O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht als ze over het koekje begint. "I hoped you wouldn't have remembered that..." grijnst hij zijn tanden bloot. Hij was vrij snel gewend aan de manier waarop de wereld veranderd was. Hij had de keuze om depressief en gefrustreerd te zijn, boos te zijn op de hele wereld of om positief te blijven. Zijn karakter is geneigd om naar dat laatste te gaan. Zo is hij. Hij kijkt naar haar lippen en verdrinkt bijna in haar ogen.
Hij loopt naar haar toe met zijn handdoek. "I know your father was a difficult man. I'm sorry that he's gone" zegt hij kalm. Hij probeert zijn ogen van haar af te houden. "Here, take it" zegt hij. Hij geeft haar de handdoek, terwijl hij probeert om niet naar haar lichaam te kijken. Hij gaat bij het vuur staan en houdt zijn handen ervoor. Het is lang geleden sinds hij zulke warmte heeft gevoeld. Het vuur danst en spettert. Hij schudt zijn hoofd even. Hoe heeft hij zo stom kunnen zijn dat hij Nathaniel kwijt is geraakt? Hij kijkt op zijn horloge. Het is zo ver in de technologie dat het bestand is tegen water. Het is verbonden met alle satelieten van de hele wereld. Het traceerde hem met de GPS en Nathaniel ook. Hij wist dat het gevaarlijk was, want GPS kon gehackt worden en wie wist of iemand het op hem gemunt had. Hij moest Nathaniel vinden voordat iemand anders hem vond.
Hij kijkt over zijn schouder naar haar. "You are the last thing I expected to happen today. I guess I am a lucky man,". Hij zegt vrijwel altijd wat hij denkt. Hij gaat naast haar zitten. "I know that it is not easy. But I'm sure you have a beautiful smile"

Ze had gelachen om zijn flauwe grapje, en tegelijkertijd gehoopt dat het niet echt zo was. Als het zo zou zijn, dan was het vaccin maar tijdelijk goed. Het zou het dan alleen maar uitstellen, voordat de rest van het lichaam veranderd in een monster. Een virus dat alles kapot maakte. Waardoor iedereen moest vechten voor zijn of haar leven. Het was doden of gedood worden. Er zat daar niks tussen, het was erg zwart op wit. "No one knows what the effects are or what they were doing at the labs. Except for the soldiers in the highest ranks. But the soldiers are probably all dead and every single system is probably down.."
Ze had met haar ogen gerold toen Franklin niet naar haar keek, wanneer ze haar 'my girl' noemde. Ze was helemaal niet Franklins meisje. Ze was niemands meisje. Een paar weken geleden was ze nog de vriendin van Taylor, maar deze was voor haar ogen veranderd in een zombie. Een beeld dat ze maar moeilijk van haar netvlies kon krijgen. Al was hun relatie niet de leukste, het was moeilijk om te verwerken. Gelukkig had Nathaniel haar hint begrepen om zijn gedrag te accepteren. Om zogenaamd naïef te zijn. Dat dachten veel mensen ook van haar, dat ze naïef was. In de ziekenhuizen vonden ze haar te dom om arts te worden, al studeerde ze er wel voor. Al een jaartje. Een opleiding waar ze niet meer mee verder kon door deze ellende.
"Well, ain't it our lucky day" glimlacht Franklin. "It's great to have you here, Mike. Eat, you'll need the energy when you are going to work on the fences tomorrow" knipoogt hij. Hij heft even zijn wijnglas en drinkt er gulzig van. Ze nipt voorzichtig van haar glas water. Ze zwijgt. Vrouwen mogen niet praten van Franklin, tenzij hen iets wordt gevraagd. Ze neemt een hapje van het vlees. Het smaakt goed, vergeleken met de havermout met fruit die ze dagelijks voorgeschoteld krijgen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde heel even haar schouders op. ''Being a cave man is fine for me.'', had ze geantwoord. Als het haar veilig hield, waarom niet? Ze ging er wijselijk maar niet op in, omdat dat weer zo'n discussie was. Ze deden beide duidelijk andere dingen om te overleven. Ze haalde een hand door haar natte, blonde haren en knoopte de handdoek iets beter vast, zodat ze haar bh en slipje veilig uit kon trekken. Ze hing de dingen over een tak die vlakbij het vuur opgezet was, zodat ze haar kleding kon drogen. Nu moest ze enkel droge kleding zien te vinden en daarom hurkte ze ook neer, waarna ze door wat spullen rommelde. Iets wat onderbroken werd doordat Max ineens opmerkte haar te kennen. Fronsend keek ze dan ook weer op en was ze overeind gekomen terwijl ze met een hand haar handdoek nog beet hield. Het ding zag er niet meer uit, maar ze had niet echt zin om naakt voor een vreemde man te staan.
Haar lippen vormden al snel een 'O' toen hij met zijn uitleg begon, waarna ze inderdaad iets herinnerde. ''I don't remember much from that time. But I know my father was a man proud of his products, even me.'', antwoordde ze vervolgens. ''So I don't remember smiling at you, I am sorry. However I remember someone stealing a cookie from me and I have the small suspection it was you then, since nobody really came close as you say.'', wist ze toch met een kleine glimlach uit te brengen. Het zou verklaren waarom hij geen recht meer had gehad op snacks zoals hij gezegd had. De glimlach was ook snel weer weg, gewoon omdat het geen tijd was om te glimlachen en ontspannen, was het? Yulia had haar ogen neer geslagen toen Max zich omkleedde, hoewel ze onbewust toch een beetje gespiekt had en ze voelde zich ook meteen betrapt door haarzelf. Daarom wendde ze haar hoofd nog iets af en haalde ze even diep adem.
Yulia beet even op haar onderlip omdat ze zich wel een beetje ongemakkelijk begon te voelen. Normaal zou ze er niets om geven omdat ze altijd alleen was geweest. Maar ze was nu in gezelschap van iemand anders, dus ze kon niet even in haar blote kont ergens gaan zitten terwijl ze wachtte tot haar kleren droog waren. Ze kon zo snel even geen droge kleren vinden en dat was niet ideaal. Ze moest het ergens hebben liggen, of ze was het de vorige keer gewoon vergeten mee te nemen, er was met de tijd wel wat stuk gegaan namelijk. Of dat nog niet alles was kon ze de warmte naar haar hoofd voelen stijgen bij die schaamte.

