ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Arctic
Deleted user
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Arctic on 01/14/2018 07:02 PMEli
Rustig scroll ik nog voor de laatste keer door mijn column heen, scannend op eventuele fouten die ik gemaakt heb. Zodra ik constateer dat er geen enkele spelfout in staat en ik een laatste quote tussen aanhalingstekens heb geplaatst, sla ik het op. Nog steeds zit ik in mijn pyjama, wetende dat het nog kan en mag op een maandag. Mijn werk heb ik grotendeels al af doordat ik er gelijk mee aan de slag ben gegaan, aangezien ik later vanmiddag geen tijd heb. Zodra ik aan vanmiddag denk ontstaat er gelijk een glimlach op mijn gezicht. Rond een uur of 4 ga ik naar Andrew toe om gewoon gezellig een filmpje te kijken. Na onze kus enkele dagen geleden merk ik dat ik mezelf in verwarring heb gebracht. Ik ben niet iemand die na een keer met iemand geslapen te hebben, nog eens daar naar terug te gaan voor een kus of seks. Maar bij Andrew weet ik het gewoon niet.. Er is iets tussen ons wat ons als magneten naar elkaar toe doet trekken, ook al is het misschien niet verstandig. Met een diepe zucht sluit ik dan mijn laptop, kom overeind en pak schone lingerie uit mijn kast weg, waarna ik de badkamer in loop. Mijn pyjama laat ik dan op de grond vallen, met mijn blik gericht op de douchestralen wacht ik ongeduldig totdat de douche is opgewarmd. Ik douche me dan ook snel, droog me af en doe mijn lingerie aan, waarna ik eerst besluit mijn make-up te gaan doen. Ik besluit om het deze keer simpel te houden en houdt het dan ook bij foundation, concealer en mascara. Vluchtig ruim ik dan de badkamer op, zodat deze weer helemaal schoon is en Aurora geen last heeft van mijn rondslingerende spullen. Zachtjes zingend loop ik dan mijn slaapkamer in, open mijn kastdeuren en bijt dan op mijn lip. Wat moet ik aan? Ik heb geen zin om me voor vanavond weer om te kleden, dus het moet wel een comfortabele outfit zijn.. Ik besluit dan ook een denim high waisted jeans aan te trekken, om deze vervolgens te combineren met een hemdje en een lang vest. Vanavond kan ik hier dan een paar hakken bij aantrekken, wat de outfit nog iets vrouwelijker maakt. Met een tevreden glimlach kijk ik dan ook naar mijn spiegelbeeld, waarna ik besluit een simpel zilveren kettinkje om te doen, evenals enkele zilveren armbanden en ringen. Sinds ik jong was heb ik al een voorkeur gehad voor zilver, waardoor nu bijna al mijn sieraden zilver zijn. Op mijn blote voeten loop ik dan ook de keuken in, waar ik tot mijn grote teleurstelling lege kastjes aan tref. Hoe laat is het? Vluchtig werp ik een blik op de klok, waarna ik besluit mijn voeten in instappers te schuiven, mijn sleutels te pakken en naar de supermarkt te rijden.
Eenmaal in de supermarkt stop ik de gewoonlijke dingen in mijn karretje, maar til dan al gauw een aantal literflessen water in de kar. Geen idee waarom, maar Aurora en ik hebben beide de gewoonte om bronwater te drinken in plaats van kraanwater. Voor vanavond besluit ik dan verse ingrediënten mee te nemen om zelf pastasaus te kunnen maken. Ik heb geen idee of Aurora eigenlijk thuis komt, maar zolang ik het in de koelkast plaats kan er niets misgaan. Voor mezelf besluit ik nu een frisse salade mee te nemen, zodat ik die tijdens het koken kan eten. Met een volle kar eindig ik dan bij de kassa, waar ik afreken en mijn boodschappen in tassen stop.
Bij aankomst thuis prop ik gelijk alles in de koelkast en de kasten, zodat ik gelijk de tassen weer op kan ruimen. Deze leg ik in de lade neer, zodat Aurora ze ook weer kan vinden. Tevreden doe ik mijn schoenen dan ook uit, loop de keuken in en pak een pan, waar ik als eerste de tomaten in doe die ik in parten heb gesneden. Al gauw doe ik dan de andere benodigdheden in de pan, waarna ik de afzuigkap aanzet. Alleen de verse ingrediënten doen me al glimlachen. Jaren geleden zou ik gewoon nog een pot pastasaus hebben gekocht, maar nu? Ik moet er niet eens meer aan denken. Terwijl het opstaat besluit ik de schuifdeuren open te doen, zodat er een aangename bries door het huis gaat.
