O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

Het is niet het tijdperk waarin men zou moeten lachen. Toch rolt er een zachte lach over zijn lippen. "You are the extra ordinary kind of woman and definitely way out of anyone's league" zegt hij. Hij knikt. "I understand. You are god damn dangerous. I like it" reageert hij op haar verhaal over de vallen. Het is nergens veilig en zeker in deze omgeving niet, gevuld met legerbasissen en dergelijke vestigingen van de overheid. Hij wist deze omgeving als zijn broekzak en kon de weg vinden met zijn ogen dicht. Letterlijk. Dat had hij onderhand wel geleerd met alle oefeningen door de jaren heen.
"If you were to be immune for a virus and you could save an entire nation... would you?" vraagt hij haar. "Wouldn't you go great lengths, to start a new world? To become a legend?" vraagt hij haar. Het zijn dingen waar hij vaak genoeg over heeft nagedacht in de korte tijd dat deze ellende al bezig was. Hij wilt niks liever dan de wereld redden. Hij heeft niet veel liefde gekend in zijn hele leven, maar voor de mensen die het wel kenden, wilde hij het leven redden. Hij gunde hen de wereld en al het geluk er in. Hij heeft zichzelf jaren lang vervloekt, dat hij altijd in leven bleef en mensen om hem heen niet. Omdat er niemand was die ook maar een zier om hem geeft. Zijn streven is trots. Dat zijn vader trots op hem kan zijn, iets wat zijn vader nooit op hem was. Het maakte niet uit hoeveel wedstrijden hij won of hoe vaak hij met grote geldprijzen thuis kwam. Zelfs de hoogste diploma's waren hem te min. "I know I would" geeft hij toe. "So this is what I have to do to survive. Not just me, alone. But you also. And the rest of this world. For as much as I care"
Zou ze weten hoe mooi ze is? Het is een gedachte die door hem heen gaat terwijl hij naar haar kijkt. Ze heeft een prachtig lichaam. Als hij niet op let, loopt de opwinding nog uit de hand. En dat zou onbeleefd zijn.
Hij trekt zijn kledingstukken een voor een uit en legt het bij elkaar op een hoopje naast zijn schoenen. Zijn gespierde lichaam is de laatste tijd stukken droger geworden doordat hij minder heeft gegeten de laatste tijd. Nog nooit eerder was zijn sixpack zo gestroomlijnd en voor het eerst in zijn leven, stonden er aderen op zijn biceps. Hij gaat bij de rand zitten en laat zich zo soepel het water in zakken. Hij legt zijn armen over de stenen rand. Het lauwe water voelt als een verademing aan. Hij kijkt naar haar. "But damn woman. You are one of a kind. What do I have to do to convince you to go with me? I'll be a good boy, promise" zegt hij. Hij zwemt naar haar toe en legt zijn handen op haar schouders. Hij masseert deze zacht. "Very tense. You need to relax" zegt hij. Hij laat haar schouders los en zwemt naar achteren, terug naar de rand, waar hij zijn armen neerlegt en naar haar kijkt.
-
"I know it is weird. Just take me with you, please..." fluistert ze. Ze smeekt het bijna. Ze wilt hier geen dag langer blijven. De sfeer in het kamp was niet meer zoals het was toen ze hier in het begin kwam. Dat kwam allemaal door Franklin. Hij kreeg last van grootheidswaanzin en helaas voor een aantal van de mensen hier, begonnen er steeds meer mensen in hem te geloven. Alsof hij daadwerkelijk een of andere God was. Het was een cult. Iets wat ze eerst alleen maar op televisie zag, maar nu zat ze er midden in. Ze wist dat ze met een goed voorbereid plan moesten komen, want Franklin zou haar niet zomaar laten gaan. En hij mocht niet sterven. Zijn leven was van groot belang, zeker omdat hij het vaccin had overleefd. "I'll be right back" belooft ze hem. Ze laat hem alleen in zijn tentje en loopt naar het magazijn.

Ze gaat er op zoek naar een paar mannen schoenen in zijn maat, en sokken. De zoektocht duurt even nadat ze verschillende kasten heeft geopend, vind ze eindelijk waar ze naar zocht. Het paar schoenen in zijn maat. Ze pakt deze van de plank af. Het is vreselijk om te bedenken dat ze van een man waren die hier tot voor kort verbleef, maar ze hadden geen andere keuze. Ze loopt met de schoenen terug naar zijn tent.
"I hope you know what you are doing" hoort ze een stem achter haar. Een van de vrouwen, Leslee. "I hope you know you should mind your own business," antwoord ze. Ze loopt langs de vrouw zijn tentje in en geeft hem de schoenen met sokken aan. Ooit een vanzelfsprekend iets, maar tegenwoordig een luxe.
Ze tikt hem op zijn schouder, aangezien hij daar met gesloten ogen ligt. "I'm here. I got you a pair of shoes..." fluistert ze. "How do you feel?" vraagt ze hem. Ze plaatst opnieuw haar hand op zijn voorhoofd. Zijn temperatuur was nog steeds hetzelfde, iets lager dan normaal. Ze plaatste twee vingers in zijn nek om zijn hartslag te voelen. Zijn hartslag was langzaam, maar hij leek in orde te zijn. Ze haalt een hand door zijn haar. "Did you notice any differences when you woke up today?" vraagt ze hem. Nieuwsgierig naar wat er met hem is, maar voornamelijk bezorgd. De roze tinten in haar outfit steken af bij de grauwe kleuren die Franklin gebruikt om alles in te richten. Ze bijt zacht op haar onderlip.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde heel even haar schouders op, op de vraag van Max. ''I don't know how I would feel when people injected me with some vaccin against my will. But I think I can perfectly understand the guy if he decides to do nothing for everyone else after that, why would he after those experiences?'' besloot ze de vraag maar weer bij hem neer te leggen. Ze had het idee dat Max niet echt begreep wat het met iemand kon doen wanneer je praktisch als één of ander experiment werd gebruikt. Nog niet eens met de zekerheid dat het echt zou werken. Ja, die dingen had ze ook wel gelezen in het boekje van haar vader. ''Maybe for the people that didn't hurt me.'', besloot ze toen maar. ''But I probaly would let the others die a horrible way.'', was haar uiteindelijke antwoord. Ja, ze zou de onschuldigen misschien wel helpen maar degene die haar pijn hadden gedaan, zou ze net zo hard laten stikken. Maar die gedachte kon komen doordat ze al zo lang op haarzelf was geweest en haar jeugd was ook niet echt een succes te noemen. Ze had veel wrok in haar zitten, omdat ze grotendeels van haar 'perfecte' leven meer boos was geweest dan daadwerkelijk gelukkig.
Fronsend had ze over haar schouder gekeken toen ze ineens tot een 'one of a kind' werd bestempeld. ''It's safe here, why would I go?'', luidde haar vraag. Waarom zou ze een veilige haven verlaten om vervolgens een ongekende chaos in te stappen. Er waren nog maar enkele mensen die niét in een zombie waren veranderd en die hingen allemaal op een kluitje samen, vaak nog met een waanidee om de mensheid te redden. Nee, daar zat ze helemaal niet op te wachten en ze wist ook niet of ze wel zin had om al haar ammunitie te verspelen omdat ze haar grot zou verlaten om vervolgens het land door te trekken. Dat plan was er pas wanneer dit gebied overlopen werd en er geen mogelijkheid meer was om de zombies hier weg te houden. In elk geval in een mate waardoor het nog te handelen was en ze haar eten bij elkaar kon scharrelen. De grot was goed weggestopt dus ze kon hier gerust een vuurtje maken en dergelijke.
Yulia was even stil gebleven terwijl ze nadacht. Wel, misschien dat ze wel één ding kon doen voor hem, maar toch. Even haalde ze dan ook diep adem vooral ze haarzelf omdraaide en hem wat onderzoekend aankeek. ''I will go with you tomorrow, untill you're safe out of the woods. You can get a weapon from me and some bullits. But after that you are on your own, I will go back to my cave.'', besloot ze. Daarmee had ze wel genoeg gedaan vond ze. Ze had haar handen op het randje neer gezet, waarna ze haarzelf uit het water drukte en overeind kwam. Ze pakte één van de twee oude handdoeken, hij moest het er maar mee doen, waarvan ze eentje zijn kant op gooide voor als hij straks besloot het water uit te willen. Yulia droogde kort haar haren even voor ze de handdoek rond haar middel knoopte. Nu moest ze eerst droog ondergoed vinden of een vuur aanmaken zodat ze hetgeen kon drogen wat ze nu nog aanhad.

