Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 02/26/2018 04:31 PM

Hij verdween de kamer uit, maar kwam al snel terug met een koffertje in zijn hand. Als eerst begon hij met een zaklamp, waarmee hij in haar oog scheen. Het was geen prettig gevoel. Het was zo fel, maar het moest nu eenmaal. Hij moest kijken of haar pupillen het nog goed deden. Ze knipperde nog met haar ogen nadat hij de zaklamp weg deed. Haar gebit was nu aan de beurt. Een rubbere handschoen ging aan haar tandvlees voelen, nadat hij haar had gewaarschuwd dat het vies kon smaken. En het smaakte ook niet lekker, maar dat deed rubber nooit echt. Een beetje druk voelde ze op haar tandvlees. De handschoen ging weer uit toen hij klaar was. Als laatste werd haar hartslag nog gecontroleerd. Ze stond het toe dat het apparaat om haar arm werd gedaan. Ze keek zelfs mee, maar zou geen enkel idee hebben of het wel goed was. Eigenlijk vertelde hij haar niet veel. Ze wist dus niet of alles wel in orde was met haar. Ze ging er vanuit van wel, omdat hij juist niks zei. Het was vast wel goed.
Ze knikte bij zijn woorden. Ze was klaar, het water kon koud blijven en ze moest niet schrikken van het bloed. En door die laatste woorden begon haar hoofd na te denken. Bloed? Dat had ze toch goed gehoord? Ze vroeg zich af wie zijn bloed het kon zijn. Er kwamen gelijk gedachtens in haar hoofd over wat er wel niet allemaal in zijn huis gebeurd kon zijn. Misschien was hij niet zo aardig dan ze dacht. Misschien had hij wel iemand vermoord in zijn eigen huis. Het kon ook zijn eigen bloed zijn, maar dat wist ze totaal niet. Ze moest nog steeds voorzichtig zijn met wie ze vertrouwde.
Hij was weg, om alles klaar te gaan leggen. Alles wat ze nodig had om zich op te frissen. Alles voor tijdens het douchen en alles wat ze daarna nodig had. Het was erg lief van hem. Hij was heel erg zorgzaam. Misschien zelfs een beetje te zorgzaam voor een vreemdeling. Ze vertrouwde hem nu al. Ook al was dat niet het slimste om te doen. Zo goed kende ze hem niet. Ze wist niet veel over hem. Hij ook niet over haar. De manier waarop hij praatte en haar verzorgde gaf haar een prettig gevoel. Een vertrouwend gevoel. Ze kon het zich dan ook niet voorstellen dat hij slecht en kwaadaardig was.
Hij kwam weer de kamer in gelopen. Hij ging zitten en glimlachte naar haar. Er verscheen ook een glimlach op haar gezicht, omdat ze het niet kon laten. 'Hmm dan ga ik toch voor het matras, dat zal net wat beter liggen.' zei ze en lachte vanwege de knipoog die hij haar gaf, 'Maar ik ga nu.' Ze was overeind gekomen met wat moeite en pijn in haar lichaam, maar ze stond. Ze liep de badkamer in, nadat ze de badkamer gevonden had. De deur deed ze op slot, zodat ze zeker wist dat er niemand binnen kon komen. Haar kleding haalde ze van haar lichaam af. Naakt ging ze nog in de spiegel kijken, om te kijken of haar lichaam er slecht uit zag. Het viel gelukkig mee. Ze zag wat blauwe plekken en nog een beetje bloed, maar dat zou ze weg wassen. Een paar strepen die op blauwe plekken leken stonden in haar nek. Dat vond ze een beetje raar, maar negeerde het volkomen. Ze stapte douche in en draaide de kraan aan. En zoals Noah al zei was het water koud. Gelukkig werd het water wat warmer en ging ze onder de stralen staan. De warme stralen gleden over haar lichaam heen. Het voelde zo goed voor haar. Alsof ze het al jaren niet meer had gedaan.
Nadat ze klaar was met douchen stapte ze eruit. Een handdoek sloeg ze om zich heen, om zich vervolgens snel af te drogen. Het was koud buiten de douche, dus wilde ze weer snel wat kleren aan. Ze trok de kleren aan die Noah voor haar klaar had gelegd. Kleren die van hem waren, maar dat vond ze niet erg. Zolang ze wat warms aan had, maakt de rest haar niks uit. Het was een joggingbroek met een trui van hem. Al was zijn trui meer een jurk voor haar. Er zat namelijk wel wat lengte verschil in hun twee. Maar ze vond het allemaal prima. Ze maakte de deur dus weer open en liep weer naar de woonkamer toe. Daar ging ze weer op de bank liggen, omdat haar lichaam weer pijn deed. Ze keek naar de jongeman die ook in de kamer zat. 'Noah, weet jij mijn naam eigenlijk wel?' vroeg ze, 'Maar ik ben Ceanna.' Ze schonk hem ook nog een glimlach. Hij mocht haar naam wel weten. Hij zorgde zo goed voor haar, dat verdiende hij wel. En ze wist niet eens of hij haar naam al wist. Misschien had hij al iets gevonden met haar naam erop, maar dat wist ze niet. Daarom stelde ze zichzelf nog maar voor, want dat had ze nog niet gedaan.

