ORPG] Play every game as if it is your last one.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana rolde even met haar ogen. ''Stalen zenuwen van een dun draadje.'', was ze nog vermaakt op hem in gegaan. ''En dat is waar, maar toch.'', mompelde ze. ''Wat als we hem, of haar, niet van hetzelfde kunnen behoeden? We weten niet waarom de Game ons uitgezocht had, misschien is het wel één of ander ziek experiment van ditzelfde ziekenhuis waarin ze het onderbewustzijn testen of zo.'' Vaak genoeg had ze erover na gedacht. Ze wisten niet waarom ze in de Game waren beland, waarom, of het ongeluk wel een echt ongeluk was... en zo had ze nog wel meer vragen waardoor ze aan een hoop dingen ging twijfelen. Trillerig haalde ze dan ook even adem omdat het niet echt gedachten waren die haar gerust stelden. Het idee dat haar kind een ongeluk kon krijgen en vast kon komen te zitten in zoiets, beangstigde haar zó erg dat het haar leven misschien nog wel meer over nam dan slechts constant over haar schouder kijken bij geluiden die haar deden herinneren aan bepaalde gebeurtenissen (om maar iets te noemen). ''Sorry.'', verontschuldigde ze zich dan ook. ''Laten we aan leuke dingen denken en van het beste uit gaan.'', besloot ze knikkend.
Zhana schudde enkel even haar hoofd bij Jaz's antwoord. Als hij flauw ging vallen, dan had ze in elk geval een lachertje en waren ze meteen in het ziekenhuis. Er was een laken over haar benen heen gelegd, zodat het dokters-shirtje makkelijk omhoog kon zonder dat ze meteen half naakt op de tafel lag. Ze had haar duim ritmisch langs Jaz's hand gestreeld, omdat hij de steun meer nodig leek te hebben op dit moment. Ook in programma's op TV leek de man er altijd wat meer van op te kijken dan de vrouw. Alsof ze niet snapten hoe zoiets kon groeien in een buik, dat was een vermakelijke gedachte dan toch.
De gel was een beetje koud, maar niet ongemakkelijk. Ook Zhana had haar hoofd richting het schermpje van het apparaat gedraaid en fronste even bedenkelijk. Zelf kon ze het niet zo goed zien, tot de zuster het aanwees dan toch. Wat ze ook mocht zijn, voor haar waren het allemaal zusters in het ziekenhuis. Een glimlach sierde haar echter toen ze het ook kon zien, waarna ze opkeek naar Jaz en even in zijn hand kneep. Dit was misschien toch wel spannend, vooral een opluchting ook toen ze de mededeling kregen dat het gezond was en dat ze dus anderhalve maand ver was. Had Karou toch goed gezeten met haar twee maanden... En iemand was in het bezit van snel zwemmend zaad (sorrynotsorry). Ze moest dan ook moeite doen om die opmerking in te houden dan toch.
Zhana had haarzelf omgekleed, voor ze weer terug was gelopen. Ze had met veel moeite haar rits op haar rug dicht gekregen. ''Ik zou jullie graag terug willen zien als je twintig weken ver bent, dat is over veertien weken. Indien jullie het graag willen kunnen we met dertig weken ook nog een echo doen om te zien of het kindje goed groeit.'', knikte ze. Zhana keek even om naar Jaz. ''We kunnen de afspraak online in plannen, dus laten we eerst zien wanneer het ons uitkomt, oké?'', stelde ze meteen voor. Ze werkte weekends, maar weliswaar moest ze ook eens gaan denken aan een andere baan dan toch. Daarbij werkte hij door de weeks normaal gewoon, en ze zou niet willen dat hij speciaal vrij ging lopen nemen en hij achter kwam te lopen. Dat was dan weer één van haar zorgen.

Elijah glimlachte even. ''Vooruit dan.'', knikte hij. Het was niet erg om dagjes uit samen te regelen inderdaad. Hoewel hij toch een drang had om het allemaal alleen te doen, opdat hij haar kon verrassen eigenlijk. Nu moest hij ook toegeven dat hij niet eens zoveel moeite in Karin had gestopt, de moeder van Julian. Het was gek om nu pas te beseffen dat als hij met die vrouw oud had moeten worden, hij waarschijnlijk niet zo gelukkig geweest was als hij nu was. Het was een gedachte die echter geen effect meer had, omdat hij er niet naar kon handelen, en daarom drukte hij die gedachte ook maar weg. Hoewel de vrouw er niet meer was, was ze nog altijd Julian's moeder en ging hij ook eens in de zoveel tijd met zijn zoontje naar het graf om wat bloemen neer te leggen. Dat was het minste wat hij kon doen, gokte hij zo. Zeker omdat Karou er ook op had gestaan dat – en Elijah net zo goed – dat ze het jongetje niet van dergelijke informatie zouden onthouden. Er was dan ook een plakboek met foto's die hij door kon kijken en dat was iets wat Karou regelmatig met Julian deed. Die dus 'mamma Rou' er van had gemaakt.
