O) Even the devil was once an angel.

O) Even the devil was once an angel.

Be scared and do it anyway.

Re: Even the devil was once an angel.

Re: O) Even the devil was once an angel.

Mayson
Een diepe zucht rolde over zijn lippen heen terwijl hij zijn tas over zijn schouder heen sloeg. Zijn schoenen voelden zelf aan als lood op dit moment. Puur door de tegenzin om hier überhaupt te moeten lopen, al was hij enkel onderweg naar zijn kluisje. De school was nog maar enkelen weken begonnen en al zijn vrienden zaten nu een jaar hoger dan hem. Alleen omdat hij behoorlijk wat uren had gemist, door simpelweg te spijbelen, moest hij het jaar maar even over doen. Het was ook niet dat hij de toetsen had gemaakt, hij kwam er vaak wel mee weg als hij zijn zinnen er op zetten. Zijn blik gleed rustig de ruimte door en een paar kleine knikjes met een zwakke glimlach volgde als een begroeting. Zin om te praten had hij al helemaal niet op dit moment. Dan kwam er waarschijnlijk alleen maar gemopper en wat gemompel van zijn kant af. Zijn stappen leken wat sneller te gaan toen hij bij zijn kluisje aan kwam waar een van zijn beste vrienden stond, Alexander. "Goedendag Mayson." sprak hij op een veel te lief toontje. Wetende dat Mayson er niet tegen kon. "Alex." siste hij zijn hand kwam iets omhoog met een zwaai beweging volgend. Alexander leek de hint te begrijpen en ging aan de kant staan.
Hij griste de sleutels uit zijn zak en maakte zijn kluisje open om een paar boeken uit zijn tas er in te gooien en vervolgens zijn leren jack er maar in op te bergen. Het was immers niet zo koud om hem aan te houden, een simpel T-shirt was hierbij genoeg in dit zomer seizoen. Zijn er nog wat leuke eerstejaars?" klonk er al snel. Langzaam draaide Mayson zijn hoofd naar zijn vriend toe, als hij iemand kon doden met zijn blik was het zojuist gebeurd. "Houd toch je mond." Verzuchtte hij nu. Het was niet eens maandag meer, maar deze dinsdag leek niet beter te kunnen beginnen voor de jongeman. Na de verschillende gebeurtenissen op de vroegen morgen na was hij ook niet bepaald een ochtend persoon. Vrienden maken was nu ook niet iets wat hij op zijn lijstje had gezet, hij bewaarde graag de afstand terwijl hij opnieuw maar alle aantekeningen over nam en probeerde zo vriendelijk mogelijk de engelen docenten te behandelen. Nog zo iets. Hij kreeg les in een gemengde klas of te wel met engelen en demonen. Dat alleen al vroeg om verdoemenis, dat kon gewoon niet goed gaan. Het was alleen en schouwspel voor zijn ogen als de demonen de engelen weer aan het kleineren waren als er even geen docent te bekennen was. Die simpele zielen die enkel vreugde wilden zien kwamen vaak niet zo snel voor zichzelf op, waar je nu wel goed misbruik van kon maken. De puren goedheid en de duisteren kanten gingen niet voor niets nooit samen in alle verhalen en dan wilden ze nu jongeren in dezelfde klas plaatsen.
Mayson sloot zijn kluisje en draaide het zonder op te kijken op slot. De bel drong langzaam tot hem door. "Succes hé." Grijnsde Alexander die enkel een duw van hem kreeg. Zonder nog een woord te zeggen liep hij regelrecht naar het juiste lokaal. Daar nam hij achterin plaats en haalde zijn boeken van tafel. Het eerste lesuur zou niet echt tot hem door gaan dringen en aangezien dat het een vak was waar hij zelf geen moeite in hoefde te steken was dat iets wat hij ook niet van plan was. Enkelen minuten verstreken terwijl de docent Geschiedenis het lokaal in liep met verschillende notities en boeken om zijn les te kunnen beginnen.

Be scared and do it anyway.

Re: O) Even the devil was once an angel.

