reden dan ook.
''It is not just ''ofcourse''...'', was ze tegen hem in gegaan. ''I thought I'd never see you again, never ever.'', had ze tegen zijn rug gesproken, maar hard genoeg om het te horen voor hem boven het geluid van de motor uit. Ze klemde haar armen nog wat steviger rond zijn middel en haalde even diep adem. Het sprak voor Yulia niet voor zich dat hij oké was, dat er niets mis was en dat ze daadwerkelijk weer samen waren. Hij had haar beloofd haar te beschermen, dus wat als er iets met haar gebeurd was? Dan was hij degene geweest die in zijn eentje was achter gebleven. Dat idee maakte ook dat ze voorlopig niet van plan was om hem los te laten. Alles behalve. Ze hadden veel in te halen en goed te maken met elkaar in haar beleving.

Nate had niet echt gesnapt waarom Ciara zo geschrokken was, maar goed. Ze was in orde en wat de zombies aan het doen waren, maakte dat ze weg konden komen. Hij had haar dan ook lichtelijk de jeep in gedwongen voor hij er zelf ook in klom en de motor startte. Hij gooide het stuur om en zette zijn voet op het gaspedaal, zodat hij achter Max en Yulia aan kon rijden. De weg was behoorlijk verlaten en gelukkig stond er niet al teveel puin op de weg, dus hij kon er prima omheen zonder zelf te verongelukken. Een zucht ontsnapte hem dan ook, eentje van spanning, toen ze daadwerkelijk weer op weg waren en op een sneller tempo dan lopend. Hij kon meteen weer wat ontspannen en keek met een glimlach op naar Ciara toen hij haar hand op zijn been voelde. Hij plaatste één van zijn handen boven op die van haar, om deze beet te pakken en naar zijn gezicht te brengen. Hij drukte een kus op de rug van haar hand, voor hij het tegen zijn wang aanlegde. Ze was weer bij hem en dat telde.
''I'm fine. And so are you.'', was zijn antwoord geweest met een duidelijke opluchting in zijn stem. Hij was oké, het gevoel wat hij eerder had ervaren was weer weg en daarom vond hij het niet nodig om het aan te kaarten. Nog niet. Nu niet in elk geval, niet nu hij haar net terug had en haar stem weer kon horen. Dit was een onderwerp wat hij wel zou aankaarten als ze écht alleen waren en er geen enkele mogelijkheid was dat iemand iets zou horen. Het werd echter al snel duidelijk dat naar waar ze toe reden, dat de weg vanaf de brug verspert was. Hij kende de weg hier gelukkig.
Nate had iets meer gas gegeven zodat hij Max en Yulia wat in kon halen en de ramen van de auto omlaag liet gaan. ''I'm going to take another way. I can't get past that with this thing.'', had hij richting Max geroepen, gebarend naar de puinzooi op de weg verderop. ''In this town is a building called 'Genetic Interforce. You should find weapons there too.'', gaf hij Max maar indirect een opdracht om daar heen te gaan. In dat gebouw zouden ze ook een lab kunnen vinden en misschien zou Ciara wat van haar magie kunnen werken. Hij gebaarde nog even naar Max, met de boodschap dat ze elkaar wel weer zouden zien. Daarna was hij van de weg af gereden, een wat meer zandpad op richting een bos aan de zijkant. Daar zouden ze doorheen moeten.

KLEINE TS.
Yulia en Max waren doorgereden naar de plek waar Nate ze heen had gewild. Haar blauwe ogen keken even omhoog naar het gigantische gebouw, waar een letter van af was gevallen en een grote bus plat had gedrukt. Deze stad was zo verlaten als maar kon, het was een nog ergere spookstad dan het leek te zijn op andere plekken. Er was geen beweging, er was geen teken van overlevenden, zelfs geen zombies. Ze fronste dan ook even moeilijk en had pas haar blik weer los getrokken toen Max de motor stil had gezet en ze achter hen weg kon komen. Kort keek ze nog even rond voor ze achter hem aan liep, het was veiliger om de motor maar in de hal te stallen en dat was exact wat ze deden.
''It seems nobody is home.'', merkte ze op. Maar het leek er wel op dat alles goed was beveiligd en dat je hier niet zomaar binnen kwam als je de juiste dingen deed. Ze was dan ook naar de balie gelopen waar heel wat computers stonden. Maar zoals verwacht was er geen elektriciteit en konden ze daar niets mee doen. ''Worthless.'', mompelde ze dan ook ietwat geïrriteerd. Met een zuchtje had ze een hand door haar haren gehaald waarna haar blauwe ogen weer naar Max gingen. Moest ze iets zeggen, verder nog doen? Ze wist het niet zo goed, ze had tegen Ciara ook geen woord gesproken over wat er gebeurd was en ze wou dat met Max ook niet.
''Let's see if there is a place upstairs where we can rest en wait untill Nate en Ciara found a way to us.'', stelde ze voor zonder echt op antwoord te wachten. Ze had hem bij zijn hand gepakt en lichtelijk met haar mee getrokken. De trap op waar waarschijnlijk vooral kantoren te vinden waren.

