O | To the moon and back.
Erste Seite | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9
[ Nach unten | Zum letzten Beitrag | Thema abonnieren | Neueste Beiträge zuerst ]
Re: O | To the moon and back.
von Rwina am 23.06.2018 11:38Ze is als een wilde bloem dat uit een ruw pad breekt, als een diepe oceaan gevuld met liefde zonder ook maar een einde te kennen. Ze brengt hem terug, met beide voeten op de grond. En hij is niets meer en niets minder dan een olifant die niks probeert om te stoten in een winkel van porselein. Hij is bang om haar te breken, haar pijn te doen. "I'm here" verzekert hij haar als ze aangeeft dat ze hem nodig heeft. Al is hij degene die haar nu meer dan ooit nodig heeft.
Haar blauwe ogen, haar perfecte gezicht en haar lichaam: de combinatie ervan maakt hem helemaal gek. Al was het haar persoonlijkheid dat hem naar haar toe trok. De aantrekkingskracht is ongekend. Zijn handen hadden haar billen gevonden en strelen over haar benen. Hij wilt haar leren kennen met zijn vingertoppen en proeven totdat ze op haar hoogtepunt komt. Heel even had hij omhoog gekeken, naar haar. Het zicht dat zij opgewonden is, maakt hem enkel tevredener. Met zijn tong vind hij de weg naar haar gevoeligste plekje, dat hij verkent. Zachtjes en liefstrelend. Tot zij op haar hoogtepunt komt terwijl hij de opwinding in zijn eigen broek klem voelt zitten. Het maakt dat hij even zacht kreunt.
Voor heel even bestaat er niets anders op deze wereld. Deze momenten zijn tegenwoordig schaars en hij waardeert ze meer dan ooit. Hij had nooit gedacht dat hij zich ooit weer kon open stellen voor een vrouw en voor de liefde. De laatste keer dat hij dat probeerde te doen, was het slechts een relatie gebaseerd op verlangens. Wel de lusten en niet de lasten, of zo hadden ze gedacht. Hij was dolgelukkig geweest toen bleek dat ze zwanger was van zijn zoon. Zij was doodsbang, maar op dat moment had hij haar beloofd dat hij er voor haar zou zijn. En hij was er ieder moment voor haar geweest. Hij was van haar gaan houden. Op een of andere manier, in zekere zin. Het moment dat Rodriguez na een helse bevalling werd geboren en hij hem in zijn handen hield... Hij was iets groter dan zijn eigen hand en het was voor een minuut alsof zijn hele leven compleet was tot hem werd verteld dat Mary het niet had overleefd. Zijn hart was op dat moment hard geworden terwijl hij zichzelf beloofde dat hij altijd alles zou doen voor zijn kind. Zijn eigen vlees en bloed. Een vorm van liefde die hij nog niet kende, maar waar hij Mary eeuwig dankbaar voor was geweest.
Het maakte dat hij zich nu opnieuw openstelt voor liefde. Naar Yulia toe. Hij geeft zichzelf over aan zijn gevoelens, ziet de liefde in een ander licht en weet dondersgoed dat hij beter van deze vrouw zal houden dan hij voorheen lief heeft gehad. Ze is een wonder, een godsgeschenk en hij wilt haar het gevoel geven dat hij van haar houdt. Hij wilt haar de hele wereld geven, maar het is een feit dat het niet kan omdat zij zijn hele wereld is.
Als ze op haar hoogtepunt is gekomen, maakt hij zijn broek los. Hij gaat boven haar hangen. In haar ogen ziet hij de mooiste dingen op deze wereld. Het voelt alsof hij zweeft. Al zou het stormen en onweren, hij zou er doorheen gaan voor haar als het moest. Hij brengt zichzelf voorzichtig en liefdevol in haar. Als deze liefde in de sterren geschreven staat, dan vergeet hij alles wat pijn doet als hij in haar ogen kijkt. Hij stoot zacht in haar, het is geen moment om ruw te zijn. Hij kreunt zacht, blijft haar aankijken. Hij gelooft dat wonderen bestaan nu dat hij met haar is. Doordat hij zo opgewonden is, duurt het niet lang voordat hij met een zachte kreun klaarkomt als hij uit haar gaat. Hij kust haar zacht in haar nek.