Reply Edited on 02/26/2018 05:34 PM.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 02/27/2018 05:54 PM

Terwijl het meisje bezig is met douchen, besluit Noah om een boek te lezen. Het regende nog steeds hard en Noah vond het eerlijk om op zo'n moment een boek te lezen, terwijl er wat muziek vanuit zijn platenspeler kwam. Hij had het ding niet heel hard staan, omdat hij anders zich te veel zou focussen op de muziek, maar zelfs als het zacht stond, hoorde hij het muziek heel goed, als hij ook echt luisterde natuurlijk. Wanneer het meisje terug komt, legt Noah zijn boek neer en kijkt op, waarna hij klein glimlacht. Ceanna zag er goed uit in zijn kleding, maar dat zou hij niet hardop zeggen, omdat hij haar niet af wilt schrikken. Als ze hem vraagt of hij wel weet wat haar naam is, knikt hij meteen. 'Ik weet dat je Ceanna heet.. toen ik je in mijn auto had gelegd, ben ik eerst op zoek gegaan naar informatie. Ik hoopte een telefoonnummer of zo te kunnen vinden, maar die ben ik niet tegen gekomen. Ik kon ook niet in je telefoon komen, aangezien die vergrendeld is. Het enige wat ik kon vinden, is je identiteitskaart.' Zegt hij en hij slikt.
Ze was nog zo jong, negentien jaar, als hij dat goed had gezien. Hij glimlacht zwakjes bij de gedachte, omdat het voor hem al zo'n halve eeuw geleden is dat hij twintig was. Nu zet Noah ook zijn muziek uit en kijkt weer naar het meisje. Ze zou nu toch wel drastische veranderen moeten merken. Haar gehoor zou bijvoorbeeld veel beter moeten zijn, ze zou enorm veel dorst moeten hebben en ze zou het gevoel moeten hebben dat er iets niet klopt. Noah had hier nog niet zo veel van gemerkt, maar misschien zou dat nog komen. 'Hoe voel je je?' Vraagt hij dan zacht, omdat hij toch wel even wilt weten hoe Ceanna zich precies voelt. 'En.. als je vragen hebt, dan mag je ze gerust stellen hoor, we kunnen toch niet zo veel andere dingen doen op dit moment.' Zegt Noah met een zacht lachje.
Ze konden niet naar buiten, want het regende nog steeds en het is ook nog eens enorm koud, niet dat Noah daar zo veel last van zou hebben. Hij kijkt verbaasd op als hij een notificatie krijgt op zijn mobiel en glimlacht zwakjes. Zijn date zou morgen deze kant op komen en ze hadden besloten om gewoon lekker binnen te blijven. Ze zouden samen koken, Noah zou haar schilderen terwijl zij in prachtige lingerie op bed zou zitten en.. ja, de rest zou hij wel kunnen raden. 'Sorry, ik was even afgeleid.' Zegt Noah en hij legt zijn mobiel weer weg. Voor Ceanna zou hij even iets anders moeten verzinnen, maar hij wist zeker dat zij zichzelf wel zou kunnen vermaken morgen, dat hoopte hij dan tenminste.
Ondanks hij zich enorm verantwoordelijk voelt voor dit meisje, heeft hij geen zin om oppas te spelen, dus hij zou haar dan ook van tevoren laten weten dat er iemand anders kwam, zodat ze niet voor een verassing kwam te staan en misschien al een beetje in kon plannen, wat ze kon gaan doen.