Railey had heel even nog hoop gehad gewoon op haar oude school te kunnen blijven, bij haar vriendinnen en vooral in haar vertrouwde omgeving. Maar er gebeurden nu te vaak 'ongelukjes' met van alles en nog wat, positief en negatief, dat haar moeder het nodig had gevonden haar naar deze privé school te sturen. Het was haar niet onbekend dat de school bestond en wat voor studenten er gehuisd werden, uiteindelijk was dat óók háár wereld en was ze meer dan op de hoogte van alles.
Haar moeder was een engel haarzelf, gesetteld op aarde en daarmee had ze haar status bij God ook opgegeven. Dat was wat haar verteld werd in elk geval, Railey had het idee dat er meer aan de hand was, want haar vragen over haar vader werden weggewuifd alsof ze niet belangrijk waren. Maar dat waren ze wél voor haar. Ze wou weten wat er met haar vader was gebeurd, met gewoon 'dood' kon ze niets, ze wou weten wat voor man hij was (geweest). Het voelde op dit moment of er een groot gat in haar hart zat en dat was vervelend, dat zorgde ervoor dat Railey best wel in haarzelf keerde en dat ze eigenlijk het liefst met rust werd gelaten.
''Met deze map kun je je kluisje vinden, je hebt nummer 177. En dit is je lesrooster, met dezelfde map voor je kluisje moet je de lokalen kunnen vinden. En anders kun je altijd iemand vragen.'', had een vrouwelijke stem gesproken, waarbij Railey haar wenkbrauw even optrok en een zucht in moest houden. Met een geforceerde glimlach keek ze dan ook op.
''Bedankt, het moet wel lukken.'' Hoopte ze. Ze was er niet zo zeker van, omdat ze niet bepaald de beste kaartlezer was en ze sowieso te laat ging komen dus.
Railey stopte een blonde lok achter haar oor en had het map-ding even bekeken, voor ze maar op weg was gegaan. Het was nog best een doolhof in de school en dat maakte ook dat het inderdaad tien minuten over tijd was voor ze het lokaal had bereikt. Geschiedenis, geweldig. Ze kon wel raden wat voor type er voor de klas stond en daarom hapte ze ook even naar adem, voor ze met enige zekerheid op de deur klopte voor ze naar binnen stapte. Ze kwam liever niet binnen rennen zonder waarschuwing.
''Ah, als dat onze nieuwe student niet is. Miss McAllister, ga zitten.'', merkte de half kale man met dikke snor meteen op. Railey zei echter niets en knikte alleen, waarna ze maar naar een lege tafel en stoel liep, halverwege de klas, aan het raam. Daar zakte ze neer en zette ze haar tas naast haar neer. De man begon meteen met zijn les, misschien maar goed ook want dat zorgde ervoor dat niemand tijd had om haar aan te staren.

Re: O) Even the devil was once an angel.

Mayson
Hij liet zichzelf onderuit zakken in zijn stoel en keek hoe anderen leerlingen nog langzaam het lokaal betreden tot dat de bel stopte. Een jonge wilde naast hem plaats nemen en zonder het ook te vragen nam de jongeman daadwerkelijk plaatst. Rustig draaide hij zijn hoofd iets naar hem toe, Tyler zo te zien die meteen zijn mond open trok om iets te zeggen. Voordat er een woord zijn kant op kon komen liet hij zelf een waarschuwende blik zien. Hij was hier niet in de stemming voor. Niet nu.
De les was nog niet binnen of de deur opende al weer. Zijn aandacht werd daardoor meteen naar de jongedame getrokken. Hij had haar nog niet eerder gezien en ze kwam hier zeker niet vandaan. Dan had hij het hoogstwaarschijnlijk al geweten wie ze was. Miss McAllister, zo werd ze genoemd. Het liefste wist hij meteen al haar voor naam, maar daar kwam hij vast wel snel achter. De docent begon al vrij snel te praten, al leek er meer onzinnige woorden uit te vloeien dan daadwerkelijke boeiende informatie over de juiste geschiedenis. Het leek wel als of hij exact hetzelfde woord het jaar er voor had benoemd. Bijna automatisch rolde hij met zijn ogen en griste hij een schrift uit zijn tas met ergens een verdwaalden pen. Een echte etui had hij niet en daarbij maakte het toch niet zo uit of hij op letten of niet. Hij had alle informatie nog in zijn schriften staan en kon dit makkelijk door geven aan zijn zogenaamde nieuwe vrienden zoals Tyler. Die gasten dachten echt dat Mayson ze mocht, maar dat was nog lang niet zo ver. De jongens waren veel te soft naar zijn mening en over die meiden maar niet te spreken. Samantha, de jongedame met haar diep zwarte lokken zat al weer flirten met de jongen naast haar. Flirten kon je gebruiken als spelletje om de ander vervolgens de grond in te trappen bijvoorbeeld. Een echte relatie was iets waar hij zelf totaal niet aan moest denken. Liefde in het algemeen. Samantha zou de relatie nooit door zetten met een engel, dat zou niet een demon doen. Eigenlijk had hij nog nooit zo'n stel ontmoet dat was gaan trouwen of dat ze samen een gezin hadden gevormd. Iets wat vrij uniek zou zijn hierboven.
Na een les die wel uren had kunnen duren klonk eindelijk de bel. Het werd ook hoog nodig tijd ook aangezien Tyler zijn mond voor geen seconde stil kon stilhouden door de verhalen of vragen aan hem te stellen. Niet dat Mayson er zelf ook maar enig antwoord op gaf, hij knikte soms en wat gemompel kwam zo en nu dan van zijn kant af. "Tyler, het was me een genoegen." Sprak hij op een rustige toon terwijl hij zijn spullen in zijn tas schoof en zonder er bij na te denken op stond om de klas te verlaten voor het volgende uur. Zijn blik viel op de nieuwe jongedame, hij zou zich enkel kort voorstellen. "Hallo." – "McAllister toch?" vroeg hij nu met een zwakke glimlach rond zijn lippen. Hij wachtte kort haar reactie af waarna hij zich voorstelden. "Ik ben Mayson Dumont, mocht je vragen hebben waar een lokaal is roep je maar." Zei hij met een knipoog waarna hij weer door wilde lopen naar zijn eigen volgende lokaal.