Nathaniel fronste even bedenkelijk toen Ciara hem liet weten dat zijn ogen een niet-menselijke twinkeling hadden. ''Maybe I am turning in een zombie.'', glimlachte hij flauwtjes. Als dat zo was, was hij allang een zombie geweest dus dat was gewoon wederom een flauwe, ongepaste grap. Nate had gewoon een luchtig karakter, zelfs wanneer de halve wereld een zombie was of dood was. Meer dan de helft zelfs, er leken niet veel mensen meer over te zijn. Ergens kon hij dus ook wel begrijpen waarom mensen waanzin ideeën krijgen. Wie wou er nou uitsterven? Dood gaan op zich. Het was een natuurlijk iets om nakomelingen te willen, goedschiks of kwaadschiks. Ziek misschien, maar goed. Hij was gelukkig niet zo wanhopig. Het was ook helemaal niets voor hem om iemand te dwingen tot iets. ''That was a bad joke, I'm sorry.'', verontschuldigde hij zich toen hij zich bedacht had dat er daadwerkelijk mensen ten val waren gekomen aan de zombies of zelf in één waren veranderd. ''But I honestly don't know what they did to me, nor that I know the effects.'', bevestigde hij nog een keer.
Heel even was het stil gebleven toen Ciara ineens mededeelde dat die Franklin op hen zat te wachten. Verbaasd had hij haar even aangekeken. ''Alright, I suppose that was to supect tho.'', mompelde hij. Hij zat er helemaal niet op te wachten omdat hij die man niet vertrouwde om één of andere reden. Los van hetgeen wat Ciara hem dan al verteld had. Hij was overeind gekomen en had zich mee laten lijden door de blondine terwijl zijn ogen de omgeving even tot zich namen. Nu ze hem zo voort trok aan zijn hand, hoefde hij niet op te letten voor hij liep en kon hij even rondkomen. Tot zijn aandacht weer voor zich gericht werd toen ze een gebouwtje naderde. Heel even keek hij bedenkelijk omhoog voor zijn eigen walging ook omhoog kwam door de begroeting die hij kreeg. 'Son' was niet bepaald een woord wat hij wou horen van iemand die niet veel ouder was dan hemzelf. Er liep dan ook een rilling over zijn rug, maar hij zweeg en knikte enkel even. Hij moest geen aandacht trekken, precies zoals Ciara hem gezegd had. Hij nam het maar voor lief.
Nate was op een stoel gaan zitten en keek even naar Ciara die voor hem plaats nam, vooral zijn aandacht naar Franklin ging. Door de vraag die hij stelde. ''I was a carpenter.'', was zijn simpele antwoord dan ook. ''I was captured by some idiots and made my escape, and now I am here.'', schokschouderde hij alsof het niets was. Anders zou het niet verklaren waarom hij op blote voeten rond had gelopen. ''So I can help you with the defences of your gate, if you like.'', besloot hij zelf alvast voor te stellen. Elke idioot wou veilig blijven van de zombies, er was geen reden om hem niet te geloven vond hij.

Re: O | To the moon and back.

Zelf was hij vergevingsgezind ingesteld. Een les die hij op jonge leeftijd heeft geleerd, want door dingen gelijk los te laten, kon je ook gelijk weer verder met je eigen leven. Velen dachten dat hij daardoor harteloos en kil was, omdat hij niet eens een traan liet als een dierbare was overleden, maar hij had het simpelweg al losgelaten. De dood hoort bij het leven. De dood maakt dat een mens meer gaat leven. En hoe triest het ook mocht zijn, er was niets op deze wereld meer over dat hem nog triestig maakte. "You'd have all the right to do so, if it would make you feel better," antwoord hij. "But think. So you're injected with a vaccine, whether it is against your will or not, doesn't matter. You survive. The whole world opens a bounty hunt to find you. And you promise to help the hopeless. Under any condition you'd desire. You would be able to rule the world. Trade life, for the position to be the king or queen of everything. Don't know about you, but it is quite appealing to me. That guy has the most powerful asset, because he survived. And we don't know what is going to happen to him. There are side effects, guaranteed. We need to find out what they are and what he is capable of before he does. Every vaccine has a small portion of the poison itself. That guy, whether he's going to survive the rest of his life or not, is part zombie," vertelt hij haar. Het is informatie die normaal gesproken tussen de muren van de gevangenis blijft, maar de hele wereld is naar de kloten dus interesseert het hem niet meer. "There are so many outcomes possible, I really need to find that asshole. He probably doesn't even know what is going on. If I know what type of Vaccine they gave him, I'd be so many steps ahead but they didn't told me. The only thing they told me is to take him to the CDC in California when he would survive. One drop of blood and they can make vaccines that makes everyone immune from zombies. That would put humans in favor, we could kill all of the zombies and re-build the world as we knew it, maybe even better. There were innocent people out there, families and lovers. It is a long story about why I give such a fuck about all of this, because really, I used not to even give a damn. About anything. But I just want humans to live. Without this madness. Even though this is just the beginning and not the end of it" vertelt hij haar.
Hij zucht even. Hij schudt zijn hoofd. "Safe? You are living in a cave like a.. I don't know.. Cave man..?" antwoord hij op haar vraag. "It is only a matter of time until they find out where you are" zegt hij. En met hun, bedoelt hij de zombies. "They are evolving. Whether we like it or not. They will become faster, stronger, smarter. Most of all they will be hungry more than ever, " zegt hij kalm. "You can either die here or out there. But I would do anything to prevent that from happening. Do as you wish, return to your cave but do not forget, I warned you"
Hij gaat even kopje onder als zij stil blijft. Onder water is het stil, lijkt de hele wereld niet te bestaan. Even lijkt het dat als hij uit het water komt, dat alles weer zal zijn voordat het zo'n grote ellende was. Hij houdt zijn adem in, zoals hij dat met vele proeven heeft geleerd en komt twee minuten later boven. Hij had gemakkelijk nog een halve minuut beneden kunnen blijven, maar hij had er geen zin meer in. Hij hapt even naar lucht en kijkt naar haar. Hij knikt. "As you wish," glimlacht hij. Hij ademt diep in en uit. Hij kijkt haar na als ze uit het water gaat. Ze heeft haar ondergoed nog aan terwijl hij alles heeft uitgetrokken. Hij zwemt naar de rand en klimt er op. Hij pakt de handdoek, die hij om zijn middel slaat. Hij probeert niet naar haar te kijken, omdat het hem stiekem op windt. Ze komt hem bekend voor.
Hij pakt zijn kleren en loopt het kleine gangetje door naar de grotere ruimte van de grot. Hij legt er zijn kleding neer en kijkt om zich heen. Zijn blik valt op haar spullen, waaronder een tas. Rozmajzl. Die naam heeft hij maar al te goed gekend. Aan het begin van zijn carriere in het leger heeft de beste man hem vaak op zijn kop gegeven. Ze mochten elkaar niet, omdat hun visies op zaken veelal botsten.
Hij draait zich om en kijkt naar Yulia. "Ik ken jou, weet je dat?" vraagt hij haar. "We mochten je nooit aanspreken van je vader. Wie ook maar gedag tegen jou zei, kreeg een aantekening," vertelt hij haar. Hij loopt naar haar toe. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. "Ik heb je toentertijd gedag gezegd, weet je nog? Ik ben het in ieder geval niet meer vergeten, want je lachte terug. En ik werd een week lang voorzien van enkel water en een snee brood bij het ontbijt, lunch en avondeten. Mijn snacks kon ik wel vergeten. Maar je moest lachen. Het was het waard" glimlacht hij. Hij draait zich van haar weg en loopt naar het stapeltje waar hij zijn kleren heeft neer gelegd. Hij droogt zich schuin naar haar toegedraaid af. Ja, dat was de zwaarste week maar tegelijkertijd ook de beste week van zijn leger opleiding geweest. Niet veel later staat hij voor haar met enkel zijn broek aan. Zijn shirt moest gewassen worden, het was vies. Hij heeft zijn blik inmiddels al van haar afgewend en kijkt naar de uitgang. Het begint te schemeren. Het zou niet lang meer duren voordat het donker is. Opnieuw een lange nacht.

