ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Cassandra Mildred Crawford.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Chris Lannis

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Hevige steppen zetten zich voort over het plein van de Universiteit campus toe. De jongeman was nog heel moe van gisteravond; waar hij met een paar oudere gasten - die al getrouwd waren - naar een kroeg was gegaan. Hij had zich erg vermaakt, maar wist natuurlijk wel dat hij de volgende dag lessen op de Uni had. Toch voelde hij geen spijt. Omdat hij een leuke tijd had doorgebracht, en hij was iemand die niet spijt kreeg om dingen die hij onderanderen zelf beslist had.
Een hand haalde hij door zijn natte haren heen. Een kleur die hij voor het eerst had geverfd - een donker blauwe shade. Het was een kleurtje die voor een weekje mee kon, uiteindelijk wastte het zichzelf uit. Wat Chris best wel jammer vond want hij vond zijn haarkleur een gave kleur. Tevergeefs regende het weer veel maar Chris kon zijn imago niet door dat veranderen. Langzaam zette hij zijn zwarte Martens over de tegels heen terwijl hij van de regen genoot die hij overal in zijn kleding wel kon voelen. Het was allemaal te mooi dus boeide dat Chris niet echt. Ook puur omdat hij geen vrienden op de Uni had. Hij was altijd iemand geweest die in z’n eentje de school rondging, de heledag door. Altijd had hij veelsfe oudere vrienden, dat kwam waarschijnlijk omdat hij niet met tieners om kon gaan, hij was altijd de uitstaande persoon geweest.
Een diepe zucht verliet zijn wat droge lippen waar zijn tong voor even over gleed. Hij was tenminste optijd de school binnen. Soms kwam hij té laat dat hij 3 lessen de klas niet in was gekomen. Allemaal hangovers, de meesten dan. Zo liet hij zijn blauwe ogen door de aula glijden, de blauwe contactlensen had hij vandaag willen dragen, waarschijnlijk door de haarkleur en al. Hij zag er zo best verschillend uit, vond hij helemaal al duidelijk aan de sommige studenten die hij nog naar hem zag kijken voordat die naar hun lokaal verdwenen. Chris deed zijn rugzak goed om zijn schouder heen en liep door de gang door naar het lokaal toe. Tot zijn geluk was hij weer net een minuutje te vroeg. En zag hij een tafel waar twee stoelen van leeg waren. En ook nog ns helemaal in de hoek achterin. Dat was dus zijn plekje. Meteen liep hij door naar die plek toe doormiddel de ogen van de anderen te vermijden. De klas was ook wat stiller geworden toen hij eenmaal op zijn stoel zat en zijn tas achterop de stoel had gehangen. Zijn lerenjas en haren waren helemaal nat. Maar hij had daaronder een mouwloze shirt aan dus wist hij niet precies wat hij moest doen. Maar uiteindelijk nadat hij het wat plakkerig vond worden trok hij de jas uit en legde het op de verwarming die naast zijn stoel zat. Zo kon hij zichzelf ook verwarmen wat hij extra fijn vond.