''Waarom niet?'' greens hij vermaakt terwijl hij wat beter was gaan zitten en tevreden toekeek hoe Julian op Karou haar schoot klom, en enthousiast met het kaartje had gewapperd. ''Open, open!'' riep Julian dan ook ongeduldig. Hij vond het misschien nog wel leuker, ondanks dat het niet voor hem bedoeld was. De gevoelens die met dergelijke dingen mee kwamen, vermaakte het jongetje gewoon gokte hij zo. Daarnaast vond hij dit de leukste manier om een beetje uit een onverwachte hoek te komen, vooral om zijn eigen zenuwen te bedwingen gokte hij zo. Dergelijke dingen waren niet zomaar iets. Hij had er lang over na gedachte, tijdens zijn zoektocht naar haar al. Dat als ze alles was geweest wat ze in de Game was geweest, dat hij dan zeker zijn leven met haar wou spenderen. Ze was beter dan wie ze in de Game was... Maar het herstel had veel tijd in beslag genomen, dus het was er gewoon niet van gekomen. Niet te spreken over alle meetings, etentjes en dergelijke voor zijn werk. Het had hem een beetje opgeslokt, maar die tijd dat hij weg was, had Karou een diepe band kunnen smeden met Julian.
Terwijl ze de kaart aan het lezen was geweest met zijn zoontje, had hij stiekem nog wat in zijn tas kunnen grabbelen. Op die manier had hij voorbereid overeind kunnen komen en zichzelf op één knie kunnen neer knielen. ''Ik ben niet goed in dit soort dingen, en het is natuurlijk in grondig overleg gegaan met kleine Julian hier.'', glimlachte hij toch wat nerveus. ''Maar we zijn er beide zeker van dat we je willen vragen om mijn vrouw te worden en je plek als 'Mamma Rou' te verzegelen.' Over de woorden had hij niet nagedacht. Maar enorm lange verhalen waren niets voor hem. Ze hadden vaak genoeg gesprekken waarin ze terug blikten op dingen en de betere dingen benoemden.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason glimlachte wat onschuldig naar Zhana toen hij hoorde dat ze al anderhalve maand zwanger was. Dat betekende dat ze goed werkende eieren had (sorrynotsorry) en hij had uitstekend zwemmend zaad. Hoewel de zwangerschap snel was, was het wel goed om te weten dat in elk geval de geslachtsorganen van beide partijen het goed deden. Hij knikte op Zhana's voorstel. "Dat is prima. Daarnaast duurt het nog even dus dan kijken we tegen die tijd wel wanneer we tijd hebben op de agenda," zei hij. Hij gaf de zuster nog een hand en liep daarna met Zhana naar buiten. Het was nog altijd erg warm buiten. "Ik kan desnoods wel een ochtend of een middag vrij nemen. Dan werk ik wel wat later door of een dagje in het weekend."
Ze was er immers niet in het weekend en dan kon hij zijn tijd best gebruiken om te werken als hij toch alleen was. Hij pakte zijn telefoon erbij en zuchtte zacht. Zhana had gelijk dat het handiger was als hij eerst belde. Misschien dat hij ook niet meteen alle informatie hoefde te geven, maar alleen een deel voor nu? Dat Zhana in zijn leven was en dat ze een kind verwachtten? Al had hij aan zijn ouders al wel door gegeven dat hij een vriendin had. Ja, het was eens tijd om zijn ouders op te zoeken. Hij drukte het nummer in en zette de telefoon aan zijn oor. Een vrolijke stem nam direct op. "Jason!" riep ze blij. "Wat leuk dat je belt."
Jason slikte even en haalde diep adem. "Mam, ehm... Ik vroeg me af... Hebben jij en pa misschien tijd? Vandaag of ergens deze week? Ik wil jullie graag voorstellen aan Zhana," zei hij.
"Oh, wat enig! We keken er al zo erg naar uit om haar te ontmoeten. We hebben vandaag alle tijd. Je vader is het gras aan het maaien en ik was bezig met een taart bakken, maar je kan elk moment langs komen?"
"Dan komen we over een uurtje ongeveer langs. Is dat oké?" vroeg hij voor de zekerheid.