Nate keek even moeilijk, voor hij knikte. ''Sure.'', was zijn antwoord. ''I am not the person to tell you to stay or that you can't come.'', besloot hij. Als ze mee wou, dan moest ze dat doen. Hij ging haar niet tegenhouden. Maar hij had al wel een plan in zijn hoofd en hij wou eerst zover mogelijk weg komen. Maar dan zouden ze ook wapens nodig hebben. Maar die had hij al gezien, dus daar was hij onbewust al mee bezig geweest, dat plannetje hoefde hij haar niet te vertellen. Hij haalde kort een hand door zijn warrige haren vooral hij even knikte. Hij vertrouwde er wel op dat ze hem niet alleen zou laten in dit.. rare kamp. Het was gewoon ziek om te denken dat één man alles toe eigende en even besloot om de wereld te redden. En op wat voor manier. Hij zuchtte even en keek de tent even rond. Er stond niet veel, maar het was genoeg om te overleven. Hij klaagde zeker niet, er bestond een kans dat dit camping bedje het enige bed was wat hij in de komende weken zou krijgen. Hij zou deze nacht dan ook zeker de kans nemen om iets bij te slapen, tot iedereen sliep en er een kans was om weg te sluipen natuurlijk.
Hij keek op toen hij twee stemmen hoorde en Ciara kort daarna de tent weer in kwam. Dankbaar nam hij de schoenen aan. Het waren gewoon simpele boots die zeker van pas zouden komen als ze lange stukken zouden moeten lopen. ''Thanks.'', bedankte hij haar dan ook waarna hij de sokken aan trok en zijn schoenen daarover. Hij strikte de veters goed vast en legde er een dubbele knoop in zodat ze ook goed vast zouden blijven zitten. Hij ging niet vragen hoe ze er aan kwam, hij wou het niet eens weten waarschijnlijk. ''I'm fine.'', verzekerde hij haar. ''Feeling better than I ever did to be honest.'' Wat ze ook met hem gedaan hadden, hij voelde zich beter dan hij ooit gedaan had. ''I have a little weird feeling trough my body I guess, but not in a way you should be alarmed. If you know what I am saying.'', fronste hij toch een beetje bedenkelijk. ''Maybe I should thank them.'', greens hij flauwtjes. Een flauwe grap, goede zet Nate.
Nate schudde zijn hoofd even. ''No differences.'', was zijn antwoord. ''However.'', merkte hij op waarna hij even nadacht over wat hij moest zeggen. Hoe hij het moest uitleggen. ''The zombies didn't eat me.'', besloot hij maar gewoon om van de wal in de sloot te stappen. ''The didn't even pay attention to me in the chaos of the prison, I walked past them and they didn't even look up.'', fronste hij. ''Is that a bad thing?'', vroeg hij toch wel iets bezorgd nu hij het zo uitgesproken had.

Re: O | To the moon and back.

Zelf was hij vergevingsgezind ingesteld. Een les die hij op jonge leeftijd heeft geleerd, want door dingen gelijk los te laten, kon je ook gelijk weer verder met je eigen leven. Velen dachten dat hij daardoor harteloos en kil was, omdat hij niet eens een traan liet als een dierbare was overleden, maar hij had het simpelweg al losgelaten. De dood hoort bij het leven. De dood maakt dat een mens meer gaat leven. En hoe triest het ook mocht zijn, er was niets op deze wereld meer over dat hem nog triestig maakte. "You'd have all the right to do so, if it would make you feel better," antwoord hij. "But think. So you're injected with a vaccine, whether it is against your will or not, doesn't matter. You survive. The whole world opens a bounty hunt to find you. And you promise to help the hopeless. Under any condition you'd desire. You would be able to rule the world. Trade life, for the position to be the king or queen of everything. Don't know about you, but it is quite appealing to me. That guy has the most powerful asset, because he survived. And we don't know what is going to happen to him. There are side effects, guaranteed. We need to find out what they are and what he is capable of before he does. Every vaccine has a small portion of the poison itself. That guy, whether he's going to survive the rest of his life or not, is part zombie," vertelt hij haar. Het is informatie die normaal gesproken tussen de muren van de gevangenis blijft, maar de hele wereld is naar de kloten dus interesseert het hem niet meer. "There are so many outcomes possible, I really need to find that asshole. He probably doesn't even know what is going on. If I know what type of Vaccine they gave him, I'd be so many steps ahead but they didn't told me. The only thing they told me is to take him to the CDC in California when he would survive. One drop of blood and they can make vaccines that makes everyone immune from zombies. That would put humans in favor, we could kill all of the zombies and re-build the world as we knew it, maybe even better. There were innocent people out there, families and lovers. It is a long story about why I give such a fuck about all of this, because really, I used not to even give a damn. About anything. But I just want humans to live. Without this madness. Even though this is just the beginning and not the end of it" vertelt hij haar.
Hij zucht even. Hij schudt zijn hoofd. "Safe? You are living in a cave like a.. I don't know.. Cave man..?" antwoord hij op haar vraag. "It is only a matter of time until they find out where you are" zegt hij. En met hun, bedoelt hij de zombies. "They are evolving. Whether we like it or not. They will become faster, stronger, smarter. Most of all they will be hungry more than ever, " zegt hij kalm. "You can either die here or out there. But I would do anything to prevent that from happening. Do as you wish, return to your cave but do not forget, I warned you"
Hij gaat even kopje onder als zij stil blijft. Onder water is het stil, lijkt de hele wereld niet te bestaan. Even lijkt het dat als hij uit het water komt, dat alles weer zal zijn voordat het zo'n grote ellende was. Hij houdt zijn adem in, zoals hij dat met vele proeven heeft geleerd en komt twee minuten later boven. Hij had gemakkelijk nog een halve minuut beneden kunnen blijven, maar hij had er geen zin meer in. Hij hapt even naar lucht en kijkt naar haar. Hij knikt. "As you wish," glimlacht hij. Hij ademt diep in en uit. Hij kijkt haar na als ze uit het water gaat. Ze heeft haar ondergoed nog aan terwijl hij alles heeft uitgetrokken. Hij zwemt naar de rand en klimt er op. Hij pakt de handdoek, die hij om zijn middel slaat. Hij probeert niet naar haar te kijken, omdat het hem stiekem op windt. Ze komt hem bekend voor.
Hij pakt zijn kleren en loopt het kleine gangetje door naar de grotere ruimte van de grot. Hij legt er zijn kleding neer en kijkt om zich heen. Zijn blik valt op haar spullen, waaronder een tas. Rozmajzl. Die naam heeft hij maar al te goed gekend. Aan het begin van zijn carriere in het leger heeft de beste man hem vaak op zijn kop gegeven. Ze mochten elkaar niet, omdat hun visies op zaken veelal botsten.
Hij draait zich om en kijkt naar Yulia. "Ik ken jou, weet je dat?" vraagt hij haar. "We mochten je nooit aanspreken van je vader. Wie ook maar gedag tegen jou zei, kreeg een aantekening," vertelt hij haar. Hij loopt naar haar toe. Hij kijkt haar recht in haar ogen aan. "Ik heb je toentertijd gedag gezegd, weet je nog? Ik ben het in ieder geval niet meer vergeten, want je lachte terug. En ik werd een week lang voorzien van enkel water en een snee brood bij het ontbijt, lunch en avondeten. Mijn snacks kon ik wel vergeten. Maar je moest lachen. Het was het waard" glimlacht hij. Hij draait zich van haar weg en loopt naar het stapeltje waar hij zijn kleren heeft neer gelegd. Hij droogt zich schuin naar haar toegedraaid af. Ja, dat was de zwaarste week maar tegelijkertijd ook de beste week van zijn leger opleiding geweest. Niet veel later staat hij voor haar met enkel zijn broek aan. Zijn shirt moest gewassen worden, het was vies. Hij heeft zijn blik inmiddels al van haar afgewend en kijkt naar de uitgang. Het begint te schemeren. Het zou niet lang meer duren voordat het donker is. Opnieuw een lange nacht.