Reply Edited on 02/27/2018 05:55 PM.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 03/01/2018 06:10 PM

De muziek stond zachtjes aan op de achtergrond. Ze genoot er van. De zachte geluiden die door haar oor gingen. Dit was echt haar smaak. Haar muzieksmaak. Ze vond het heerlijk om daarna te luisteren. Lekker rustig en het was ook heerlijk om er dan een boekje bij te lezen. Dat deed Noah dan ook, maar zodra hij haar zag en hoorde was zijn aandacht op haar gericht. Zijn boek legde hij neer op tafel om zijn volle aandacht op haar te richtte. Ze glimlachte even. Hij zei een hoop dingen, maar ze bleven niet bij haar hangen. Haar aandacht was gefocust op wat anders. Het boek. 'Wat lees je?' vroeg ze daarom gelijk nadat hij uit gepraat was. Het boek pakte ze van de tafel af. Ze keek naar de titel en keek daarna weer naar de jongeman. 'Waar gaat het over?' vroeg ze. Ze bladerde wat door het boek heen en kwam uit bij de achterkant. Een samenvatting stond er op de achterkant waar ze even snel overheen keek. Tot haar verbazing zette de jongeman de muziek in. Daarom keek ze op toen de muziek stopte. Het had vast een reden. Een goede reden. Misschien wilde hij praten en was dit wat makkelijker. Haar gedachtes werden dan ook bevestigd toen hij begon met praten. 'Het gaat wel goed. Alleen ik heb erg veel dorst en ik heb nog wat pijn aan mijn lichaam.' knikte ze. Heel haar leven had ze nog nooit zo'n extreme dorst gehad. Zover ze zich kon herinneren dan, want niet alles wist ze meer. In de zomer had ze wel eens extreme dorst, maar na wat drinken was het dan ook alweer over. Dit leek anders. Veel anders. Ze had voor het douchen al water gehad en ook nog cranberry sap. Toch heeft dat niks geholpen. Ze had nog een extreme dorst. Dorst die niet te verklaren was. Het voelde raar aan. Het klopte volgens haar ook niet, maar ze dacht er niks ergs achter. Het waren volgens haar bijwerkingen van het ongeluk. Ze had namelijk wel een harde klap gehad. Haar lichaam moest dit ook kunnen verwerken. Daarom deed haar lichaam misschien zo raar en had ze zo'n extreme dorst.
Ze moest lachen toen ze merkte dat hij niet opletten en zijn excuses hier voor aanbood. Ze vond het niet erg. Ook zij had er wel eens mee te maken gehad. 'Waar dacht je aan?' vroeg ze lachend. Ook al deed het lachen nog redelijk pijn aan haar lichaam. Daarom kwam er een lichte kreun uit haar mond, ook al wilde ze deze binnen houden. Ze kon niet voor eeuwig stil blijven zitten en niet lachen. Ze was nu enorm nieuwsgierig en wilde ook weten wat hij dacht.
Er schoot ineens een idee bij haar te binnen. Iets wat ze konden doen om zich niet te hoeven vervelen. Het was niet een heel leuk idee, maar zo leerde ze elkaar wel beter kennen. 'Vertel eens wat over jezelf.' zei ze, 'Aangezien we elkaar niet zo goed kennen.' Het was gewoon een idee. Ze waren nu vreemde voor elkaar. Dit was een goede optie om elkaar beter te leren kennen. Zo kon ze er ook nog eens achter komen of hij haar kwaad wilde doen of dat hij haar juist echt wilde helpen. Ze kende hem namelijk nog niet goed, dus wist ze het allemaal niet zeker. Hij leek haar aardig en vertrouwd, maar dat kon ook zo lijken. Ook al ging ze daar niet van uit. Ze kon het ook niet voorstellen dat hij haar iets aan wilde doen. Dan had hij dit vast allang gedaan.