"Ja, ja, prima! Ik ben zo blij dat ik je weer ga zien. Tot zo dan hè!"
Zijn ma had opgehangen en zuchtend liet Jason zijn hand met zijn telefoon zakken. "Ziet ernaar uit dat als ze nu naar huis gaan en de auto nemen dat we op tijd voor de lunch zullen zijn bij mijn ma," zei hij met een zwakke glimlach. "Laten we eerst beginnen met jou en de kleine als we er zijn. Ik... Ik wil mijn verleden wel een keer aan ze vertellen, maar ik weet niet of vandaag een goede dag ervoor is," gaf hij toe. "Misschien is het dan te veel en daarnaast is het niet zo belangrijk als jij. Het is immers verleden tijd en jij bent mijn toekomst nu."

Karou had met traanogen naar Elijah opgekeken door de vreselijke lieve woorden van de kaart, maar toen ze zag dat hij opeens op één knie voor haar zat met een doosje in zijn handen... Toen kon ze het niet meer inhouden. De tranen gleden over haar wangen, terwijl ze zacht glimlachte. Ze kon absoluut niet geloven dat hij nu voor haar zat met een van de mooiste ringen die ze ooit had gezien in het doosje. "Eli," fluisterde ze zacht, waarna ze toch zacht moest grinniken. Mama Rou verzegelen. Ja, dat zou Julian ook wel willen. Ze keek dan ook even naar de jongen op haar schoot die haar met grote hoopvolle ogen aan keek. "Natuurlijk wil ik dat," zei ze huilend. De tranen waren niet van verdriet, maar van geluk. "Ik zou niet zonder jullie kunnen."
Ze knuffelde Julian weer even stevig en stak haar hand uit, zodat Elijah de ring om haar vinger kon schuiven. Daarna schuifelde ze meer naar Elijah toe, met Julian nog altijd op haar schoot, zodat ze haar hand op zijn wang kon leggen voor een lange kus. Ze lachte zacht en veegde met de rug van haar hand haar natte wangen droog. "Ik had dit echt niet verwacht," zei ze zacht en ze kroop gewoon op Elijah's schoot. Nu zat Julian op de hare en zij op die van Elijah. Met een uiterst gelukkig gevoel bekeek ze de ring rond haar vinger. Julian raakte het voorzichtig aan met zijn vingertjes. "Het is echt een prachtige ring," zei ze en ze legde haar hoofd tegen Elijah's borstkas aan. Hoelang zou hij met de ring hebben rondgelopen? De vraag brandde in haar, maar Karou wilde het niet stellen. Het moment van nu was perfect geweest en ze hoefde eigenlijk niet te weten hoelang Elijah ermee had gewacht. Ze waren samen nu en ze zouden hun liefde verzegelen en dat was wat telde. "Ik ben echt sprakeloos," lachte ze zacht. Karou wilde zoveel zeggen, maar tegelijkertijd kreeg ze er niets uit. Zo emotioneel was ze gewoon door het aanzoek. Iets verderop hoorde ze geklap en ze keek dan ook even over Elijah's schouder. Er waren nog een paar andere mensen op het strand en blijkbaar hadden ze het ook gezien. Ze lachte zacht en drukte nog een lange kus op Elijah's lippen. "Ik weet niet of ik je nu nog laat zwemmen," gniffelde ze zacht.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana had de zuster ook bedankt. Ze hadden nog wat informatie boekjes en dergelijke mee gekregen, ook informatie over wat wel en niet te doen tijdens de zwangerschap. Daarnaast was er een printje bij gevoegd van de echo die ze hadden gehad. Dat was misschien wel leuk om dan naar Karou te sturen omdat ze er wel voor haar was geweest toen ze misselijk boven de pot had gehangen tijdens de lunch van gisteren. Ze had haar telefoon dan ook gepakt. ''Ik stuur Karou een foto, dat zal ze leuk vinden nadat ze gister in mijn .. stinklucht heeft gehangen.'', glimlachte ze flauwtjes. Elijah had het immers ook al door gehad, dus het kon niet veel kwaad. Ze had de camera geopend en een foto van de afdruk gemaakt, welke ze veilig weg stopte in haar tas, vooral ze deze in een berichtje richting Karou stuurde. 'Ziet er naar uit dat je toch gelijk had. Anderhalve maand. x Z&J' had ze er maar van gemaakt. Ze drukte op verzenden en keek met een glimlach op naar Jason nadat ze haar telefoon weer weg had gestopt. ''We hebben vast een gaatje.'', stelde ze hem gerust. Ze hoefde nu nog niets te plannen, dat kon later deze week ook.