Julian
Op de een of andere manier ben ik vanochtend met een goed humeur opgestaan, een heel wonder. Ik ben namelijk niet echt een ochtendmens. Het liefste slaap ik op mijn vrije ochtenden dan ook uit, maar nu ben ik opgestaan met een leuke afspraak in het vooruitzicht! Namelijk koffie drinken met Aurora. De vorige keer was het duidelijk dat Andrew en Elizabeth naar elkaar toe trekken, waardoor Aurora en ik als enige overblijven. Logischerwijs praat je dan veel met elkaar en begin je elkaars gezelschap te appreciëren. Na een blik op mijn klok te hebben geworpen besluit ik dan ook om langzamerhand mijn weg te maken naar het tentje waar we af hebben gesproken, het is voor mij op loopafstand, evenals mijn werk. Hierdoor zou ik gelijk door kunnen, na onze afspraak, om te gaan werken. Het belooft dan ook een leuke, lange dag te worden.
Eenmaal buiten merk ik dat het verstandig is dat ik een colbert heb aangetrokken over mijn overhemd. Koud is het niet, maar het waait redelijk stevig, waardoor het fris aanvoelt. Met een redelijk tempo loop ik dan ook richting het koffietentje, maar niet zonder mijn omgeving in me op te nemen. Het is duidelijk dat iedereen begint te ontwaken. Hier en daar lopen mensen met boodschappen, met verse broden of juist met een kop koffie in hun handen. Af en toe heb ik gewoon geen idee wat mensen doen die al om zes uur 's ochtends opstaan, puur en alleen omdat ik enkel op die tijden ben opgestaan om op vakantie te gaan. Vaker duik ik pas om zes uur in de ochtend mijn bed in, na een avondje stappen. Een gewoonte die ik nog altijd aan mijn studententijd te danken heb. Uiteraard gebeurd het sinds ik mijn baan heb minder vaak, maar er zijn nog steeds avonden die ik het liefste uit mijn geheugen zou willen wissen. Ik houd de deur dan open voor een vrouw die uit het café komt, waarna ik zelf naar binnen stap. Vluchtig kijk ik dan rond, maar voel een glimlach op mijn gezicht verschijnen zodra mijn blik op Aurora valt.
"Goedemorgen." begroet ik haar dan ook, waarna ik een kus op haar wang druk. Enkele secondes later laat ik mezelf naast haar neerzakken op de bank waar ze plaats heeft genomen, om mijn handen kort over elkaar heen te wrijven. "Ik heb het niet vaak, dat ik de laatste ben die binnenkomt wandelen." grinnik ik zachtjes, maar kijk dan naar haar. Ik denk dat we enkele nachten terug beide vrij veel drank op hadden, waardoor de details een beetje wazig zijn gebleven. Natuurlijk weet ik dat ik echt uren met haar heb gesproken, maar wat we allemaal besproken hebben? "Heb je al bedacht wat je wilt hebben?' vraag ik dan ook grijnzend, waarna ik zelf de kaart in mijn handen neem.
Reply
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Crystal on 01/14/2018 07:50 PMAurora
Met een handdoek om zowel mijn lichaam als mijn blonde lokken heen geslagen, stap ik de badkamer uit en leg ik weg af naar mijn slaapkamer. Ik laat mij zakken op de stoel achter mijn kaptafel en begin met het aanbrengen van mijn make-up. Vandaag ben ik speciaal voor Julian vroeg uit mijn bed gekomen, maar wel met liefde. Ik heb zin om hem weer te zien en gewoon een kopje koffie te drinken. We hebben het altijd gezellig samen, zelfs nu na al die jaren nog. Ik heb hem gewoon oprecht gemist. Maar niet alleen hem, gewoon heel ons vriendengroepje. Dit keer moeten we het contact onderhouden en niet laten verwateren, dat zou zonde zijn, zeker nu we weer contact met elkaar hebben. Zo moeilijk is het toch niet om gewoon contact te houden met elkaar?
Wanneer ik klaar ben met mijzelf opmaken, kom ik overeind en loop ik naar mijn inloopkast. Ik droog snel mijn lichaam en pak een zwart lingerie setje uit de lade, die ik meteen aantrek. Vervolgens trek ik een skinny jeans aan en een zwarte polo met lange mouwen. Als schoenen kies ik voor een paar zwarte laarsjes van Tommy Hilfiger. Mijn blonde lokken bind ik half vast in een knot en de rest van mijn lokken blijven loshangen, over mijn rug en schouders heen. Tot slot spuit ik een luchtje op en verlaat ik mijn slaapkamer met mijn handtas. In een stuk door loop ik naar buiten, omdat het wel tijd is om te gaan. Buiten ontgrendel ik de portieren van mijn auto en stap ik in. Mijn handtas laat ik op de passagiersstoel staan. Terwijl ik de motor opstart, doe ik de gordel om. Ik verlaat de parkeerplek en rijd richting het koffietentje waar we in de stad met elkaar hebben afgesproken.