Ze knikt als hij haar bedankt. Ze heeft er geen andere woorden voor. Toen ze vanmorgen wakker werd, had ze niet gedacht dat dit alles zo zou lopen. Dat deze vreemde man, haar leven in zou komen en misschien wel haar redding van dit kamp zou zijn. Ze was al een tijdje haar ontsnapping aan het plannen, maar het was gevaarlijk om in haar eentje uit te voeren. Hopelijk bracht ze hem hier niet mee in gevaar. Ze trekt een wenkbrauw op als hij zegt dat hij zich prima voelt.
In haar hoofd somt ze de symptomen op die hij noemt en die ze zelf heeft geconstateerd. Hij voelt zich energiek, beter dan ooit. Zijn lichaamstemperatuur is iets lager en zijn hartslag ook. Ze grinnikt even op zijn flauwe grapje en geeft hem een zacht duwtje tegen zijn schouder aan. Vervolgens vertelt hij haar serieus dat de zombies hem links lieten liggen. "Really?" vraagt ze hem verbaasd. "That's... interesting". Haar hand legt ze op zijn schouder. "I guess you are a lucky man. And that this vaccine worked perfectly fine for you. But we don't know what the side effects are. And you need to know that your eyes are shining. In a not-so-human way" vertelt ze hem. Ze haalt haar hand van zijn schouder en kijkt even voor zich uit.
"I have to introduce you to Franklin and he is probably going to give you a job to do in trade for that he's letting you stay here. Tell him you're a carpenter. He will probably let you build the fence, which can help get us out of here" legt ze uit.
"He's waiting to meet you," Een zucht glijdt over haar lippen.
"We should go in the middle of the night. We'll go quietly, without any noise. We have to go further and head North. That's the only direction that is safe at this time..." vertelt ze. Wat onzin is, want het is nergens meer veilig in deze tijd. Ze staat op en pakt zijn hand. Ze neemt hem mee door het grasveld. Aan de andere kant is de schuur dat Franklin als zijn 'huis' beschouwt. Hij is de enige die daar mag komen. Bij de deur laat ze zijn hand los. Een andere man laat hen binnen en Franklin zit aan een gedekte tafel met eten. "Come on in, my son" zegt hij. De manier waarop hij praat doet haar walgen. "Take a seat" glimlacht Franklin. Ze maakt aanstalten om te gaan. "Darling, join us and sit down" commandeert hij haar. Ze zwijgt, knikt enkel en neemt plaats aan de tafel. Franklin zit aan het hoofd, hij wijst Nathaniel de stoel tegenover haar aan. Er staat een maaltijd op tafel, klein maar simpel. Aardappelen met wat vlees en zelfverbouwde groenten. Tegenwoordig was het zeldzaam. Het is een hele tijd geleden sinds zij een fatsoenlijke maaltijd heeft gehad.
"My girl says your name is Mike Rayes and you're healthy and well. Please tell us more about yourself? What are your skills?" zegt Franklin. In haar achterhoofd denkt ze enkel I'm not your girl, asshole. Ze zwijgt, wijselijk. Ze neemt een slok van het glas water dat er staat. Ze kijkt naar Nathaniel. Hij is belachelijk knap. Hopelijk ging dit gesprek aan tafel goed en loopt het niet uit de hand.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde heel even haar schouders op, op de vraag van Max. ''I don't know how I would feel when people injected me with some vaccin against my will. But I think I can perfectly understand the guy if he decides to do nothing for everyone else after that, why would he after those experiences?'' besloot ze de vraag maar weer bij hem neer te leggen. Ze had het idee dat Max niet echt begreep wat het met iemand kon doen wanneer je praktisch als één of ander experiment werd gebruikt. Nog niet eens met de zekerheid dat het echt zou werken. Ja, die dingen had ze ook wel gelezen in het boekje van haar vader. ''Maybe for the people that didn't hurt me.'', besloot ze toen maar. ''But I probaly would let the others die a horrible way.'', was haar uiteindelijke antwoord. Ja, ze zou de onschuldigen misschien wel helpen maar degene die haar pijn hadden gedaan, zou ze net zo hard laten stikken. Maar die gedachte kon komen doordat ze al zo lang op haarzelf was geweest en haar jeugd was ook niet echt een succes te noemen. Ze had veel wrok in haar zitten, omdat ze grotendeels van haar 'perfecte' leven meer boos was geweest dan daadwerkelijk gelukkig.
Fronsend had ze over haar schouder gekeken toen ze ineens tot een 'one of a kind' werd bestempeld. ''It's safe here, why would I go?'', luidde haar vraag. Waarom zou ze een veilige haven verlaten om vervolgens een ongekende chaos in te stappen. Er waren nog maar enkele mensen die niét in een zombie waren veranderd en die hingen allemaal op een kluitje samen, vaak nog met een waanidee om de mensheid te redden. Nee, daar zat ze helemaal niet op te wachten en ze wist ook niet of ze wel zin had om al haar ammunitie te verspelen omdat ze haar grot zou verlaten om vervolgens het land door te trekken. Dat plan was er pas wanneer dit gebied overlopen werd en er geen mogelijkheid meer was om de zombies hier weg te houden. In elk geval in een mate waardoor het nog te handelen was en ze haar eten bij elkaar kon scharrelen. De grot was goed weggestopt dus ze kon hier gerust een vuurtje maken en dergelijke.
Yulia was even stil gebleven terwijl ze nadacht. Wel, misschien dat ze wel één ding kon doen voor hem, maar toch. Even haalde ze dan ook diep adem vooral ze haarzelf omdraaide en hem wat onderzoekend aankeek. ''I will go with you tomorrow, untill you're safe out of the woods. You can get a weapon from me and some bullits. But after that you are on your own, I will go back to my cave.'', besloot ze. Daarmee had ze wel genoeg gedaan vond ze. Ze had haar handen op het randje neer gezet, waarna ze haarzelf uit het water drukte en overeind kwam. Ze pakte één van de twee oude handdoeken, hij moest het er maar mee doen, waarvan ze eentje zijn kant op gooide voor als hij straks besloot het water uit te willen. Yulia droogde kort haar haren even voor ze de handdoek rond haar middel knoopte. Nu moest ze eerst droog ondergoed vinden of een vuur aanmaken zodat ze hetgeen kon drogen wat ze nu nog aanhad.

Nate keek even moeilijk, voor hij knikte. ''Sure.'', was zijn antwoord. ''I am not the person to tell you to stay or that you can't come.'', besloot hij. Als ze mee wou, dan moest ze dat doen. Hij ging haar niet tegenhouden. Maar hij had al wel een plan in zijn hoofd en hij wou eerst zover mogelijk weg komen. Maar dan zouden ze ook wapens nodig hebben. Maar die had hij al gezien, dus daar was hij onbewust al mee bezig geweest, dat plannetje hoefde hij haar niet te vertellen. Hij haalde kort een hand door zijn warrige haren vooral hij even knikte. Hij vertrouwde er wel op dat ze hem niet alleen zou laten in dit.. rare kamp. Het was gewoon ziek om te denken dat één man alles toe eigende en even besloot om de wereld te redden. En op wat voor manier. Hij zuchtte even en keek de tent even rond. Er stond niet veel, maar het was genoeg om te overleven. Hij klaagde zeker niet, er bestond een kans dat dit camping bedje het enige bed was wat hij in de komende weken zou krijgen. Hij zou deze nacht dan ook zeker de kans nemen om iets bij te slapen, tot iedereen sliep en er een kans was om weg te sluipen natuurlijk.
Hij keek op toen hij twee stemmen hoorde en Ciara kort daarna de tent weer in kwam. Dankbaar nam hij de schoenen aan. Het waren gewoon simpele boots die zeker van pas zouden komen als ze lange stukken zouden moeten lopen. ''Thanks.'', bedankte hij haar dan ook waarna hij de sokken aan trok en zijn schoenen daarover. Hij strikte de veters goed vast en legde er een dubbele knoop in zodat ze ook goed vast zouden blijven zitten. Hij ging niet vragen hoe ze er aan kwam, hij wou het niet eens weten waarschijnlijk. ''I'm fine.'', verzekerde hij haar. ''Feeling better than I ever did to be honest.'' Wat ze ook met hem gedaan hadden, hij voelde zich beter dan hij ooit gedaan had. ''I have a little weird feeling trough my body I guess, but not in a way you should be alarmed. If you know what I am saying.'', fronste hij toch een beetje bedenkelijk. ''Maybe I should thank them.'', greens hij flauwtjes. Een flauwe grap, goede zet Nate.
Nate schudde zijn hoofd even. ''No differences.'', was zijn antwoord. ''However.'', merkte hij op waarna hij even nadacht over wat hij moest zeggen. Hoe hij het moest uitleggen. ''The zombies didn't eat me.'', besloot hij maar gewoon om van de wal in de sloot te stappen. ''The didn't even pay attention to me in the chaos of the prison, I walked past them and they didn't even look up.'', fronste hij. ''Is that a bad thing?'', vroeg hij toch wel iets bezorgd nu hij het zo uitgesproken had.