Samen waren ze in beweging gekomen, terwijl Jason zijn ouders belde. Zhana had haar zonnebril op haar neus gezet en zijn vrije hand beet gehouden terwijl ze terug liepen naar hun huis. Jason klonk een stuk terughoudender dan de vrolijke stem aan de telefoon. Ze hoefde niet eens haar best te doen om te kunnen horen wat er gezegd was, de vrouw sprak hard genoeg om het zo wel te verstaan. Een kleine glimlach sierde haar dan ook, ze klonk in elk geval vriendelijk.
Zhana keek even bedenkelijk voor ze Jason even aankeek. ''Of je ratelde het helemaal niet op. Wat ze niet weten, deert ze ook niet. Zoals je al zegt... Je verleden is je verleden. Het belangrijkste is dat je willig bent om contact te zoeken en je leven op te pakken, daarmee ook de relatie met je ouders. Dus mijn advies is om niet ongewenst wonden te maken of open te halen.'', had ze hem toch haar mening laten weten. Dat deed haar denken dat ze hem nog een stuk uitleg verontschuldigd was over haar ouders. ''Je hebt ze nog en dat telt.'', was ze dan ook begonnen. ''Mijn moeder is gestorven zodra ze het leven aan mij had gegeven. Ik heb mijn hele jeugd in een gammele garage doorgebracht, waar mijn vader bij kluste en... zaken deed. Ik was vijftien dat ze hem kwamen halen en hij zit sindsdien vast. Tehuizen waren alleen ook niet echt iets voor mij,'' glimlachte ze. ''Dus ik had een verschrikkelijk baantje als schoonmaakster in een restaurant en daar kon ik een kleine studio van huren, en dagelijks mijn maaltijden mee voorzien.'', schokschouderde ze. Ze schaamde zich heus niet. Het was gewoon een last die ze liever kwijt was dan rijk. Het was een feit dat haar vader op een dag vrij kwam en ze wist niet wat ze dan kon verwachten.

Elijah had in elk geval de reactie die hij had verwacht van haar. Karou was zo emotioneel aangelegd dat het haast aandoenlijk was, maar dat maakte haar ook precies de zachte persoon die ze was en dat vond hij leuk aan haar. Haar eeuwige zachte karakter, eeuwige goedheid en altijd maar willen behagen... Het was aan hem om hem om haar te behoeden van dingen die die onschuld konden verpletteren, vond hij. Dus het was niet alleen omdat natuurlijk zielsveel van haar hield, ook omdat hij de taak als 'echtgenoot' op zich wou nemen. Hij was vader van Julian, maar hij wou het met Karou ook op een 'officiele' manier bezegelen. Hoewel het natuurlijk maar een papiertje was, de gedachte er achter telde en een bruiloft was over het algemeen een eenmalig iets. Elijah zou zijn best doen om het groots te laten worden, om haar te geven wat ze wenste die dag en natuurlijk alle tijd na die dag. Hij zag er wel naar uit om daadwerkelijk een gezin met haar te vormen, wie wist dat er nog een broertje of zusje voor Julian mogelijk was in de toekomst.
Met een brede glimlach had hij de ring uit het zwarte doosje gehaald, waarna hij haar hand beet pakte en deze om haar vinger schoof. Hij drukte er nog een kus op haar hand, voor hij haar kus in ontvangst nam en heel even zijn ogen sloot voor hoelang die duurde. ''Jij verwacht nooit wat, dat is het mooie aan je.'', lachte hij zachtjes. Eli was iets beter gaan zitten, waarop hij zijn handen losjes rond Karou's middel legde en over haar schouder even meekeek hoe Julian meteen stil was wegens het mooie glinsterende ding rond Karou haar vinger. Het was niet erg dat hij ermee speelde, hij had een goede maat uitgekozen dus het ging niet zo makkelijk af dat je het maar gewoon kon verliezen zonder er iets van te merken.
