O | To the moon and back.

Re: O | To the moon and back.

"Well, I am glad you are capable of logical thinking" lacht hij. Hij blijft haar lichaam zacht strelen met zijn vingertoppen. Haar huid is zacht en de blik in haar ogen is op een of andere manier toch liefdevol te noemen. Ze is een mysterie en tegelijkertijd de grootste zekerheid die hij op dit moment heeft. Hij mocht haar niet verliezen, voor haar zou hij dan ook zijn leven zonder twijfel geven. "He will probably come to his senses... someday" antwoord hij. Nathaniel was woedend en dat was te begrijpen. Want wat als de rollen omgekeerd waren? Wat zou hij dan doen? Het was niet zo moeilijk om te realiseren dat hij kwaad was.
"I will do my best to explain anything at all" antwoord hij. Hij wist veel, had veel meegekregen, maar dit boekje zou zomaar alles kunnen tegenspreken. Hij kijkt haar na als ze naar de badkamer loopt. Voor even bedenkt hij enkel dat ze mooie billen heeft en dat hij hun intieme moment graag zou willen herhalen. Alleen was het daar nu niet het juiste moment voor. Hij zou nog met Nathaniel moeten praten, als deze uberhaupt zou willen praten en het een en ander bespreken over wat ze nu moesten doen. De missie luidde dan wel dat hij naar het CDC moest, maar wat als het CDC ook vergaan was door alle zombies die daar zaten? Wat gingen ze dan doen? Was dat alle risico's waard? Daarnaast moest hij niet vergeten dat Nathaniel een eigen willetje had. Wie was hij om hem niet zijn eigen keuzes te laten maken?
Hij opent het boekje en begint te lezen. Het handschrift is een tikkeltje warrig, zoals dat van de meeste wetenschappers en doctoren. Hij kan er wel om lachen. Toch verschijnt er een frons op zijn gezicht als hij de woorden leest. Allerlei formules en recepten, er staat zelfs bij wat de gevolgen ervan zijn. Sommigen werkten in het begin, maar na verloop van tijd was de patiënt overleden of uiteindelijk toch veranderd in een zombie. Hij komt zijn eigen naam tegen en met zijn naam de namen van vele andere soldaten. Hij heeft schijnbaar het medisch dossier van hen gebruikt. Het verbaast hem. Achter zijn naam staat een kruisje, en bovenaan de pagina staat dat een kruisje betekent dat deze persoon niet geschikt is om een vaccine te maken. Hij bladert verder, ontelbare namen met een kruisje. Tot hij een pagina tegenkomt waar Yulia's naam met die van Nathaniel staat. Possible match. Met de datum waarop hij Yulia's dna heeft afgenomen en een datum waarop Nathaniels dna is afgenomen. Dezelfde data. Eronder staat het recept van het vaccin en de hoeveelheden van alles. Hij leest het nogmaals. Het staat er toch echt. Outcome: unknown. Meer wisten ze dus niet. Hij bladert verder door het boekje, gaat door de informatie heen. Er staan codes van de computers in ZOLA, opmerkingen die Sean had gemaakt. Hij kijkt op als hij Yulia's voetstappen hoort.
"I think I understand.." zegt hij. "He was always talking about it.. that he was looking for a 'match' between two persons but he couldn't find anything. You and Nathaniel are a 'possible match'..." zegt hij. Hij gaat terug naar de pagina waar het staat, staat op van het bed en laat het aan haar zien. "Here, read it. Take your time" zegt hij. Hij moest zelf ook nog even douchen na al deze ellende.

Ze glimlacht zwak. Hij is groot, gespierd en sterk. Schijnbaar sterker dan de gemiddelde mens. Het effect van het vaccine was voor tot zover ze kon merken, alleen maar positief. Op een aparte lichaamstemperatuur en het feit dat zombies hem negeerden alsof hij niet bestond na dan. "I know, it is not your favorite topic but you should. At least tell me about it, because we have to keep track of it in order to find out if this vaccine is right.. I don't want to think about what happens if it isn't" antwoord ze. Ze kijkt naar hem als hij naar haar toe stapt.
Zijn handen branden op haar wang waarna ze mee gaat in de kus die hij op haar lippen drukt. Gewillig drukt ze haar tengere lichaam tegen hem aan, alsof ze zich vrijwel meteen volledig aan hem overgeeft. Iets wat ongewoon is voor haar, want normaal gesproken is zij zo hard to get als wat. Maar bij hem was het anders. Het voelde anders. Het voelde liefdevol, warm en vertrouwd. Dat maakte dat ze er in mee ging en haar handen naar zijn heupen verplaatste. Ze stopt de kus even om zijn shirt uit te trekken en wanneer deze eenmaal op de grond ligt, legt ze haar handen in zijn nek zodat ze hem opnieuw kan zoenen. Haar borsten komen tegen zijn ontblote bovenlichaam aan. Zacht kreunt ze, puur van genot en verlangen omdat ze op dit moment niets liever wilt dan zo dichtbij hem zijn.
Het was alsof de stress tot ontlading kwam en de rest van de wereld niet meer bestond. Haar handen gingen door zijn haar en met haar vingertoppen streelt ze zacht in zijn nek.

Re: O | To the moon and back.