Re: O | To the moon and back.

Het is niet het tijdperk waarin men zou moeten lachen. Toch rolt er een zachte lach over zijn lippen. "You are the extra ordinary kind of woman and definitely way out of anyone's league" zegt hij. Hij knikt. "I understand. You are god damn dangerous. I like it" reageert hij op haar verhaal over de vallen. Het is nergens veilig en zeker in deze omgeving niet, gevuld met legerbasissen en dergelijke vestigingen van de overheid. Hij wist deze omgeving als zijn broekzak en kon de weg vinden met zijn ogen dicht. Letterlijk. Dat had hij onderhand wel geleerd met alle oefeningen door de jaren heen.
"If you were to be immune for a virus and you could save an entire nation... would you?" vraagt hij haar. "Wouldn't you go great lengths, to start a new world? To become a legend?" vraagt hij haar. Het zijn dingen waar hij vaak genoeg over heeft nagedacht in de korte tijd dat deze ellende al bezig was. Hij wilt niks liever dan de wereld redden. Hij heeft niet veel liefde gekend in zijn hele leven, maar voor de mensen die het wel kenden, wilde hij het leven redden. Hij gunde hen de wereld en al het geluk er in. Hij heeft zichzelf jaren lang vervloekt, dat hij altijd in leven bleef en mensen om hem heen niet. Omdat er niemand was die ook maar een zier om hem geeft. Zijn streven is trots. Dat zijn vader trots op hem kan zijn, iets wat zijn vader nooit op hem was. Het maakte niet uit hoeveel wedstrijden hij won of hoe vaak hij met grote geldprijzen thuis kwam. Zelfs de hoogste diploma's waren hem te min. "I know I would" geeft hij toe. "So this is what I have to do to survive. Not just me, alone. But you also. And the rest of this world. For as much as I care"
Zou ze weten hoe mooi ze is? Het is een gedachte die door hem heen gaat terwijl hij naar haar kijkt. Ze heeft een prachtig lichaam. Als hij niet op let, loopt de opwinding nog uit de hand. En dat zou onbeleefd zijn.
Hij trekt zijn kledingstukken een voor een uit en legt het bij elkaar op een hoopje naast zijn schoenen. Zijn gespierde lichaam is de laatste tijd stukken droger geworden doordat hij minder heeft gegeten de laatste tijd. Nog nooit eerder was zijn sixpack zo gestroomlijnd en voor het eerst in zijn leven, stonden er aderen op zijn biceps. Hij gaat bij de rand zitten en laat zich zo soepel het water in zakken. Hij legt zijn armen over de stenen rand. Het lauwe water voelt als een verademing aan. Hij kijkt naar haar. "But damn woman. You are one of a kind. What do I have to do to convince you to go with me? I'll be a good boy, promise" zegt hij. Hij zwemt naar haar toe en legt zijn handen op haar schouders. Hij masseert deze zacht. "Very tense. You need to relax" zegt hij. Hij laat haar schouders los en zwemt naar achteren, terug naar de rand, waar hij zijn armen neerlegt en naar haar kijkt.
-
"I know it is weird. Just take me with you, please..." fluistert ze. Ze smeekt het bijna. Ze wilt hier geen dag langer blijven. De sfeer in het kamp was niet meer zoals het was toen ze hier in het begin kwam. Dat kwam allemaal door Franklin. Hij kreeg last van grootheidswaanzin en helaas voor een aantal van de mensen hier, begonnen er steeds meer mensen in hem te geloven. Alsof hij daadwerkelijk een of andere God was. Het was een cult. Iets wat ze eerst alleen maar op televisie zag, maar nu zat ze er midden in. Ze wist dat ze met een goed voorbereid plan moesten komen, want Franklin zou haar niet zomaar laten gaan. En hij mocht niet sterven. Zijn leven was van groot belang, zeker omdat hij het vaccin had overleefd. "I'll be right back" belooft ze hem. Ze laat hem alleen in zijn tentje en loopt naar het magazijn.

Ze gaat er op zoek naar een paar mannen schoenen in zijn maat, en sokken. De zoektocht duurt even nadat ze verschillende kasten heeft geopend, vind ze eindelijk waar ze naar zocht. Het paar schoenen in zijn maat. Ze pakt deze van de plank af. Het is vreselijk om te bedenken dat ze van een man waren die hier tot voor kort verbleef, maar ze hadden geen andere keuze. Ze loopt met de schoenen terug naar zijn tent.
"I hope you know what you are doing" hoort ze een stem achter haar. Een van de vrouwen, Leslee. "I hope you know you should mind your own business," antwoord ze. Ze loopt langs de vrouw zijn tentje in en geeft hem de schoenen met sokken aan. Ooit een vanzelfsprekend iets, maar tegenwoordig een luxe.
Ze tikt hem op zijn schouder, aangezien hij daar met gesloten ogen ligt. "I'm here. I got you a pair of shoes..." fluistert ze. "How do you feel?" vraagt ze hem. Ze plaatst opnieuw haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur was nog steeds hetzelfde, iets lager dan normaal. Ze plaatste twee vingers in zijn nek om zijn hartslag te voelen. Zijn hartslag was langzaam, maar hij leek in orde te zijn. Ze haalt een hand door zijn haar. "Did you notice any differences when you woke up today?" vraagt ze hem. Nieuwsgierig naar wat er met hem is, maar voornamelijk bezorgd. De roze tinten in haar outfit steken af bij de grauwe kleuren die Franklin gebruikt om alles in te richten. Ze bijt zacht op haar onderlip.

Re: O | To the moon and back.

Yulia fronste even. ''Don't know what I am then, if there are no women left.'' Ze kon het niet laten om die opmerking te maken. Als er geen vrouwen over waren, wat was zij dan? Een ezel? Kort schudde ze haar hoofd even en had ze de rest van Max's woorden aangehoord over die vriend – die geen vriend was – waar hij schijnbaar achteraan zat. Ze had niet van een idioot leren schieten, laat staan hoe ze een semiautomatisch wapen moest onderhouden en beethouden. ''We aren't talking about bombs or mines, but about bear-traps. Stepping on one of those snaps your leg in two... I suppose being eated by zombies is more a warning than having your body simply explode.'', schokschouderde ze. Ze had voor een reden berenvallen geplaatst. Zombies aten niet alles van een mens, dus het zou een waarschuwing zijn voor elke idioot die kwam rondsnuffelen. Daardoor had ze hier zo lang weten te overleven. Zombies kwamen niet op elkaars geschreeuw of bloed af. Dat was wel duidelijk, daar was een gezond persoon voor nodig.
''It still isn't your choice, or someon else's except for the guy himself. You can't just bark around like some dog that tells his pack to do whatever he wants them to do. People have feelings, their own minds and choices to make.'', verzuchtte ze. ''So I can care less about your job, there isn't a job left in the world except for the one's we give ourselves. Mine is surviving, so please go if you want to find that Nathaniel guy so bad.'', mompelde ze. Ze had geen behoefte om haar vertrouwde omgeving te verlaten als het niet nodig was.
Yulia zei maar niets en was wat verder weg gedobberd. Om deze reden had ze haar ondergoed in elk geval nog aangehouden. Waarom had ze ook alweer besloten de held uit te hangen? Heel even sloot ze haar ogen voor ze even over haar schouders keek naar Max, die aan het randje van het meertje was komen staan. ''It doesn't have a sign that says private property, so I suppose you are free to decide for yourself if you need a bath or not.'', was haar antwoord. Ze ging hem niet weigeren, het meertje was groot genoeg en het was dus niet zo alsof ze bij hem op schoot hoefde te gaan zitten om dit te delen. Misschien had hij de verfrissing ook wel nodig en wie was zij om nee te zeggen dan? Met dat antwoord had ze haar handen even over haar armen gehaald, om de zwarte vegen er vanaf te poetsen, voor ze haar handen langs haar gezicht haalde en uiteindelijk door haar haren, zodat ze niet voor haar ogen tegen haar gezicht aan plakten.