Als de klas dit keer echt stil word kijkt Chris op en ziet dat de Professor al binnen was gekomen en de laptop klaarmaakte voor de les. Zo haalde hijzelf zijn etui en schrift uit zijn tas en zuchtte diep terwijl hij even opzij keek naar de stoel die naast hem zat. Hij wist niet of iemand nog ging komen maar hij besloot om maar niet die plek in te nemen. Misschien zal iemans laat komen dus liet hij die stoel maar met rust en probeerde zich op de les te focussen... - natuurlijk deed hij dat dus niet.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Het piepende geluid van de wekker galmt door de slaapkamer heen, voor de derde keer. Kreunend wordt Cassandra opnieuw wakker, zwaar geïrriteerd door het geluid dat pijn doet aan haar oren. Ze is al eerder wakker geworden door de wekker, maar heeft zich uit vermoeidheid omgedraaid en is onbewust verder gaan slapen. Het geluid werkte op haar zenuwen. Met een draai, draait ze zich om naar de kant van het nachtkastje en grijpt ze haar telefoon beet. De wekker zet ze uit. Haar ogen dwalen af naar de tijd. Iet wat geschrokken, schiet ze overeind. "Godverdomme." mompelt ze in haarzelf. De eerste keer dat haar wekker is afgegaan, had ze al moeten opstaan om zich klaar te maken voor haar colleges van vandaag. Ze laat haar telefoon op bed vallen. Haar benen slingert ze van het bed af en gehaast loopt ze naar haar kledingkast. Uit haar kast haalt ze een simpel outfit. Gewoon een zwarte skinny jeans met een bloesje voor daarboven, evenals een schoon lingerie setje en een paar sokken. Binnen twee minuten is ze omgekleed en trekt ze een paar laarsjes aan. Ze haalt nog een borstel door haar blonde lokken heen en spuit tenslotte wat parfum op. Tijd voor make-up heeft ze helaas niet. Zelfs niet eens tijd om een beetje mascara op te doen. Haar handtas grijpt ze van de stoel af en slingert ze over haar schouder heen, waarna ze haar telefoon in de tas stopt. Haar blik valt op een de boeken die ze voor het eerste uur nodig heeft. Ze pakt ze beet en verlaat de woning. Naar school komen kost haar ook nog minstens tien tot vijftien minuten.
Op het terrein van de universiteit zet Cassandra het op een rennen. Ze is al te laat. Ze heeft een hekel aan te laat komen, wetende dat alle ogen op haar gericht zullen zijn als ze dan eens eindelijk het lokaal komt binnenzetten. Ze houdt wel van aandacht, maar niet van die aandacht, omdat het verkeerde aandacht is. Met haar boeken tegen haar lichaam aangedrukt, rent ze zowat door het gebouw heen tot aan het juiste lokaal. Haar vuist komt driemaal tegen de deur aan, voordat ze hem opent. "Mijn excuses, ik heb me verslapen." zegt ze, heel eerlijk. Erom liegen heeft, naar haar idee, niet echt nut. "Neem snel plaats." hoort ze de professor zeggen. Haar blauwe ogen nemen de ruimte in haar op, terwijl ze zoekt naar een plekje waar ze kan zitten. Ze wil liever achterin zitten. Gewoon om rustig op te starten, nu ze net wakker is en nog niet eens wat heeft kunnen eten. Er is maar een plekje vrij. Een plekje naast een jongen waar ze nooit eerder naast heeft gezeten en nooit mee heeft gesproken. Zonder al te veel na te denken, loopt ze op het plekje af en laat ze haar lichaam zakken op de stoel. Haar boeken laat ze met een doffe klap op de tafel neervallen. Vervolgens zet ze haar handtas op de grond neer. "Heb ik iets gemist?' vraagt ze aan de jongen naast haar. Zo belachelijk laat is ze niet, maar het kan dat ze nu al wat heeft gemist. Een diepe zucht rolt over haar lippen heen. Doordat ze zich heeft verslapen, is ze haar dag verkeerd begonnen. Dit zal een dag zijn waarop ze moeilijk zal opstarten. Ze heeft de nood aan cafeïne, maar zelfs daar zal ze op moeten wachten. Ze buigt voorover en haalt uit haar handtas een pen en haar telefoon, die ze beide op tafel neerlegt.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Puur uit concentratie keek de jongeman met een zijblik naar buiten toe, de regendruppels die heel hard aan het stormen waren. Hij vond het een geweldige uitzicht hebben. En wist daarom ook waarom regen nou zijn favoriete weer was. Het was gewoon perfect, oh en hij verlangde er zo erg naar om nu in die regen te lopen.
De jongeman hoorde de deur van het lokaal opengaan maar was er niet zo geïnteresseerd in vanwege de scenery die hij nu zag. Hij kon dat weer gewoon niet vermijden. Pas nadat een zachte stem zijn gedachte afhaalde van het weer. Zo keerde hij zijn ogen naar de persoon die waarschijnlijk naast hem was komen zitten. Een blondine met blauwe ogen. Hij wist niet of hij eerder de jongedame had gezien maar kon het eventjes niet laten om haar ogen te bestuderen. “Alleen dit..” fluisterde hij zachtjes naar haar terug en schoof met een hand zijn schrift naar de jongedame toe en likte over zijn lippen heen. Maar nu hij naast deze jongedame zat kon hij het niet laten om haar te bestuderen, maar wilde niet doordringend overkomen dus schakelde hij zijn ‘idgaf’ mode in. Zijn eigen ogen draaide hij naar de professor toe en keek daarna meteen weer naar buiten toe terwijl hij dit keer zijn rug tegen de stoel aanduwde en zo een beetje liggend zat, zijn klassieke zit stand.