Yulia had nog een kleine glimlach laten vallen. ''I hope so. For you.'', beaamde ze maar. Ze ging niet tussen hem en Nate in staan eigenlijk. Tenzij het echt nodig was dan... Want ze ging het niet toestaan dat ze elkaar de hersenen in zouden slaan. Ergens had ze het idee dat één partij wel op dat randje zat, dus dat zou een oneindig iets worden. Ze duwde de negatieve gedachten maar van haar af, waarop ze onder de douche was gestapt en haar ogen genietend sloot. Er was nog warm water, voor zolang dat zou duren want op een gegeven moment was dat ook klaar. Dan moesten ze het doen met koud water en in het ergste geval een rivierstroom. De voorzieningen zouden minder en minder worden. Water ging langer mee dan elektriciteit en het meeste gas was al op, omdat er niet meer geboord werd. Net als benzine dus. Ze konden enkel hopen dat ze genoeg tankstations tegen kwamen en dat ze niet te voet hoefden te reizen.
Nadat ze haar haren had gewassen en haar lichaam had gefatsoeneerd, had ze het water uit gedraaid, omdat ze beter konden sparen. Ze haalde een handdoek door haar haren, tot deze enkel nog vochtig waren en gewoon zouden moeten drogen aan de lucht, waarna ze haar lichaam droogde en het laken rond haar middel knoopte. Ze had eerst schone kleding nodig uit haar tas. Voor zover die dus schoon waren. Ze zuchtte zacht bij die gedachte, waarna ze de slaapkamer weer in liep en haar vuile kleren op de grond bij het bed neer gooide. Fronsend keek ze Max echter aan toen hij over een 'match' begon. Tijd om kleren te pakken had ze dus niet omdat het boekje al in haar handen gedrukt werd.
Even las ze vluchtig de pagina door. ''Soo...'' mompelde ze. ''My DNA is a match with Nate's, wich means we both contain a gen that is a possible cure fort he Z-virus. Or at least a gen that is the key to making that vaccin.'', somde ze de slordige krabbels van haar vader op. Haar blauwe ogen gingen vragend naar Max, omdat ze toch even na moest denken. Bepaalde dingen werden nu wel duidelijk. ''Now it isn't that weird anymore that he took me that often to the lab when I was little. However I am wondering if they are only looking for Nate then. According to my father's note's the one isn't without the other, so they need us both. Don't they?'' stelde ze de vraag maar waarop ze toch bezorgd naar Max had gekeken. Ze had niet echt zin om als labrat te eindigen eigenlijk. Hoewel DNA op vele manieren afgestaan kon worden, maar dan moest in dat stukje afgenomen DNA maar net dát gen zitten wat ze nodig hadden voor klaarblijkelijk het vaccin.
Yulia was op het randje van het bed gaan zitten en trok een diepe, bedenkelijke frons terwijl ze haar ogen niet van Max afhaalde. ''And you... They need you because you know too much. Probaly much more than they do. And I can fill in myself why they want Ciara, she has a pretty face.'', mompelde ze. ''We are a group of impala's hunted by the very lions themselves. On a clear hunting ground it is...'' verzuchtte ze vervolgens diep. ''What are we going to do?'' vroeg ze zich dan ook af en ze hoopte dat Max een antwoord had want ze voelde de paniek al opzetten eigenlijk. Haar hele lichaam wou in de vluchtmodus, zorgen dat ze zo snel en stil mogelijk hier vandaan kwam. Zo ver weg als maar kon.

Hij snapte heus dat Ciara graag wou weten hoe hij zich voelde, of er iets veranderde, nieuw erbij kwam of juist weg ging. Ze had een medische achtergrond, dus hij gokte zo dat het ook een soort natuurlijk iets was voor haar om het te willen weten. Maar voor nu wou hij daar even niet over na denken, over te hoeven praten. Hij had drie dagen lang moeten aanhoren dat hij waarschijnlijk de sleutel was tot een oplossing, dat ze hem wouden hebben en dat hij de wereld kon redden van de ondergang. Heus dat het door hem heen was gegaan om zijn eigen community dan maar te starten. Als hij daadwerkelijk de sleutel was, waarom dan zelf niet bepalen wie wel en niet hetzelfde kreeg? Uiteindelijk was het zijn goed recht na alles wat ze met hem gedaan hadden en hij wist ook al wie hij uit zou sluiten dan. Hoewel hij ook het idee had dat Ciara daar een stokje voor zou steken als hij die gedachten zou uitspreken.
Nate had zijn bruine ogen gesloten en was op gegaan in het gevoel van haar zachte lippen tegen de zijne. Het was ergens hebberig en toch leek het een soort rust uit te stralen. Een prettig gevoel, al zei hij het zelf. Daarom was het ook lichtelijk teleurstellend toen ze de kus af brak, al was zijn shirt anders niet over zijn hoofd gekomen dan toch. Hoewel hij meteen de kans had om toch even naar haar te spieken en met zijn vingers haar blonde lokken uit haar gezicht te halen en achter haar oren te stoppen. Hij klaagde niet, hoewel hij niet zeker wist of het de situatie was die dit teweeg bracht, of dat het meer was dan alleen dat. Ze hadden genoeg tijd om dat uit te zoeken gokte hij zo. Ze konden het er maar beter van nemen, misschien zagen ze morgen het zonlicht wel niet meer. Niemand zou het kunnen voorspellen immers.
Zijn handen waren over haar rug heen gegleden, tot hij de ronde vormen van haar billen had bereikt en hij haar iets optilde, zodat hij hen terug naar het bed kon brengen. Hij had geen zin om moeilijk te doen, vandaag niet in elk geval. Hij had haar lippen echter niet los gelaten, ook niet toen hij haar met haar rug op het matras neer had gelegd en hij over haar heen boog. Weliswaar was het wel een beetje jammer dat hij niets had om uit te trekken en dat hij enkel zijn eigen knoop los kon maken, om zijn jeans uit te schoppen. Nate had daarop haar lippen toch los gelaten, zodat hij haar aan kon kijken. ''You're sure?'', had hij voor de zekerheid gevraagd. Hij was ergens weliswaar nog steeds onzeker over wat het misschien met haar kon doen. Wie wist..

Re: O | To the moon and back.