Bij aankomst heb ik de auto geparkeerd en ben ik naar binnen gaan, om op te merken dat ik er nog voor Julian ben. Echter heb ik wel al plaats genomen aan een tafeltje, bij het raam. Ik ben bezig met het doorlezen van enkele e-mails en kijk af en toe op om te zien of Julian binnenkomt. Vijf minuten zijn verstreken als hij aan komt zetten. "Goedemorgen." begroet ik hem, enthousiast. Ik lach zachtjes. "Ik ook niet. Ik ben er liever veel eerder, dan later." beken ik. Ik heb werkelijk een hekel aan te laat komen. Om dat schaamtegevoel te voorkomen, daag ik vaak vroeger op dan afgesproken. "Gewoon een cappuccino om de dag goed te beginnen. Wat wil jij?" vraag ik aan hem. In dit koffietentje is het gebruikelijk om zelf te bestellen aan de kassa en je bestelling mee te nemen naar een plekje. Ze lopen niet zo snel langs om mensen te vragen wat ze willen. "Ik denk dat ik trouwens ook een broodje gezond neem. Ik heb nog niet ontbeten en ze hebben hier vast lekkere broodjes." zeg ik. Ontbijten is belangrijk, maar soms neem ik er gewoon niet de moete voor. Zoals vanmorgen. Ik ben meer bezig geweest met me klaarmaken dan me bedenken dat ik nog moet ontbijten.
Andrew
De stapel papieren op mijn bureau lijkt mij aan te staren. Mijn hoofd staat er niet naar om nu bezig te zijn met werk, maar helaas moet ik wel. Ik moet me door deze stapel heen werken, wil ik vanmiddag eerder naar huis toe kunnen. Vanmiddag heb ik met Elizabeth afgesproken om samen gewoon een filmpje te kijken. Niets bijzonders dus. Ze komt naar mij toe en voor de zekerheid heb ik van alles in huis ingeslagen. Van lekkers tot drinken, maar ook avondeten. Ik heb voor de zekerheid avondeten in huis gehaald, mocht het zo zijn dat ze wil blijven eten. Als dat het geval is dan kan ik wat lekkers bereiden voor ons tweetjes. Uiteraard heb ik wel de ingrediënten voor een gerecht waarvan ik weet dat ik het kan maken en dat de kans groot is dat het ook echt te eten is. Ik verheug me op vanmiddag. Het zal een gezellige middag worden, daar ben ik van overtuigd.
Een diepe zucht rolt over mijn lippen heen. Laten we dit maar gaan doen. Ik pak de stapel papieren op en zet het voor me neer. Op een rap tempo kijk ik door de papieren heen. De belangrijke papieren haal ik er tussenuit en daar ga ik het eerst mee aan de slag. Daarna komen de papieren aan de beurt die wat minder belangrijk zijn en als laatst de papieren die in mijn ogen al helemaal onbelangrijk zijn. Me erdoor heen werken gaat sneller dan gedacht. Ik kan de papieren opzij zetten met een tevreden glimlach op mijn gezicht. Jammer genoeg is de stapel papieren niet het enige werk wat ik te verrichtten heb. Er is nog genoeg anders te doen. Zoals het lezen en beantwoorden van mails en het regelen van – van alles en nog wat.
Na een tijdje goed bezig te zijn geweest, besluit ik dat het tijd is voor een korte pauze. Ik schuif de draaistoel naar achteren en kom overeind. Mijn telefoon stop ik in mijn zak en ik loop mijn kantoor uit. Ik begroet nog wat collega's op mijn weg naar beneden toe. Tegenover het gebouw zit een zaakje waar ik regelmatig koffie en wat te eten haal. Dat ben ik dit keer ook van plan. Ik heb wel de behoefte aan een goede kop koffie die mij wakker kan houden tijdens deze werkuren. Normaal vind ik werken wel leuk, maar vandaag lijk ik er gewoon de zin niet voor te hebben. Ik heb mijn dag niet, maar ook weer wel. Het heeft waarschijnlijk gewoon te maken met dat ik Eli vanmiddag zal zien. Ik heb daar natuurlijk veel meer zin in en deze uren gaan me nu al te langzaam.
Ik stap het zaakje binnen en word meteen enthousiast begroet door de eigenaar, die ik inmiddels al zovele keren heb gezien. "Weer een kop koffie?' hoor ik hem vragen. Ik knik. "Graag. En heb je iets van een lekker broodje?" vraag ik aan de man, die net wat ouder is dan ik ben. Als hij iets voorstelt wat wel lekker klinkt, bevestig ik zijn vraag of ik dat wil hebben. Ik schuif mijn been over de hoge kruk heen en neem plaats.