"It is interesting anyway" concludeert ze. Haar handen verplaatst ze naar zijn borstkas. Ze merkt dat hij opnieuw woede in zich heeft nu hij er over praat. Het is in zijn ogen te zien, in de bezorgde blik. Het was angstaanjagend geweest om te zien hoe hij op dat moment even van de wereld leek te zijn met die rode ogen. "I'm sure we are going to find out what you're so hungry for" antwoord ze. Ze opent het pakje met crackers en neemt een hapje. Ze geeft hem er ook een. Ze kijkt voor zich uit. Ze heeft niet eens honger na dit alles.
"At some point they will remain the same... until the environment changes, then they will change and evolve too" antwoord ze. "It will take quite a while before that happens, so for now we are good... kinda.." verzucht ze. De tijd zou het leren, wat het met Nathaniel zou doen. Tot nu toe leken er geen negatieve effecten te zijn, of hij verzweeg deze voor haar. Het feit dat hij een soort controle over de zombies had, was opmerkelijk en zeker iets dat meer onderzoek nodig had. Want wat betekenden die rode ogen die hij op dat moment had?
Ze zijn Maximiliano en Yulia kwijt. Het is enkel te hopen dat ze hen morgen zullen vinden, als ze de volgende dag zullen halen. De omgeving lijkt zo stil te zijn dat er niemand meer is. Dus zo voelde het om alleen op de wereld te zijn? Ze legt de rest van de crackers op het nachtkastje met de cracker waar ze een hapje van had genomen. Het smaakte nergens naar.
Ze vleit zich tegen hem aan terwijl ze haar hand van zijn borstkas naar zijn broek laat glijden. Ze brengt haar gezicht naar de zijne toe en kust hem zacht. Ze bijt speels en zacht op zijn onderlip. Het was iets aan hem dat haar naar hem toe trok als een magneet. Ze merkt dat haar ademhaling wat zwaarder word en haar hart sneller begint te kloppen. Hij maakt haar helemaal gek. Ze wilt even ontsnappen aan de realiteit van alles wat ze zojuist hadden meegemaakt in de andere stad.
AntwortenxMirima
Gelöschter Benutzer
Re: O | To the moon and back.
von xMirima am 23.06.2018 05:15Een genietende zucht ontsnapte Yulia toen ze de tong van Max voelde op een plek waar ze uitermate gevoelig was. Haar vingers hadden zich vast gegrepen aan zijn, tegenwoordig ietwat lange, haren terwijl ze op haar onderlip had gebeten om haar stem nog enigszins te smoren toen er een kreun door haar keel heen rolde. Met het verlangen wat ze op dit moment voelde, was er ook niet veel meer nodig om haar een gelukzalig gevoel te bezorgen en haar langzaam naar een hoogtepunt te brengen. Haar lichaam kronkelde dan ook op het spel wat gespeeld werd, iets wat ervoor zorgde dat ze alleen maar natter werd tot ze haar hoogtepunt ietwat schokkend bereikte, omdat haar spieren zich aanspanden.
Haar vingers waren door zijn haren heen gegleden toen Max iets overeind was gekomen, waarna ze ook nog een poging deed om hem te helpen om zijn broek iets sneller los te krijgen en deze richting zijn knieën te duwen. Ze waren beide nog half aangekleed en als het zo lukte, waarom moeite doen om eerst alle kleren te verwijderen. Het had voor haar geen meerwaarde, zo lukte het ook en het was er niet minder om. Het enige wat ze wist, was ze dat ze hem nu gewoon wou hebben en het kon haar weinig schelen hoé. Van haar part was het op een tafel geweest of in een stoel, ze zochten wel uit hoe het dan kwam.
Een nieuwe kreun ontsnapte haar toen Max bezit van haar nam, waarop ze haar nagels iets zijn huid in had geduwd toen haar handen zijn rug hadden gevonden. Onder zijn shirt. De seks die daarop volgde was liefdevol, zachtaardig en een spel wat niet zozeer om lust had gedraaid. Ze had zich geliefd willen voelen en dat voelde ze zich oprecht. En hoewel het geen vuur was geweest wat wild aan het wakkeren was, merkte ze dat haar ademhaling toch lichtelijk omhoog was geschoten tezamen met haar hartslag. Haar lichaam plakte zelfs een beetje van de, toch wel, inspanning die geleverd was en hoe ze tegen elkaar aan hadden gelegen. Ze had het warm, ontzettend warm.