Hij plaatst zijn handen op haar schouders en gaat achter haar op zijn knieën zitten nu ze op het randje van het bed zit. Met zijn duimen masseert hij zacht de trapezius, die overduidelijk gespannen aan voelt. "Honey," zegt hij zacht. Het is zijn koosnaampje voor haar geworden. "They don't know about you. And we should keep it that way, especially after this. We need to continue your fathers work. That means we have to take notes or we should ask Ciara to take notes. She's a nurse. But I'm not sure if I trust her" vertelt hij.
"Sean wants Ciara. She knows the procedures with the vaccines, how to make them and how to inject" vertelt hij haar. "We could create the vaccine with your DNA and the ingredients as written on the list with her help, but we need to be at the CDC or another lab for that. The thing is, we don't know if the CDC even exists anymore. We haven't seen any other survivors since we met. I ask myself.. what would be the odds that the staff of CDC would be alive right now?" denkt hij hardop na.
"And Sean wants Nathaniel, because he survived the vaccine. He knows that because Nathaniel was tracked through a chip, which he destroyed three days ago and I was tracked through my watch. He needs me because he doesn't have a skilled army and I know everything, inside out. When he finds out about you and the DNA thing, we're fucked" vertelt hij. Zijn horloge had hij inmiddels allang aan een of andere zombie geplakt. Hij wist echter dondersgoed dat dat geen garantie was dat Sean hen niet zou vinden. ZOLA was groot en had allerlei apparatuur en middelen die zij niet hadden.
"We need to stay here for one day, to take some rest and eat.. then we need to move on. The CDC is east, but it seems to be safer way up north and around the rivers. We need to find a map, an old school paper map. We're still in the army district and it takes 12 hours to get away from here, walking. And 6 if we take the car. So we should leave in the early morning" stelt hij voor. Zijn handen glijden over haar armen, om haar middle en haar borsten neemt hij in haar handen. Hij drukt een kus op haar schouder. "I promise they will not kill you before they have killed me"

Het is te begrijpen dat hij er niet over wilt praten. Het is al lastig genoeg om het überhaupt te bevatten. Hij had een uitbraak van zombies overleefd op de basis van de gevangenis. Dat was wonderbaarlijk en ook Maximiliano had uitzonderlijk veel geluk gehad. Blijkbaar had hij genoeg vaardigheden en kennis in huis om zichzelf uit de problemen te krijgen. Die explosie had ze op het kamp van Franklin al gehoord. Hoe het daar zou gaan, wist ze niet. Waren ze er nog steeds veilig en op een goede plek? Ze wist het simpelweg niet.
Ze laat zich meegaan in zijn handelingen en slaat haar benen om hem heen. Ze kreunt zacht terwijl ze hem kust. Ze land op het zachte bed en maakt met een simpele beweging de knoop van zijn broek open. "Please..." fluistert ze. Ze pakt zijn handen vast, trekt hem een beetje naar zich toe en kust hem opnieuw. Haar heupen duwt ze wat omhoog, naar hem toe. Ze geeft zich over aan hem en aan alles wat er gebeurt. Het was misschien niet logisch om hierin mee te gaan, maar met de apocalypse was niets meer logisch. Het was alsof iedere vezel in haar lijf om hem schreeuwde. Ze wist niet of het haar verlangen naar lichamelijk contact was, of dat hij als een soort magneet naar haar toe werd getrokken waardoor ze alles wilde doen wat hij maar wenste.

Re: O | To the moon and back.

Yulia zuchtte even bij het voelen van zijn handen en schudde kort haar hoofd. ''Not yet. It is just a matter of time, it is not like this book is the only thing my dad has ever written.'', mompelde ze. Ze kende haar vader beter dan hem, hoewel die twee overduidelijk wel gesproken hadden anders had Max Yulia nooit gezien immers. Of andersom. Dan hadden ze elkaar niet herkend enkele dagen terug. Dat was weer een andere kant, dus er was tenminste nog iets goeds uit die lab bezoekjes gekomen. Ze draaide het zwarte boekje wat rond in haar handen, voor ze het maar aan de kant legde en een hand door haar vochtige haren haalde. Dit was zoveel om te laten bezinken en ze wist bij goed niet wat ze ermee moest doen. Misschien moest ze het maar loslaten om die reden, omdat ze haarzelf anders alleen maar gek maakte.
''No doubt, she is a pretty face and if you want to start a new world... Well, I would go for the pretty faces as well if I was a crazy man.'', fronste ze. Ze kon het wel begrijpen, los van het feit dat het handig uit kwam dat Ciara dus kundigheid had als een zuster. Dat was dezer dagen sowieso een pluspunt. Ergens was het grappig om dan te bedenken dat Yulia zich compleet nutteloos voelde. Ze kon een wapen uit elkaar halen en weer in elkaar zetten en ze wist hoe ze moest vechten... Verschillende vechttechnieken om precies te zijn. Maar hoe een dame te zijn, dat was iets wat ze nooit had geleerd. ''I don't know if I want that.'', antwoordde ze. ''I don't know if I want to stand off my DNA and be some kind of labrat like Nate was.'', fronste ze toch wat moeilijk. Ze hoopte dat Max het begreep, maar daarmee had ze het niet meteen afgewezen. Ze zou erover na denken, daar kwam het op neer. ''Maybe for you.'', glimlachte ze dan ook flauwtjes. Voor Max zou ze het zonder twijfelen doen, dat was zeker.
Yulia haalde even diep adem en legde haar handen voor een moment even op Max's onderarmen toen die om haar heen wikkelden. Dat was op zich wel een fijn gevoel, al rolde ze even ongezien met haar ogen bij waar zijn handen belandde. Ze had haarzelf iets los gewurmd, waarop ze haarzelf iets om kon draaien en op haar knieën tegenover hem kwam te zitten. Ze had haar voeten onder haar kont gevouwen en had hem even onderzoekend aangekeken met haar blauwe ogen. ''I can defend myself.'', glimlachte ze zoetjes. ''I'm a big girl now.'', lachte ze zachtjes. Het was lief, maar niet nodig. Ze had liever dat hij aan zichzelf en zijn zoontje dacht, die kwam op de eerste plek. Ze had met haar duim over zijn ietwat stoppelige wang gestreeld terwijl ze hem met een glimlach aankeek. Wie had gedacht dat het allemaal op deze manier zou lopen?