Fifty shades of fucked-up
Arctic
Deleted user
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Arctic on 01/14/2018 07:51 PMEli
Mijn ogen glijden dan ook over het grote terras, maar al gauw blijft mijn blik hangen bij de bank waar Andrew en ik voor het eerst gezoend hebben sinds onze nacht samen in het buitenland. Automatisch verschijnt er een glimlach rond mijn lippen, maar word ik uit mijn gedachten gehaald door de kookwekker. Rustig loop ik naar binnen, klik de kookwekker uit en roer de pastasaus, om de timer weer op een aantal minuten te zetten. Voor mezelf maak ik de salade dan klaar, om deze op te eten. Het gekraak van de salade doet me glimlachen, maar al gauw proef ik dan de verschillende soorten groentes die er voor de rest doorheen zit. Naast de sla zitten er ook komkommer, appel en olijven in Een tevreden glimlach verschijnt rond mijn lippen zodra de pastasaus klaar is, om deze vervolgens van het fornuis te halen. Ik zet de pan met pastasaus op een rooster zodat ook de onderkant van de pan sneller af zal koelen en besluit dan om een fles wijn uit onze voorraad te halen om deze aan Andrew te kunnen geven. Naar mijn mening is het altijd welkom als je iets besluit mee te nemen, helemaal de eerste keer dat je bij iemand op bezoek komt. De vorige keer dat de mannen hier waren was spontaan en dan snap ik het dat je met lege handen voor de deur staat, maar ik maak graag een goede indruk. En wie kan nu zeggen dat een fles wijn mee brengen verkeerd is? Twijfelend laat ik mijn vingertoppen langs de verschillende etiketten glijden, proberend te bedenken wat de favoriete wijn van Andrew ook maar weer is. Zodra ik het bekende etiket zie glimlach ik en pak de fles, om deze in een simpel papier te draaien. De fles wijn stop ik dan in mijn tas zodat ik deze niet kan vergeten. Het plastic bakje waar de salade in zat prop ik dan in de prullenbak, waarna ik weer een blik op de klok werp. Hoe lang kan wachten duren? Geduldig ben ik altijd wel, totdat het op zoiets aankomt. Net zoals het wachten totdat je je diploma in ontvangst mag nemen. Iedereen is vrolijk en nerveus, waardoor je de zenuwen niet meer in bedwang kan houden. Je weet dat je iets gaat krijgen, maar het duurt nog tijden voordat je het daadwerkelijk in je handen hebt. Leuk lachen naar de camera terwijl je met je trillende handjes een handtekening probeert te zetten, op de lijn die daarvoor bestemd is. Of het inleveren van je eerste artikel bij een nieuwe werkgever. Is het wat ze van je verwachten? Of ben je een verkeerde weg ingeslagen met de toon van het artikel? Naar mate van tijd wordt je zeker van je zaak, weet je dat je daadwerkelijk goed bent.. maar in zo'n situatie als met Andrew? Ik heb geen idee wat ik kan verwachten. Of wat hij überhaupt verwacht.
Om mijn opkomende zenuwen de kop in te drukken besluit ik om het terras op te lopen en mijn blik op de zee te vestigen. Het geluid van de golven die tegen het strand kletteren doen me altijd kalm worden. Het is rustgevend. Dankzij het prachtige weer lopen er enkele mensen op het strand rond. Vanaf mijn standplaats is het lastig in te schatten wat voor mensen het zijn, maar ik hoop dat ze gelukkig zijn. Wie is er nu niet gelukkig op het strand? De zilte zeelucht geeft je longen frisse lucht en geeft mij moed om straks naar Andrew toe te gaan. Normaal gesproken ben ik niet zenuwachtig voor dates, maar het is de onzekerheid over de situatie die me nerveus maakt. Wat als ik de verkeerde verwachtingen heb?
Julian
Mijn ogen laat ik naar Aurora gaan zodra ze aangeeft wat ze gaat bestellen en ik luister geduldig totdat ze aangeeft wat ze graag bij haar cappuccino wil hebben. "Verstandig om in ieder geval nog wat te eten. Soms schiet het er ook gewoon bij in he? Ik heb al ontbeten, maar een lekkere muffin gaat er altijd wel in." Grinnik ik zachtjes, waarna ik naar Aurora kijk. "Ik ga even voor ons bestellen," geef ik dan ook aan en sta op, om vervolgens naar de toonbank toe te lopen. De bestelling geef ik door aan de barista en betaal de bestelling dan, waarna ik geduldig wacht totdat ze klaar zijn met de bestelling. Het dienblad neem ik behendig op mijn hand, om vervolgens mijn weg terug te banen naar de tafel waar Aurora zit. Normaal gesproken zou ik degene zijn geweest die was vergeten te ontbijten, maar doordat ik mijn wekker vroeg heb gezet voor deze afspraak, heb ik daadwerkelijk de tijd gehad om degelijk te ontbijten. En het feit dat Aurora nog niet heeft ontbeten geeft mij het perfecte excuus om nog iets extra's naar binnen te werken voordat ik straks weer aan het werk zou moeten.