Iets in zich gaf toe dat hij haar naam wilde weten. En zonder na te denken kwam hij weer recht zitten en keerde zijn hoofd naar haar kant toe. “Het ziet eruit dat jij lekker nat bent geworden daar.” Zei hij wijzend met een vinger naar achteren, naar het raam toe. Hij wilde niet soft aankomen dus deed hij best veel moeite om een kleine grijns te laten zien. “Ik ben by the way Chris.” Zei hij op een zachte en diepe toon terwijl hij zijn hand naar haar uitstak en haar gezicht bekeek. Nu hij het pas zag, had hij in de gaten dat ze best dichtbij elkaar zaten omdat hij direct in haar ogen kon kijken. Hij gebruikte blauwe contactlenzen en deze jongedame had gewoon blauw als haar échte kleur. Natuurlijk was hij er niet zeker van dat haar ogen haar originele kleur was, maar door haar haarkleur was het wel een beetje duideijk. Toch wilde hij erachter komen en besloot om het te vragen. “Ik vroeg me af of je oogkleur origineel was.” Zei hij terwijl hij in haar ogen keek. Nee, geen softe kant tonen please.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Regendruppels druppelen van haar jas en haar blonde lokken af, naar de grond toe. Van huis uit heeft ze een klein stukje door de regen moeten rennen, maar ondanks dat het maar een klein stukje is wat niet bedekt is, is ze helemaal natgeregend. Met tegenzin – omdat ze het koud heeft – wurmt ze haar armen uit de mouwen en hangt ze de jas over de stoel heen, in de hoop dat hij enigszins zal drogen in de tijd dat ze hier zit. Haar handen wrijft ze over elkaar heen. Ze kijkt naar buiten, naar de regendruppels die met vele tegelijkertijd uit de lucht komen vallen. De lucht is zelfs grauw en het ziet ernaar uit dat het de hele dag zou kunnen regenen. De regen vindt ze wel wat hebben, tenzij ze de deur uit moet. Zo'n dag met regen vindt ze alleen fijn als ze een dagje vrij is en lekker warm onder de dekens kan liggen.
Het schrift van de jongeman wordt haar toegeschoven. Snel laat ze haar ogen over het schrift glijden en knikt klein. Ze heeft niets bijzonders gemist of in elk geval niet iets gemist wat ze niet kan missen. Haar pen klikt ze in en ze begint het over te nemen in haar eigen schrift. Al lijkt het haar niet zo veel belangrijks, wil ze het toch in haar schrift hebben staan. De pen laat ze vallen op haar schrift. Vooraan staat de man te praten, maar ze kan haar aandacht er niet zo goed bijhouden. Cassandra is er gewoon nog niet aan toe om informatie tot haar te nemen. De stem van de jongeman klinkt, opnieuw. Hij wijst haar erop dat ze lekker nat is geworden door de regen. Het is in haar ogen een onnodige opmerking. Ze heeft zelf ook wel door dat ze natgeregend is. "Ja." – "Het is weer eens lekker weer buiten." zegt ze, sarcastisch natuurlijk. Zijn naam is Chris, zoals hij zich voorstelt. Beleefd neemt ze zijn hand aan. Voor een paar seconden houdt ze hem vast en schudt ze hem. "Cassandra, maar iedereen noemt me Cassie." stelt ze zichzelf voor. Uiteindelijk laat ze zijn hand maar weer los. De volgende vraag die hij haar stelt, komt heel onverwachts. Of haar blauwe ogen haar originele oogkleur zijn? Ze heeft vaak complimenten gehad over haar oogkleur en haar ogen, maar nooit eerder is haar de vraag gesteld of dat haar echte kleur is, wat wel het geval is. Ze is geboren met blauwe ogen en blonde lokken. Het valt haar op dat hij ook blauwe ogen heeft, maar iets zegt haar dat het niet zijn echte oogkleur is. Mede door zijn afkomst, maar ook door de vraag. "Ja, ik heb van mijzelf blauwe ogen." antwoordt ze. "Jij niet dan?" vraagt ze meteen erna, omdat ze nu wel het antwoord wil weten. Ze strijkt een blonde, natte, lok naar achteren, die haar begint te irriteren door voor haar gezicht te hangen. "Je bent me eigenlijk nooit eerder opgevallen in de klas.." zegt Cassandra. Ieder ander gezicht lijkt ze wel eens eerder te hebben gezien, maar zijn gezicht is voor haar op een of andere manier onbekend.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