Ciara proefde zoet in zijn beleving, het was haast een verslaving waar hij tegenaan was gelopen en het koste hem veel moeite om haar lippen überhaupt met rust te laten. Om adem te halen tijdens deze bezigheid. Hij had dan ook op gevoel zijn jeans uit moeten schoppen richting de vloer, tezamen met de rest, omdat hij zijn handen nodig had gehad om zichzelf iets te ondersteunen. Hij zou niet willen dat hij Ciara liet bezwijken onder zijn gewicht, gezien hij toch een goede anderhalve kop groter was dan haar. Niet te spreken over de breedte. Ze was haast breekbaar vergeleken met hem. Zo breekbaar en toch leek ze zo sterk... Het was zo dubbelop, de algehele situatie, de wereld op dit moment en al het andere wat samen hing. Wat hen samen had gebracht. Natuurlijk had hij eraan getwijfeld of dit wel goed was, maar waarom niet gewoon in je gevoel mee gaan? Hij had het idee dat ze mondig genoeg was als ze het niet had gewild.
Een mondhoek trok kort omhoog bij Nate, bij het simpele woord wat zachtjes over haar lippen gleed. Tijd om te antwoorden kreeg hij echter niet van haar en dat was iets wat hij gek genoeg wel kon waarderen. Dat ze er niet bepaald gras over liet groeien nu ze op dit punt waren beland. Hij had haar voor even weer terug gekust, waarop hij zijn eigen knieën had ingezet om haar benen nog iets verder uit elkaar te dwingen en haarzelf boven haar te positioneren. Dat was dan ook pas het moment dat hij haar lippen weer los liet en zijn lippen naar haar schouder/hals verplaatste en haar huid daar zachtjes kuste.
Nate had een hand naar haar heup verplaatst terwijl hij op zijn andere arm steunde. Hij had zijn heupen iets naar die van haar toegebracht en had met een ingehouden, gesmoorde kreun (tegen haar hals) bezit van haar genomen. Ze was heus niet de eerste die onder hem was beland, hij was niet braaf geweest, maar in een gevangenis kreeg je niet bepaald de kans om een dame te versieren tot aan je bed. Hij had om die reden dan ook even nodig om te wennen aan het genot wat het met zich mee bracht, voor hij zich iets had terug getrokken en zijn heupen weer naar haar toe had gebracht... Die rustige, stotende beweging aanhoudend.

Re: O | To the moon and back.

"Your father told me to burn his file back then, so I did. And I hacked the system and deleted all of his information" geeft hij toe. Het is niet bepaald iets waar hij trots is op geweest, omdat hij het achter de rug van de overheid om heeft gedaan en iemand anders de schuld heeft gegeven. "According to the system, he doesn't have kids. So if these guys in ZOLA search anything about him.. they won't find you. It is more likely that they will link you to me if they find us than that they will think you are your fathers daughter" antwoord hij. "Your father really hated me but I did everything he said because I didn't want to lose my job back then. Back then I wasn't a lieutenant, back then I just joined the force" legt hij uit.
Hij lacht. "Yeah, you are right. Every man would kill to start a new world with a pretty face. Luckily I am the one with the most beautiful woman on the planet" knipoogt hij. Hij pakt haar handen vast. "You don't have to participate anything, for now. We need to survive before we can even consider doing such things. We don't know what is going to happen with Nathaniel, what this vaccine will do to him. It is a matter of time and until then, we need to get as far away from everything as possible" vertelt hij haar. Hij zit rechtop en kijkt haar recht in haar prachtig blauwe ogen aan.
Hij pakt haar hand vast als ze zijn gezicht streelt. "Yulia, you are gorgeous and smart, whether you are a big girl or not, I will protect you with my life. Whether you like it or not" lacht hij. Hij buigt zich naar haar toe en drukt een kus op haar lippen, voor even alle ellende vergetend.

Het moment dat hij door het gebied van Franklin rende, wist ze al dat er iets ongewoons aan hem was en al waren de afgelopen drie dagen erg zwaar, had ze geen seconde spijt van de beslissing om met hem mee te gaan. Ze is bij zijn zijde gebleven. En iets in haar zegt haar dat ze nooit meer van zijn zijde wilt wijken.
Het feit dat zij hem toestemming geeft en dat hij haar geeft waar ze zo zacht om had gesmeekt, doet haar genieten. Ze holt haar rug een klein beetje als ze zijn handen tussen haar benen voelt, maar gaat gewillig zo liggen dat hij kan doen wat hij wilt. Haar handen glijden over zijn rug, van zijn onderrug naar zijn schouders. Ze houdt zich stevig aan hem vast, drukt haar lichaam tegen het zijne aan. Een zachte kreun glijdt over haar lippen als ze hem hoort kreunen. Zijn warmte, zijn langzame stoten en de manier waarop hij haar in zijn armen hield.
De sterke soldaat die ze wel eens voorbij zag komen, van wie ze altijd had afgevraagd wat zijn verhaal zou kunnen zijn. Desondanks haar relatie had ze hem een aantrekkelijke man gevonden. Alle andere vrouwelijke werknemers hadden gelijk; hij was sexy, als een soort god. Een soort drug. Ze waren allemaal verliefd op hem en nu was zij dat ook. Plotsklaps, ineens was het gevoel daar en wist ze dat ze voor altijd van hem zou houden. Voor altijd en een leven lang, met daarbij nog een aantal dagen opgeteld. "Oh.. Nathaniel.." Het glipt kreunend over haar lippen. Hij wist hoe hij haar op haar hoogtepunt moest krijgen, dat was een ding wat zeker was. Ze kust hem gepassioneerd, liefdevol, vol verlangen.

Re: O | To the moon and back.