Reply Edited on 03/01/2018 07:16 PM.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 03/09/2018 06:54 AM

"Die dorst komt waarschijnlijk van het ongeluk. Je lichaam heeft een harde klap gekregen en moet dit verwerken." Zegt Noah met een zwakke glimlach. Wanneer Ceanna met het idee komt om te gaan praten, kijkt Noah op en hij slikt. "Niet totdat ik nog een glas cranberry sap voor je heb gehaald." Zegt hij. Hij staat op, loopt naar de keuken en pakt een nieuw glas. Daar doet hij eerst een beetje sap in, dan wat bloed en vervolgens weer wat cranberry sap. Hij schud even met het glas, zodat het allemaal goed bij elkaar gemengd is en loopt dan weer terug naar Ceanna, waarna hij haar het glas aan geeft. Noah weet heel goed wat Ceanna precies nodig heeft, maar hij kon haar het nog niet geven. Hij zou het eerst rustig aan doen met de bloedzakken, omdat ze anders naar te veel zou snakken en hij heeft het al eens meegemaakt dat een vampier een zogenaamde Ripper werd. Een ripper was de meest vreselijke vampier en die kon niet zomaar stoppen, het was vreselijk, maar ook Noah heeft dit soort vampier een keer gezien. Met een zuchtje gaat hij weer zitten en kijkt naar Ceanna. Gelukkig had hij zelf niet zo'n dorst, dus dat viel dan ook niet zo heel erg op. Het enige wat hij af en toe nam, was een slokje water, zodat Ceanna niet al te veel vragen zou stellen. Helemaal niet drinken was natuurlijk ook niet goed en als Noah dat niet zou doen, dan zou Ceanna hem sowieso vragen of hij zelf geen dorst had.
Noah brengt zijn gedachten even terug naar het voorstel van Ceanna en knikt dan naar haar. "Oké, vertel eens iets over mezelf." Mompelt hij en hij wrijft over zijn arm. "Ik ben Noah Cooper, twintig jaar, ik hou van lezen, verschillende soorten muziek en sporten. Ik doe geen extreme sporten, maar ik hou er bijvoorbeeld wel van om naar de sportschool te gaan om te trainen. Ik train dan vaak mijn buik- en armspieren, gewoon om wat sterker te worden." Zegt hij en hij glimlacht klein. "Oh en een klein weetje; als kind ben ik in een boom geklommen. Mijn moeder werd altijd boos en schreeuwde naar me dat ik daarmee moest stoppen, omdat ik mezelf nog weleens zou kunnen bezeren. Ik luisterde niet, waardoor ik een keer naar beneden ben gevallen en daarbij een tak in mijn arm sneed. Nu heb ik een lelijk litteken." Zegt hij en hij laat het litteken op zijn arm zien. "Misschien niet heel interessant, maar ik moest over mezelf vertellen." Zegt hij met een lachje.
Dit verhaal was eigenlijk helemaal niet waar, Noah heeft dit litteken namelijk als vampier gekregen. Iemand bedreigde hem, maar aangezien Noah stevig doorzette, heeft die man hem maar gewoon verminkt en is uiteindelijk wel weg gegaan. Noah had het litteken prima kunnen laten verwijderen, maar dit deed hij niet, vanwege zijn eigen regel. Hij wou zo menselijk mogelijk lijken en dat betekende ook dat je bepaalde littekens moest hebben. Het was niet dat hij pronkte met zijn litteken, maar door zijn verhaal maakte het litteken het ook wat geloofwaardiger. Daarbij is het heel normaal als je als kind in bomen klimt, daarbij valt en er weleens iets gebeurd. Al met al hoopte Noah altijd dat dit verhaal geloofwaardig klonk, al geloofde iedereen hem tot nu toe wel, dus hij ging er wel vanuit.

Reply Edited on 03/09/2018 08:04 AM.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 03/10/2018 09:51 AM