Elijah had heel even over zijn schouder gekeken voor zijn aandacht weer richting de twee belangrijkste dingen in zijn leven ging. ''Je mag Zhana meevragen om jurken te passen hoor.'', grinnikte hij. ''Ik ben modern, maar ouderwets genoeg om verrast te willen worden op de dag zelf.'', wierp hij haar al wel toe. Daarnaast zou hij Jason vragen of hij hem kon helpen met de dingen die enkel Elijah aan zouden gaan, zoals een net pak en dergelijke. De locatie, kleuren, versieringen, muziek, vervoer, gasten en dergelijke konden ze sowieso samen doen. En natuurlijk de taart, die was heel belangrijk (waarschijnlijk meer voor Julian zodat hij kon snoepen). Eerst zouden ze de komende weken een datum moeten gaan prikken, voor ze verder konden kijken. Het was leuk, verloven, maar daarna kwam al het geregel.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Karou drukte een kusje op Julian's hoofd die uiteindelijk op stond om met een emmertje en een schepje te spelen. Karou draaide zich iets om, zodat ze Elijah beter kon aankijken. "Ze is mijn enige vriendin dus ze heeft geen keus," lachte ze zacht. Maar als Zhana het echt niet wilde dan zou ze haar niet dwingen. Al kon Karou zich niet voorstellen dat Zhana het niet wilde doen. Even legde ze haar hand weer op zijn wang en kuste ze hem opnieuw. "Dan zal ik mijn best doen om je te verrassen," glimlachte ze.
Ze wilde graag een mooie jurk met haar haren mooi versierd met bloemen. Als het kon dan zou ze het graag in de herfst willen, rond oktober wanneer de bladeren mooi gekleurd waren, maar nog niet waren afgevallen. De kleuren in de herfst waren vaak zo adembenemend mooi. Nu ze wist dat ze zouden trouwen, begon Karou met het nadenken over verschillende dingen. Zo wist ze al wel hoe ze ongeveer de receptie wilde houden, maar nog niet waar ze met Elijah wilde trouwen. Ze had ongeveer een idee van de jurk die ze wilde. Haar oog was altijd gevallen op A-line jurken want die vond ze altijd zo prachtig staan. Waar ze ook aan moesten denken was of ze wel op huwelijksreis konden gaan. Of ze Julian dan mee gingen nemen of hem voor een paar dagen bij opa en oma lieten. Ze keek op toen ze haar mobiel hoorde en pakte deze erbij. "Ooh, kijk!"
Ze liet de foto en het berichtje aan Elijah zien. Dan had ze inderdaad gelijk gehad. Karou maakte een foto van de ring rond haar vinger en schrijf terug: "Aah, super leuk! Wij hebben ook een nieuwtje, x K&E. Ps. Zou je het leuk vinden om mijn maid of honor te zijn?".
Karou hoopte van wel want dan kon Zhana haar helpen om een aantal dingen te regelen. Zoals de jurk, iemand voor het haar en de make-up en dan nog een hotel waar ze konden slapen de nacht ervoor. Als Elijah niets wilde zien dan moesten ze wel ergens anders heen voor het klaarmaken. Karou legde haar mobiel weg en drukte nog een liefdevolle kus op Elijah's lippen. Hoe graag ze ook meer met hem wilde kussen was er een kleine man die lang genoeg gewacht had. "Ga maar met hem zwemmen," zei ze lief. "Ik let wel op de spullen."

Jason knikte. "Dat zal ze vast leuk vinden," zei hij glimlachend. Karou kennende zou ze het geweldig vinden en misschien was het ook wel leuk voor Julian. Dan konden de twee samen spelen. Jason was nu al benieuwd wat ze zouden krijgen. Een jongetje of een meisje. Zelf zou hij een jongetje erg leuk vinden want dan kon hij veel met hem doen qua sport, maar eigenlijk maakte het hem niet zoveel uit. Zolang het kind maar gelukkig en gezond was dan was hijzelf al blij genoeg. Hij dacht even na over Zhana's voorstel en knikte. Misschien was het beter om het te verzwijgen nu hij dat leven niet meer leefde. Zijn ouders hoefden niet alles te weten. De enige die telde was Zhana en zij wist zijn geheimen al. Hij keek op toen ze zelf over haar ouders begon en ook al waren ze aan het lopen, toch nam hij haar even in zijn armen. "Dat moet vast zwaar voor je zijn geweest," zei hij zacht en daarom knuffelde hij haar ook. "Het is oké nu. Ik zorg voor je en jij zorgt voor mij en straks zorgen we samen voor de kleine." Hij streelde haar wang zacht, terwijl hij haar doordringend aan keek. Zijn blik zou genoeg moeten zeggen. Als haar vader haar lastig kwam vallen of hun kind dan zou er wat zwaaien. Dat was natuurlijk enkel als dit op een negatieve manier ging. Stel dat de man iets geleerd had van zijn fouten en zijn leven opnieuw oppakte dan zou Jason het niet erg vinden. Zolang hij maar goed was voor zijn vrouwtje en kindje, straks. Hij drukte een kus op haar lippen en liep daarna met haar naar huis, zodat ze de auto konden pakken. Zijn ouders woonden ook in LA, maar zaten aan de andere kant dus het was zeker een uur rijden. Ze woonden immers in een wijk die meer in de middenmoot zat. Geen dure huizen, gewoon mooie twee-onder-een-dak huizen. Na de rit parkeerde hij de auto voor de garage en stapte hij uit. De voordeur ging al open en zijn moeder kwam met de armen wijd op hem afgerend. Nu was hij wel bezorgd want zijn moeder was al wel zestig. Daarnaast was ze een beetje slecht ter been door een gebroken heup van een paar jaar terug. "Moeder, rustig aan," zei hij zacht lachend en hij ving haar half op toen ze bij hem was. "Ik ben zo blij je weer te zien, Jazzie!"