Yulia trok een wenkbrauw op toen Max ineens mededeelde haar vaders werk vernietigd te hebben, en gewist. Nee, dat hielp. Ze staarde hem dan ook een beetje ongelovig aan bij de informatie die ze nu kreeg, omdat ze eigenlijk gehoopt had ergens wat duidelijker te vinden. Maar het was wel duidelijk dat er dus op papier en digitaal niets meer te vinden was. Het was niet te geloven... bleef dan ook even stil van haar kant, vooral omdat ze bepaalde uiteinden aan elkaar probeerde te knopen. ''So when you where talking about people wanting to protect me, you where talking about yourself?'' vroeg ze een beetje lastig. Nu klonk het ineens wel logisch, toen hij had gesproken over deze 'personen' die haar hadden willen beschermen. Dit was veel om te verwerken, heel veel, dat was één ding wat zeker was. ''However it doesn't suprise me he manipulated you like that, anyone to be honest. It explains at least why you where so often at the lab too.'', mompelde ze. Ze stopte haar blonde lokken achter haar oren en sloot kort haar ogen.
Kort knikte ze even op zijn woorden. ''Getting away sounds like a good plan.'' Voor nu wou ze ook niets anders doen dan wegkomen en niet moeten nadenken over het redden van de wereld of wie dan ook. Ze wou voor één keer een fatsoenlijke nacht hebben en op een fatsoenlijk bed. ''However I don't agree on the fact I am the most beautifull.'', glimlachte ze flauwtjes. Ze had niet graag zo'n stempel op haar voorhoofd gedrukt, omdat ze gewoonweg niet perfect was en dat was maar goed ook. Ze had geen behoefte om perfect te zijn, om altijd maar mooi te zijn. Ze wou het liefst gewoon de hele dag in een pyama rondlopen en ijs eten. Maar ook dat was iets wat niet mogelijk was. Al het ijs was mogelijk al gesmolten na drie jaar.
''Well, I don't like it.'', grinnikte ze zachtjes. ''I'd like to have you longer around than just a heroic action in order to protect me.'', bekende ze maar. Ze had hem gewoonweg langer bij zich dan enkele dagen, weken, maanden... Hoe lang ze dit ook mochten overleven want het was absoluut niet duidelijk hoe iemand het virus kon krijgen. Ja, wanneer je gebeten werd... maar het is ergens begonnen, dus dat hield in dat het virus ook op andere manieren verkregen kon worden. Een gedachte waar ze niet lang over na kon denken door Max's lippen die die van haar snoerden. Heel even had ze naar zijn gezicht gekeken, voor ze haar ogen dicht had laten vallen en een hand naar zijn nek verplaatste, om de kus langer aan te houden dan misschien de planning was geweest.

Het streelde Nate's ego wel een beetje om haar zo genietend onder zich te hebben. Een klein dingetje wat je goed kon laten voelen in alle ellende die gaande was. Het moest gewoon zo zijn, gokte hij. Hij ging er niet om klagen en wat er van kwam, zagen ze dan wel weer. Voor nu was het moment goed, de plek was oké en Ciara was een prachtige dame met een sterk karakter. Er was geen reden om haar af te wijzen of niet tot haar aangetrokken te zijn. Waarom Franklin haar gewild had, kon hij dus wel bedenken. Jammer voor hem, dat was de enige gedachte die hij erbij kreeg. Een gedachte die hij gauw los moest laten voor het voor hem het moment verpestte en dat was niet bepaald de bedoeling op dit moment.
Hij had geen zin om er iets gehaast van te maken, maar er was tegelijk niet veel meer nodig dan haar ranke lichaam tegen die van hem, het geluid wat over haar lippen kwam en de rest wat samen leek te smelten. Hij had haar willen laten genieten van deze gebeurtenis en haar niet een gevoel geven alsof het een eenmalig iets was. Want dat was het niet als het aan hem lag. Voor hem had het dan ook niet heel lang nodig, zeker niet naar haar zachte woorden, om zijn hoogtepunt te bereiken. Nate had zijn lippen in haar hals gedrukt om zijn eigen stemgeluid te dempen en de rest van het huis niet mee te laten genieten van wat er net plaats had gevonden. Hij had dan ook zeker een momentje nodig om zijn adem te hervatten en daarna pas van haar af te komen, zodat hij zijn plek naast haar op het matras in kon nemen.
Een prater was Nate nooit echt geweest als het op dit soort dingen aan kwam. Maar hij had toch e behoefte gevoeld om zich op zijn zij te draaien en haar in zijn armen te trekken. ''Just a little longer, just like this.'' Hij had zich constant zó boos gevoeld, dat gevoel was eindelijk een beetje weggevaagd en daar wou hij nog even wat langer van genieten als het even kon. Daarbij was het fijn om iemand in zijn armen te hebben en te genieten van haar warmte. Hoewel hij het niet koud had, begon het hem wel op te vallen dat zijn temperatuur zeker lager was dan de rest, waardoor hij extra kon genieten van dit moment.

Re: O | To the moon and back.

"My career had just begun.. I had to learn a lot of shit" verklaart hij. Het duurde slechts een paar maanden of hij had zijn rug al toegekeerd naar de wetenschapper in kwestie. "I was at the lab because my superior told me to keep an eye on him. But James died in Afghanistan. The good ones always die too soon" verzucht hij. "So we're gonna get away" fluistert hij. Hij lacht om haar en verliest zichzelf vervolgens in de zoen. De hele nacht bestond uit rustig samen slapen, haar hoofd op zijn borstkas. Voor even was de wereld stil en was alles volmaakt in alle rust. In de vroege morgen, was hij stilletjes uit bed geslopen om alles klaar te zetten en gereed te maken. Het was stil aan het ontbijt, dat voor apocalyptische standaarden erg uitgebreid was: wat crackers met tonijn uit blik en tomaten uit blik.
Enkele uren later zitten ze met elkaar in de auto. Nathaniel zit naast hem, op de passagiersstoel. Hij weet dat ze met elkaar moeten praten over dit alles, want hoewel hij van plan is om toch naar het CDC te reizen, weet hij niet meer zo zeker of dat plan succesvol zou zijn. Als ze meerdere doses van het vaccine zouden willen maken, was ieder lab met de benodigde ingrediënten al genoeg. De ingrediënten ervan en een lab, dat was alles wat nodig was om dit te laten slagen. En hij had de grootste troef in handen: de kennis dat Yulia's DNA noodzakelijk is bij het maken van het vaccin.
"Are you done?" vraagt hij Nathaniel als hij de auto heeft gestart en richting de openbare autoweg rijdt. Hij heeft al drie dagen tegen hem gezwegen en hij is er klaar mee. Ze hadden geen andere keuze dan door de stad te gaan. Hij had geen idee wat ze daar zouden aantreffen en of er nog overlevenden waren. Hij sloot het niet uit, zo lang duurde de ellende nog niet. Hij tikt met zijn vingers op het stuur. Het verbaast hem niet dat hij hem met Ciara zag liggen, het is een mooie vrouw en in situaties zoals deze zocht je elkaar sneller op. Het zorgde voor een soort band op een next level, zoals Nathaniel en Ciara nu een soort van familie van hem was. Hij zou alles voor deze drie mensen doen. Hij wist dat ze werden gezocht door ZOLA. Hij moest met een goed plan komen en snel, maar daar had hij Nathaniel voor nodig.