Bij zijn woorden had ze staan knikken. Dat klonk ook logisch. Normaal had ze nooit zo'n hele erge dorst. Sinds het ongeluk had ze dat wel. Dorst die ook niet zo snel over ging. Het was andere dorst dan ze normaal had. Het had vast een goede verklaring. De klap was ook hard aangekomen. Heel erg hard zelfs. Er kon dus wel wat in haar lichaam zijn aangetast. Vandaar die dorst. Gelukkig werd ze hier gewoon goed verzorgd. Zo ook nu stond hij weer op en verdween in de keuken, om wat drinken te halen. Ze werd dus enorm goed verzorgd. Ze mocht douchen en er werd drinken naar haar gebracht. Ze was blij dat hij haar had gevonden en niet iemand anders. Iemand anders had dit echt niet voor haar gedaan. Iemand anders had haar misschien wel dood laten gaan in de auto. Iemand anders had haar niet mee naar huis genomen om haar te verzorgen. Hij had dit wel gedaan. Hij verzorgde haar goed en ze mocht zolang blijven zolang ze wilde. Dat was erg fijn. Ze was hem daar ook erg dankbaar voor.
Hij kwam terug gelopen met een glas cranberry sap. Die had hij aan haar gegeven. Het glas had ze direct tegen haar lippen aan gezet, om er vervolgens wat slokjes uit te nemen. De helft van het glas dronk ze in een keer leeg. Daarna zette ze het glas wat nog half vol zat terug op de tafel. Ze wilde namelijk haar drinken niet in een keer opdrinken. Nu had ze straks ook nog wat om van te drinken. De dorst was voor een klein deel verdwenen. De meeste dorst was nog aanwezig. Toch dronk ze haar drankje niet helemaal op. De rest zou ze bewaren voor zo meteen.
Er verscheen een glimlach op haar gezicht toen hij na begon te denken. Ze had aandacht gewacht. Toen hij begon te praten, had ze ook aandacht geluisterd. Hij was dus twintig jaar, hield van lezen, muziek luisteren en sporten. Hierdoor wist ze al een stuk meer over hem. Dat was uiteindelijk ook het doel van het praten. Ze wilde meer weten over hem. Kijken of ze sommige dingen gemeen hadden. Misschien was ze hier ook nog voor een lange tijd. Het was dus wel handig om wat van elkaar te leren kennen. Ze wilde niet met een totaal vreemde in huis leven. Dit zorgde er toch voor dat hij geen vreemdeling meer voor haar was. Het zorgde er ook nog eens voor dat ze nu samen wat te doen hadden en dat er geen stilte bleef hangen. Het waren dus twee vliegen in een klap. Ze vond het ook wel erg gezellig. Dat kon ze nu ook wel gebruiken, want dan dacht ze even niet aan de pijn die ze nog had van het ongeluk. Nu dacht ze even ergens anders aan. Aan iets leuks.
Ze was overeind gekomen. Met haar hand had ze over zijn litteken gevoeld. 'Je bent dus ook eigenwijs.' zei ze, waarna ze het toch niet kon laten om te lachen. Ze bleef rechtop zitten en ze bleef hem aan kijken. 'Nu is het mijn beurt zeker?' vroeg ze. Zonder op een antwoord te wachten begon ze maar alvast met vertellen. 'Nou ik ben Ceanna, maar dat weet je nu inmiddels wel. Ik ben negentien jaar. Ik doe graag lezen, tekenen en muziek luisteren.' begon ze te vertellen, 'En ik heb geen littekens waar ik over kan vertellen.' Ze lachtte kort. Het glas met cranberry sap had ze weer in haar handen vast genomen. Het glas zette ze weer aan haar lippen. De rest van het glas dronk ze toen ook maar leeg. Ze had gewoon zo'n extreme dorst. Ze kon zichzelf gewoon niet inhouden om het niet te drinken. Zo dorst had ze gewoon. Het was niet normaal.
Ze had het glas weer op tafel neergezet. Toch was haar dorst niet verdwenen. Een deel van haar dorst was wel verdwenen, maar ze had even goed nog dorst. Het leek alsof al het drinken wat ze dronk niet werkte. Het was enorm raar. Normaal had ze hier nooit last van. Maar goed, dat lag aan het ongeluk. Dat ging wel weer over, hoopte ze. Hoeveel ze ook dronk. Een beetje dorst ging er maar mee weg. De rest was nog gewoon aanwezig. Nu ging ze het maar gewoon negeren. Ze legde zich weer neer op de bank op haar rug. Zodat ze weer wat rust gaf aan haar lichaam. Toch bleef ze wel naar Noah kijken. Ook al had ze geen idee waarom ze dat deed.