Nathaniel trok een wenkbrauw op bij het antwoord wat hij kreeg. ''That's just... weird.'', andere woorden had hij er niet voor. ''And I can believe that. I'm not planning on staying either to be honest. I want to get as far away as possible.'', mompelde hij. Hoe verder weg, hoe beter, hoe minder kans er was dat Max of wie dan ook achter zijn broek aan kwam. Hij zou het niet erg vinden om te moeten overleven, als dat betekende dat er nooit meer een naald in zijn arm gepland werd, of een merk op zijn arm. Het was gek om te denken dat ze dat hadden gedaan zonder dat hij er eigenlijk last van had gehad. Hij wreef dan ook even over de letters en cijfers vooral hij even knikte en Ciara na had gekeken. Daarna had hij de tijd genomen om zichzelf om- en aan te kleden.
Hij keek op toen ze weer tevoorschijn kwam en glimlachte even klein. ''Sure.'', antwoordde hij, waarna hij in beweging was gekomen en achter haar aan liep. De brandende ogen in zijn rug negeerde hij maar terwijl hij zijn best deed om zelf niet te erg vast te staren op bepaalde dingen. ''41 I guess.'', was zijn antwoord op haar vraag over een schoenmaat. Hij was niet klein, maar had gelukkig geen gigantisch grote voeten. Het zou een wonder zijn als er een paar rondslingerde en hij sokken aan zijn voeten kon krijgen. Dat zou het wel wat makkelijker maken om rond te lopen en ook snel weg te komen als daar de kans toe was. Er hing namelijk een zware sfeer in het kamp en het zorgde ervoor dat hij spontaan geen honger meer had. Nate was zeker niet kleinzerig, maar hij wist wel wanneer hij het beste op zijn tenen kon lopen en gewoon het beste kon zorgen dat hij zo snel mogelijk weg kwam. Hij had ongeveer vijftien kilometer gelopen, het was niet verkeerd om er nog eens vijftien te lopen deze avond. Of nacht.
Zijn donkere ogen keken even rond toen ze een tentje binnen liepen waar een campingbedje stond met wat lakens. Dat was beter dan de gevangenis banken dan toch. Hij zakte dan ook neer op het gammele ding en sloot kort zijn ogen. Hij was niet zozeer moe, maar wel goed uitgeput van het lange rennen. Hoewel zijn lichaam er gek genoeg wat beter mee om leek te gaan. ''Can you tell me something more about this vaccin and the risks? I'm like this since this morning, so wouldn't I feel anything by now then?'' vroeg hij zich af.

Re: O | To the moon and back.

Dat haar vader een wetenschapper was, wekt vrijwel meteen zijn interesse. Nu moest hij bij haar blijven. Hij moest meer te weten komen over haar, haar vader en het boekje waar ze het over had. Hoe meer hij wist, hoe beter. Hij lacht. "If there are any women left.. that is" antwoord hij bijdehand. "Ofcourse there are traps everywhere. Luckily, soldiers know how to recognize them. I 'm sure he'd outsmart all of us. That guy is a genius. There's a reason why he was sergeant. He was supposed to be captain but we messed up" vertelt hij haar. Even zwijgt hij, als het beeld van al die mensen na de explosie op zijn netvlies verschijnt. Hij lijkt even uit het moment getrokken te zijn, als een versteend standbeeld. Al snel herpakt hij zichzelf.

"We just need one drop of his blood and we have all what we need. But he needs to be there for that, because it needs to be fresh blood. That's the current mission I am on, or I'd lose my job. Not that it matters that I'll keep it, because everyone is probably dead" antwoord hij. Hij blijft in haar buurt. Hij trekt zijn jas uit en legt deze op de grond. Zijn gespierde armen knellen in de strakke mouwen. Ze waren behoorlijk opgepompt door de adrenaline die hij zojuist door zijn aderen heeft voelen stromen.

Hij loopt achter haar aan door de smalle en donkere gang. "Don't tell me what to do" antwoord hij. "Because I am not going to leave you alone" zegt hij. Zijn stem is kalm en beheerst. Hij blijft een afstandje van haar vandaan staan en bekijkt haar silhouette in het duister van de grot. Het maakt zijn ademhaling zwaarder. Het wind hem een klein beetje op. Hij twijfelde of hij moest blijven staan of weg lopen. Iedere vezel in zijn lijf wilt zijn kleding uittrekken en bij haar in het water gaan liggen. Maar respect was op dit moment belangrijker dan zijn ego. "Mag ik?" vraagt hij. Normaal gesproken doet hij wat hij wilt. Maar een beetje relaxen, dat kon vast geen kwaad.

//

"It is safe. If you are a woman and willing to give the guy a baby," fluistert ze zacht. "Believe me, I'm dying to get out of here" volgt er zacht achteraan. Ze lacht zacht. "Okay Mike, I'll see you in a minute" knipoogt ze naar hem. Ze knijpt even zacht in zijn hand en was verdwenen. Ze loopt naar Franklin. 
"Zijn naam is Mike Rayes, sir. Hij is in orde. Er is niks mis met hem," bevestigt ze. Franklin knikt. Ze kijkt hem met haar vriendelijkste glimlach aan. Hij hoeft niet te weten dat ze hem al vanaf het eerste moment haat. De manier waarop hij sprak en hoe hij naar vrouwen keek. Ze was al vanaf het begin gewaarschuwd dat ze moest blijven of ze kon een kogel krijgen. Uit verstand koos ze ervoor om te blijven en zichzelf op de achtergrond te houden. Dat was de enige manier om te overleven. Want daar ging het in deze tijden om: om te overleven. Franklin legt zijn hand even op haar billen. "Het is goed. Morgen mag hij kiezen tussen een kogel of ons dienen" "Mag hij niet gewoon gaan?" "De keuze is duidelijk, is het niet? Ga uit mijn ogen." Ze zwijgt verder en loopt heupwiegend terug naar de tent waar hij zich bevind. 
 Er was iets aan hem, dat zodra ze hem ziet, dat ze een sterk verlangen voelt. Een sterke aantrekkingskracht. Het is ongewoon, ongekend. "Come, I'll take you to your bed room and make sure you'll get something to eat" zegt ze. "Also, what is your shoe size? I'll make sure you'll have a pair of decent shoes" spreekt ze, wat luider en overdreven netjes. Dat doet ze omdat ze weet dat Franklin in de buurt zal zijn. Ze moest het juiste moment afwachten om met Nathaniel over hun ontsnappingsplan te praten. 

Re: O | To the moon and back.