Jason schudde grinnikend zijn hoofd. Fijn. Nu wist Zhana ook zijn bijnaam van zijn moeder. Ze hield hem stevig vast en veegde wat tranen uit haar ogen. Zacht wreef hij over haar rug. Hij voelde zich zo schuldig dat hij niet eerder was langsgekomen. "Moeder, ik wilde je voorstellen aan Zhana."
De vrouw liet hem los en liep naar Zhana toe om haar gewoon een knuffel te geven. "Welkom bij de familie, Zhana," zei ze vriendelijk. "Kom binnen, kom binnen. Ik heb heerlijke broodjes gemaakt in de tuin die er nu fantastisch uit ziet door je vader."
Jason nam Zhana's hand beet en liep met haar naar binnen. Ze gingen direct door naar tuin waar de tafel vol stond met broodjes en scones. Zijn moeder had weer enorm uitgepakt. Ze was zelf een Engelse, maar door de jaren in Amerika te hebben gewoond was haar accent haast verdwenen. "Je had niet zoveel moeite hoeven door hoor," zei hij toch een beetje verbaasd bij al het eten. "Nee, mijn jongen, ik doe het graag. Plus je kan wel wat gebruiken."
Zijn vader kwam aangelopen en legde de snoeischaar aan de kant en deed zijn werkhandschoenen uit. "Fijn om je weer te zien, Jason," zei hij en hij keerde zich tot Zhana. "En dit moet je prachtige vriendin zijn van wie we al zoveel gehoord hebben."

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Zhana lachte even zachtjes. ''I'm fine.'', had ze tegen zijn schouder gemurmeld omdat Jaz haar alweer half in de houdgreep had. ''Echt, ik ben oké.'', verzekerde ze hem nog een keer met een hand tegen zijn wang. Even streelde ze deze met haar duim terwijl ze hem wat onderzoekend aankeek. ''Ware het niet voor mijn jeugd, had ik de dingen niet gedaan die ik nú wel heb gedaan. Wat inhoud dat ik niet bij het leger was gegaan, dat ik Yana nooit op die bom was gaan staan met haar poot en dat ik dus nooit in de Game was beland. En dat op z'n beurt betekend dat ik jou nooit had ontmoet en dat mijn leven niet zo geweldig was zoals het nu was.'', somde ze een hele rit dingen op waardoor het in haar ogen enkel maar positief was. Dingen gebeurden met een reden, daar geloofde ze heilig in – hoewel ze niet gelovig was op zich. Maar sommige dingen hadden ze niet onder controle, Jaz en zij waren daar – samen met Elijah en Karou – het levende bewijs van. Ze moesten het nemen voor het was en zorgen dat ze dit leven ten volste zouden leven. Zeker nu er dus een kleine op weg was, er moest ineens een hoop gebeuren. ''Maar ik heb geen contact met mijn vader en wens dit ook niet. Geen zorgen.'', stelde ze hem nog gerust.
Samen waren ze richting huis gelopen, waar ze eigenlijk meteen in de auto waren gestapt om naar het ouderlijke huis van Jaz te rijden. Het was een goed uur rijden, zonder file dan toch en de stoplichten zaten mee. Dat was iets wat je niet vaak tegen kwam in LA dan toch. Misschien was dit dan toch oprecht een goede dag. Zhana had de mogelijkheid genomen om een beetje naar de muziek te luisteren die uit de radio kwam, uit het raam te kijken en zelfs een beetje weg te dommelen. Ze had toch wel een paar indrukken gekregen die meer invloed op haar hadden, dan ze misschien wou. Heel even had ze dan ook nodig gehad om te acclimatiseren, omdat het een hele andere omgeving was dan waar ze nu aan gewend was.