Ze was ontelbaar vele keren tot haar hoogtepunt gekomen door hem, iets wat ze nog nooit eerder had meegemaakt en iets wat haar kippenvel bezorgde van haar hoofd tot aan haar tenen. Het was kort maar magisch geweest en ze heeft nog nooit zo fijn geslapen sinds dat de apocalypse is begonnen. Voor het eerst sinds tijden heeft ze een positief gevoel. Ze werd die ochtend dan ook wakker in zijn armen, had hem op zijn mondhoek gekust, waarna ze uit het bed gekropen was en zichzelf had aangekleed. Een broek, een hemd, een shirt en een nieuw vestje. Haar jas zat om haar middel geknoopt en haar gympen, tja, daar moest ze het maar mee doen voorlopig. Ze had haar haren vastgemaakt in een hoge staart en had het ontbijt klaargemaakt. Voor zover ze iets kon maken van tonijn uit blik, tomaat uit blik en crackers. Ze hadden nog wat water kunnen drinken en hun flessen kunnen bijvullen. Die ochtend had ze niet veel met Nathaniel gesproken, enkel een kus op zijn mond toen hij wakker werd en aan de ontbijttafel zat alvorens Yulia en Max erbij kwamen zitten. De mannen waren bezig geweest met de auto inladen en zij maakte voedselpakketjes met wat er nog over was.
Ze zit achterin de auto naast Yulia. De sfeer tussen de twee mannen is een tikkeltje gespannen en Maximiliano probeert aan de praat te raken. Ze kijkt even uit het raam, naar de natuur die ondanks de apocalypse ongerept zijn gang gaat. Hoe zou het zijn in de winter straks? Zouden ze dan nog leven en zo ja, hoe gingen ze de winter dan overleven? Ze kijkt weer voor zich uit. Maximiliano reed de snelweg op, richting een stad. Ze is wel eens in de stad geweest voor een fotoshoot, lang geleden. Het was krankzinnig hoe de wereld kon veranderen in slechts een mum van tijd en eigenlijk gestoord hoe vanzelfsprekend ze alles had genomen toen alles nog "normaal" was. Ze kijkt even naar Yulia. Op dit moment is het beter om te zwijgen, denkt ze bij zichzelf. De mannen hebben immers het een en ander nog uit te praten. Dat was haar wel duidelijk geworden in de korte tijd dat ze bij elkaar waren. Daar wilde ze niet tussenin gaan staan, echt niet.

Re: O | To the moon and back.

''That's clear.'', had Yulia nog geantwoord. Het was logisch geweest dat ze misbruik hadden gemaakt van iemand die eigenlijk helemaal niet zoveel had geweten. Het verbaasde haar dan ook helemaal niet dat haar vader daar aan mee had gewerkt. Die man was altijd ongelofelijk geweest in het manipuleren, voorliegen en bedreigen van mensen met de status die hij had gehad. Hij was wetenschapper geweest in een gigantisch bedrijf, met een gevaarlijk project zoals wel duidelijk te zien was aan de wereld. En om alle bende maar op te ruimen had hij mensen maar als proefkonijn gebruikt om een tegenvaccin voor elkaar te krijgen. Boontje kwam om z'n loontje, dacht ze dan maar. Alles wat van haar vader terecht was gekomen, was zijn eigen schuld geweest en precies wat hij verdiend had ook.
Yulia had voor een keer beter geslapen dan ze de afgelopen tijd had gedaan. De afgelopen jaren eigenlijk. Ze had dan ook moeite gehad om überhaupt wakker te worden en was lichtelijk teleurgesteld geweest toen Max zo vroeg onder de lakens vandaan was geglipt en haar alleen in het bed achter had gelaten. Maar ook zij was uiteindelijk overeind gekomen, waarop ze haarzelf aangekleed had. Een zwarte jeans, met een tanktop erboven. Haar legerboots aan haar voeten en jacket over haar top. Dat was goed zo. Ze zorgde dat haar riem weer rond haar middel zat en dat de hulsten van haar handwapens weer strak rond haar bovenbenen zaten, mes bij haar enkel en daarmee was ze gereed om weer wat zombies neer te halen als het nodig was. Ze had haar eigen spullen niet hoeven te doen, want Max had alles al richting de auto verhuisd. Ze had enkel haar automatische wapen in haar hand gehouden terwijl ze samen met de rest ingestapt was.

----------------------------------------------------------------------------------

Nate en Ciara hadden die nacht nog enkele keren het bed met elkaar gedeeld en daarna waren ze beide kapot genoeg geweest om haast vredig in slaap te vallen. Met haar rug tegen zijn borstkas en zijn arm stevig rond haar middel gewikkeld, was hij met zijn neus in haar blonde lokken in slaap gevallen. Hij had leren overleven met weinig slaap, dus het maakte voor hem niet zoveel uit op welk tijdstip hij precies ging slapen. Zijn lichaam leek het zeker nu meer aan te kunnen dan normaal, hij voelde zich dan ook zeker niet zo moe als een normaal persoon dat zou hebben na dagen, weken, maanden en zelfs jaren overleven. Door constant in een overleving modus te zitten. Nee, het leek hem tegenwoordig weinig te deren en hij had het idee dat hij nog wel even door had kunnen gaan met wat dan ook. Het leek weinig van zijn energie te vragen.
Die ochtend hadden ze allemaal hun deel van het ontbijt gegeten en was dat in stilte verlopen. Daarna hadden hij en Max het op hen genomen om alle tassen in de kofferbak van de SUV te krijgen, de jerrycans die Nate en Ciara hadden gevuld, ook in te slaan en daarna weer met één auto op pad te gaan. Het liefst was hij met twee auto's gegaan, maar de kans om elkaar dan kwijt te raken was groter. Dat wist hij en hoewel hij het haatte om het toe te geven, het was beter om nu met z'n vieren bij elkaar te blijven en zo hun overlevingskans te vergroten. Maar hij zei wederom niets en had gewoon zijn ding gedaan zonder Max in de weg te lopen. Waarna hij Ciara op had gehaald zodat ze met z'n allen konden vertrekken.
Fronsend keek hij echter op toen Max vroeg of hij klaar was. Hij trok al gauw een wenkbrauw op en vernauwde zijn ogen iets. ''I think I am never done, but for the sake of the other lives in this car, I will talk to you this once.'', besloot hij. Ruzie maken zoals mannen dat onder elkaar deden, zou enkel maar voor ongelukken zorgen. ''What do you want?'' vroeg hij dan ook maar, want hij had geen zin in een gesprek over koetjes en kalfjes. Het interesseerde hem nog steeds niet wat Max precies van hem verwachtte, hij was in Nate's beleving nog steeds niet in de positie om ook maar iets van hem te vragen. Hij had zijn hoofd weer afgewend en had door het raam naar buiten gekeken. Naar de landerijen die langzaam opgingen achter hen dermate ze de stad naderde en uiteindelijk ook de stad inreden.