De jongeman had in de gaten dat de jongedame naast hem ook een beetje de ‘idgaf’ mode aan had, misschien omdat ze natgeregend was, niet elke meid vond het fijn om nat te worden door de regen. Voor even moet hij dan toch lachen, maar zachtjes als hij de sarcastische opmerking er meteen daarna hoort. Nadat hun handen elkaar schudden keek hij haar aan als ze haar zelf voorstelt. “Cassandra, dus wil je ook dat ik je Cassie noem?” Vroeg hij op een sarcastische toon terwijl hij zijn jas weer van de verwarming haalde en hem weer aantrok.
Zijn jas was lekker warm geworden dus voelde zijn hele lichaam de warmte aan wat hem eventjes afleidde. Als ze antwoord op zijn vraag kijkt hij weer in haar ogen, puur omdat ze het nu over ogen hadden. “Oh, dan ben je wel een geluksvogel moet ik aangeven.” Zei hij met een knikje en haalde diep adem, “Nope, mijn ogen zijn contactlenzen, ik wilde vandaag een andere kleur gebruiken.” Gaf hij toe en keerde weer zijn blik naar de Professor toe terwijl hij een aantal notities maakte. De volgende opmerking van Cassandra van dat hij haar nog niet eerder was opgevallen liet hem weer opkijken. “Oh? Ik had je wel een paar keer gezien. Maar zelf schenk ik niet echt aandacht aan de personen hier.” Zei hij en noteerde nog een paar dingen op in zijn schrift en liet de pen op het schrift rusten. “Je kunt mijn jas gebruiken zodat jou jas op de verwarming droogt?” Fluisterde hij haar kant op terwijl zijn hoofd naar haar kant op keek, maar niet direct naar haar gezicht. Zo trok hij alvast zijn jas uit voor áls ze hem zou aaannemen, iniedergeval maakte het hem niet uit of ze hem aannam of niet. Hij deed gewoon de dingen die hem vertelt waren, door de stemmen in zijn hoofd. Namelijk zat hij nooit met een jongedame naast elkaar, of alleen, of een jongeman die tevergeefs niet met hem praatte, nu hij haar zo nat geregend zag wilde hij wel een goedje doen. Als ze het accepteerde of mniet, hij vond het namelijk niet netjes vanzichzelf als hij de idgaf mode door liet gaan. Natuurlijk was die mode wel altijd aan, het meeste bij jongens.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Het is gebruikelijk dat iedereen haar bij haar afkorting, of eerder bijnaam, benoemt. Zelfs haar ouders noemen haar Cassie, tenzij ze boos zijn op haar, want dan gebruiken ze wel haar volledige naam en zelfs soms haar tweede naam, maar dat ligt er maar net aan hoe boos ze zijn op haar om iets wat ze heeft gedaan en hoe serieus het bedoeld is. Sinds ze haar kan herinneren hebben haar ouders haar Cassie genoemd. Mensen noemen haar van kleins af aan al zo. Alleen haar opa en oma gebruiken ten alle tijden haar volledige voornaam. Ze vinden het maar niets dat iedereen haar Cassie noemt, terwijl ze Cassandra heet. Hen vinden dat haar ouders haar niets voor niets Cassandra hebben genoemd en niet Cassie. Echter heeft het ook mede te maken doordat ze vernoemd is naar een van de dochters die haar opa en oma in hen jongere jaren hebben verloren, toen haar vader een jongetje van tien was. Zijn zusje heette Cassandra, maar zij is ter overlijden gekomen op haar vierde door een ziekte. Het is een tragische gebeurtenis en daarom vinden haar opa en oma van haar vaders kant het fijn dat ze Cassandra heet, vernoemd naar hen overleden dochtertje.