Fronsend had Zhana toegekeken hoe het vrouwtje zo snel als ze kon naar Jaz toe liep en hem in haar armen nam. Dat was dus zijn moeder, een bom energie gokte ze zo. Met een kleine glimlach had ze even toegekeken, ware het niet dat ze meteen zelf ook geknuffeld werd. ''Fijn u ook te ontmoeten Mevrouw Stone.'', had ze maar met een glimlach gesproken. Dit was wel even iets anders dan de rust die ze gewent was ja. Ze was dan ook blij dat Jaz haar hand beet had gepakt, om haar te begeleiden met dit alles. Dat was ook wel nodig want ze was misschien nog wel zenuwachtiger dan Jaz dat was na alles wat hij mee had gemaakt en waar zijn ouders geen weet van hadden. ''Ah, dus je hebt over mij gepraat zonder mijn medeweten.'', schudde ze met een lachje haar hoofd. Ze probeerde het maar wat luchtig te houden.

Elijah trok een mondhoek op. ''Dus.. Jullie zijn nu ineens vriendinnen?'' vroeg hij vermaakt terwijl hij Karou wat onderzoekend aankeek. Hij wist dat Karou altijd wat afstand had gehouden van Zhana, omdat die niet bepaald uitnodigend was geweest. Die had nog meer in een overlevingsmodus gezeten dan hun dat hadden, weliswaar door haar achtergrond met het leger. Dat was een goede reden geweest, eentje waarvan hij wel zeker wist dat het een rol had gespeeld. ''En dat weet ik wel zeker, daar hoef je je best niet eens voor te doen.'', merkte hij nog vermaakter op dan hij al was, met een blik op de bikini die ze aan had. Het was maar goed dat Julian met zijn schep en emmer aan de slag was, want dit was niet echt praat wat je naast een oor van een bijna drie jarige deed. Hij drukte een nieuwe kus op haar lippen en glimlachte even. ''Laten we ons niet te druk maken, plannen komt later.'', gebood hij haar.
Fronsend keek hij op toen Karou ineens iets liet zien. ''Zie je.'', antwoordde hij meteen. ''Ik had Jaz al gezegd gewoon de symptomen te googelen. Hij vroeg of jij net zo wispelturig was als Zhana dat was de laatste tijd. Ik had al een vermoeden dat die moodswings niet zomaar ergens vandaan kwamen.'', grinnikte hij. ''Misschien moet je zuster worden, je schijnt een neus te hebben voor die dingen.'', grapte hij. Hij zou niet verwachten dat Karou ging werken. Ze had haar handen vol met het huishouden en Julian, zoals ze gewenst had. Hij zorgde voor de rest. Een loon van circa twee duizend schoon per maand, was niet te vergelijken met wat hij maandelijks binnen haalde. Het had geen meerwaarde, of ze moest gaan werken omdat zij dat graag wou. Wegens voldoening of zo. Maar hij zou het nooit van haar vragen in elk geval.
Elijah was op Karou's aansporen overeind gekomen. ''Of we gaan met z'n allen zwemmen.'', merkte hij op. Hij had haar al bij haar middel gepakt en haar omhoog getild, zodat hij haar over zijn schouder kon leggen. Ze woog niets voor hem. ''Kom Juul, dan kunnen we mamma Rou nat spetteren.'', knipoogde hij richting zijn zoontje, die meteen brullend en gierend overeind kwam met grijphandjes. Met zijn vrije hand had hij het handje van Julian dan ook beet gepakt, terwijl hij richting het water liep.

Re: ORPG] Play every game as if it is your last one.

Jason had nog op Zhana's woorden geknikt. Hij zou haar nooit ergens toe dwingen en als ze haar vader niet wilde zien dan zou dat ook niet gebeuren. Niet voor zover het op hem aankwam dan toch. Gelukkig waren zijn ouders meer dan normaal, misschien iets té, maar daardoor waren ze ook de liefste ouders die hij kende. Het zou hen vast heel erg helpen met als hun kleine in de wereld was. Zijn moeder wapperde al snel met haar hand.
"Zeg maar Emma," zei ze. Hij wist dat als ze mevrouw genoemd werd dat ze zich oud voelde, maar in principe was ze dat eigenlijk ook. Nog altijd in de ontkenningsfase dus. Met een grijns was hij zijn ma gevolgd en waren ze de tuin in gegaan. Hij nam er plaats, nadat hij een stoel voor Zhana wat opzij had geschoven.
"Vanzelfsprekend. Ik heb ze alle juicy details gegeven," zei hij grijnzend, voor hij zijn pa lachend knuffelde.