Ze knikt als hij haar bedankt. Ze heeft er geen andere woorden voor. Toen ze vanmorgen wakker werd, had ze niet gedacht dat dit alles zo zou lopen. Dat deze vreemde man, haar leven in zou komen en misschien wel haar redding van dit kamp zou zijn. Ze was al een tijdje haar ontsnapping aan het plannen, maar het was gevaarlijk om in haar eentje uit te voeren. Hopelijk bracht ze hem hier niet mee in gevaar. Ze trekt een wenkbrauw op als hij zegt dat hij zich prima voelt.
In haar hoofd somt ze de symptomen op die hij noemt en die ze zelf heeft geconstateerd. Hij voelt zich energiek, beter dan ooit. Zijn lichaamstemperatuur is iets lager en zijn hartslag ook. Ze grinnikt even op zijn flauwe grapje en geeft hem een zacht duwtje tegen zijn schouder aan. Vervolgens vertelt hij haar serieus dat de zombies hem links lieten liggen. "Really?" vraagt ze hem verbaasd. "That's... interesting". Haar hand legt ze op zijn schouder. "I guess you are a lucky man. And that this vaccine worked perfectly fine for you. But we don't know what the side effects are. And you need to know that your eyes are shining. In a not-so-human way" vertelt ze hem. Ze haalt haar hand van zijn schouder en kijkt even voor zich uit.
"I have to introduce you to Franklin and he is probably going to give you a job to do in trade for that he's letting you stay here. Tell him you're a carpenter. He will probably let you build the fence, which can help get us out of here" legt ze uit.
"He's waiting to meet you," Een zucht glijdt over haar lippen.
"We should go in the middle of the night. We'll go quietly, without any noise. We have to go further and head North. That's the only direction that is safe at this time..." vertelt ze. Wat onzin is, want het is nergens meer veilig in deze tijd. Ze staat op en pakt zijn hand. Ze neemt hem mee door het grasveld. Aan de andere kant is de schuur dat Franklin als zijn 'huis' beschouwt. Hij is de enige die daar mag komen. Bij de deur laat ze zijn hand los. Een andere man laat hen binnen en Franklin zit aan een gedekte tafel met eten. "Come on in, my son" zegt hij. De manier waarop hij praat doet haar walgen. "Take a seat" glimlacht Franklin. Ze maakt aanstalten om te gaan. "Darling, join us and sit down" commandeert hij haar. Ze zwijgt, knikt enkel en neemt plaats aan de tafel. Franklin zit aan het hoofd, hij wijst Nathaniel de stoel tegenover haar aan. Er staat een maaltijd op tafel, klein maar simpel. Aardappelen met wat vlees en zelfverbouwde groenten. Tegenwoordig was het zeldzaam. Het is een hele tijd geleden sinds zij een fatsoenlijke maaltijd heeft gehad.
"My girl says your name is Mike Rayes and you're healthy and well. Please tell us more about yourself? What are your skills?" zegt Franklin. In haar achterhoofd denkt ze enkel I'm not your girl, asshole. Ze zwijgt, wijselijk. Ze neemt een slok van het glas water dat er staat. Ze kijkt naar Nathaniel. Hij is belachelijk knap. Hopelijk ging dit gesprek aan tafel goed en loopt het niet uit de hand.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde heel even haar schouders op. ''Being a cave man is fine for me.'', had ze geantwoord. Als het haar veilig hield, waarom niet? Ze ging er wijselijk maar niet op in, omdat dat weer zo'n discussie was. Ze deden beide duidelijk andere dingen om te overleven. Ze haalde een hand door haar natte, blonde haren en knoopte de handdoek iets beter vast, zodat ze haar bh en slipje veilig uit kon trekken. Ze hing de dingen over een tak die vlakbij het vuur opgezet was, zodat ze haar kleding kon drogen. Nu moest ze enkel droge kleding zien te vinden en daarom hurkte ze ook neer, waarna ze door wat spullen rommelde. Iets wat onderbroken werd doordat Max ineens opmerkte haar te kennen. Fronsend keek ze dan ook weer op en was ze overeind gekomen terwijl ze met een hand haar handdoek nog beet hield. Het ding zag er niet meer uit, maar ze had niet echt zin om naakt voor een vreemde man te staan.
Haar lippen vormden al snel een 'O' toen hij met zijn uitleg begon, waarna ze inderdaad iets herinnerde. ''I don't remember much from that time. But I know my father was a man proud of his products, even me.'', antwoordde ze vervolgens. ''So I don't remember smiling at you, I am sorry. However I remember someone stealing a cookie from me and I have the small suspection it was you then, since nobody really came close as you say.'', wist ze toch met een kleine glimlach uit te brengen. Het zou verklaren waarom hij geen recht meer had gehad op snacks zoals hij gezegd had. De glimlach was ook snel weer weg, gewoon omdat het geen tijd was om te glimlachen en ontspannen, was het? Yulia had haar ogen neer geslagen toen Max zich omkleedde, hoewel ze onbewust toch een beetje gespiekt had en ze voelde zich ook meteen betrapt door haarzelf. Daarom wendde ze haar hoofd nog iets af en haalde ze even diep adem.
Yulia beet even op haar onderlip omdat ze zich wel een beetje ongemakkelijk begon te voelen. Normaal zou ze er niets om geven omdat ze altijd alleen was geweest. Maar ze was nu in gezelschap van iemand anders, dus ze kon niet even in haar blote kont ergens gaan zitten terwijl ze wachtte tot haar kleren droog waren. Ze kon zo snel even geen droge kleren vinden en dat was niet ideaal. Ze moest het ergens hebben liggen, of ze was het de vorige keer gewoon vergeten mee te nemen, er was met de tijd wel wat stuk gegaan namelijk. Of dat nog niet alles was kon ze de warmte naar haar hoofd voelen stijgen bij die schaamte.