Re: O | To the moon and back.

Er is niets op deze wereld dat hij niet zal doen voor Yulia. Hij had het bevel van Nathaniel opgevolgd, iets wat tegen zijn natuur indruiste. Maximiliano was immers eigenwijs en wilde persé zijn idee uitvoeren. Na zijn fout met het kamp waar ze waren geëindigd had hij momenteel geen recht van spreken meer dus reed hij naar Genetic Interforce. Hij loopt voor Yulia naar binnen. De elektriciteit doet het niet waardoor alle computers uitstonden. Daar kon hij precies niets mee, dus hij kon ook niet tracken waar ZOLA was. Dat was iets om later uit te vinden. Hij heeft een zakmes in zijn handen, die hij in de zitting van de motor had gevonden.
Hij loopt zo stilletjes mogelijk de trap op. Hij spitst zijn oren en houdt ieder geluidje en iedere beweging in de gaten. Het gebouw had de begane grond en een verdieping. En een kelder, maar hij had al gezien dat deze was afgesloten en er een bord met "DANGER" opgeplakt stond. De begane grond was leeg. De inrichting bestond uit glazen muren waardoor de overzicht makkelijk te bewaren was. Dat deden ze expres zo, in het geval dat er een uitbraak was of iets fout ging. Iedere deur kon ook sluiten en nooit meer open gaan wanneer er gevaar werd geconstateerd, alleen daar moest de elektriciteit voor aan staan. Hij draait als hij eenmaal boven is een rondje. De hele afdeling is verlaten, zoals hij al verwacht had. Deze afdeling was open, een laboratorium met verschillende kasten en tafels, met eindeloos veel materiaal om onderzoek te doen. Net als Nathaniel weet hij dat er wapens in dit gebouw zijn. "Follow me and don't make a sound" fluistert hij. Hij loopt voor haar uit door de gang die naar de kamer met wapens leidt. Hij sluit het niet uit dat er zombies in juist die kamer zijn. Ook deze deuren zijn van glas en zoals hij verwacht had, waren er vijf zombies te vinden. Hij herkent de mensen; ze werkten hier. "We have to give them mercy.." concludeert hij. Een aantal zombies staan vrijwel meteen aan het raam geplakt. Ze begrijpen niet dat ze er doorheen kunnen. Zo slim zijn ze dus ook weer niet. Hij heeft echter enkel een mes. In zijn eentje daar in gaan was niet slim, de zombies eruit laten zorgde ervoor dat ze gingen verspreiden en maakte dat de situatie onvoorspelbaar gevaarlijk werd. Hij weet niet of Yulia wapens op zak heeft. Hij kijkt haar aan. Misschien moesten ze op Nathaniel wachten?

Het gebouw van Genetic Interforce ligt afgelegen, in een verlaten dorp ver verwijderd van de stad waar ze vandaan waren gekomen. Nathaniel was een of andere weg gevolgd. Maximiliano was met zijn motor natuurlijk veel wendbaarder op de weg en kon makkelijker om obstakels heen. Naarmate de tijd verstreek, waren er steeds meer obstakels en kronkels in de wegen. Mensen probeerden immers te overleefden, dat was iets waar niet iedereen in slaagde. Ze zijn gestopt voor een brug, die kapot is. Terug gaan was geen optie, er waren teveel zombies, alhoewel dat geen probleem was met Nathaniel aan haar zijde. Maar dan nog, was het veel risico voor haar. Zij was immers niet immuun voor de hersenetende monsters.
Ze heeft het nog niet met hem gehad over het feit dat zijn ogen felrood waren gloeien. Ze besloot het maar te onthouden en het toe te voegen aan het lijstje van de symptomen die hij tot nu toe had. Van sterker worden, een lichte glinstering in zijn bruine ogen tot zombies die hem negeerden. Daar konden rode ogen zoals dat van zombies op bepaalde momenten natuurlijk nog wel bij. Ze knijpt haar ogen bij elkaar om in de verte te kijken. De brug is geen optie, terug gaan is geen optie. Ze konden door het bos rijden, maar ze wisten niet wat er in het bos te vinden was. Op de weg langs het water, een bekende route voor de zomerkampen die in deze omgeving lagen. Ze ging er vroeger toen ze klein was vaak genoeg naar toe.
Ze wend haar gezicht tot Nathaniel. "You can take the road to the Lionclaw camp site" stelt ze voor. Ze wijst naar het bord met het logo van het kamp. "We just don't know what we're going to find there, but from there, you can take another road that goes to this small town.." stelt ze voor. Ze legt haar hand op zijn bovenbeen. Ze is de hoop nog lang niet verloren, dat was het positieve meisje in haar dat liever er van uit ging dat er niks aan de hand was in plaats van de werkelijkheid onder ogen zien.

Re: O | To the moon and back.