"Alleen maar goede dingen, maak je geen zorgen," zei hij met een knipoog tegen Zhana. Een flirt, nog altijd. Zijn ma gaf hem dan ook een zachte stomp toen ze met de thee naar buiten kwam en deze op tafel zette. Hij bleef het verhaal van zijn ouders geweldig vinden. Zijn vader was altijd een flirt geweest en zijn ma had niets van hem moeten hebben. Uiteindelijk waren ze als een blok voor elkaar gevallen, maar toch had zijn vader nog die oude flirt trucjes die hij vaak genoeg nog gebruikte. Zijn ma vond het niet erg. Ze wist heus dat hij het nooit meende en dat hij altijd bij haar zou zijn. Jason nam een broodje en nam er een hap van. Het eten bij zijn ma was altijd geweldig. Dit had hij in de jaren wel gemist. Genietend zakte hij wat onderuit op zijn stoel.
"Maar vertel! Waarom een plots bezoekje? Is er iets spannends gebeurd?" vroeg zijn ma. Jason stikte half in zijn broodje en nam snel een slok van zijn thee om het weg te spoelen. Scherp, zoals altijd. Ze wist dat hij nooit langs kwam om even gezellig thee te doen. "Ehm," mompelde hij dan ook en hij keek even naar Zhana. Hoe moest hij dit vertellen? Erg goed in de cliché dingen was hij niet dus Jason besloot om recht voor de raap te komen.
"Jullie worden opa en oma," zei hij dan ook en hij pakte Zhana's hand even vast. Zijn vader keek hem geschokt aan en zijn ma gilde uit blijdschap. "Oh echt waar? Oh, Thom, we krijgen een kleintje!"
Zijn pa kreeg uiteindelijk een brede glimlach op zijn gezicht toen hij het nieuws binnen kreeg. "En ik me maar zorgen maken dat de bloedlijn bij jou zou eindigen," grapte hij.
Jason keek naar Zhana om. "Laat ze anders de foto's zien," zei hij lief en hij drukte een kusje op haar wang.

Karou beet op haar onderlip. "Ik weet het niet, maar ik denk het wel? We hebben elkaar pas gister te zien dus ik wil niet te snel van stapel lopen," glimlachte ze. "Maar als het aan mij ligt dan zou ik het wel leuk vinden."
Even keek ze hem verbaasd aan, waarna ze moest lachen. "Shh," zei ze toch wel. Zeker met Julian's kleine oortjes. Toch had ze hem met plezier gekust. Ze vond het leuk dat hij zo opener werd en deed naar haar toe sinds gister avond. Het leek alsof het een hoop deuren had geopend voor beiden en daar was ze blij mee. Ook het feit dat ze een stuk comfortabeler waren was gewoon fijn.
Lachend keek ze hem aan. "Ik mag toch hopen dat ik niet zo wispelturig ben nu als zij," zei ze. Aangezien ze pas gister die stap hadden genomen, zou het betekenen dat ze van zichzelf wispelturig was en dat vond ze niet bepaald een compliment. Toch had ze nog even glimlachend naar de foto gekeken. Op een dag wilde ze ook een kleintje. Een klein zusje of broertje voor Julian, maar nu ze verloofd waren wilde ze het huwelijk eerst achter de rug hebben. No way no how dat ze met een dikke buik zou gaan trouwen. Karou wilde wel een mooie jurk hebben en aangezien Elijah had aangegeven dat ze kon hebben wat haar hartje begeerde, wilde ze er wel stralend uitzien. Dat betekende niet dat ze gelijk een jurk uit koos van tien duizend euro, maar ze kon wel voor iets meer kiezen dan iets bescheiden, toch? Nouja, daar zou Zhana hopelijk bij helpen.
Gillend kwam Karou op Elijah's schouder terecht. "Maar wie past er dan op de spullen?"
Het was waar dat er niet veel mensen waren, maar toch zat Elijah's portemonnee in de tas en zijn autosleutels. Blijkbaar vertrouwde hij de mens goed genoeg om haar gewoon mee te nemen en Julian leek er enorm veel plezier in te hebben. Daarom liet ze het ook gebeuren en kwam ze in het koude water terecht door Elijah. Proestend kwam ze boven en wreef ze in haar ogen, maar dat prikte natuurlijk met het zoute water.
"Pff," lachte ze en ging ze op haar knieën op het zand zitten. Het water kwam tot haar middel. Ze wilde niet te diep gaan voor Julian. Glimlachend keek ze toe hoe hij haar nat spetterde en hoe hij over het algemeen enorm naar zin had. Nu ging hij vooral richting Elijah en dat gaf Karou wat tijd om naar haar ring te kijken. Het was zo snel gegaan dat ze niet eens de tijd had gehad om het te kunnen bewonderen. Ze voelde zich zo warm van binnen en zacht ging ze met een vinger over de steentjes heen.