Yulia had haarzelf maar afgesloten van de mannen voor hen en had af en toe even naar Ciara gekeken. Ze maakte zich wel een beetje zorgen om de dame omdat ze niet bepaald ervaring leek te hebben met het overleven. Weliswaar de ervaring die ze tot nu op had gedaan dan toch. Ze leek zo breekbaar vergeleken met haarzelf, ze vond het haast zonde om haar in een omgeving zoals deze te zien. Haar aandacht werd echter al snel getrokken toen de weg, waar ze op reden, afgesloten leek te zijn en daarmee was ze iets naar voren gekomen zodat ze tussen de twee stoelen heen kon leunen. Zo kon ze wat beter door het voorruit kijken, voor haar aandacht naar Max ging. ''They have gates.'', merkte ze op. ''You sure we nééd to go trough it to get wherever we are heading?'' vroeg ze zachtjes. Als er een omweg was, graag. Ze vertrouwde niemand dezer dagen. Ze hield haar adem dan ook iets in toen Max wel gas moest minderen en de auto uiteindelijk tot stilstand moest brengen, waarbij een tal mannen voor hen kwam te staan met de wapens al op hun auto gericht. ''Next time we scout the area before we drive trough it.'', merkte ze op voor ze weer naar achteren verdween en het voortouw maar nam door uit te stappen en meteen haar handen iets te heffen om aan te geven dat ze niet van plan was om iemand overhoop te knallen in hoop dat ze haar ook niet overhoop knalden.

Re: O | To the moon and back.

Yulia was beeldschoon, sexy en aantrekkelijk. Zelfs de outfit die ze momenteel aan heeft staat haar goed en hij bijt even op zijn onderlip als hij haar bekijkt. Eigenlijk vond hij het hemdje iets te sexy, maar ze zijn nu niet in een positie waarin ze keuzes hebben dus besluit hij er niets van de zeggen.
Hij lacht en schud zijn hoofd. Typisch Nathaniel om zichzelf zo koppig op te stellen en nu hij dat vaccin heeft gehad lijkt het nog erger. "I think we should see the CDC. See if anyone survived and if they didn't, we can consider your plan to save mankind" antwoord hij. Hij heeft Yulia wel gehoord, of ze een andere route kunnen nemen, maar daar zag het er niet naar uit. Het was een rechte weg en omkeren was geen optie omdat de kans groter was dat het leger van ZOLA in die regio zou zijn. Het was of dat leger tegemoet komen of een nieuwe groep mensen ontmoeten. "Take some weapons underneath your clothes, be quick" commandeert hij Ciara. Hij handigt haar een kleine handwapen over en commandeert Yulia om hetzelfde te doen. Met geluk hadden ze goede bedoelingen, maar al snel merkt hij dat het geluk niet aan hun kant staat wanneer ze worden omsingeld.
Maximiliano laat zijn raampje omlaag glijden en richt zijn handwapen op een van de schutters. "I wouldn't shoot the girl if I were you. Yulia, get back in the car" roept hij. Hij kijkt naar de man achter het raam van het huisje dat er staat. Het is een oude tolweg maar zij hebben er blijkbaar een ingang van gemaakt. "How many of you?" schreeuwt de man. Hij heeft een snee in zijn wang, althans een litteken daarvan. "Four. Me, my wife, my brother and his girlfriend. What happened to the city, sir?" vraagt hij. Hij wacht tot Yulia in de auto zit, waarna de hekken opengeschoven worden. Dit was geen goed teken. Hij was alert op wat er gebeuren zal. Hij rijdt de auto verder door de hekken.
Hij is opgelucht dat hij alle extra dingen in de geheime kofferbak heeft ingeladen, die ook op slot zit. Momenteel ligt er verder niks bijzonders in de kofferbak, enkel wat dekens en een jerrycan met benzine. De rest van het voedsel en benzine zat in de geheime kofferbak eronder. Hij is dankbaar dat het leger zo slim is geweest om te investeren in slimme gadgets maar nu kan hij alleen maar hopen dat ze de auto niet kwijtraken. Hij stopt de auto en steekt de sleutel in zijn broekzak. Zelf had hij een zwarte broek aan met een zwart hemd en een donkerblauwe trui met lange mouwen en een v-hals. En zijn leren jas. Hij stopt zijn wapen vluchtig in zijn binnenzak. Hij stapt de auto uit en maakt met handgebaren duidelijk dat de dames achterin moeten blijven zitten. Hij houdt zijn handen omhoog om te laten zien dat hij geen wapen heeft. Hij wenkt Nathaniel.