Yulia rolde met haar ogen. ''I survived 3 years without you, Max. You don't have to talk to me like I'm one of your soldiers.'', was ze tegen hem in gegaan met dezelfde koppigheid die ze altijd al had gehad. Het was niet omdat ze het echt verschrikkelijk vond, maar het was gewoon wie ze was. Yulia liet niet over zich heen lopen en al helemaal niet rondcommanderen. Ze was sterk, dat was iets wat ze haarzelf elke dag vertelde dan toch. Ze deed oprecht haar best om niet te breken onder alle situaties die hadden gespeeld, het lange alleen zijn, het kwijtraken van Max voor de afgelopen dagen. Ze deed haar best om sterk over te komen en te doen alsof er niets aan de hand was. De waarheid was dat ze behoefte had aan affectie en achteraf een goed potje wou huilen eigenlijk.
Zwijgend keek ze even rond. Ze gingen niet zomaar bij de wapens komen dus. ''I suggest I open the door a bit and hold it like that, so you can use your knife to bash in their heads.'', stelde ze maar voor. Een betere optie hadden ze niet. Met Max zijn instemming had ze haarzelf goed neer gezet en had ze de deur iets open geduwd en zo ook gehouden terwijl de zombies er al meteen op af kwamen. Ze probeerde door de deur heen te komen en Yulia moest al haar kracht gebruiken om de deur niet open te laten vliegen terwijl Max de zombies voor zijn rekening nam terwijl ze één voor één hun hoofd naar buiten staken, over de lijken van de andere zombies heen. Ze liet de deur dan ook pas los toen er vijf rottende lijken op de vloer lagen.
Yulia was over het hoopje lijk heen gestapt, waarna ze meteen wat wapens van de planken plukte en ook weer holsters had waardoor ze ook handwapens bij zich kon dragen langs haar wapens en onder haar armen. In een rugzak schoof ze alle ammo die ze kon vinden terwijl ze Max ook maar zijn speelgoed uit liet zoeken. Ze stopte in een andere tas nog andere wapens, waarna ze de deur weer moesten sluiten. Stel eentje was niet goed neer gehaald, dan zat die weer achter een gesloten deur.
Samen met Max hadden ze een plek gezocht waar ze eventueel ook veilig de nacht konden doorbrengen. Ze zette alle tassen neer en legde haar eigen wapens neer op de tafels. Er stonden twee banken, dus ze konden in elk geval een beetje fatsoenlijk slapen. Met een zuchtje draaide ze haarzelf om, waarna ze naar Max keek. Voor heel even bleef ze hem dan ook gewoon aankijken voor ze iets op haar tenen ging staan en haar handen weer tegen zijn gezicht aan legde om hem te kunnen kussen... Ze h ad hem vreselijk gemist.

Nate had gehoopt dat de brug nog heel was, maar niet dus. Het ding was dan ook van hout geweest en zo te zien hadden mensen het ding neer gehaald. Nu konden ze wel over de rivier heen en dan lopend, maar dan hadden ze net zo goed langs de hoofdweg kunnen gaan. En daarbij wou hij het leven van Ciara niet op het spel zetten. Hij zuchtte dan ook even gefrustreerd en sloeg een keer op het stuur omdat hij zo dom was geweest om te denken dat dit alles nog overeind had gestaan. Dat ze er langs hadden gekund en dat alles voor een keer gewoon normaal ging, in hun voordeel. Niet dus, alles werkte tegen en het maakte hem zo, zo kwaad! Hij schrok dan ook nog net niet op toen ze ineens de hand van Ciara op zijn been voelde.
Geschrokken had hij haar even aangekeken voor hij iets leek te kalmeren. ''Lionclaw?'' vroeg hij even niet begrijpend tot ze naar een bord wenkte en hij zijn bruine ogen daar heen liet gaan. ''Oh. Yes, sure. That's the best shot we have for now. Back is no option with all those zombies.'', stemde hij meteen in. Hij startte de motor van de jeep weer en had het stuur om gegooid zodat ze diekant op konden rijden. Voor nu klonk het als een goed idee, zodat ze konden overnachten. Hij wist zeker dat Max en Yulia zouden wachten en hij wist ook zeker dat ze veilig zouden zitten in het gebouw van Genetic Interforce. Daar hadden ook dingen plaats gevonden, maar niet zoals die van de zombies. De standaard dingen zoals het begrijpen van genetisch materiaal, het clonen en dergelijke. Hij wist dus dat het gebouw was gebouwd om een explosief nog tegen te houden.
Het duurde ongeveer een kwartier tot ze de Lionclaw camp site tegen kwamen. Hij reed dan ook wat langzamer en liet zijn ogen even door de natuur gaan terwijl hij het weggetje zocht waar ze op gedoeld had. Die kon echter niet missen met het grote bord wat erbij stond en dat was exact de kant waar hij op reed richting het dorpje waar Ciara over gesproken had. Daar moest wel een huisje zijn, toch? Nog eens twintig minuten verstreken dan ook in stilte, vooral hij de auto tot stilstand maande en de motor uit liet vallen. ''Just let's check out this little lake-house. It is the best shot we have, it seems like zombies don't like water since they never get near it.'', merkte hij op waarna hij uitstapte en even rondkeek.
De twee jerrycans aan benzine tilde hij uit de kofferbak, omdat hij die niet kwijt wou, waarna hij achter Ciara aan het huisje in was gelopen. Het was verlaten en goed ook. Maar het was voor nu een goede plek om te verblijven en even tot rust te komen. De jerrycans zette hij op een tafel neer waarna hij naar de gordijnen liep en die dicht trok en daarbij alle ramen controleerde. Ook de deur sloot hij goed. ''Let's just rest here. Tomorrow we will go on, but it is not safe to drive in the dark. The lights of the cars don't just get attention of the zombies, those men are still looking for us and something tells me they go great lenghts to find us.'', glimlachte hij. Hij maakte ze zich zo druk dat alles een beetje onlogisch had geklonken.