Nathaniel fronste even bedenkelijk toen Ciara hem liet weten dat zijn ogen een niet-menselijke twinkeling hadden. ''Maybe I am turning in een zombie.'', glimlachte hij flauwtjes. Als dat zo was, was hij allang een zombie geweest dus dat was gewoon wederom een flauwe, ongepaste grap. Nate had gewoon een luchtig karakter, zelfs wanneer de halve wereld een zombie was of dood was. Meer dan de helft zelfs, er leken niet veel mensen meer over te zijn. Ergens kon hij dus ook wel begrijpen waarom mensen waanzin ideeën krijgen. Wie wou er nou uitsterven? Dood gaan op zich. Het was een natuurlijk iets om nakomelingen te willen, goedschiks of kwaadschiks. Ziek misschien, maar goed. Hij was gelukkig niet zo wanhopig. Het was ook helemaal niets voor hem om iemand te dwingen tot iets. ''That was a bad joke, I'm sorry.'', verontschuldigde hij zich toen hij zich bedacht had dat er daadwerkelijk mensen ten val waren gekomen aan de zombies of zelf in één waren veranderd. ''But I honestly don't know what they did to me, nor that I know the effects.'', bevestigde hij nog een keer.
Heel even was het stil gebleven toen Ciara ineens mededeelde dat die Franklin op hen zat te wachten. Verbaasd had hij haar even aangekeken. ''Alright, I suppose that was to supect tho.'', mompelde hij. Hij zat er helemaal niet op te wachten omdat hij die man niet vertrouwde om één of andere reden. Los van hetgeen wat Ciara hem dan al verteld had. Hij was overeind gekomen en had zich mee laten lijden door de blondine terwijl zijn ogen de omgeving even tot zich namen. Nu ze hem zo voort trok aan zijn hand, hoefde hij niet op te letten voor hij liep en kon hij even rondkomen. Tot zijn aandacht weer voor zich gericht werd toen ze een gebouwtje naderde. Heel even keek hij bedenkelijk omhoog voor zijn eigen walging ook omhoog kwam door de begroeting die hij kreeg. 'Son' was niet bepaald een woord wat hij wou horen van iemand die niet veel ouder was dan hemzelf. Er liep dan ook een rilling over zijn rug, maar hij zweeg en knikte enkel even. Hij moest geen aandacht trekken, precies zoals Ciara hem gezegd had. Hij nam het maar voor lief.
Nate was op een stoel gaan zitten en keek even naar Ciara die voor hem plaats nam, vooral zijn aandacht naar Franklin ging. Door de vraag die hij stelde. ''I was a carpenter.'', was zijn simpele antwoord dan ook. ''I was captured by some idiots and made my escape, and now I am here.'', schokschouderde hij alsof het niets was. Anders zou het niet verklaren waarom hij op blote voeten rond had gelopen. ''So I can help you with the defences of your gate, if you like.'', besloot hij zelf alvast voor te stellen. Elke idioot wou veilig blijven van de zombies, er was geen reden om hem niet te geloven vond hij.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht als ze over het koekje begint. "I hoped you wouldn't have remembered that..." grijnst hij zijn tanden bloot. Hij was vrij snel gewend aan de manier waarop de wereld veranderd was. Hij had de keuze om depressief en gefrustreerd te zijn, boos te zijn op de hele wereld of om positief te blijven. Zijn karakter is geneigd om naar dat laatste te gaan. Zo is hij. Hij kijkt naar haar lippen en verdrinkt bijna in haar ogen.
Hij loopt naar haar toe met zijn handdoek. "I know your father was a difficult man. I'm sorry that he's gone" zegt hij kalm. Hij probeert zijn ogen van haar af te houden. "Here, take it" zegt hij. Hij geeft haar de handdoek, terwijl hij probeert om niet naar haar lichaam te kijken. Hij gaat bij het vuur staan en houdt zijn handen ervoor. Het is lang geleden sinds hij zulke warmte heeft gevoeld. Het vuur danst en spettert. Hij schudt zijn hoofd even. Hoe heeft hij zo stom kunnen zijn dat hij Nathaniel kwijt is geraakt? Hij kijkt op zijn horloge. Het is zo ver in de technologie dat het bestand is tegen water. Het is verbonden met alle satelieten van de hele wereld. Het traceerde hem met de GPS en Nathaniel ook. Hij wist dat het gevaarlijk was, want GPS kon gehackt worden en wie wist of iemand het op hem gemunt had. Hij moest Nathaniel vinden voordat iemand anders hem vond.
Hij kijkt over zijn schouder naar haar. "You are the last thing I expected to happen today. I guess I am a lucky man,". Hij zegt vrijwel altijd wat hij denkt. Hij gaat naast haar zitten. "I know that it is not easy. But I'm sure you have a beautiful smile"