Het was misschien van korte duur, de betekenis er achter was groot genoeg. Yulia had zichzelf dan ook iets op haar zij gedraaid zodat het allemaal paste op de grote sofa die ze in bezet hadden genomen en haar blauwe ogen hadden Max's gezicht even bekeken. ''I love you.'', fluisterde ze vervolgens. Ze had het nog niet eerder gezegd in alle tijd dat ze nu samen waren, maar ze wist zeker dat ze van hem hield.
''I don't know if I want to find out, Ciara.'', verzuchtte Nate. ''I don't want to know if I am turning in one of those brainless maniaks.'', mompelde hij dan ook. Als dat zo was, dan zou hij nu al een kogel door zijn hoofd jagen. Maar dat was wederom een gedachte die hij niet uit zou spreken, omdat hij zich nog steeds als Nate voelde. Hij voelde zich verder goed, niet meer zoals hij zich had gevoeld toen hij voor die zombies had gestaan. Het was lastig te beschrijven, want toen had hij zich zeker in een mate niet menselijk gevoeld. Maar nu was het gevoel weg, maar de gedachte achter gebleven. Heel even fronste hij dan ook bedenkelijk om zijn eigen gedachten, voor hij het ver in een hoekje wegstopte. Ergens in zijn hoofd.
''We shall see what we can do in the lab we're heading for.'', besloot hij toen met een knikje.
''And they do. But it is our fault. We, humand beings, are selfish and always hungry for more. More power, more control, more money, more knowledge even if that knowledge is dangerous.'', zuchtte hij. De mens was de enige die hier de schuld voor kon krijgen, het was hun eigen schuld dat het zover was gekomen. En hoewel Nate er niet aan mee had gewerkt, hij was wel van de generatie die deze wereld nog verder naar de klote had geholpen dan de voorgaande generaties al hadden gedaan.
Heel even was het stil gebleven tussen hem en Ciara, zo had hij ook heel even zijn ogen kunnen sluiten om zijn hoofd wat rust te gunnen, ware het niet dat Ciara andere plannen leek te hebben. Een zachte kreun ontsnapte hem dan ook, maar tijd om te reageren kreeg hij niet door haar lippen die passend werden gemaakt op die van hem. Well, who cares. Ze waren alleen, de nacht was lang en hij had niet bepaald het gevoel alsof hij moest slapen.
Nate zijn handen hadden een weg gezicht naar haar heupen, zodat hij haar op zich kon draaien, zodat ze schrijlings bovenop hem kwam te zitten. Dit alles zonder haar lippen los te laten en zijn handen vleiden zich onder haar shirt zodat hij haar zachte huid kon strelen.
Re: O | To the moon and back.
von Rwina am 23.06.2018 08:26Liefde word op allerlei manieren geuit, maar de beste manier is vanuit het hart. Hij sluit zijn ogen als hij haar lichaam onder zijn handen voelt bewegen, van verlangen en genot. Alles wat ze wou dat hij deed, zou hij doen. Haar wens was zijn bevel geworden. Alles om haar gelukkig te maken. Hij wilt haar liefhebben, haar stevig bij zich houden en van haar houden op een manier die hij nog moest verkennen. Hij wilde niets liever dan deze manier verkennen met haar. Hij heeft zijn broek goed gedaan als zij op haar zij bij hem ligt, hun gezichten dicht bij elkaar en haar warmte die de zijne aanvulde. Haar woorden zijn als een aardbeving door zijn lichaam. De laatste vrouw tegen wie hij deze woorden had gezegd, was Mary geweest, een uur voordat Rodriguez geboren werd. "I love you" zegt hij kalm, met een glimlach. De les die hij ervan had geleerd was dat het leven te kort was en dat hij ervan moest genieten, ieder moment. Hij moest niet bang zijn voor de liefde, hij moest er open voor staan. Dat had Mary juist gewild. Hij kust haar voorhoofd. "We need to sleep. We gotta save the world first thing in the morning" fluistert hij. Hij kust haar voorhoofd opnieuw en laat zichzelf in slaap vallen met haar.