Re: O | To the moon and back.

Haar woorden laten hem lachen. "Ay aye, captain" plaagt hij haar. Hij geeft haar een knipoog en een speelse glimlach. Natuurlijk was er niks grappigs aan dit moment, waarop hun leven weer eens op het spel stond, maar hij had besloten om er vanaf nu het beste van te maken. Sommigen vonden dat gedrag misschien nonchalant, maar voor hem was het heel gewoon. De normaalste zaak ter wereld. Net zoals zombies achter elkaar doden normaal geworden was. Hij was het anders gaan zien. In het begin beschouwde hij hen als mensen die geen keuze hadden gehad, die zichzelf niet konden beschermen en omwille daarvan "veranderd" waren. Hij wou ze niet doden, want in zijn ogen waren het mensen, tot dat het duidelijk werd dat ze er alleen op uit waren om te eten, doden en de wereld verder naar de klote te helpen. En dat er niks aan te doen was, omdat de zombies nu eenmaal zo geprogrammeerd waren. Hersenen, hersenen en nog eens hersenen. Want hun eigen hersenen werkten overduidelijk niet meer, al reageerden ze wel op bepaalde prikkels en lieten ze andere dingen voor wat het was. Zo was het inmiddels duidelijk dat zombies niet bang waren voor vuur, maar wel voor water. En kon je ze enkel doden door hun hoofd te raken met een kogel of een mes. Inmiddels heeft hij zijn oorlogstechnieken sterk verbeterd sinds al deze ellende begonnen is en hier in dit moment kreeg hij de kans om te schitteren.
Hij kijkt de eerste zombie recht in zijn ogen aan. "I give you mercy.." zegt hij kalm. Hij haalt het mes zonder moeite door zijn hoofd en pakt het weer terug. De bloedspetters komen tegen het raam en op zijn hoofd. Het stinkt maar tegelijkertijd ruikt het naar overwinning. Het motiveert hem meer. Hij snijdt de volgende de keel door. "I give you mercy" roept hij wat harder. De derde plaagt hij, door deze half uit de deur te laten en vervolgens tussen zijn ogen te steken. "I give you mercy" roept hij opnieuw. Het was een kreet die voor zijn gevoel het doden van deze onschuldige zielen rechtvaardigde. Alles wat hij aanraakt gaat immers dood. De vierde probeert hem aan te vallen. Hij moet eerst in zijn arm steken, daarna pas gaat het mes door zijn hoofd. De laatste zombie is vrouwelijk. Haar schreeuw doet pijn aan zijn oren als hij zijn mes wederom tussen haar ogen steekt. "I give ya'll mercy.." sprak hij. Hij laat het met bloed besmeurde mes vallen. Zijn handen zijn besmeurd met bloed en zijn shirt is niet meer zo schoon. Maar ze hebben het gered en hij hielp haar vervolgens met het inladen van twee rugtassen vol met wapens. Op zijn riem zette hij vier glocks en een van de twee tassen vulde hij vooral met munitie. Dat was nu belangrijker dan veel verschillende wapens bij hebben die ze misschien wel kwijt konden raken. Hij sluit de deur achter zich als ze er klaar zijn en laat haar de tassen bij de tafel zetten. Hij verwachtte Nathaniel hier in de vroege morgen, aangezien deze waarschijnlijk niet zou gaan rijden s'nachts. Hun legerafspraak wanneer ze elkaar kwijt raakten, was dat als het langer dan drie dagen zou duren eer ze elkaar zouden vinden, dat er waarschijnlijk sprake was van overlijden en dat ze door moeten gaan. Dus hij gaf Nathaniel drie dagen, besloot hij. Daarna moest hij door met Yulia, of ze dat nu wilde of niet. Haar koppigheid was aantrekkelijk.
Ze blijft hem aankijken en de blik in haar ogen vangt zijn aandacht. Zijn volledige aandacht, hij werd er stil van. Hij wist niet zo goed wat hij moest doen, nu er met haar was gebeurd wat er was gebeurd. Hij wilde niets triggeren, dat konden ze nu niet gebruiken. Hij pakt haar handen vast. Wilde ze hem überhaupt nog wel aanraken? Hij was niet achterlijk, hij heeft het een en ander geleerd tijdens zijn soldaat avonturen. Meisjes die werden verkracht door wildvreemde mannen, die ze onder hun hoede namen en een beter leven gaven door een veilige omgeving om te leven aan te bieden. Hij voelt haar lippen tegen de zijne aandrukken. Een bevestiging dat hij haar mag aanraken, dat het oké is. Hij besluit om er niet over te beginnen. Het is duidelijk in haar ogen te zien dat het heftig is geweest voor haar en misschien was het momenteel niet het juiste moment om erover te praten. Hij geeft haar de tijd om het juiste moment te kiezen. Voor nu zeiden haar ogen meer dan duizend woorden bij elkaar. Haar handen haalt hij van haar gezicht en legt hij langs hun lichaam. Zijn hartslag die omhoog was gegaan van alle adrenaline, leek te kalmeren nu op dit moment de storm in hem ging liggen. Hij wilde niet aan het moment denken dat hij haar kwijt zou raken. Ze moest hem vasthouden en nooit meer laten gaan, dat was een ding waar hij zeker van was. Hij had immers een grote belangrijke taak met Nathaniel en hij had haar nodig, bij zijn kant. Ze was de vrouw waarmee hij de oorlog wilde winnen. Hij wilde haar liefhebben, ooit op een dag kinderen met haar krijgen, als alles weer normaal is. Voor zover de dingen weer normaal konden zijn. Zeker met gekken op deze wereld zoals die in ZOLA. Hij kust haar vol passie, liefde.