"Eens kijken, een cappuccino en een broodje gezond voor u en de rest is voor mij geloof ik?' grinnik ik plagerig, maar laat me dan zakken op de stoel. De zwarte koffie die ik voor mezelf heb besteld ruikt geweldig, waardoor ik al snel de mok in mijn hand besluit te nemen. "Ben je eigenlijk een ochtendmens?' vraag ik dan nieuwsgierig. Erg duidelijk kan ik me niet herinneren of deze jongedame altijd al een ochtend- of een avondmens is geweest, maar des te leuker is het om te vragen. Na al die jaren kan ze het me niet kwalijk nemen dat ik enkele details vergeten ben over onze vriendschap. Ik durf te wedden dat zij ook echt niet meer alles over mij weet, godzijdank. Voorzichtig neem ik een slok van mijn koffie terwijl ik naar Aurora kijk, maar glimlach al gauw zodra ik proef dat het goede koffie is. "Je hebt een goede koffietent uitgezocht, Aurora. Mijn complimenten." grinnik ik dan zachtjes. Ik ben een van de mensen die in de ochtend eerst koffie nodig heeft, voordat ze ook maar functioneren. Eigenlijk zou ik een mok moeten hebben met de tekst 'Warning! Not a morning person.' Echter heb ik niemand om die grap mee te delen omdat ik alleen woon in mijn appartement. 
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Crystal on 02/24/2018 02:30 AMAurora
Een muffin klinkt eigenlijk ook wel goed in mijn oren, maar ik weet dat ik het beter bij een gezond ontbijt kan houden. Overigens zal ik na dat broodje gezond toch wel bomvol zitten en zou een muffin gewoon te veel zijn. 's Ochtends heb ik geen groot ontbijt nodig. Een klein ontbijtje vult mijn maag al aardig. Op dagen dat ik naar de sportschool ga, ontbijt ik wel beter en uitgebreider dan de dagen waarop ik niet ga sporten. Als ik ga sporten is het immers belangrijk om tenminste goed gegeten te hebben, aangezien het niet de bedoeling is dat ik flauw neerval omdat ik me te veel heb ingespannen zonder wat te hebben gegeten. Ik zoek de sportschool regelmatig op, een paar keer per week zelfs. Maar ik ben niet zo'n fanatiek model dat elke dag tijd zoekt om naar de sportschool te gaan. Ik weet dat sporten gezond is, maar heel eerlijk vind ik het ook saai om in mijn eentje naar de sportschool te gaan en een uurtje te sporten. Toch doe ik het zo vaak als mogelijk is voor mijn beroep. Mijn manager, maar ook de mensen die mij boeken voor shoots, verwachten dat ik vaak train.
In de tijd dat Julian gaat bestellen, laat ik mijn blik afdwalen naar buiten. Over straat lopen enkele mensen. Sommige met een kartonnen koffiebekertje en andere weer met een tasje van een van de winkels, die hier in de buurt zitten. Ieder persoon is weer anders. Ik vind dat een mooi iets aan de wereld; dat niemand gelijk aan elkaar is. Iedereen is zijn eigen persoon, qua uiterlijk, maar ook qua innerlijk. Weggezonken in mijn gedachten staar ik naar buiten, totdat de stem van Julian klinkt. Grinnikend om zijn grinnik, kijk ik terug naar hem. Mijn hand glijdt om de mok, die nog heel heet is, heen. "Absoluut geen ochtendmens, maar goed. In het leven moet je ook vroeg opstaan om je leven te leven." zeg ik, lachend. Ik kan moeilijk elke dag pas in de middag opstaan. Ik heb gewoon ook plannen in de ochtend. Echter ben ik toch een avondpersoon. In de avond ben ik veel vrolijker en heb ik meer energie. Gelukkig heb ik niet zo'n ochtendhumeur waar mensen zich aan zouden irriteren. Ik lig alleen liever 's ochtends warm onder mijn dekens, maar dat gaat helaas niet altijd. "Dat wist ik al, maar goed om het jou ook te horen zeggen." zeg ik, gevolgd door een knipoog. De mok laat ik los om mijn broodje aan te tasten. Na een eerste hap te hebben genomen en het door te hebben geslikt, kijk ik pas weer op naar de aantrekkelijke man tegenover mij. "Misschien kunnen we binnenkort iets anders doen dan koffiedrinken? Iets waar we langer de tijd met elkaar kunnen doorbrengen?" stel ik aan hem voor. Nu hebben we tenslotte niet zo lang, omdat hij zo meteen door moet naar zijn werk omdat hij het leven van een volwassen heeft.