Ze had gelachen om zijn flauwe grapje, en tegelijkertijd gehoopt dat het niet echt zo was. Als het zo zou zijn, dan was het vaccin maar tijdelijk goed. Het zou het dan alleen maar uitstellen, voordat de rest van het lichaam veranderd in een monster. Een virus dat alles kapot maakte. Waardoor iedereen moest vechten voor zijn of haar leven. Het was doden of gedood worden. Er zat daar niks tussen, het was erg zwart op wit. "No one knows what the effects are or what they were doing at the labs. Except for the soldiers in the highest ranks. But the soldiers are probably all dead and every single system is probably down.."
Ze had met haar ogen gerold toen Franklin niet naar haar keek, wanneer ze haar 'my girl' noemde. Ze was helemaal niet Franklins meisje. Ze was niemands meisje. Een paar weken geleden was ze nog de vriendin van Taylor, maar deze was voor haar ogen veranderd in een zombie. Een beeld dat ze maar moeilijk van haar netvlies kon krijgen. Al was hun relatie niet de leukste, het was moeilijk om te verwerken. Gelukkig had Nathaniel haar hint begrepen om zijn gedrag te accepteren. Om zogenaamd naïef te zijn. Dat dachten veel mensen ook van haar, dat ze naïef was. In de ziekenhuizen vonden ze haar te dom om arts te worden, al studeerde ze er wel voor. Al een jaartje. Een opleiding waar ze niet meer mee verder kon door deze ellende.
"Well, ain't it our lucky day" glimlacht Franklin. "It's great to have you here, Mike. Eat, you'll need the energy when you are going to work on the fences tomorrow" knipoogt hij. Hij heft even zijn wijnglas en drinkt er gulzig van. Ze nipt voorzichtig van haar glas water. Ze zwijgt. Vrouwen mogen niet praten van Franklin, tenzij hen iets wordt gevraagd. Ze neemt een hapje van het vlees. Het smaakt goed, vergeleken met de havermout met fruit die ze dagelijks voorgeschoteld krijgen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia rolde heel even met haar ogen. ''I do, believe me. It where my grandmothers chocolate cookies and you stole one without even asking. I cried my lungs out.'', liet ze hem maar weten. Ze was veertien geweest, al dan niet jonger. Logisch dat ze gehuild om haar koekjes, je moest gewoon van een meisje haar koekjes afblijven. Simpel als dat. Het was meer dan logisch geweest dat haar vader niet te spreken was geweest van Max en hem schijnbaar dus ver uit haar buurt had gehouden. Haar vader was altijd te beschermend over haar geweest en waarom wist ze niet eens, ze had nooit echt een band gehad met haar vader in tegenstelling wat mensen dus schijnbaar altijd gedacht hadden. Zelfs, Max te horen aan zijn woorden... Yulia zuchtte zachtjes even vooral ze verbaasd opkeek toen ze een tweede handdoek in haar handen gedrukt kreeg. Wel, misschien kon ze die over haar benen leggen straks, om een beetje warm te blijven terwijl haar kleren wat droogden bij het vuur. Dan kon ze die snel genoeg weer aantrekken.
''My father was a horrible man, and he got what he deserved.'', antwoordde ze. ''I don't miss him, ever.'', reageerde ze toch een beetje fel. Ze bedoelde het heus niet zo om Max vervolgens een slecht gevoel te geven. Maar haar vader was gewoon een verschrikkelijk man geweest en dat mocht ze best duidelijk maken. Los van het feit dat hij niet goed was geweest voor Yulia, behalve met haar pronken dan, was hij ook niet iemand geweest die je tegen wou komen omdat hij dus mee had gewerkt aan die vaccins en sommige waren fout gegaan volgens het boekje. Heel erg fout, gruwelijk fout. Het was net alsof je een horror-verhaal aan het lezen was zodra je dat boek opende. Ze zweeg er echter over omdat ze Max niet nieuwsgierig wou maken naar het notitieboekje, ze had hem amper zelf nog doorgelezen, misschien stond er wel iets in wat ze misschien wel helemaal niet met anderen wou delen. Of kon delen. Daar moest ze eerst zeker van zijn voor ze kon besluiten het met anderen te delen.
Yulia was op een boomstam gaan zitten die als een soort bankje moest dienen en daarbij had ze de tweede handdoek ook maar gewoon over haar benen gelegd, om te voorkomen dat haar schenen zouden verbranden bij het vuur. Ze stopte haar blonde lokken weer achter haar oren en schudde haar hoofd even bij het compliment dat ze kreeg. ''You know I was supposed to have a huge crush on you as a little girl, do you?'', wierp ze zijn kant op. ''I already am a few year on my own, so don't blame me for not reconizing you untill you reconized me.'', glimlachte ze toch even kleintjes. Hiermee wou ze niet zeggen dat ze nog steeds een crush op hem had, maar ze vond het waard om te delen omdat het een stomme gedachte was. Grote kans dat ze wel op meer een crush had gehad, waar ze niets meer van wist of zo.

''I suppose we are touching in the dark then. I hope what you are doing then, with wanting to go with me.'', merkte hij toch wel een beetje bezorgd op. Het was niet zo dat hij iemand anders pijn wou doen om eerlijk te zijn. Hoe hij ooit in het leger was beland, was hem nog een raadsel want hij was best een softie vergeleken met andere soldaten. Nate gokte zo dat hij gewoon goed was geweest in wat hij deed en dat ze hem daarom een rank hadden gegeven. Hij was beter met zijn mond, door middel van het roepen van commando's dan daadwerkelijk iemand het leven te ontnemen. Hij was slim, dat zeker en hij had ook geen schaamte om dat zelf te erkennen. Ze hadden hem nodig gehad om te plannen, te observeren en een tactiek te bedenken die zou werken tijdens de missies.
Het stond hem niet aan hoe Franklin op hem reageerde. Als het maar goed was in zijn eigen voordeel gokte hij zo. Daarom keek hij ook even naar de man en vervolgens naar zijn bord. ''I'm sorry, I suppose I am still very tired of the long run I had in order to get away. I hope you don't blame me if I'd like to eat in the place Ciara showed me, up that I can go to bed right after that?'', besloot hij maar waarbij hij al overeind was gekomen zodat hij Franklin niet echt een keuze gaf. Als hij hier nog langer moest zitten zou hij zich alleen maar opwinden en daarom was het het beste om te doen alsof hij erg moe was en amper overeind kon blijven zitten. Laat staan staan. Hoewel hij heus wel moe was, was dat niet de oorzaak dat hij niet wou blijven om te eten.
''Sure, Rest. You need your rest.'', knikte Franklin dan ook waarna hij even gemaakt, dankbaar glimlachte. ''Can you show me the way back, Ciara?'', vroeg hij vervolgens, terwijl hij zijn bord van tafel had gepakt en de stoel ook aan had geschoven met zijn voeten. Het was meer een soort hint dat ze met hem mee kon komen. Hij ging haar hier niet alleen achterlaten en daarbij was hij niet van plan om morgen eerst aan een hek te werken voor hij weg kon. Hij had al een plan en daarvoor hadden ze gewoon even tijd nodig. Hij zou het haar zometeen wel uitleggen en afwachtend had hij haar dan ook aangekeken.

Re: O | To the moon and back.

Hij lacht om haar woorden. "I'm so sorry. I didn't know they were your favorite" plaagt hij haar. Hij wrijft met zijn handen over zijn armen. Het was fris geworden, maar zijn shirt was smerig en kon hij niet meer aan. Hij pakt zijn jas en trekt deze aan. Hij gaat naast haar op de boomstam zitten en kijkt naar het vuur. Het verwarmt hen beiden. Hij mag van geluk spreken dat hij haar is tegengekomen en dat zij hem heeft gered. Waarom zij hem heeft gered is hem een raadsel, er moest toch een reden zijn waarom zij haar grot had verlaten.
"I know. I can understand you have your reasons" antwoord hij. "We all have our reasons" Hij staart naar het vuur. Vuur had een manier van bewegen, alsof het een verhaal leek te vertellen. In een soort van geheimtaal. Vuur fascineerde hem. Zombies waren niet bang van vuur. Ze liepen er door heen, en het kostte hen hun leven. Door alle jaren heen was hij veel te weten gekomen en had hij zijn kennis wijselijk voor zich gehouden. Dat overlevingsmechanisme had hem tot hier gebracht. Daar draait dit alles om. Om overleven. Alleen was dit iets anders dan een tijdelijke legermissie, waar op het einde een lang verlof stond te wachten gevuld met verre reizen en fijne vakanties. Hij had zoveel van de wereld gezien en had graag meer gezien. En dan niet op de manier zoals de wereld er nu uit ziet.
Vanaf het eerste moment dat hij in de gevangenis werkte, was het duidelijk dat de proeven die ze er deden niet bepaald humaan waren. Het was strikt geheim en het kostte meer levens dan dat het iets goeds was. Het project werd gefinancieerd door een groep miljardairs, met als voorwaarde dat zij als eerste het werkende vaccin zouden krijgen. Daarom moest hij Nathaniel hebben. Anders ging de hele wereld behalve die rijke eikels eraan. En het laatste dat hij wou, was daar voor verantwoordelijk zijn. Want al was zijn functie niet eens een ding meer nu de wereld aan het aftakelen was en de mensen aan het sterven waren, voelde hij zich aangesproken om de verantwoordelijkheid te nemen. Hij wist immers veel. Misschien teveel.
"Well, I don't blame you. It has been quite a while, after all" glimlacht hij. Hij kijkt naar haar, wend zijn blik van het vuur af. "You for sure caught my eye," geeft hij toe. Hij glimlacht even zijn tanden bloot. "And look at you now. You are even more beautiful now,"