Reply Edited on 03/10/2018 11:01 AM.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 03/12/2018 09:14 AM

Nadat Noah klaar was met zijn verhaal, had hij het meisje niet gevraagd om over zichzelf te vertellen. Het kwam misschien een beetje lomp of ongeïnteresseerd over, maar dit was hij absoluut niet. Heel stiekem was hij het een beetje vergeten, maar hij was blij dat het meisje zelf begon met praten. Aandachtig luisterde Noah naar de woorden die uit haar mond kwamen en kwam er zo achter dat ze van lezen en tekenen houdt, maar ook wel van een lekker muziekje houdt. Toen ze zei dat ze zelf geen littekens had om over te vertellen, ontstond er een grijns op Noah zijn gezicht. 'Gelukkig maar, littekens zijn niet vaak dingen waar je echt trots op kan zijn.' Mompelt hij. Als hij merkt dat ze dorst blijft houden, weet hij het zeker; dit meisje is een vampier, ze is écht dood gegaan in zijn armen. Hij zou het haar natuurlijk niet meteen vertellen, dan zou ze namelijk helemaal gek worden, nee, Noah was van mening dat ze zelf maar met vragen moest komen, als ze er eenmaal achter zou komen. Was het niet slim om het haar wel gewoon te vertellen? Er blijven verschillende vragen door Noah zijn hoofd spoken en hij slikt. Het is niet eerlijk, hij hoort dit niet voor haar te verzwijgen, maar aan de andere kant is het misschien beter voor hun allebei. Noah zucht diep en haalt zijn hand even door zijn haar. 'Hee, uhm.. ik begrijp best dat je nu moe bent en dorst hebt, dus geneer je niet en doe gewoon waar je je goed bij voelt.' Zegt hij en hij glimlacht zwakjes. 'En als je vragen hebt, dan.. mag je ze gerust stellen, ik zal ze proberen te antwoorden, maar ik waarschuw maar vast dat het niet altijd een juist antwoord is.' Zegt hij met een zacht lachje. Hele diepe vragen die alleen dokters zouden kunnen beantwoorden, zou hij natuurlijk niet kunnen beantwoorden, maar vragen die vampier gerelateerd zijn, zou hij met gemak kunnen beantwoorden.
'Ik merk trouwens dat je veel dorst hebt.. daar hoef je je niet voor te schamen hoor, ik zal wat meer cranberry sap voor je halen.' Zegt Noah. Zonder op een antwoord te wachten, staat hij op en loopt naar de keuken. Daar pakt hij het pak uit de koelkast, draait de dop open en laat er langzaam de rest van het bloed in glijden. Met een diepe zucht gooit hij de bloedzak weg, gooit nog wat andere dingen in de prullenbak en doet deze dan dicht. Ceanna zou vragen hebben als ze de bloedzak zou zien en misschien was Noah er zelf ook nog niet helemaal klaar voor, dus deed hij er alles aan om deze informatie nog even voor haar achter te houden. Wanneer hij het pak even goed heeft geschud, loopt hij terug naar de kamer en zet het pak sap op de tafel naast Ceanna. 'Ik zal morgen, wanneer het beter weer is, wel even boodschappen doen voor de rest van de week. We kunnen dingen halen die je lekker vind, dat maakt je verblijf hier ook wat comfortabeler.' Zegt Noah met een zwakke glimlach en hij gaat weer goed in zijn stoel zitten. 'Drink zoveel je wilt, ik heb je genoeg.' Zegt hij, doelend op het bloed, natuurlijk.

KurtCobain
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from KurtCobain on 03/23/2018 05:59 PM