Ze realiseerde zich dat ze niet altijd alles zou weten. Hoe verder ze van huis geraakte, hoe vreemder alles werd. Hoe minder dingen ze herkende. Dit zomerkamp herkende ze enkel omdat ze er als kind vaak kwam. Ze sloot niet uit dat ze iets of iemand zouden tegenkomen, al hoopte ze na hun vorige ervaring van niet. Het was gestoord en om te zien wat er met Yulia gebeurde, heeft haar diep geraakt. Voor hetzelfde geld had zij het kunnen zijn. Ze weet niet of ze zoiets zou kunnen verwerken. Ze denkt het niet. Ze zou echt helemaal gek worden.
Ze knikt als hij besluit om het huisje aan het meer te bekijken. In de meeste horror-films was het een slecht idee om een huisje aan het meer te checken, maar nu hadden ze geen andere keuze. Bovendien leek er verder niemand in de wijde en verre omgeving te zijn. Er was niet eens een teken van booby traps of borden die de richting van nieuwe kampen aangaven. Ze waren de meest gekke dingen tegen gekomen in een korte tijd dat het soms onwerkelijk aanvoelde. Alsof ze zou wakker worden uit een vervelende droom. Dit kon nooit echt zijn, maar dat was het wel.
Ze liep achter hem aan het huisje in. Ze controleerde voorzichtig iedere kamer, maar er was niemand te vinden en ze hoorde ook niets. "So we should wake up at sun rise?" stelt ze voor. Dat was het vroegste moment om in het daglicht te vertrekken en overzicht te hebben op iedere onverwachtse situatie. Op dit moment was iedere seconde belangrijk en kon de situatie in een minuut al heel anders zijn. Zo rustig als het nu was, kon het over een minuut misschien niet meer zijn. Zo chaotisch waren deze tijden en ze moesten het er maar mee doen.
"Don't worry about these men, they are not that smart... just rich" flapt ze eruit. Ze loopt naar de keuken en trekt voorzichtig de kastjes open. Misschien was er iets te eten te vinden. Op wat lege koektrommels na stond er niets in. Ze opent het onderste kastje en komt een blikje kip tegen en een doos met crackers. Ze loopt ermee naar het bed in de slaapkamer, die aan de voordeur grensde. Ze zet het eten op het nachtkastje en draait zich naar Nathaniel toe. "I hope you are hungry?" vraagt ze hem met een kleine glimlach.
Zelf was ze niet meer zo zeker of ze honger had... Wat die man met Yulia had gedaan heeft erg veel impact op haar gehad. Ze maakt zich zorgen om Yulia, want die was nu waarschijnlijk bij Max. Hoewel de twee een speciale band leken te hebben, zoals zij met Nathaniel had. Dat was al een hele geruststelling op zich. Ze loopt naar Nathaniel om zichzelf in zijn armen te sluiten. Ze omhelst hem, drukt haar heupen tegen die van hem aan en geeft hem een kus op zijn lippen. Haar handen plaatst ze uiteindelijk op zijn borstkas.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had heus door gehad dat Max ook niet heel zeker leek te zijn over wat hij nu wel of niet kon. Maar als ze eerlijk moest zijn was het beter voor haar om het er niet over te hebben, te doen alsof het nooit gebeurd was en dat ze oké was. Ze hadden er niets aan als ze zielig ging staan doen en haar afstand ging houden. Uiteindelijk zou ze alleen maar haarzelf kwellen als ze afstand zou behouden van hem en dat was het laatste wat ze wou. Daarnaast wou ze Max ook niet kwetsen, alles behalve. Ze hield nog steeds van hem en er was verder niets mis, ze was nog steeds gewoon Yulia. Daarom had ze ook met enige zekerheid iets op de bal van haar voeten kunnen gaan staan, om bij zijn lippen te kunnen en die te kussen, terwijl haar handen tegen zich gezicht aan hadden gelegen. Dat tot hij haar handen beet had genomen en die in een stevige greep nam, dat verwarmde haar hart dan ook. Het was fijn dat zoiets simpels als elkaar handen beet houden en een kus delen nog betekenis kon hebben deze dagen.
''I missed you.'', prevelde ze tegen zijn lippen aan voor ze hem nog een kus gunde en weer terug op haar voeten ging staan. Haar blauwe ogen hadden naar hem opgekeken terwijl ze een hand los had gemaakt uit zijn greep en wat van zijn warrige haren voor zijn voorhoofd weg had geplukt voor haar hand zijn wang had gestreeld. Het voelde een beetje stoppelig, dat had ze altijd al een fijn gevoel gevonden eigenlijk. Daarnaast was Max zeker een kop groter dan haar en in de breedte paste ze er ook wel twee keer in. Nu ze erover na dacht had ze altijd al een zwak gehad voor mannen die groter waren dan haar. Het maakte dat ze haarzelf veilig voelde op één of andere manier en Max had ook wel bewezen, keer op keer, dat hij haar veilig zou houden. Een kleine glimlach sierde haar bij dat idee.
Yulia haalde even diep adem voor ze haar ogen iets neersloeg. Ze waren alleen dus uiteindelijk was er geen reden om niet even tijd samen te spenderen. Heel even had ze naar haar hand gekeken, die nog steeds in die van hem lag, voor ze hem zachtjes met zich mee had getrokken naar hetgeen wat misschien nog iets als een bed kon functioneren. Ook voor de nacht, ze moesten ergens slapen. Ze had Max uiteindelijk iets naar achteren gedwongen tot hij wel moést zitten en zij op zijn schoot kon klimmen. Haar benen schrijlings langs die van hem. Ze had haar handen in zijn nek gelegd en hem wederom een keer gekust.
''Please make me feel alive, loved.'', fluisterde ze zachtjes. Ze had hem nodig. Los van alles was gebeurt, ze had hem oprecht gemist en elke vezel in haar lichaam gilde om hem op dit moment. Nu ze alleen waren, wou ze alle tijd benutten die ze voor nu kregen. Ze ging er vanuit dat Nate en Ciara morgen weer zouden komen en dat betekende dat er weer een lange tijd zou zijn dat ze elkaar niet eens konden aanraken zonder dat de rest daar ook van mee kon genieten. Liever niet dus.