Be scared and do it anyway.

Re: O) Even the devil was once an angel.

Toch wel een beetje nerveus had Railey een hand door haar haren gehaald en had ze haar schrift met pen maar tevoorschijn gehaald. Ze had nog niet alle boeken die ze moest hebben, dus ze kon maar beter notities maken zodat ze wist wat voor stof ze moest behandelen als ze haar boeken wel had. Het was fijn dat ze gewoon met de les bezig kon en niet werd gedwongen om haarzelf helemaal voor te stellen. Dat was iets waar ze niet op had zitten wachten namelijk. En de tijd leek ook best wel snel te gaan, voor ze het door had ging de bel en was iedereen weer aan het opruimen geweest.
Hoewel ze notities had gemaakt tijdens de les, had ze zeker wel de ruimte genomen om alle gezichten in de klas ook even te bekijken en had ze zelf even gefronst om bepaalde dingen. Ze had het idee dat ze zelfs hier niet tussen ging passen, beide kanten trok haar niet. Maar ze was het gewent om een buitenbeentje te zijn, dus nu zou het niet veel anders zijn. Ze kon gewoon door met hoe ze het altijd deed; haar eigen ding, nergens mee bemoeien en zorgen dat ze haar studie ging halen.
Fronsend keek Railey op toen er ineens een blonde jongeman voor haar verscheen, aan haar tafel die ze deze les had geclaimd. Ondertussen was ze opgestaan en had ze haar tas over haar schouder gehesen, terwijl ze hem aanhoorde.
''Railey.'', verbeterde ze hem meteen. ''Mijn naam.'', verklaarde ze maar. Dat hele 'miss' gebeuren maakte dat ze zich onwijs oud voelde en dat was niet zo. Maar het was fijn te weten dat de leraren hier een wederzijds respect hadden voor hun leerlingen en hen niet gewoon bij de voornamen noemden. Anders had Railey dat hoogstwaarschijnlijk ook met de leraren gedaan. Zachtjes zuchtte ze even voor ze haarzelf bij haar tafel wegwerkte en achter Mayson aan liep.
''Kluisje 177.'', merkte ze op. ''Ik heb zonet een poging gedaan het ding te vinden, maar de gangen hier zijn nog erger dan een labyrint.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze hoopte dus dat hij haar wegwijs kon maken naar in elk geval haar kluisje, dan zag ze daarna wel weer verder.

Re: O) Even the devil was once an angel.