"I've got nothing to lose," had ze hem zacht toegefluisterd. Haar voorgevoel zei dat Nathaniel heus wel wist wat hij deed. En inderdaad, ze heeft niks te verliezen. Of ze nu naar links of naar rechts zou draaien, het lot waar zij in geloofde, stond allang geschreven.
Eenmaal aan tafel hing er een tikkeltje nerveuze sfeer. Franklin knikte, maar het was te merken dat het hem totaal niet aan stond, dat deze gast aanwezig was. Voor hem was Nathaniel een indringer, misschien wel een gevaar. Hij is jaloers, omdat Nathaniel naar Ciara vraagt. Ciara wacht de orders van Franklin af. Niet tegen hem in gaan was de beste manier om problemen te voorkomen.
"You heard the man. Show him the way back. I'll see you first thing in the morning, young lady" zegt Franklin. Ze knikt, staat op en loopt voor Nathaniel uit naar zijn tent. Ze houdt de tent voor hem open en loopt vervolgens achter hem aan naar binnen.
Ze gaat op het bed zitten. Voor zover je het een bed kan noemen, dan. "You're on to something, aren't you?" vraagt ze. Met een nieuwsgierige blik kijkt ze naar hem op. Ze kenden elkaar dus van de gevangenis. Zou hij haar ook kennen van de foto's van haar modellenwerk? Franklin wist het wel, en was daarom zo "zuinig" met haar, zoals hij het noemde. Ze kijkt naar Nathaniel. De aantrekkingskracht die ze naar hem toe voelt, is ongewoon. Misschien is het iets in zijn nieuwe natuur dat ervoor zorgde. Ze duwde het weg, ontkende het bestaan ervan. Al was haar hart wel sneller gaan slaan nu dat hij hier was.

Re: O | To the moon and back.

Yulia haalde haar schouders op. ''It was him or me.'', liet ze hem maar weten. Daarmee had ze meteen een stille hint gegeven dat ze er zelf voor had gezorgd dat die man niet meer op de aarde rondliep, maar goed. Haar toon gaf meteen al aan dat ze er verder ook niet over wou praten. Het was verleden tijd en ze had geen spijt van haar keuzes, alles behalve.
Omdat Yulia zich bemoeid had met Max zijn situatie, had ze geen tijd meer gehad om iets te eten te regelen. Dus ze moesten het er maar mee doen. Maar haar buik protesteerde toch wel lichtelijk, niet dat het geluid maakte maar ze kon wel voelen dat ze de afgelopen dagen iets te weinig had gegeten. Heel even haalde ze dan ook diep adem, waarbij ze haar benen iets optrok en haar armen rond haar knieën legde. Daarnaast wist ze ook dat Max gelijk had gehad; deze grot ging haar niet eeuwig beschermen en hoewel ze wel een andere uitgang had, betekende dat niet dat er geen mogelijkheid bestond dat ze hier uiteindelijk tóch binnen kwamen wandelen. Ze waren dom misschien, maar ze waren wel dusdanig ontwikkeld dat ze gewoon overal doorheen probeerden te lopen. Voor wat voor reden dan ook... Of ze gewoon dom waren, of daadwerkelijk aftastte om te zien of ze er langs konden lopen. Wie zou het zeggen. Ze had nog niet eens een kwart van haar vaders journal gelezen, daar stond genoeg informatie in maar het was veel om te slikken en niet altijd even goed te begrijpen. Yulia zat dus nog in het begin stadium om daadwerkelijk te begrijpen wat er aan de hand was, maar ze wist wel wat er gebeurd was.
Uiteindelijk was ze overeind gekomen en bij de boomstam vandaan gelopen om enkele oude dekens bij elkaar te pakken. Meer dan dat had ze helaas niet. ''It is almost creepy to think I caught your eye, you where at least five years older.'', wierp ze hem toe. ''Or maybe is it because I am almost as stubborn as you are? Because that's one thing that is clear to me, after this evening. That you are stubborn and willing to go great lenghts to make sure you achieve whatever you have in that head or yours.'', had ze hem toegesproken terwijl ze met de dekens terug gelopen was naar het vuurtje. Ze zou zich haast schamen om het voor te stellen, maar echt veel keuze was er niet in haar beleving.
''You're cold.'', merkte ze op. ''Not only your shirt is wet, the rest is also because you have been sweating after you run from those explosions.'', verklaarde ze maar iets nader. ''So I suggest you take it off again and put it by the rest, so that it can dry poperly at the fire.'', gebood ze hem toe maar terwijl ze een deken naar hem uitstak. De ander had ze rond haar schouders geslagen, dat was beter dan enkel een oude handdoek, hoewel die ook nog veilig rond haar lichaam gewikkeld was. ''And I suggest that we keep eachother warm to get through the night without blue toes and maybe worse than that.'', mompelde ze er nog achter aan zonder hem verder aan te kijken. Wat een situatie! Maar de nachten waren erg koud, dus het was misschien nog wel beter om samen te zijn ook. Dat gaf meer mogelijkheden om er zonder pijnlijke tenen doorheen te komen.