Enkel en alleen om haar in de vroege morgen wakker te worden. De zon is net op. Een teken dat ze een nieuwe kans hebben gekregen om te leven. Op een of andere manier had hij een kalm gevoel in zijn lichaam, maar niet het kalme gevoel van rust. Eerder het gevoel dat dit de stilte was voor de storm, voordat de hel zou losbreken. Hij kon het gevoel niet plaatsen. Het maakte hem in zekere zin onrustig. Hij legt haar voorzichtig van zich af en staat op. Hij loopt stilletjes naar het raam, om naar buiten te kijken. Ondanks alle ellende op deze wereld, draaide de zon nog steeds om de aarde heen en toonde deze haar schoonheid. Voor het eerst kon hij ervan genieten. Nu kon het nog, want er stond hen nog veel te wachten. Een confrontatie met ZOLA was onvermijdelijk, wat tot die tijd zou gebeuren was onvoorspelbaar. Alles was onvoorspelbaar aangezien ze niet eens wisten wat het vaccin precies inhield. Hij gaat op de vensterbank zitten en overdenkt alle mogelijke stappen die ze kunnen ondernemen. Hij kijkt naar de weg in de verte en bespeurt een auto. Een terreinauto. Het verbaasde hem dat er nog steeds overlevenden waren, al hield hij de hoop dat het hier om Nathaniel en Ciara ging. Hij vond het helemaal niks dat Ciara bij hem was. Hij vertrouwde haar niet aangezien ze vaak bij Sean te vinden was. Hij kan alleen maar hopen dat ze niet voor Sean of ZOLA werkt.
"Yeah, we'll see" antwoord ze. Ze kan hem geen beloftes doen omdat ze niet weet tot welke ontdekkingen ze zal komen. Het was nog de vraag of ze er iets van kon maken omdat elektriciteit niet meer vanzelfsprekend is. Ze geeft zichzelf gewillig aan hem over. Haar fantasie word realiteit als ze in zijn armen ontwaakt in de vroege morgen. Ze sluipt uit het bed en pakt wat spullen bij elkaar, om hem vervolgens wakker te kussen en met hem mee te lopen naar de auto. Het is een wonder dat ze een rustige nacht hebben gehad. Ze zou alles geven om er een dag te ontspannen en nog een nacht goede slaap te hebben, maar daar was nu simpelweg geen tijd voor. Ze miste de tijden waarop je elkaar gewoon kon berichten of bellen, om te vragen waar je was en eventueel een locatie te versturen. Of dat chips nog steeds werkten en de apparaten die men daarvoor nodig had ook. Maar daar was nu geen sprake meer van.
Ze zit op de passagiersstoel naast hem en kijkt om zich heen om de goede weg te vinden. Na een paar paden in het bos vinden ze uiteindelijk de snelweg die naar Genetics Interforce leidt. Hopelijk. Het was te hopen dat haar richtingsgevoel haar niet in de steek laat. De zonsopgang is prachtig met al haar kleuren. Ze kijkt even naar Nathaniel. In een korte tijd heeft hij haar geleerd hoe ze opnieuw kan liefhebben. Ze glimlacht naar hem en kijkt vervolgens weer naar de weg. Ze naderen een klein dorpje, waar een groot gebouw met gebroken letters in de verte zich laat zien. "There it is..." merkt ze op. Genetics Interforce, al misten er een paar letters. Het maakte niet uit, het was het gebouw waar ze naar op zoek waren. Hopelijk waren Maximiliano en Yulia daar. En waren ze nog in leven. Ze legt haar hand op Nathaniels bovenbeen. "There!!" glimlacht ze. Het geeft haar hoop.
xMirima
Gelöschter Benutzer
Re: O | To the moon and back.
von xMirima am 24.06.2018 01:53Een zuinige glimlach sierde Yulia toen Max zei ook van haar te houden. Dat verwarmde haar hart meer dan ze misschien wou. Maar het was een feit dat ze gevoelens had voor deze man en dat ze vast beraden was om te overleven met hem, met de hoop dat er een tijd zou zijn dat ze ergens konden settelen. Met Rodriquez erbij dus, die kon ze niet uitsluiten en hij was meer dan welkom als het aan haar lag. Ze had heus mannen in haar leven gehad die hadden gezegd van haar te houden, maar niets had zo goed gevoeld zoals nu en misschien had de apocalyps dan toch nog iets positiefs voort gebracht. Yulia had haarzelf dan ook iets dichter tegen Max aangerold en haalde even diep adem, om toch nog een hoop spanning te kunnen loslaten. Niet zo zeer van wat er nu net was gebeurd, maar alles wat vooraf was gegaan.