Het hele huisje was leeg en Nate had weer wat kunnen ontspannen. Hij had zelfs even diep adem gehaald en een hand door zijn bruine lokken gestuurd voor hij weer op had gekeken naar Ciara die iets opmerkte, wat Nate liet knikken.
''Yes, we should go at first light. And we should minimalize the light we use. A few candles should do the trick.'', glimlachte hij. Zorgen dat er zo weinig mogelijk licht was, zorgde er ook voor dat niemand door zou hebben dat er iemand in het huisje was. En de zombies zouden er ook niet naar toe getrokken werden. Mochten ze hier al rondlopen, want ze leken in groepen rond te wanen. En als dat al zo was, was er een grotere kans dat ze rechtstreeks het water in zouden lopen en verdrinken, dan dat ze de deur zouden open krijgen. Zo slim waren die dingen dan ook wel weer niet. Ze gingen af op alles wat eetbaar was voor hun en dat was het wel, de honger die hij eerder had gevoeld, had dat wel bevestigd. Tegelijk maakte het hem ook lichtelijk misselijk, maar ook zeker bezorgd omdat het niet oké was om zich zo te voelen. Het was haast of hij de zombies had begrepen en dat maakte dat zijn streslevel meteen weer omhoog schoot.
''Maybe not smart, but they know the area here. So we should move with first light as you said. I have no ammo and no weapons, there isn't much to do when they find us anyway. We can't take the risks, we need to keep moving and rest as much as possible in the night.'', knikte hij. Daarom was het goed om zich juist niet druk te maken en zijn hoofd wat rust te gunnen, maar dat was nog knap lastig ook. Hij zuchtte dan ook nog even, voor hij neer was gezakt op het bed en zijn ogen voor een moment sloot. Tot Ciara weer binnen kwam lopen.
''No, I am not. Thank you.'', glimlachte hij flauwtjes na een blik op het blik met kip geworpen te hebben. Hij had het idee dat het helemaal niet meer zo goed zou zijn, hij wou het risico niet nemen in elk geval. De crackers waren misschien nog wel te doen. Maar voor nu had hij oprecht geen trek en had hij toegekeken hoe Ciara naar hem toe was gelopen en haarzelf tegen hem aanduwde. Hij sloeg zijn armen rond haar slanke lichaam en kustte haar voor een klein moment even terug.
''I was hungry.'', flapte hij er zachtjes uit. ''When I did what I did with the zombies.'', verklaarde hij wat nader. ''However I am not sure what I did, only thing I wanted was they ate theirselves for once instead of us.'', fronste hij wat moeilijk.