Mayson
Het had al snel gewerkt, nu wist hij al meteen haar naam. Railey. "Mooie naam Railey." knipoogde hij richting haar. Hij zou ook niet altijd met zijn achternaam aangesproken willen worden. Dumont was geen vreselijke achternaam, maar toch had hij liever Mayson zoals iedereen. Net toen hij buiten het lokaal stond zag hij Railey al naast hem verschijnen. "Kluisje 177?" herhaalde hij. Het was een kleine moeite om haar even de weg te wijzen. Zelf had een kluisje er vrijwel direct naast dus kon hij meteen nog even zijn boeken wisselen. "Oh volg me maar." zei hij waarna hij richting de kluisjes toe liep. Er stonden er wel duizenden en als je niet direct het eerste jaar kwam wezen ze niet echt waar je heen moest om je eigen nummer te zoeken. Nu Mayson er al zijn tweede jaar doorbracht wist hij vrijwel alle goeden plekjes te vinden. "Waarom ben je nu pas hier heen gekomen?" vroeg hij vrij direct. Hij was wel ergens nieuwsgierig. Het gebeurden gewoon niet vaak dat iemand opeens een paar weken of midden in het jaar hier verscheen. Mayson trok zijn jasje rechter en liep richting zijn eigen kluisje. Nummer 186. "Je kluisje is vier rijen naar link." Zei hij waarna hij kort zijn blik over de nummers liet glijden. "Deze." Zei hij terwijl hij met zijn rechter wijs vinger op het metalen deurtje tikte. Zelf viste hij zijn eigen sleutel uit zijn zak en opende hij vrij direct zijn eigen kluisje. Hij pakte even zijn boeken voor Engels en wiskunde er uit zodat hij straks niks meer hoefden te wisselen. Hij opende zijn tas en wisselden de twee boeken voor die van geschiedenis. "Weet je zo naar welk lokaal je moet?" vroeg hij zonder op te kijken. Hij wist niet of ze exact zijn rooster had, je had zo'n 3 vakken die wel eens konden wisselen van je pakket. Hij sloot zijn kluisje weer en stopte zijn sleutel weer in zijn zak om zijn tas weer over zijn schouder heen te gooien.
Ergens maakten het Mayson niet uit of hij op tijd kwam, hij kon wel bepaalden lessen missen, maar hij moest wel vaker komen opdagen dan vorig jaar. School trok gewoon totaal zijn aandacht niet. Het leek zo zinloos en er was zo veel wat hij beter kon doen met zijn tijd.

Be scared and do it anyway.

Re: O) Even the devil was once an angel.

''Dank.. Je.'', antwoordde ze iets ontdaan door het compliment dat ze ineens kreeg. Railey was daar helemaal niet op uit geweest, maar goed. Ze liet het maar, zonder er verder op door te gaan. Zwijgend liep ze verder achter hem aan, of hij het leuk vond of niet. Uiteindelijk had ze hem een vraag gesteld betreft haar kluisje, het was gewoon te onduidelijk en nummers waren er ook niet echt te vinden – die leken veelal weggesleten te zijn. Enkel een vage aantekening op de papieren die ze eerder had gekregen van het schoolhoofd. Daarom knikte ze ook even dankbaar toen Mayson klaarblijkelijk wel wist waar nummer 177 te vinden was.
''Omdat mijn moeder het nodig vond om mij een normaal leven te laten leiden en daarbij hoort een normale High School ook.'', antwoorde ze scherp op de vraag van Mayson. ''Maar er gebeurden... Ongelukjes, dus klaarblijkelijk is dit de meest veilige plek voor mensen zoals ons, huh?'' legde ze het maar bij hem neer zonder verder direct antwoord te geven op zijn vraag. Het ging hem niets aan wat er gebeurde uiteindelijk.
''Dank je.'', bedankte ze hem zodra ze haar kluisje voor haar neus had. De nummers waren lichtelijk weggesleten en dat was waarschijnlijk ook de reden waarom ze het eerder niet gezien had, moeite had ze niet gedaan om naar de andere nummers te kijken en te vluchtig had gekeken.
''Mhh.'', mompelde ze op de vraag of ze wist waar ze heen moest. ''Ik heb nooit gezegd dat ik boeken ging halen of wisselen, ik ga ze achterlaten in het kluisje en dan zie ik wel wat ik ga doen.'', schokschouderde ze met een flauwe glimlach. Ze stopte haar boeken en dergelijke dan ook in haar kluisje en sloot deze ook weer. ''Ik heb vrijstelling van een hoop, ik ben een soort van studienerd.'', knipoogde Railey Mayson op haar beurt toe waarna ze langs hem heen liep. Waar ze heen ging, wist ze echter niet. Er moest een manier zijn om buiten de schoolhekken te komen en ergens heen te gaan.