Kort rolt ze met haar ogen, vanwege zijn sarcastische opmerking. Ze zegt het niet voor niets. Even kijkt ze naar de man vooraan en luistert wat voorn onderwerp hij aan het behandelen is. Iets waar ze wel wat van af weet, dus is het geen probleem als ze niet volledige interesse toont. Ze is een geluksvogel, volgens hem. Al had ze zelf graag liever bruine of groene ogen gehad. Het lijkt haar leuk om een van die twee oogkleuren te hebben, maar ze neemt het genoegen met haar eigen oogkleur. "Gebruik je vaker contactlenzen en in andere kleuren?" vraagt ze erover door. Tussendoor maakt ze ook wat aantekeningen, aangezien die van pas kunnen komen bij het volgende tentamen. "Dat kan ik begrijpen." grinnikt ze. Met een paar heeft ze goed contact, maar de rest interesseert haar echt niet. Gelukkig hoeft ze niet met iedereen contact te hebben. Het voorstel om zijn jas te gebruiken, vindt ze een genereus aanbod. Het is koud in het lokaal en uit haarzelf wordt ze echt niet zo snel warm. "Als het mag, graag." antwoordt ze en draait zich om. Ze pakt haar jas beet en hangt hem over de hete verwarming heen. Vervolgens draait ze zich weer om en valt haar blik op Chris. "Weet je toevallig wat we hierna hebben?" vraagt Cassandra. Ze heeft niet eens de tijd genomen om te kijken wat haar rooster voor vandaag is. Ze wist zonet alleen dat ze dit vak nu heeft, omdat ze deze boeken gisteren wel heeft klaar gelegd.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Glimlachend had hij haar de jongedame aangekeken terwijl ze niks op zijn opmerking zei over haar bijnaam. Hij zal haar maar dan ook bij die naam noemen, achja hij zal wel zien ofzo. Meteen knikte hij op haar vraagje over de contact lenzen. “Dat klopt, maar het meest de blauwe, omdat het mij een andere persoon maakt.” Zei hij knikkend en keek naar zijn handen toe. “Ik heb bruine ogen dus kan ik alle kleuren we gebruiken.” Merkte hij op en maakte weer notities. “Hmhm...” zei hij zachtjes weer terug op haar opmerking en hield de jas naar haar toe toen ze zijn aanbod aannam. “Altijd.” Zei hij met een knikje en keek naar haar jas die ze zelf over de verwarming had laten hangen. “Vandaag is het ongeveer leegjes, hierna twee lessen Ekonomie daarna nog 3 andere lessen, maar heb geen idee wat ze waren. Ben het namelijk vergeten.” Zei de jongeman lipbijtend en zuchtte diep. “Maar ik ga na deze les naar huis toe denk ik, heb niet echt zin om de lessen te volgen.” Had Chris vertelt.
Zijn schrift en pen stopte hij in zijn tas toen hij de bel hoorde en kwam overeind. Hij trok zijn kleding recht en wreef met zijn handen over zijn armen heen terwijl hij de rugzak van de stoel pakte en het over zijn schouders sloeg. Daarna keek hij naar buiten toe en zag dat het regenen al wat minder was, natuurlijk was het wel weer veel, maar niet zoals in de morgen. Toch zag het allemaal weer heel gaaf uit vond de jongeman. Zo leunde hij ook tegen het raam aan terwijl zijn ogen de druppels volgden. Zonder te weten was hij in een korte trans geweest maar schudde zijn hoofd wakker. “Dus, aangenaam kennis te maken, Cassie.” Zei de jongeman met haar bijnaam onderdrukkend en stak zijn hand weer naar de blondine toe terwijl hij haar ogen bestuurde. “Mijn jas mag wel blijven.” Zei hij nog snel knikkend terwijl hij al zachtjes zijn voetstappen naar de deur van het lokaal verzette. Hij wilde de regen voelen dus zonder jas voelde hij zich alles beter. En ziek werd hij wel, maar dat vond Chris wel oké.