''Yóu gotta save the world first time in the morning. I'm just helping you.'', fluisterde ze nog. Uiteindelijk volgde ze zijn leidraad en niet haar eigen. Als het aan haar had gelegen, had ze nu nog in haar grot gezeten. Maar dat was niet zo en daarom moest ze er het beste van maken. Ze had beloofd hem te helpen en kon enkel hopen op rust als dit alles achter de rug was. Dat ze ergens een plek konden opbouwen waar ze veilig zouden zijn voor zolang ze nog zouden leven.
De volgende ochtend werd ze langzaam een beetje uit haar diepe slaap getrokken, doordat ze Max had voelen bewegen. Maar ze was nog niet klaar om helemaal naar het oppervlak te komen en haar ogen te openen. En daarom was ze naar de plek gerold waar hij had gelegen. Het was heerlijk warm en dat zorgde ervoor dat haar ademhaling ook meteen weer wat rustiger werd. Zelden had ze oprecht een goede nacht, ze wou er nog iets langer van genieten. Nog heel even was ze dus zo blijven liggen, tot haar bioritme haar toch wakker maakte en ze haar blauwe ogen had geopend. Kort keek ze even over haar schouder.
''Why can't you ever stay a little longer?'' had ze gesproken. ''You're always so early.'', verklaarde ze haar vraag maar, waarna ze haarzelf wat overeind duwde en een hand door haar witblonde lokken haalde. ''We're safe for now, it is alright to sleep a little longer.'', drukte ze hem nog op het hart terwijl ze helemaal overeind was gekomen en haar tanktop recht trok.
Nate en Ciara hadden elkaars liefde gedeeld, om vervolgens in slaap te vallen. Wel, zij viel in slaap. Nate had de hele nacht nog wakker gelegen omdat hij onrustig was en niet het idee had dat hij slaap nodig had. Het was dan ook ver tegen de ochtend aan geweest, dat hij eindelijk zijn ogen had kunnen sluiten. Hij had de hele nacht dan ook naar Ciara liggen kijken, wat door haar haren gestreeld en zijn vingertoppen haar rug laten verkennen in een poging om zichzelf bezig te houden en niet te gaan doemdenken over van alles en nog wat. Dat ging hen niet verder brengen namelijk. Erg blij was hij dan ook niet toen Ciara hem wakker had gemaakt en het duidelijk was dat ze door moesten gaan. Daarom was hij ook overeind gekomen, had hij zichzelf aangekleed en had hij de tassen weer gepakt om samen met haar naar de auto te lopen.
Ze hadden nog een behoorlijk stuk door het bos gemoeten voor ze eindelijk een weg vonden die hen naar de stad kon brengen, waar Genetic Interforce ook te vinden was. Die weg had hij dan ook genomen en hij had het gaspedaal aardig ingedrukt om er sneller te komen. Niet dat het heel veel verschil leek te maken. Het duurde alsnog een goed half uur om er te komen en ook Nate was wat naar voren gekeken om het gebouw toch even te bekijken, het zag er nog goed uit. Hij hoopte dat er een noodgenerator was die nog werkende was te krijgen. Dan kon Ciara een lab intrekken en kijken wat er in zijn bloed gaande was.
''And still standing. I hope I can get the power up so that you can use the lab this building has.'', glimlachte hij kleintjes. Hij had het gaspedaal ondertussen los gelaten, tot hij de auto tot stilstand liet komen en ook uitstapte. ''Come on.'', gebood hij Ciara dan ook. Hij had haar hand beet gepakt zodra zij ook uitgestapt was en trok haar net nog niet met zich mee naar binnen, waarna hij de deuren weer sloot en er een kast voor schoof. Dan konden die in elk geval niet open. Zombies waren te dom om het glas te breken. Niet opzettelijk dan toch. ''Let's find Max and Yulia first.'', knikte hij.