Haar blauwe ogen staarden Max even aan terwijl hij praktisch zei dat ze het allemaal niet snapte. ''I understand it very well.'', was haar antwoord. ''My dad was one of those scientists, I found his journal wich he kept to track his work.'', verklaarde ze maar iets nader. Ze was zeker op de hoogte, weliswaar niet zoals Max dat was. Maar ze wist dat dit een ding was wat gemaakt was door de mens, dat het niet iets natuurlijks was en dat maakte haar kwaad. Want daar hadden ze proef personen voor nodig gehad. De mensen en haar eeuwige drang om superieur te zijn, was nu waarschijnlijk hun ondergang geworden.
''Good for him.'', mompelde ze ietwat zacht terwijl Max haar mededeelde wat er gebeurd was. Dan overleefde tenminste één iemand dit hele gebeuren. ''No doubt the women will be fighting over him very soon then, if he survives it is. It is not the zombies I was talking about. I have placed alot of traps in this forest, the other camp did so as well and I can tell you they are mostly not as nice as I am.'' En zij probeerde niet eens aardig te doen. Ze had wat spullen aan de kant gezet, zodat het wat makkelijker werd om deze nacht met twee personen in deze plek door te brengen. Haar nodige dingen had ze veilig opgeborgen. Munitie had ze ook veilig opgeborgen en mocht hij besluiten haar wapen mee te nemen, dan had ze er gelukkig nog eentje. Niet geheel handig, maar eentje was beter dan helemaal niets. Een reserve was dus goed.
Yulia was overeind gekomen en had een hand door haar korte, blonde haren gehaald. ''So what if he is the cure? Is it your place, or that of others, to decide for him to test it and take it from him?'', besloot ze de vraag maar gewoon te stellen. ''You men are always playing God, even when everything was normal and now even more. Just stop with what you are doing for one night, before your head explodes from your own thoughts.'', sprak ze hem nu toch wat strenger toe. ''I don't keep your prisoner, so go if you really want. But I tell you the zombies are even more active in the night.'', verzuchtte ze.
''Try not to touch anything, please.'', gebood ze hem nog voor ze van hem weg was gedraaid. Hij moest vooral weg gaan als hij dat wou. Ze zou hem niet tegen houden. Voor nu had ze rust nodig en dat was precies wat ze ging opzoeken met wat ze eerder al van plan was. Zorgen dat ze weer fris en gewassen zou zijn, voor zover dat tegenwoordig nog kon. Yulia was mopperend door een gang heen gelopen, die naar het meertje toe leidde. Daar had ze haar shirt over haar hoofd getrokken, gevolgd door de rest. Voorzichtig was ze het water in gestapt, waarna ze een keer kopje onder ging en tot in haar neus in het water bleef liggen. Wat een situatie...

''You're welcome.. I guess.'', antwoordde hij toch een beetje uit zijn doen op haar bedankje. Had hij iets verkeerd gezegd? Of goed eigenlijk, anders bedankte je iemand niet toch? Hij haalde heel even zijn schouders op. ''And I suppose.'', begon Nate toen Ciara iets opperde over een vaccin wat hij schijnbaar had gekregen. Hij wist het niet, dus hij kon geen antwoord geven. Ze hadden hem inderdaad iets gegeven, maar wat wist hij niet, omdat hij te druk was geweest met protesteren. Het was niet fijn om vast gehouden te worden en te gedwongen door iets wat schijnbaar dus je dood kon worden, of erger. Te zien aan de andere gevangene, die zijn doctor had opgegeten. Daar was 'ie waarschijnlijk nu nog mee bezig, al het vuur ze al dan al niet opgeslokt had. Hij hoopte van wel eigenlijk, niemand wou door het leven als een hersenloze, mens etende ... monster. Hij fronste even om zijn eigen gedachten voor Ciara ineens iets opperde over dat deze plek ineens niet veilig was. ''It looks pretty safe to me.'', antwoordde hij dan ook iets uit zijn doen.
''This Franklin guy...'', was Nate begonnen. ''He doesn't sounds very nice.'', verklaarde hij zijn woorden maar. De manier waarop ze over die man sprak, zei eigenlijk al genoeg voor hem. Nate was best old-skool als het op de dames aan kwam, dus hij hoopte ergens maar dat Ciara niet in een enorm lastige positie werd gebracht door zijn komst. ''He didn't hurt you or the other girls, did he?'', sprak hij zijn zorgen dan ook maar meteen uit. Uiteindelijk was dit wel een beetje hengsten-gedrag, maar dat had hij altijd gehad. Hij vond het gewoon niet kunnen als een man een verkeerde vinger uitstak naar een vrouw. Dat was gewoon laf, zwak en idioot tegelijk. Hij zuchtte dan ook even en sloot daarbij kort zijn ogen.
Onderzoekend had hij de dame voor zijn neus even aangekeken, voor hij langzaam knikte. ''Mike Rayes doesn't sounds that bad.'', glimlachte hij flauwtjes. Hij keek even naar het stapeltje kleren die hij nu in zijn handen had, zo te zien was het wel zijn maat, dus als zij weg was, kon hij zich om kleden. Gelukkig was het geen oude-mannen kledij, anders was hij wel verder gegaan in zijn witte broek die hij in de gevangenis had gekregen. ''And if you say so... I suppose I didn't plan on staying anyway.'', knikte hij maar. Hij wou zo ver mogelijk van de gevangenis vandaan komen, zeker omdat hij enkele mensen uit het gebouw had zien komen. Waaronder een oud-collega en die kwam hij liever niet tegen.
Nate had Ciara na gekeken en daarmee de kans genomen om zich maar om te kleden. Hoewel het alleen zijn broek was. Hij trok het shirt ook over zijn hoofd en keek heel even naar zijn blote voeten. De broek pastte goed, dus het was wel goed zo. Over een grijs shirt ging hij ook niet klagen. Heel even keek hij dan ook om zich heen, in afwachting van de terugkering van Ciara.

Re: O | To the moon and back.

"I'm not inviting you to tag along, or am I?" grijnst hij. Hij lacht om haar en haalt zijn schouders op. Als er iets is dat hij wel heeft geleerd, dan is het om schijt te hebben aan alles en iedereen. Hij is altijd al een klein beetje overdreven zelfverzekerd geweest. Een soort van arrogantie, waar hij zich hoger voelde dan anderen. Zelf was hij gekleed in zijn legeruniform, of beter gezegd, wat daar nog over van was. Een zwarte broek, met zwarte schoenen. Een zwart shirt en daaroverheen zijn donkergroene leren jas, met een badge van zijn positie. Het wapen had hij zojuist weggegooid, wetende dat hij er niets aan zou hebben omdat de munitie ervan zeldzaam is en hij niks op zak heeft. Hij is het merendeel van zijn spullen kwijtgeraakt tussen alle chaos door.

Nieuwgierig als hij is loopt hij achter haar aan. "If you say so, darling" zegt hij als ze hem meer een Max vind. Zo werd hij vroeger altijd genoemd. Het was lang geleden dat iemand hem zo noemde. Hij verafschuwde de naam naarmate hij ouder werd en vond het fijner om bij zijn volledige naam genoemd te worden, of Volt. Hij knikt. Ze heeft hem gezien. Dat betekent dat hij hoogstwaarschijnlijk nog steeds in leven is, want er kwamen steeds meer zombies in dit gebied. Ze moesten hier zo snel mogelijk weg, al was de grot die ze hier had ingericht een veilige haven. Voor nu, realiseert hij zich. Hij haalt zijn hand over de eeuwenoude stenen terwijl hij zich afvraagt wie er ooit in deze grot heeft geleefd. "Yulia.." begint hij.