Haar ogen had ze niet van hem af kunnen houden. Ze voelde zich veilig bij hem. Het was duidelijk voor haar. Hij was geen persoon die haar kwaad zou doen. Zo was hij niet. Hij had haar echt gered. Hij had haar gered, omdat hij aardig was. Hij had haar niet gered om vervolgens haar te gaan misbruiken. Dat was wel eerst haar gedachten geweest. Nu wist ze het zeker. Hij had geen kwaad in zich. Alles was goed. Er was voor haar geen reden meer om bang te worden. Ze was er zeker van dat hij niks van plan was. Hij deed er alles aan om haar in leven te houden en om haar goed te verzorgen. Hij deed er alles voor. Haar drinken pakken, ze mocht douchen en ze mocht hier blijven zolang ze wilde. Er werd dus erg goed voor haar gezorgd. Daar was ze erg blij mee. Zonder hem was ze misschien dood geweest. Ze was dus blij dat hij de gene was die haar gevonden had. Ze voelde zich nu al erg op haar gemak bij hem. Het voelde voor haar erg vertrouwd aan. Dat vond ze erg fijn. Ze kende elkaar nu nog net wat beter, waardoor ze erachter kwam dat ze toch best wat met elkaar gemeen hadden. Beiden hielden ze van muziek en lezen. Dat hadden ze weer gemeen met elkaar. Dat vond ze ook wel leuk. Ja, ze was blij dat ze bij hem was. Hij liet haar beter voelen, was erg behulpzaam en hij zag er ook nog eens goed uit. Ze mocht er blij mee zijn.
Zonder ook maar zijn woorden te horen, verscheen er toch een glimlach op haar gezicht. Haar gedachtes waren ergens anders. Ze waren er niet meer bij. Haar ogen waren juist verdronken in die van hem. Dat was de reden waarom ze haar gedachten er niet bij had. Ze had de woorden wel gehoord, maar ze waren niet goed bij haar binnen gekomen. Het leek alsof ze in een trans was. Toen ze uit die trans kwam, had ze haar hoofd geschud. Ze was er weer bij, maar had geen idee wat er zojuist gebeurde. Ze verdronk gewoon in zijn ogen. Waren ze dan zo mooi? Ja ze waren mooi, maar ze had nooit verwacht dat dit zou kunnen gebeuren. Het was toch gebeurd. Dat vond ze raar. Dat had ze namelijk nog nooit meegemaakt.
'Sorry, ik was even afgeleid.' had ze daarom ook gezegd, waarna ze voelde dat haar wangen wat rood kleurde. Dat gebeurde niet vaak bij haar. Ze had ook geen idee waar het vanaf kwam. Was het soms schaamte? Ze had werkelijk geen idee. Bij zijn woorden had ze geknikt, waarna hij de keuken weer in verdween. Ja, ze was wel wat terughoudend. Hij had al drie glazen drinken voor haar gepakt. Twee glazen met cranberry sap en een glas water. Ze wilde niet al zijn drinken opmaken. Dat was de reden waarom ze niks zei, maar dat had geen zin gehad. Hij had het toch gemerkt aan haar en nu was hij alweer in de keuken, om nog meer sap te pakken.
Hij kwam terug met een glas cranberry sap. Deze had hij op de tafel neergezet, voor haar neus. Een glimlach had ze aan hem geschonken. 'Dankjewel.' glimlachte ze. Met haar hand had ze direct het glas gepakt. Dat had ze aan haar lippen gezet, om het weer leeg te drinken. Ze had zoveel dorst dat het sap weer in een keer door haar keel heen ging. Het glas was weer leeg. Dit zette ze terug op de tafel. Ondertussen had ze naar zijn woorden geluisterd, om vervolgens te knikken. Ze was uiteindelijk overeind gaan zitten. Het ging moeilijk. Ze was nog wat slap, had nog wat pijn en was erg moe. 'Ik denk dat ik maar ga slapen.' zei ze, 'Waar moest ik ook alweer slapen?' Ze kwam alvast overeind en keek Noah aan, wachtend op een reactie. Er moesten misschien nog wel wat spullen worden klaargezet. Dat wist ze niet.
Hij kwam overeind uit zijn stoel. Op dat moment verloor ze haar controle. Ze was hem zo dankbaar dat ze haar armen om hem heen had geslagen. Haar hoofd rustte op zijn borstkas. 'Bedankt.' mompelde ze zachtjes, waardoor het nog net te verstaan was. Ze was hem zo dankbaar. Daarom kon ze zich niet inhouden. Het was niet te beschrijven hoe dankbaar ze was. Het was niet in woorden uit te spreken. Een knuffel zei eigenlijk nog niet genoeg hoe dankbaar ze was. Waarschijnlijk zou ze het nog vaak zeggen. En dat was voor haar dan nog niet genoeg.
Ze had hem best een tijdje stevig vastgehouden, maar het werd nu echt tijd om hem los te laten. Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht, terwijl ze hem aan had gekeken.

Reply Edited on 03/23/2018 07:24 PM.