Andrew
Een kartonnen weggooi bekertje, gevuld met koffie, wordt voor mijn neus neergezet. Vriendelijk glimlach ik naar de man, ter bedankje. Nu hoef ik alleen nog op mijn broodje te wachten, die ze nu vers zullen maken. Ik ben van plan om te lunchen in mijn eigen kantoor, zodat ik weer verder kan met de papieren. Hoe eerder ik klaar ben, hoe eerder ik natuurlijk naar huis kan keren. Lang hoef ik niet te wachten, want binnen twee minuten krijg ik een zakje overhandigt waarin het broodje zit. "Ik heb er ook wat lekkers voor na het broodje in gedaan." hoor ik de man erbij zeggen. "Hoeveel wordt het?" vraag ik en haal geld uit mijn broekzak. Ik leg een briefje van tien neer, dat is meer dan genoeg. "Houd de rest maar." zeg ik en kom van de barkruk af. "Nee, nee. Je krijgt gewoon je wisselgeld terug." Ik schud mijn hoofd. "Het is goed zo. Fijne dag en tot snel." zeg ik hem gedag, waarna ik met het zakje en het koffiebekertje in mijn handen het zaakje verlaat en terugloop naar het gebouw waar ik werk. Met de lift ga ik naar de verdieping waar mijn persoonlijke kantoor zich bevind. Eenmaal in mijn kantoor plof ik op de draaistoel neer en zet ik het bekertje en het zakje op het bureau neer. Terwijl ik rustig begin met het eten van het broodje en het drinken van de koffie, begin ik ook weer met het werk wat hier nog steeds ligt.
Tegen de tijd dat mijn lunch op is, ben ik ook bijna door het werk heen. Ik gooi de prulletjes, die zijn ontstaan door het lunchen, weg in de prullenbak onder mijn bureau. Vervolgens focus ik me nog op het werk waar ik mee bezig ben. Tevreden glimlach ik als ik merk dat ik bij het laatste papiertje ben. Dat is sneller gegaan dan verwacht. Ik lees het papiertje rustig door en beantwoord hem door op de computer een mail terug te sturen. Na het verzenden, kijk ik nog een keer mijn mail na voordat ik alles afsluit, inclusief de computer. Ik ruim mijn bureau nog enigszins wat op en kom overeind. Uit mijn broekzak haal ik mijn telefoon en onderweg naar beneden, naar de garage waar mijn auto staat, zoek ik Eli in mijn contacten op. – Goedemorgen. Lekker geslapen? Ik ben eerder klaar, mocht je eerder willen komen, ben je van harte welkom! – ik druk op verzenden en stop mijn telefoon in mijn broekzak. De liftcabine komt tot stilstand en de deuren schuiven voor mijn neus open. Ik krijg zicht op de ondergrondse garage. Binnen een paar stappen sta ik bij mijn eigen auto, die ik ontgrendel met mijn sleutel. Ik trek de deur open en laat mijzelf zakken. Snel doe ik mijn gordel om en start ik de motor op. Ik geef gas en rijd de garage uit, richting mijn woning. Ik ben van plan om thuis even onder de douche te springen en mij op te frissen voor wanneer Eli komt.
Fifty shades of fucked-up
Arctic
Deleted user
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Arctic on 04/05/2018 04:53 PMEli
Terwijl mijn gedachten hun eigen gang gaan houd ik mijn blik gericht op de horizon, genietend van het uitzicht. Soms heb je het idee dat de wereld om jezelf draait, maar in werkelijkheid ben je maar zo'n klein onderdeel van het universum.. Een tevreden glimlach rust dan ook op mijn lippen, waarna ik besluit gewoon te zien hoe het vanmiddag en vanavond gaat verlopen tussen Andrew en mij. Al met al zijn we vrienden omdat we elkaar accepteren zoals we zijn, met onze gebreken, ietwat gênante verhalen en liefde voor wijn. Na een tijdje besluit ik om weer naar binnen te gaan en van de muziek te genieten die uit de speakers komt. Het zou binnenkort weer hoog tijd worden voor een feestje, het liefste voordat ik naar New York vertrek voor een tijd. Mijn telefoon pak ik van de bar op het moment dat deze afgaat, waarna ik glimlachend het berichtje van Andrew lees. - Lucky you! And yes, dan kom ik er zo aan! Je ziet me vanzelf verschijnen. -
Voordat ik echter naar Andrew kan is het noodzakelijk dat ik mijn voeten nog kort was, om vervolgens een simpel paar hakken aan te kunnen trekken. Met alle liefde loop ik altijd op blote voeten, maar het enige nadeel daarvan is dat je vaker je voeten moet wassen, wil je niet dat het een vies aanzicht is. Mijn autosleutels pak ik dan van het tafeltje in de gang, waarna ik de muziek uitzet en mijn tas pak. De deuren doe ik dan allemaal goed dicht, evenals de ramen. De airconditioning laat ik op een lage stand aan staan, zodat het niet te warm wordt in het huis. De voordeur sluit ik achter me, waarna ik in mijn Mini Cooper stap. Het adres dat Andrew me heeft gegeven zet ik dan in het navigatiesysteem, maar eerst voordat ik naar Andrew rijdt, besluit ik om nog een pitstop te maken bij een van mijn favoriete winkeltjes voor eten. Nadat ik heb uitgelegd wat voor soort wijn ik mee heb genomen wordt er al snel een leuk houten plankje met verschillende soorten worst en kaas uitgezocht, wat ingepakt wordt in een mand, als cadeau. Zodra ik betaald heb loop ik naar buiten toe, om de mand op de bijrijdersstoel te zetten en vast te klikken met de gordel. Op deze manier zou de mand hopelijk zo weinig mogelijk bewegen en heel aankomen bij het appartement van Andrew.