Een zeker schuldgevoel is op zijn plaats. Ze hebben proeven gedaan op mensen. Weliswaar gevangenen die behoorlijk veel misdaden hadden begaan, van moord tot verkrachting en verder. Hij had vaak genoeg gedacht dat een behandeling zoals deze op zijn plaats was. Of ze nu dood gingen of behoorlijk ziek werden; ze hadden het verdiend. Maar Yulia had gelijk. Het waren mensen geweest zoals hijzelf en Yulia. Maar zij wist niet wat hij wist. De epidemie was al veel langer bezig. De overheid had er undercover voor kunnen zorgen dat deze mensen werden omgebracht door voordat het virus zich kon verspreiden.

Maar het virus muteerde zichzelf en werd sterker dan de mensen. Beetje bij beetje veranderde het ene dorp na het andere tot een mensen etende massa. Het werkte door tot in de stad en ze wisten dat het slechts een kwestie van tijd was dat deze ziekte het land zou bereiken. De wereld zou bereiken. Dat ze nergens veilig meer zouden zijn. Daarom was de overheid proeven gaan doen. Maar dat hoefde hij haar niet te vellen. Misschien was ze niet eens te vertrouwen. Waarschijnlijk vertrouwde ze hem niet eens. Maar ze heeft hem al in haar schuilplaats gelaten. Dat getuigt ervan dat ze er voor open staat. Anders had ze hem allang weg gestuurd.
"One day you will understand, that what they did is nothing compared to what is going to happen now" antwoord hij. Hij volgt haar bewegingen en duwt de klimplanten en mosplanten op zij. Eenmaal in de grot draait hij een rondje. "Honey.. I am home.." zegt hij kalm. Hij bekijkt de spullen die er staan. Het waren er niet veel, maar de olie lampen verraden haar. Ze is hier al een tijdje. Hij neemt het bakje met water dankbaar aan en neemt een aantal slokken. Hij geeft het bakje terug aan haar. Zij moet ook drinken, zorgzaam als hij is.

Hij kijkt naar haar. Misschien moest hij haar het voordeel van de twijfel geven. Ze was erg goed met het wapen geweest en ze wist hoe ze moest overleven. Deze schuilplaats was daar het bewijs van. Dat Nathaniel is weggelopen is begrijpelijk, maar hij moet naar het CDC in Californië. Als het vaccin echt heeft gewerkt, moeten ze er meer van maken zodat ze rest van de wereld nog kunnen redden. Anders sterft de mens uit en was het einde met deze wereld. "Labrat? You mean Nathaniel Alexander Michaels. Former soldier. Judges considerd him guilty but he was not. I am serious. Tons of z's in that building and not a single one tried to kill him. They all came after me," vertelt hij haar. "I don't have time to wait all night. I need to go now. He's 15 kilometres away from here, all the way to the North. It is my mission to take him to California. He might be the cure. But it is also possible there are some side effects. I need to protect him. I need to do my job. I'm lieutenant. The guy is my friend. Or at least he once was."
------------------------------------------------------------



In het begin had ze gedacht dat ze in het paradijs terecht gekomen was. Alsof ze een engeltje op haar schouder had die haar beschermde van slechte dingen. Echter kwam al vrij snel de ware aard van Franklin naar boven. Deze was dominant en sprak alsof hij God was. Het maakte haar nerveus, want hij strafte mensen wanneer deze niet deden wat hij zei. Franklin wou wachten met haar, totdat ze ongesteld zou worden. Want een kind van hen twee, dat zou het mooiste kindje op de aarde worden. Ze was over haar nek gegaan toen hij haar dat had verteld. Verder had Franklin nog niks bij haar geprobeerd: ze moest op haar beurt wachten. Iets wat ze walgelijk vond, maar tegelijkertijd was het haar geluk. Ze kreeg op deze manier tijd om te vluchten en dat was ze zeker van plan. Dat Nathaniel hier was, maakte haar vluchtplan misschien een stukje gemakkelijker. Al wist ze dat Franklin haar niet zomaar zou laten gaan.

Ze kijkt in zijn groene ogen. Ze lijken te stralen, ze geven net geen licht. Het was in ieder geval niet helemaal menselijk. Ze streelt met haar duim over zijn wang. Ze fronst even en glimlacht vervolgens. Hij herkent haar en herinnert zelfs haar naam. Ze grinnikt verlegen. "Thank you," zegt ze. Ze weet dat hij in de gevangenis heeft gezeten maar dat hij naar horen zeggen onschuldig was. Het was een uit de hand gelopen missie, maar de fouten waren niet meer terug te draaien. Het vonnis was geveld en er was niks meer aan te doen. Uit zijn verhaal begrijpt ze dat de dokters er niet meer zijn. Ze pakt zijn hand en streelt even over zijn onderarm. Er staat VZ-101. De naam van het vaccin. "They have given you a vaccine..." zegt ze. Ze laat hem los. Er komt een jongeman binnen met een stapeltje kleding. Ze pakt het aan, bedankt hem en deze loopt weer weg. Ze geeft hem de spijkerbroek en het overhemd. Schoenen zouden ze nog wel voor hem hebben, als ze zijn maat zouden weten. "They gave you a vaccin.. And you're still alive.." stamelt ze. "This place is not safe," zegt ze zacht.