Ze zwijgt. Hier heeft zij geen verstand van. Ze kan niet zo goed omgaan met wapens en is te zachtaardig om ook maar aan oorlog te denken. Ze laat het maar aan de mannen over, die in een koud en kil gesprek geraken. Maar tenminste zijn ze met elkaar aan het praten. Het is een goed begin, voor zover dat mogelijk is. Maximiliano stelt voor om bij het CDC te gaan kijken. Als ze toegang hadden tot apparatuur, konden ze de camera's hacken en op deze manier te weten komen wat daar gaande was. Aangezien ze de stad naderden, was dat iets wat ze niet uitsloot. Het was mogelijk. Nu is echter niet het moment om deze informatie te delen, als ze Yulia iets hoort zeggen over de omgeving en een wapen in haar handen gedrukt krijgt van Maximiliano. Ze is verzonken in gedachten maar het koude gevoel van het wapen maakt haar klaarwakker. Ze is weer gefocust op deze wereld. Ze doet wat hij zegt en stopt het wapen onder het randje van haar jeans. Ze heeft wat spierpijn in haar benen na gisteravond, maar het was te handelen.
De auto stopt, Yulia stapt uit en Maximiliano commandeert haar terug in de auto te stappen. De hekken openen. Met grote ogen bekijkt ze de man met een grote snee in zijn wang. Dit kon nooit een goed teken zijn. De sfeer die deze entree met zich mee bracht was enorm onheilspellend. En waarom Maximiliano beweerde dat zij zijn vrouw was en Nathaniel zijn broer, begreep ze ook niet goed. Hij zou het vast om een reden doen, maar dan nog. Ze kijkt even naar Yulia. Ze pakt haar elleboog vast als de twee mannen uitstappen. "I'm sure they will figure it out, they used to argue all the time at the army" zegt ze zacht. 

Re: O | To the moon and back.

Nate trok nogmaals zijn wenkbrauw op. ''My plan to safe mankind? It is your plan, not mine. Never was and never will be. I can care less about your loved ones, like I said a few days back.'', was Nate zijn antwoord geweest. Hij zuchtte dan ook even en haalde verwoed een hand door zijn haren omdat hij heus wel iets om anderen gaf. Maar de koppigheid in hem was momenteel te groot om toe te geven aan Max. Hij kon enkel hopen dat Ciara hem geen zak vond op deze manier, dat leek namelijk een grotere zorg te zijn dan hetgeen wat tussen hem en Max speelde op dit moment. ''Maybe I'll start my own world. With people in it that I like.'', schokschouderde hij dan ook, misschien ietwat kinderachtig. ''So I think we should go untill a point we want to go seperated ways. Untill we are out of town, it is.'', knikte hij. Dat was het plan tot nu toe geweest, waarom niet doorgaan met de uitvoering daarvan? Hij kon enkel hopen dat Ciara met hem mee wou dan, anders zou hij niet weten wat hij moest doen.

Yulia rolde met haar ogen. Het liefst was ze te voet door gegaan, maar Max vond het nodig om haar weer te commanderen. Dat was iets wat ze dan niet leuk vond aan hem, als ze heel eerlijk moest zijn. Maar goed, dat was iets om nu niet over de discussiëren. Een onderwerp voor een andere keer dus. Zwijgend had ze de hele poppenkast dan ook gevolgd, van de schreeuwende vragen en antwoorden, tot de houdingen die de mensen hier hadden. Het leek een kleine maar sterke groep zijn, al was een 'beweging' een beter woord. Ze leken georganiseerd en ze was dus niet blij dat ze hier waren beland. Met al die gedachten had ze Max enkel even waarschuwend aangekeken, om duidelijk te maken dat ze het niet tolereerde dat hij die toon tegen haar aansloeg. Ze waren niet getrouwd immers.
Haar blauwe ogen volgden hoe Max en Nate de auto uitstapten, waarna ze haar aandacht op Ciara richtte. ''They can't even figure out themselves. I am not sure if I want to rely on two childeren that are fighting about something stupid at the moment.'', was haar zachte antwoord geweest. ''I get everything, don't get me wrong. But seen the circumstances, I can care less why Nate ended in that prison because Max also didn't had it easy.'' Dat was wel duidelijk geworden na haar conversatie met Max gisteravond. Hij had in bepaalde dingen ook niet echt een keuze gehad en zoals ze had laten weten; het was menselijk om te willen overleven, dus uiteindelijk zou iedereen praten. Onder de juiste druk dan toch. Schijnbaar lag Nate zijn grens betreft dat wat hoger en daarmee was zijn wil om te leven ook minder hoog dan die van Max. Dus het was niet een verkeerd iets ook. Ze nam het Max dus niet kwalijk en kon er niet om wakker liggen. Maar ze zou willen dat de mannen eens stopten met zich zo kinderachtig op te stellen en daarvoor moesten ze beide iets doen. Het was niet alleen Max en het was niet alleen Nate, het was beide.
Ze was deze keer opnieuw de auto uitgekomen en had alles maar over haar heen laten komen terwijl ze Ciara een beetje in de gaten hield. Daarna kregen ze een duwtje om ook te volgen, naar god mocht weten waar. Het enige wat er in haar hoofd omging was het idee dat ze hier misschien niet geheel ongeschonden weg zouden komen. Uiteindelijk leek het erop dat alles van het mannelijke geslacht was en ze hield haar hart vast voor alle opmerkingen en blikken. Welke ze al kregen overigens.

Nate was de auto ook uitgeklommen en had zijn handen in de lucht gestoken, om aan te geven dat er niets aan de had was. Niet van zijn kant dan toch. ''We just want to pass through. We heard it is safer up north, so we want to look if there is something there.'', verklaarde hij maar. Niet geheel gelogen en zoiets zou minder argwaan wekken als het duidelijk werd dat ze naar CDC zouden of dat ZOLA achter hun kont aan zat. Dan hadden ze meteen een kogel te pakken, was hij bang. Hoewel hij dus ook niet wist wat voor effect dat op hem zou hebben. Hij hoopte weinig dankzij dat vaccin dan toch... Superkrachten door dat stomme ding, zou nu wel erg fijn zijn dan toch.
Zijn blik ging even over zijn schouder toen Ciara en Yulia ook de auto uit gebaard werden, en even goed onderzocht of ze iets bij hen hadden zo op het eerste oog. Het beviel hem even min als de rest. De man voor hun neus had hen priemend aangekeken voor hij hen met een simpele hoofdknik had gewenkt en daarmee in beweging was gekomen. Heel even had hij naar Max gekeken, voor hij in beweging was gekomen en achter de man aanstapte. Hij kon zich iets minder zorgen maken om Ciara met het idee dat Yulia bij haar was. Sowieso was het niet slim om daar nu over te gaan huilen dan toch.