Re: O | To the moon and back.
von Rwina am 24.06.2018 07:24"I wish I could. Old habits die hard, kid" plaagt hij haar, aangezien ze veel jonger is dan hem. Hij kijkt met een frons op zijn gezicht uit het raam. Hij herkent de gezichten uit duizenden: Nathaniel met Ciara. De afdelingen op de begane grond waren leeg dus hij verwachtte geen problemen wanneer zij naar binnen zouden komen. Hij bekijkt haar als ze haar tanktop recht trekt. Ze heeft prachtige borsten, een perfect figuur. Hij werd er even stil van. In zijn blik was te zien dat hij even van de wereld af leek te zijn, verbaasd door haar schoonheid.
De harde klanken van schuivend meubilair bracht hem terug naar deze wereld. "Nate and Ciara.. They found us" concludeert hij. Hij spreekt kalm, met een beheerste stem. De adrenaline raast echter door zijn lichaam. Hij loopt naar Yulia toe en legt zijn hand onder haar kin, waarna hij voorzichtig haar gezicht ietwat optilt. "You're so beautiful" zegt hij kalm. Hij glimlacht en laat haar gezicht weer los. Hij kan niet meer leven. Hij vraagt zich af wat hij waard is als hij haar ook verliest, na al dat hij al kwijt is geraakt. Hij zou van de wereld verwijderd raken als hij haar kwijt zou raken. Omdat zij zijn bestaan, zijn wereld is. Zijn vrede en tegelijkertijd zijn pijn. Hij kan geen stempel op hun relatie drukken. Hij weet alleen dat hij iedere dag nu ook voor haar leeft.
Hij draait zich om en loopt naar de tassen. Hij neemt een wapen uit en loopt ermee naar de trap. "This way!" roept hij naar beneden, in de hoop dat Nathaniel hem hoort en er beneden verder niks meer is. Hij wacht ietwat ongeduldig totdat hij Ciara de trap op ziet lopen met Nathaniel achter haar aan. Ze zien er beiden ongedeerd uit en dat is een positief iets. Bijna te mooi om waar te zijn.
Die nacht was het alsof zij en Nathaniel de enigen op de wereld waren geweest. Hij was de eerste man sinds een lange tijd voor wie zij zich openstelde. Zij wees altijd iedere man af, zoals ze ook Sean heeft afgewezen toen hij haar vertelde dat hij gevoelens voor haar had en het leven met haar wilde delen. Ze voelde zich niet aangetrokken tot Sean en zag zijn visie op de wereld al helemaal niet zitten. Sean betaste haar tegen haar zin in en behandelde haar als oud vuil. Hij wilde haar dwingen en zij ging daar tegen in. Al had hij vaak genoeg duidelijk gemaakt dat ze altijd naar hem mocht komen, om zich aan hem over te geven. Dat hij goed voor haar zou zijn en dat soort bla-bla. Ze vond hem maar een engerd, zeker met het gestoorde idee dat hij in zijn hoofd had om een zogenaamde perfecte wereld te creëren.
Hoewel de tijden niet de beste waren die deze aardbol, kon ze enigszins genieten van het uitzicht op de prachtige bossen die langs hen voorbij raasden aangezien Nathaniel op volle snelheid reed. Ze luistert op bijna automatische piloot naar Nathaniel als hij haar commandeert uit de auto te stappen en blijft dicht bij hem.
Ze was nog steeds bang, zeker nu ze geen wapens of iets dergelijks hadden waar ze zichzelf mee konden verdedigen. Het was nog maar de vraag of Maximiliano en Yulia het hadden gered en zelfs als ze het gered zouden hebben was het nog de vraag of ze hebben overleefd wat er ook in het gebouw aanwezig was. Ze loopt achter hem aan naar binnen en hoort de stem van Maximiliano roepen bovenaan de trap. Ze loopt er naar toe. Het duurt niet lang voordat ze voor Maximiliano staat en Yulia op een afstandje ziet.