Nate had Franklin bedankt dat hij gewoon mocht rusten en omdat hij toestond dat Ciara hem terug naar zijn slaapplek zou brengen, onder het mom dat hij het anders niet terug zou vinden. Iets wat niet gek was als je er net was, maar Nate wist prima waar hij liep. Hij had al genoeg gezien om die hele kamp nauwkeurig in zijn hoofd te hebben en precies te weten waar hij zijn voeten neer zette. Dat was misschien ook wel nodig als ze veilig van deze plek vandaan wouden komen. Maar daarvoor waren ook nog wat andere dingen nodig, maar dat ging ook wel goed komen. Daarnaast begon het langzaam donker te worden, dus ze moesten actie hebben als ze deze nacht weg wouden zijn. Hij wou geen moment langer blijven ook!! Alles aan dit kamp gaf hem de kriebels en zijn gevoel zei dat het er alles behalve veilig was; dat het luisteren was of anders gewoon simpelweg je eigen graf graven zodat ze je uit de weg konden ruimen. Hij snapte heus dat mensen wanhopig waren, maar een dictatuur beginnen was niet nodig in zijn beleving. Mensen moesten juist samenwerken, niet anderen overheersen en de leiding maar nemen omdat ze toevallig iets sterker waren. Niet bij definitie slimmer, dat bewees Franklin wel.
''I am.'', was zijn antwoord geweest nadat hij zijn bord op een klein tafeltje neer had gezet. Hij had wat kleren zien liggen en een dikke jas daarvan aan Ciara gegeven. ''The nights get very cold outside, so better to be sure you can keep yourself warm.'', verklaarde hij maar. Zelf trok hij ook een jas aan en keek hij heel even om zich heen. De reden dat hij zijn eten mee had genomen, was omdat hij het bestek ook mee had kunnen nemen. Waaronder het steakmes dus. Het was misschien bot, maar scherp genoeg om zichzelf te kunnen verdedigen. Of om zijn plan uit te voeren dan toch.
Bemoedigend glimlachte Nate even. ''Everyone is eating, so it is best to move quickly.'', verklaarde hij maar waarom hij zo gehaast bezig was. ''Just follow my lead and try not to make any noice, whatever happends, alright?'', gebood hij haar. Het fijne was dat deze tent verder naar achteren stond. Er liepen twee mannen in dit deel van het kamp, om de boel veilig te houden. ''Let's go. In the city we can get stuff, nobody will ask any money for it.'', probeerde hij een flauw grapje te maken. Stelen was het niet meer immers. Hij had haar overeind geholpen en zijn mes gebruikt om een ander gat te maken aan de achterkant van de tent. Hij was Ciara voor gegaan en had haar hand beet gepakt toen ze ook buiten de tent stond, zodat hij haar met zich mee kon leiden. Zo stil als hij kon sloop hij dan ook langs de bomen die hier stonden en was hij uiteindelijk blijven staan. Hij maakte kort een gebaar dat ze stil moest blijven, waarna hij haar kort achter had gelaten. Nate had er in deze situatie helemaal geen problemen mee om zijn mes in de hals van de beste man te stoppen en daarmee zijn wapens af te nemen. Alles ging stil en zonder problemen.
Nu was het een kwestie om tussen een zwak stuk van het hek door te sluipen zonder gezien worden en dan rennen tot ze niet meer konden. Dat was precies wat hij dan ook deed, terwijl hij Ciara haar hand niet losliet. Ze had met hem mee willen komen en nu voelde hij toch een zekere verantwoordelijkheid voor haar. Ze zouden wel een schuilplek vinden, daar kwam zijn leger-opleiding weer van te pas.

Re: O | To the moon and back.

Uit haar woorden kan hij opmaken dat ze ooit voor een moeilijke keuze heeft gestaan. Het zou hem niet verbazen als ze haar eigen vader heeft vermoord. De beste man wou zijn vaccins op iedereen uit proberen, of ze het nu wilden of niet. Er waren genoeg onschuldige mensen die tegen hun wil in werden ingeënt door hem. Hij wou toentertijd ook een vaccin bij Maximiliano toedienen, maar hij werd door een hogere legerbaas verplaatst naar een andere basis. Vrijwel meteen nadat het gezegd werd. Hij was er enorm dankbaar voor geweest. Een flash back die voor zijn ogen verscheen. Even zwijgt hij. Hij kijkt op het horloge dat hij om heeft. Het stipje dat Nathaniel moet voorstellen, beweegt. En de afstand is een paar kilometer groter.
Het is aan haar te zien dat ook zij het koud heeft gekregen. De nachten waren nog kouder dan de dagen. Over een paar weken zou een fijner seizoen van start gaan. Het was echter nog de vraag of ze het tot zover zouden schoppen. Of hij daadwerkelijk de wereld kon redden, zelfs als hij Nathaniel zou kunnen vinden. Voordat hij gevonden werd. Maximiliano was alles kwijt waar hij van hield. Dat maakte dat hij niks te verliezen had, en bereid was om mijlenver te gaan.
Hij schudt zijn hoofd en lacht. "I just considered you a beautiful girl. And look at you, a beautiful woman now" complimenteert hij haar. Toentertijd had hij expres geen moves gemaakt. Hij maakte nooit een vrouw het hof. Hij heeft al jaren geen relatie gehad, op een paar scharrels na. Hij ontkent het bestaan van diepere gevoelens, hij ontkent het bestaan van liefde. Het leven heeft hem hard gemaakt.
"Looks like we got some things in common after all" glimlacht hij scheef. "When I began at the army, I took an oath where I promised I'd do whatever it takes to protect this country. I have to do what needs to be done. That's all" vertelt hij haar. Hij heeft een rommelige carriere achter de rug, maar het heeft hem wel een betere agent en soldaat gemaakt. En nu lieutenant. Zouden er nog andere soldaten in leven zijn, waar hij altijd mee werkte? Iedereen op de basis was eraan gegaan, behalve hij en Nathaniel. Dat was zoals het er nu uit zag.
Hij knikt. Hij trekt zijn kleding uit. Op de legerbasis zaten ze ook veilig, met schone kleding en wasmachines. Genoeg eten en water. Dat was nu een vergane luxe. Hij legt al zijn spullen bij het vuur. Hij schaamt zich niet voor zijn lichaam en hoe hij eruit ziet. "Don't worry. I don't bite" zegt hij kalm, met een glimlach. Hij neemt de dekens uit haar handen en legt het dikke deken op de grond naast het vuur. Hij gaat er op liggen en wacht tot zij zich bij hem voegt. Hij legt de deken over hen heen en draait zich op zijn zij. Hij laat haar ook op haar zij liggen en slaat zijn arm om haar heen. Ze heeft een klein, tenger figuur en hij is lang, breed en gespierd. Het was een groot contrast, maar het was fijn om de warmte van haar lichaam te voelen. Hij zwijgt wijselijk. Dit was niet het moment om iets te zeggen. Morgen weer een nieuwe dag. Morgen zou hij Nathaniel vinden. Koste wat kost.

Het kamp waar zij de afgelopen weken was gebleven en dat haar thuis was geweest, waar ze bevriend is geraakt met een aantal meiden en Franklin steeds gekker zag worden. Hoe krankzinnig het ook was om te denken, ze was wel veilig geweest in al die tijd. Al was het niet veilig, omdat Franklin dingen deed tegen ieders wil in. Misschien was het egoïstisch om te gaan, maar het feit dat de andere meiden niet wilden ontsnappen toen zij dat had voorgesteld, maakte dat zij meegaand was tegenover Nathaniël. Als ze dan toch moest kiezen tussen deze rare cult van Franklin of mee gaan met een knappe soldaat die in de gevangenis zit, veroordeeld om een complexe situatie waar niemand ooit iets over wou zeggen. Het gerucht ging dat hij onschuldig was, maar of het waar was wist ze niet. Dat was nu niet relevant. Het was de apocalypse. Iedereen begon op 0, ongeacht hun verleden.
Ciara trekt het zwarte leren jasje aan. Het is iets te groot, maar dat maakt niet uit. Ze knikt. Ze zwijgt, dit is niet het moment om te praten. Ze kijkt naar hoe hij de tent open maakt en haar meesleurt. Alles gebeurt snel en zij laat het gebeuren. Ze had nog gelachen om zijn flauwe grapje.
Ze houdt zijn hand stevig vast en hoe verder ze van het kamp geraakten, hoe sneller ze begonnen te rennen. Gelukkig waren er aan deze kant geen vallen, omdat Franklin ervan overtuigd was dat een god hen beschermde. En dat er geen zombies naar hun 'heilige' kamp zouden komen.
Ze weet niet hoe ver ze blijven rennen, er lijkt geen einde aan te komen. Gelukkig heeft ze een goede conditie. Voor al deze ellende ging ze iedere dag een uur hardlopen in het park. Zo begon ze haar dag, om haar hoofd leeg te maken en enigszins te ontspannen. De wereld waarin haar leven bestond uit hardlopen, werken en af en toe een modellenklus doen, was verdwenen. Maar de vaardigheden, die kwamen nog goed van pas. Ze zouden ongeveer een uur hebben voordat ze klaar waren met eten in het kamp, waarna de hel zou los breken en Franklin naar hen op zoek zou gaan. Ze moesten zo snel mogelijk en zo ver mogelijk verdwijnen. Ze stopt even met lopen als ze langs een autoweg komen. In de berm staat een SUV. Ze wijst er naar. Als het klopte wat hij zei en de zombies hem links lieten liggen, dan kon hij zonder zorgen kijken of de auto leeg was. En de zombies doden met het mes dat hij bij zich had. En dan, dan konden ze mijlenver weg gaan met de auto.