Eenmaal bij het juiste appartementencomplex stap ik uit mijn auto, om vervolgens mijn tas en de mand met lekkernijen te pakken. Rustig klik ik dan op de knop in de lift, die me op de juiste etage brengt. Normaal gesproken had ik met alle liefde de trap genomen, maar het feit dat ik mijn armen vol heb en hakken aan heb, helpen niet bepaald mee. Zodra Andrew de deur van zijn appartement opent glimlach ik. Ik druk een kus op zijn wang als begroeting, waarna ik naar binnen stap.
"Ik heb wat voor je meegenomen, hoop dat je het allemaal lust." grinnik ik dan, overhandig hem de mand en vis dan de fles wijn uit mijn tas weg. "Maar je moet zelf weten of je de fles wijn nu al wilt openen, sommige mensen vinden het nu nog te vroeg voor wijn."
Julian
Zodra ze aangeeft geen ochtendmens te zijn grinnik ik zachtjes, waarom verbaasd het me niet? "Ben blij dat ik niet de enige ben die niet van ochtenden houdt, al is het geen straf om hiervoor mijn bed uit te komen." Het complimentje is niet heel opzichtig, maar wel waar. Voor Aurora zou ik altijd mijn bed uit komen, maar het lijkt me een goed idee om de volgende keer iets te gaan doen aan het einde van de middag. Het is goed om elkaar te leren kennen in verschillende settings en op verschillende tijdstippen op een dag. Wellicht een terrasje pakken en daarna dineren? Of een diner en dan naar de film? Als je erover na gaat denken zijn er zo veel opties. Zodra ze dan mijn gedachten lijkt te lezen grijns ik, maar knik instemmend, aangezien ik net een slok van mijn drinken heb genomen. "Daar was ik ook al over na aan het denken. Misschien is het een idee om een keer op een zondag wat te gaan doen? Met dit lekkere weer kun je heerlijk op een terras gaan zitten en daarna wat gaan eten? Maar ik sta open voor andere suggesties." grinnik ik dan zachtjes. Enerzijds stelt het me gerust dat ze er voor open staat om voor een tweede keer af te spreken, maar doordat we vrienden zijn vind ik het lastig om te ontdekken waar we naar toe gaan. Maar voor nu zou ik het eerst laten gebeuren, we zien vanzelf of er iets gebeurd ja of nee. Een ding is zeker, ik zou het niet erg vinden.
Vroeger hadden we met zijn vieren een erg hechte vriendschap, alsof we elkaar zagen als broers en zussen. Maar op dit moment zou ik onze band niet zo omschrijven. Maar hoe dan wel? Ja geen idee. Maar de familiale band zou ik in ieder geval uit het beeld laten. Ik ben er heilig van overtuigd dat zodra we weer contact met elkaar krijgen, iedereen voor elkaar door het vuur zou gaan. Maar het herontdekken van een vriendschap is iets wat ik niet eerder gedaan heb.
De muffin breek ik in stukken, waarna ik er van begin te eten. De blauwe bessen die er in zitten zorgen voor een frisse smaak en de muffin is ook zeker niet klef of te luchtig. Precies goed. Mijn ogen laat ik echter naar mijn horloge glijden, om vervolgens te constateren dat de tijd die ik met haar heb op dit moment, echt te kort is. Nog even en ik zou weer allerlei patiënten helpen met hun revalidatie. Mensen leren om hun ledematen weer te gebruiken en zichzelf weer te vertrouwen. Een baan die ik voor geen goud op zou willen geven.