Elleboogstoot
Deleted user

Re: Orpg • I think we're doomed and now there's no way back

from Elleboogstoot on 03/25/2018 07:59 PM

Noah had al snel door dat ze niet helemaal goed naar hem luisterde, maar dat maakte eigenlijk helemaal niet uit, omdat het nou ook weer niet zó bijzonder was. Hij snapte het ook wel dat ze moe was, die klap was niet niks geweest en dood gaan om vervolgens weer tot leven te komen, was ook niet bepaald normaal. Toen Ceanna hem vroeg waar ze kan slapen, grinnikte hij en stond meteen op. 'Volg mij maar.' Zegt Noah, waarna hij naar zijn kamer toe loopt. 'Je kan je spullen wel vast even neer leggen, ik moet het bed nog even voor je maken.' Zegt hij, waarna hij naar zijn bed toe loopt. Noah haalt een groot matras onder zijn bed vandaan, legt die goed neer en loopt dan naar de waskamer, om beddengoed te halen. Wanneer hij weer in zijn kamer is, maakt hij het bed goed op en zorgt ervoor dat Ceanna zo comfortabel mogelijk kan slapen. 'Oké, je weet nu waar de badkamer is, daar zit ook de wc. Vieze kleren kun je gewoon in de wasmand gooien. Daar staat een kastje dat leeg is, dus als je wilt kun je je spullen daar in leggen.' Zegt Noah en hij wijst naar het kastje dat hij bedoelt. 'Ik ga nog even beneden zitten, dus als je iets nodig hebt mag je gerust beneden komen of je kan me roepen, mijn gehoor is heel goed.' Zegt Noah met een grijns. Hij deed er lacherig over, maar zijn gehoor is echt heel erg goed, dat van haar nu ook. 'Welterusten alvast.' Zegt hij met een grijns en hij loopt weer naar beneden.
Wanneer hij beneden is, zakt hij weer in zijn stoel, pakt zijn mobiel en ziet dat iemand hem heeft gebeld. Het is het meisje die morgen op bezoek zou komen, ze zou vast willen weten wat ze aan moet trekken. Noah belt het meisje terug en grinnikt even als hij hoort hoe moe ze eigenlijk is. 'Hey Noah, ik wou even vragen wat ik morgen aan moet trekken.' Zegt het meisje en ze begint onschuldig te lachen. Hij wist het, dit is iets wat al die vrouwen deden namelijk. Noah begint zachtjes te lachen en likt over zijn lippen. Het zou voor hem eigenlijk niet uit maken wat ze dragen, want hij zou sowieso vooral doelen op hun prachtige nekjes, maar misschien zou iets donkers wel fijn zijn. 'Hmm.. ik hou ervan als vrouwen bijvoorbeeld een zwart jurkje dragen.' Zegt hij. 'Nou, lekker deprimerend hoor.' Zegt ze met een lachje. 'No love, dat is elegant.' Zegt Noah met een zacht lachje. 'Met zwart scoor je altijd bij mij.. en ik hou ervan als vrouwen sieraden dragen. Het hoeft niet uitgebreid en uitbundig, een paar schattige oorbellen en een mooie ketting vind ik enorm mooi.' Legt Noah uit, zodat hij het meisje de kans geeft om zich zo mooi mogelijk te presenteren morgen. 'Hmm.. en wat gaan we eten?' Vraagt ze. 'Wat vind je lekker?' Vraagt Noah. 'Jou.' Zegt ze met een lachje. My god, Ceanna zou alles kunnen horen. Noah grijnst breed bij de gedachte en bijt zacht op zijn onderlip. 'Nee, maar even serieus.. wat vind je lekker?' Vraagt hij. 'Alles.' Zegt ze dan, om serieus te blijven. 'Good.. in dat geval, blijft het een verassing.' Mompelt Noah. 'Tot morgen.' Zegt hij met een brede grijns en hij hangt op. Ah, dit vond hij echt heerlijk.. hij kon doen wat hij wou, met die vrouwen, maar aangezien hij tegen zichzelf heeft gezegd dat hij zo menselijk mogelijk wilt blijven, gaat hij hier niet in door draven. Hij zou rustig aan doen, niet al te veel bloed opzuigen.

First Page | « | 1 | 2