Nadat de jongeman bij de deur van het lokaal kwam, stopte hij voor eventjes en keerde zich om, terwijl hij in de drukte Cassandra nog even aankeek. Haar ogen waren zo diep, en hij vond ze écht prachtig. Tja. Vaak zag hij dat niet. De jongeman glimlachte nog naar Cassandra toe voordat hij het lokaal verliet en zo doorliep naar de uitgang. Vandaag ging hij de andere lessen skippen, want hij wilde slapen omdat hij nog een beetje in de hangover vast zat. De jongeman stond voor de ingang van de Universiteit, buiten. Zo zette hij zachtjes zijn stappen op de tegels en voelde de koude regen druppels over zijn nek en armen heen stromen. Wat een geweldig gevoel.

Re: ORPG | That odd feeling, a dizzying attraction.

Ieder persoon heeft wel iets aan zijn of haar lichaam dat hij of zij wil veranderen, iets wat meestal een ander wel heeft. Cassandra heeft het met haar de vorm van haar ogen. Al is ze niet helemaal ontevreden. Ze kan zeggen dat ze tevreden is met haarzelf. Ondanks dat ze tevreden is met hoe ze eruitziet en hoe ze is als persoon, heeft ze ook een onzekere kant. Ze is weleens onzeker over haar uiterlijk, maar ook over haar innerlijk; of mensen haar wel aantrekkelijk vinden, of ze haar wel mogen? Is ze wel een leuk persoon door de ogen van een ander? Ze kan arrogant overkomen en heel zelfverzekerd, maar er zit in haar ook een onzeker meisje dat bang is voor de denkwijze over haar van andere mensen.
Ze kan hem haarzelf voorstellen met bruine ogen, maar blauwe ogen staan hem ook goed. "Ik ben benieuwd of ik je ooit eens zonder contactlenzen zal zien." zegt ze. Het kan zijn dat haar verbeelding niet goed is en dat hij er met bruine ogen anders uitziet dan ze denkt. Ze neemt zijn jas over en trekt hem aan. Zijn jas is net iets te groot voor haar, maar niet zo groot dat ze er helemaal in verzuipt. "Dankjewel." bedankt ze hem nu alvast. Het is maar wat hij leegjes noemt. Ze vindt het al genoeg lessen voor een dag, maar het kan natuurlijk erger. Ze hebben ook langere dagen dan deze. "Ja, dat begrijp ik." murmelt ze. Wat zou ze graag ook naar huis gaan en lekker op de bank kruipen, maar ze weet dat het verstandiger is om gewoon te blijven en de informatie aan te horen. Ze wil tenslotte al haar tentamens gewoon met goede voldoendes halen.
De tijd zit erop. Ze grist haar handtas van de vloer en schuift haar boeken in haar handtas, gevolgd door de pen die ze er los in liet vallen. Met haar telefoon in haar hand schuift ze de stoel naar achteren. "Aangenaam kennis te maken, Chris." knikt ze hem toe. Zijn jas mag blijven? Heeft hij hem niet nodig? Het is zo koud buiten. Ze wil hem nog zijn jas teruggeven, maar hij loopt al weg. Haar eigen jas laat ze over haar arm heen hangen. Toch besloot ze om achter hem aan te gaan. Ze kan hem beter zijn jas teruggeven, want anders wordt hij door haar ziek. Met snelle passen loopt ze over de gangen heen, in de hoop dat ze hem buiten nog tegen kan houden. In de deuropening ziet ze hem staan, in de regen. Hij lijkt wel te genieten van de regen, die in aanraking komt met zijn lichaam. "Chris." noemt ze zijn naam op. Hij ziet er al een interessante jongeman uit, waar ze misschien haar interesse wel in wil tonen. "Wat ga je nu doen?" vraagt ze. Misschien kunnen ze samen wat gaan doen, want heel eerlijk heeft ze nu geen zin om terug naar binnen te gaan en nog een aantal uur naar professoren te moeten luisteren. Nee, daar heeft ze geen zin in en geen energie voor.

Fifty shades of fucked-up