Ze gaat naast hem zitten. VZ-101. Het is een vaccin waar ze aan heeft meegewerkt, met het maken ervan. Ze had niet verwacht dat ze hem een vaccin zouden geven. Ze was slechts een week of ander half ervoor ontslagen. Wellicht is dat haar geluk geweest, anders was ze nu dood. Ze kijkt naar hem. Hij ziet er niet uit als iemand die net een vaccin heeft gehad, al is zijn huid egaal en zijn tanden zijn witter. Wellicht maakte het vaccin zijn hele lichaam sterker, dat maakte ook dat hij het niet koud had nu, aangezien hij de gehele tijd op blote voeten had rondgelopen. "I have to update Frankln about you before he loses his mind. Your name is Mike Rayes, okay?" Op een of andere manier voelt zij zich aangetrokken tot Nathaniël. Ze kon het niet volledig plaatsen, waarom ze het moeilijk vond om bij hem weg te gaan. Ze was eigenlijk blij om hem te zien. Ze plaatst haar hand op zijn knie. "Everything is going to be alright. It isn't now, but it is going to be. But we really have to get out of here. And we need to find out what that vaccine is going to do to you. Who knows what might happen.. Those side effects can be so dangerous. I'm happy that you are alive. It's good to see you again," geeft ze toe. Ze heft vaak genoeg geprobeerd om in zijn buurt te komen, om een praatje te maken.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haar wenkbrauw ging omhoog bij de lach die ze hoorde en ze kneep dan ook iets met haar ogen, waarbij ze de man priemend aan had gekeken. Ze kon niet peilen waarom hij het grappig vond, ze had geen grap gemaakt? Ze was serieus geweest. Er was altijd teveel lawaai geweest rondom de gevangenis op zich, de mensen dachten er ook niet bij na. Nee, want er stond een hek omheen en daarom hadden ze zich nooit zorgen te maken. Hun hadden veilig gezeten terwijl de rest van de godvergeten wereld mocht vechten voor hun overleven. Hun voedsel. Of een veilige plek om te verblijven. ''Why?'' vroeg ze dan ook. ''I am not planning on tagging along with you, if that's what you think.'', verklaarde ze haar vraag maar nader. ''So I don't have reasons 'to get used to it'.'', rolde ze met haar ogen. Ze vond hem nu al vervelend en waarom precies wist ze ook niet, want het was geen leugen; het was niet de bedoeling om bij hem in de buurt te blijven of andersom, als het even aan haar lag. Ze had genoeg problemen gehad voor één dag, ze had haar goede daad weer gedaan en nu wou ze genieten van het beetje eten wat ze nog had nadat ze langs alle vallen heen was gelopen, om te controleren of die nog goed lagen en er ook daadwerkelijk benen zouden afklappen als iets of iemand erop ging staan.
Zelf had ze iets meer moeite om de helling op te komen, maar dat kwam omdat ze al de hele dag onderweg was geweest en haar benen begonnen het op te geven voor deze dag. Ze had grote stukken gelopen, wat dingen verzameld en was weer terug getrokken naar de plek waar ze nu al maanden zat. Het woud voorzag haar van eten en andere dingen die ze nodig had om te overleven. Maar zo nu en dan moest ze uit haar comfortzone stappen om bijvoorbeeld aan kleding te komen. Er waren genoeg verlaten kledingwinkels, dus daar kon je die dingen wel krijgen en gezien er bijna niemand meer over was, was daar ook geen oorlog over of zo. Hoewel het dus wel in de stad was en dat was gewoon een gigantisch stuk lopen. Schoenen waren daarom misschien nog wel belangrijker dan kleren op zich, die konden er ook nog wel mee door met een scheur erin. Het was geen modeshow tegenwoordig...
Yulia keek heel even om haar heen terwijl ze een stel ogen op haar gelaat voelde branden. Waarom had ze hem ook alweer bespaard van die zombies? Zachtjes zuchtte ze dan ook even voor ze weer naar hem opkeek, toen hij zich ineens voorstelde. Dat gaf haar een moment om hem een keer te bekijken zonder een spier te verrekken. ''You're more a Max to me.'', merkte ze op toen ze zijn naam eens door haar brein heen had gestuurd en de rest van zijn woorden aan had gehoord. ''Ah, that guy. He runned towards a camp, so it is most likely he is dead.'', schokschouderde hij. ''And there is nobody left in that prison of yours, so I don't see reason why you need him exactly. Using humans as some kind of rat is just sickening. That you are not a doctor, doesn't mean you are not as much as guilty as all those people using those poor prisoners for their own benefits.'', blafte ze verder. ''For what exactly? Immunity? Well.. That didn't work like planned did it, leaving maybe a few hunderd of people alone in this world while the rest turned in men-eating monsters.'', zuchtte ze. Hoewel zijn status haar vertelde dat hij er niets mee te maken had gehad, betekende niet dat hij niet iets had kunnen doen om het te voorkomen, toch? Het klonk niet alsof hij dat bepaald had geprobeerd en dat maakte haar ergens best wel kwaad.
Hoewel ze Max het liefst weg wou sturen, ging het ook tegen haar eigen gevoel in. Daarom zweeg ze ook heel even en had ze langs hem heen gekeken. ''Yulia...'', mompelde ze haar naam. ''And this way. The nights are dangerous when you have no weapons, tomorrow morning you can chase that labrat of yours again.'', besloot ze waarna ze langs hem heen stapte richting haar schuilplek. Het was niet ver lopen gelukkig maar je moest wel weten waar je naar zocht als je het wou vinden. Ze was zelf in het begin ook regelmatig de weg kwijt geweest omdat de grot compleet op ging in de omgeving. Daarom hield ze de klimplanten en mos ook aan de kant zodat hij naar binnen kon stappen, waarna ze achter hem aan naar binnen glipte. De grot werd verlicht met enkele olielampen die ze had weten te scoren ergens. Zwijgend draaide ze de knopjes wat verder om, zodat het licht een groter bereik kreeg, waarna ze haar jas uit schudde en haar wapens aan de kant zette/legde. Ze had verder niets te zeggen, dus ze wou gewoon haar ding doen. Yulia had haar spullen aan de kant gezet en een bakje met wat water Max zijn kant opgeschoven. 

Nate had Ciara herkend en het was voor hem het meest logische om haar te vragen wat er precies aan de hand was. Ze wist vast meer dan hij dat deed op dit moment. Hij hield zijn mond echter toen hij een ander figuur opmerkte, die wat meer gezag uitstraalde. Zijn bruine ogen hadden de man even bekeken terwijl hij naar Ciara luisterde. Niet dat er iets aan hem op te knappen viel, er was niets mis met hem voor zover hij wist. Hoewel zei hij niets, omdat het een moment zou geven om allen te praten, zonder pottenkijkers dan toch. Daarom liet hij zich ook meevoeren door haar en zweeg bij verder. Het verbaasde hem alleen wel hoe goed ze het voor elkaar hadden achter de houten muren. Het leek haast een soort samenleving waarin alles tot in de puntjes was geregeld. Hoewel het hem wel was opgevallen dat er een duidelijke onderscheid was tussen man en vrouw, dus dat zorgde ook wel voor een ietwat naar onderbuik gevoel. In deze wereld wist je sowieso niet meer wat mensen wouden doen om te overleven. Het menselijke ras had altijd al de drang gehad om superieur te zijn, om te overleven en het maakte niet uit wat ze daarvoor moesten doen. Zelfs de wereld verwoesten kon gewoon aan het lijstje toegevoegd werden als dat betekende dat ze het overleefden. Hij was er zelf ook schuldig aan, hij was ook een mens en zijn overlevingsdrang was groot genoeg om dingen te doen waar hij achteraf waarschijnlijk niet trots op zou zijn. Hoewel dat niet de reden was waarom hij in de gevangenis had gezeten, het had hen geen recht gegeven om hem als labrat te gebruiken en hij wist absoluut niet wat ze met hem hadden gedaan. Het was zwart geworden het ene moment en het andere moment lag de hele gevangenis zowaar in puin, waarop een hoop explosies waren gevolgd. Hoewel Nate toe moest geven dat hij zelf wel een beetje schuldig was daaraan, omdat hij een gaskraan open had gezet tijdens zijn weg naar buiten toe. Daardoor was alles even extra goed in puin gelegd, dan was die plek in elk geval weg. Opgeruimd zou hij maar zeggen... Hij lag er niet wakker om.
Fronsend was hij op een stoel gaan zitten en zweeg hij terwijl hij Ciara een beetje probeerde te peilen terwijl ze schijnbaar zijn temperatuur vergeleek met die van haarzelf en hem grondig leek te bekijken. Zag hij er gek uit? Niet naar zijn weten. Oké, niet iedereen liep op blote voeten door het woud, maar hij had in elk geval een broek aan. Hij was niet naakt aan komen zetten, dus zo'n grote shocker was het ook wel weer niet. Hij had het snikheet dus sokken en een shirt zouden hem alleen maar warmer maken, hoewel Ciara niet in leek te zitten over zijn temperatuur. Hij zei daarom ook maar niets en probeerde kort even na te denken, maar hij wist oprecht niet wat er met hem gebeurd was en daarom zuchtte hij ook even vooral hij zijn hoofd schudde. Hij wou het wel herinneren, maar het was er gewoon niet. Hij was wakker geworden in een puinhoop en meer dan dat wist Nate niet. Het was zijn uitweg geweest uit dat godvergeten gat.
''I know you're Ciara.'', mompelde hij dan ook. ''You've been in te prison before.'', verklaarde hij maar. ''Men don't forget a pretty face as easily as you might think.'', glimlachte hij flauwtjes. ''And I don't know, I hoped you would know to be honest.'', schokschouderde hij. ''I know it went al black, when I waked up the other two where eating the doctors. That was my change to get away.'', verklaarde hij maar. Hij ging haar niet vertellen dat hij niet aangevallen was geweest, hij wou niet nog een keer als een soort labrat ergens belanden. Hij zou wel een smoes verzinnen daarom heen, dat hij gewoon heel stilletjes weg geslopen was en daarmee gewoon ontiegelijk geluk had gehad dat hij zelf niet opgegeten was. Hij wist namelijk niet of hij Ciara of iemand anders kon vertrouwen op dit moment.