Re: ORPG | Little girls with dreams become women with vision.
from Crystal on 04/22/2018 01:19 AMAurora
Mijn telefoon haal ik tevoorschijn op het moment dat ik hem hoor trillen. Een nieuw berichtje. "Sorry. Ik moet dit even checken." verontschuldig ik mijzelf tegenover hem, omdat het onbeleefd is om met gezelschap op mijn telefoon te zitten. Mijn ogen laat ik even over het berichtje heen glijden waardoor ik erachter kom dat mijn plannen voor de middag zijn veranderd. Hetgeen wat op de planning heeft gestaan, is nu verschoven naar een andere dag. Hier heb ik uiteraard niet op gerekend, maar zo houd ik wel een vrije middag eraan over. Ik leg mijn telefoon op tafel neer en vestig mijn blik weer op zijn aantrekkelijke gezicht. "Het is zeker geen straf om hiervoor uit bed te komen. Ik ben vanmorgen juist gewillig uit bed gekomen." beaam ik Julian. Als hij zegt dat hij er ook al aan zat te denken om de volgende keer weer af te spreken en iets anders te doen, maakt mij weer aan het glimlachen. Gelukkig lijkt het hem ook leuk, want als dat niet het geval was geweest, dan zou dat heel jammer zijn. "Een terrasje pakken op een mooie zondagse dag klinkt heerlijk. Evenals wat eten ergens. Ik stem daar voor." zeg ik, als voorstander van zijn voorstel. Ik heb er nu al zin in om weer met hem af te spreken en iets langer te tijd te hebben met hem. Nu hebben we maar zo kort. Hij heeft gewoon werk en ik zou dat ook hebben gehad, tot net. Dus kunnen we het vandaag helaas niet langer maken dan we zouden willen.
Met twee handen pak ik het broodje op en zet ik mijn tanden erin, voor een iets te grote hap. Met mijn vingers veeg ik de kruimels bij mijn mondhoeken weg. "Tot hoe laat moet je werken vandaag?" vraag ik hem, benieuwd naar hoe zijn dag er ongeveer uit zal zijn. Nu ik zo onverwachts een vrije middag heb, weet ik nog niet precies wat ik ga doen. Gelukkig valt er genoeg te doen. Ik kan een middagje voor mijzelf pakken en genieten, maar ik kan ook belangrijke dingen doen, wat misschien verstandiger is omdat ik al zo weinig tijd ervoor heb. Ik woel met een hand door mijn lokken heen en kijk naar het broodje voor mij. Ik heb nu net de helft op, maar heb nu al het gevoel dat ik genoeg heb gegeten. Mijn hand klemt om mijn drankje heen, waar ik een paar kleine, achtereenvolgende, slokken van neem.
Andrew
Bij thuiskomst parkeer ik de auto op een vrij parkeerplekje, waarna ik binnen enkele stappen naar mijn appartement loop. Met mijn huissleutels open ik de deur en met mijn voet sluit ik hem weer. De sleutels leg ik meteen op het kastje neer en tegelijkertijd schop ik mijn schoenen uit. Mijn voetstappen zet ik voort richting de badkamer. En terwijl ik loop, trek ik mijn overhemd alvast uit. In de badkamer gooi ik hem meteen in de wasmand, gevolgd door de broek, sokken en boxer die ik allen uit trek. De douche zet ik aan en ik kan er gelijk instappen, omdat de temperatuur nog goed staat van de volgende keer dat ik eronder heb gestaan. Ik douche maar kort, wetende dat Eli elk moment kan komen.
Na het douchen heb ik me simpel aangekleed. Gewoon een shirt een comfortabele spijkerbroek. Ik heb eerlijk niet echt mijn best gedaan om er tiptop uit te zien, maar dat hoeft ook niet voor Eli. Al zou ik het misschien wel hebben gedaan als ik met haar ergens buiten de deur wat zou zijn gaan eten. Maar binnenshuis vind ik het prima hoe ik er nu uit zie. Het is maar goed dat ik niet zo lang heb gedoucht, want ik hoor de deurbel al. Met grote passen stap ik naar de deur, die ik opentrek. Zoals verwacht staat de beeldschone Eli voor mijn neus. "Je ziet er goed uit." complimenteer ik haar uiterlijk. Ik stap aan de kant, zodat ze alvast naar binnen kan lopen. "Welkom in mijn appartement." – "Dankjewel. Dat had echt niet gehoeven hoor." verwelkom ik haar en bedank ik haar direct ook voor het geschenk. De mand neem ik over. Opnieuw sluit ik de deur met mijn voet, wat een gewoonte is geworden. "Het is nooit te vroeg voor wijn." plaagt ik met een speelse knipoog. Oké, soms is het toch echt te vroeg voor wijn. Maar nu vind ik het meevallen. Het is immers niet negen uur 's ochtends. "Ik zal meteen de wijn in schenken. Wil je ook de rest al nu?" vraag ik en werp een snelle blik in het mandje. Ondertussen loop ik naar de keuken, waar ik het mandje uitpak en de lekkernijen weg leg, voor later. Met twee wijnglazen en de fles wijn loop ik naar de woonkamer, waar Eli zo te zien al plaats heeft genomen. "Je mag best rondkijken. Of wil je een tour? Niet dat het zo groot is dat je je hier verdwaalt." zeg ik, lachend. Ik open de wijnfles en schenk de twee glazen redelijk vol. Een van de glazen overhandig ik aan haar. "Proost op een gezellige dag." ik houd mijn glas op om tegen het hare aan te tikken.
Fifty shades of fucked-up