Re: O | To the moon and back.

Yulia glimlachte even en schudde haar hoofd. ''I was maybe fifteen, that means you where twenty. That's a big difference and a bit creepy.'', wist ze met een lachje uit te brengen. Het was een gek idee om te denken dat ze daadwerkelijk een kinderlijke crush op hem had gehad en hij dus ook naar haar had gekeken. Maar dat was toen geweest en had geen enkele betekenis in de toekomst gehad, voor zover zij wist dan toch want anders had ze hem wel herkent eerder. Wat de jaren met iemand konden doen, was ongekend. Zelf was ze opgegroeid, maar Max was ook zeker nog wel gegroeid. Op bepaalde plekken letterlijk te zien aan zijn spieren dan toch. Wat niet gek was als je als soldaat had gediend en daarna in een hogere rang. Een goed, sterk lichaam was nodig om te kunnen overleven, daar was ze het dan ook zeker mee eens. Ze was niets voor niets zo slank als ze was, maar ze had genoeg kracht in haar lichaam zitten om te kunnen overleven. Het was gewoon niet te vergelijken met een man dan toch. Maar schamen voor haar lichaam deed ze niet, enkel een beetje voor de situatie op zich en dat ze dit daadwerkelijk voor had moeten stellen.
''All soldiers make that commitment and I think most want to live up tot hat commitment. Nobody blames you for doing what you do. Whatever that may be, even if that means you really need to chase that Nate-guy.'', merkte ze maar op. Ze ging hem niet tegen houden, zeggen dat het verkeerd was of wat dan ook. Ze deden allemaal dingen om te overleven, dingen die ze goed achten en weliswaar ook wel met een hoop dat de wereld weer zou beteren van deze ellende. Zelfs Yulia hield die hoop, gokte ze zo. Al zou ze dat niet geheel hardop toe geven dan toch.
Yulia had haar blik afgewend toen Max inging op haar woorden, anders had hij het gewoonweg nog kouder gekregen dan hij het al had gehad. En het feit dat hij ook nog zei dat hij niet zou bijten, maakte dat ze toch een zekere warmte naar haar wangen voelde stijgen. Blozen was het laatste wat ze wou! Ze moest dan ook even diep adem halen voor ze het lef had om haar oude handdoek bij de rest van het spul te leggen, zodat het goed kon drogen allemaal. De handdoek was klam en dat maakte ook dat ze het kou kreeg. Yulia was eerst op haar knieën gaan zitten, voor ze haarzelf goed had gepositioneerd voor Max. Hoewel het niet veel nut had, had ze toch haar armen veilig voor haar lichaam gevouwen terwijl ze de deken een beetje beet hield, zodat die niet van haar schouders zou afschuiven.
''You're poking me.'', (sorrynotsorry haha)wist ze na een tijd zwijgen uit te brengen. Ze had het liever niet willen zeggen, maar hij kon op z'n minst proberen bepaalde lichaamsdelen in controle te houden?

Nate had Ciara haar hand voor geen moment los gelaten en zelfs toen ze reden voor praktisch hun leven, liet hij haar nog steeds niet los. Hij zou niet willen dat ze zou vallen en dat er bloed zou vloeien. Dat zou enkel maar zombies aantrekken en door haar met zich mee te trekken, kon hij ook zorgen dat ze overeind bleef. Het wapen wat over zijn rug hing, hield hij op z'n plek met zijn andere hand, door de band stevig beet te houden. Ze renden het woud in en bleven ook rennen; door de bosjes heen, langs rijen van bomen en gevallen boomstammen. Ze moesten hun lichaam tot het uiterste dwingen want niet alleen had Nate mensen achter zich aan, hij had Franklin nu ook zijn vijand gemaakt en dat maakte dat ze vanaf nu extra op hun hoedde moesten zijn. Maar het was het waard, hij weigerde iemands experiment of gevangene te zijn. Dan maar rennen voor zijn leve en zorgen dat hij zo ver mogelijk weg kwam, om hoogstwaarschijnlijk een eenzaam bestaan te leven. Maar als dat alles was tegenover de andere keuzes, dan zou hij het met alle liefde doen en zorgen dat hij gelukkig werd voor zolang het kon duren.
Uiteindelijk minderde hun pas iets, tot ze een looppas hadden bereikt. Hij moest heel even enkele keren diep adem halen, voor hij zijn ademhaling weer op pijl had. Hij had een conditie, maar dat betekende niet dat hij niet buiten adem raakte als hij langere tijd moest rennen. Een glimlach sierde hem even, vooral wegens het idee dat ze zonder kleerscheuren weg waren gekomen. Ze hadden een autoweg bereikt en er stonden genoeg leegstaande auto's, maar toch volgde hij Ciara haar aanwijzing richting de SUV. Hij gokte zo dat het beter was om even met gebaren te werken, tot ze er zeker van waren dat de omgeving veilig was. Hij keek even om zich heen, voor hij zich dwong haar hand los te laten. Hij pakte een handwapen wat hij ook mee had gepikt en gaf dat aan haar met een bemoedigende glimlach. Als het nodig was, moest ze het zeker gebruiken. Hij hoopte van niet want het leek rustig te zijn. Zombies leken vooral op plekken af te gaan waar eten te halen was, menselijk eten, maar dat was hier niet het geval.
Nate was richting de SUV gelopen en controleerde even of er niets in te vinden was, zodra dat niet het geval bleek, had hij gevoeld of de deur open was. Hij was op de bestuurdersstoel gaan zitten en rommelde even door wat kastjes heen voor hij een reserve sleutel vond. Hij wuifde naar Ciara om aan te geven dat ze kon komen, dan konden ze inderdaad heel snel en heel ver weg komen. Ze konden benzine van andere auto's afnemen, er waren vast nog wel tankstations etc. dat kwam wel goed. Als ze op een veilige afstand waren, zouden ze wel zorgen dat er extra tanks in de kofferbak kwamen te liggen, zodat ze snel benzine zouden hebben als dat op was.