Re: O | To the moon and back.

"I missed you too" zegt hij. Hij gaat op de bank zitten waar ze hem heen leidt en legt zijn handen om haar smalle taille. Hij laat zijn handen over haar lichaam naar haar billen glijden. Zijn handen zijn besmeurd met bloed. Op zijn gezicht zitten wat bloedspetters en zijn haren zitten in de war. Ze zijn gegroeid in de afgelopen tijd. In het normale leven was het tijd om naar de kapper te gaan.
Hij sluit zijn ogen even. Ze wilde zich geliefd voelen, levend. Hij vervloekte de mannen die het gevoel van haar afgenomen hadden. Dit was niet de romantische situatie die hij haar wilt geven. Hij wilt wijn drinken, het vuur van de haard aanmaken en zichzelf overgeven aan haar. Hij wilt haar liefhebben zoals zij dat van hem verlangt. Hij wilt haar stevig vasthouden, haar nooit meer laten gaan tot zij dat van hem verlangt. Hij legt zijn hoofd naar achteren. Hij wilt ontspannen, in de wetenschap dat hij nergens anders heen hoeft. Maar ze moeten hier weg, zo snel mogelijk. Hij streelt over haar billen. Hij heeft plannen om met haar samen te zijn, een heel leven lang. Hij knijpt zacht in haar billen. "I will," zegt hij kalm. Hij opent zijn ogen en kijkt haar weer aan.
In zijn leven heeft hij niet veel liefde gekend. Zijn zoon is het resultaat van een one-night-stand. Yulia is de eerste vrouw waar hij van houdt. Hij zou alles geven om haar gelukkig te maken. En nu zit ze hier, bovenop hem en het wind hem op. Hij zoekt naar de woorden waar hij haar gelukkig mee kan maken. Zijn handen glijden onder haar shirtje en strelen zacht haar huid waarna ze weer terug glijden. Hij draait hen om, zodat hij boven haar ligt. Hij laat zijn hand in haar broek glijden, die hij soepel opent. "I don't want to hurt you... I never will" belooft hij haar. Hij laat zijn vingers met zachte bewegingen het werk doen, omdat hij wilt dat ze enigszins geniet. Hij kust haar zacht in haar nek en trekt haar broek voorzichtig omlaag. Hij verlaagt zijn lichaam en drukt zacht kusjes op haar liezen, steeds dichter naar haar schaamstreek. Hij hoopt dat hij haar kan laten lachen, vergeten dat pijn bestaat. Hij hoopt dat ze naar hem zal kijken en de liefde zal voelen in een heel ander licht. Alleen maar liefde.

Ze lacht zacht en zet het blik op het nachtkastje en de crackers naast hen op het bed. Het gevoel van zijn vingertoppen om haar middel, geeft haar het gevoel alsof ze zweeft. Verliefdheid, het kon niet anders. Het mooiste gevoel van de hele wereld, een gevoel waarvan ze had gedacht dat ze het nooit meer mee zou maken na alles wat ze voor haar ogen had zien gebeuren. Alle ellende, alle kwellingen en pijn. Maar daar was hij dan, haar held, haar redder in nood. De man die de pijn weg kon kussen en haar geruststelde alleen al door naar haar te kijken.
Ze legt haar hoofd op zijn borstkas nu ze bij elkaar liggen. Ze pakt zijn hand vast en streelt met haar duim over zijn handpalm. "It was like you controlled them. They obeyed you, because they were eating each other because you somehow told them to. Didn't they?" vraagt ze hem. Het was een angstaanjagende gedachte, eentje waarvan het haar niet zou verbazen als het uitkomt. Ieder tegengif heeft een klein beetje gif. Dus dit vaccin ook, heeft het zombie virus erin zitten. Hoeveel precies wist ze niet, maar dat het gevolgen zou hebben op zijn lichamelijke toestanden dat wist ze wel. Het was onvermijdelijk. "Can I ask you what you were hungry for?" vraagt ze hem. Ze kijkt naar hem en zijn stralende ogen.
Zijn stralende ogen die als een magneet voor haar werkten. Ze zal altijd alles voor hem doen, dat weet ze. Ze kan enkel hopen dat ze het redden, dat ze een lab zullen vinden om meer te weten te komen over het vaccin. Om zijn leven te redden en met dat van hem ook dat van misschien wel de rest van de wereld. Het was een vreemd gevoel om te weten dat hij een soort van uitverkorene is.
Ze moeten op hun hoede zijn, nu meer dan ooit. ZOLA is naar hen op zoek en bij het vorige kamp hebben ze maar al te duidelijk meegekregen dat er een heksenjacht op Nathaniel is geopend, al weet niemand hoe hij er precies uit ziet doordat de elektriciteit nergens meer werkt. De apparatuur hier werkt niet, maar in ZOLA natuurlijk wel. Daar hebben ze toegang tot de allerbeste apparatuur. Zij konden alleen maar hopen dat ze hen voor waren, met wat het ook was dat ze hen aan wilden doen. Ze kust zijn voorhoofd.

Re: O | To the moon and back.

Een kleine glimlach sierde Yulia toen Max liet weerklinken dat hij haar ook gemist had. Het zorgde voor een fijn gevoel, dat ze iets had om naar uit te kijken als ze terug naar huis ging. Los van het feit dat ze geen thuis had op dit moment, maar wie wist wat de toekomst voor hen zou gaan doen. Ze hoopte nog steeds oprecht dat er ergens een plek was waar ze een rustig bestaan kon lezen, alleen deze keer met Max in haar leven. En zijn zoontje dan, die was meer dan welkom in haar beleving. Ze had er geen moeite mee, ze keek er niet raar van op en stiekem hield ze wel van kinderen. Het was op zich een fijne gedachte, maar ze wist ook dat mooie gedachten keihard gingen vallen in de wereld van tegenwoordig en daarom stopte ze het veilig weg in een ver hoekje, ergens in haar hoofd.
''Good, because I need you.'', fluisterde ze nog tegen zijn lippen, waar ze die van haar voor een moment zacht tegenaan had gedrukt voor een kus. Een intieme één die ergens zorgzaam was, maar ook zeker verlangend naar meer. Veel meer. Zonder tegen te stribbelen had ze zich dan ook om laten draaien, zodat ze met haar rug op de bank terecht kwam.
Heel even hadden haar blauwe ogen hem aangekeken en had haar duim een poging gedaan om wat vuiligheid van zijn gezicht te krijgen. Tervergeefs, hoewel dat het laatste was waar ze zich zorgen om kon maken dan toch. Ze was zelf ook smerig van al het rennen, overnachten in het bos en nu net al het zwarte bloed wat gevloeid had. Ze zou een moord doen voor een bad in plaats van een douche. Dat was zeker, ze was toe aan iets warms waar ze langere tijd van kon genieten en waarna ze ook gewoon schoon verder kon gaan. Een luxe tegenwoordig.
Yulia had haar kont iets opgetild zodat ze Max enigszins een handje hielp met het uitrekken van haar broek, voor een haast gelukzalig zuchtje haar toch ontsnapte en ze haar ogen even sloot door het gevoelig wat door haar lichaam heen tintelde. Haar vingers gleden dan ook door zijn haren heen, voor ze deze beet pakte en lipbijtend even omlaag had gekeken. Erg vond ze he tniet, nu ze de tijd leken te hebben, daarom had ze zeker besloten hem van een wederdienst te voorzien na dit.

Nate had even naar hun handen gekeken, nu ze zo met de zijne speelde en fronste even door de woorden die ze uitsprak. Hij moest er heel even over na denken, maar hij was bang dat ze gelijk had en het jaagde hem angst aan. Vooral omdat hij niet wist wat het betekende... was het een goed iets en was het slechts een positieve bijwerking, of was het een slechts iets en veranderde hij langzaam in iets waarvan hij niet zeker was of Ciara dan het lef had om een kogel door zijn hoofd te jagen. Dat had hij liever als hij nog gewoon was wie hij was, dan een hersenloze kannibaal als hij heel eerlijk moest zijn. Een gedachte die hij echter niet uitsprak, omdat hij Ciara niet met zo'n belofte wou opschepen. Hij zou het Max wel vragen zodra ze die weer gevonden hadden, samen met Yulia natuurlijk.
''I'm afraid I did.'', gaf hij dan ook toe. ''However it was more a thought that I just wished that they would eat eachother instead of us. You.'', fronste hij nog. Hij wist niet zo goed wat hij gedaan had en des te meer hij erover na dacht, des te minder hij leek te weten met wat hij gedaan had.
''But I felt their hunger too, like it was my own and I suppose I felt angry. Very angry, raging.'', mompelde Nate nog.
''I don't know, I was just hungry for something. I don't know whát and I am not sure if I want to know. If you see what the Z's are eathing and hunting down.. They get smarter every day, week, month. God may know what they are a year from now.'', zuchtte hij.
Stiekem wist hij wel wat hij verlangd had, maar dat zou hij wederom niet hardop uitspreken. Hij wou Ciara geen angst aanjagen, bezorgd maken of wat dan ook. Nee, dat was zijn intentie niet. Ze moesten zorgen dat ze bij dat lab kwamen zodat zij haar magische handen kon laten werken met alle kennis die ze had als een zuster die meer had gewild dan dat. Hij leek er haast blindelings op te vertrouwen dat zij onder een microscoop kon zien wat er precies gaande was met zijn bloed, en anders DNA als het apparatuur het nog toeliet. De stroom zou het echt wel niet doen, maar misschien deed de noodgenerator het dan nog voor het moment dat ze daar zouden zitten.