ORPG] He's more myself than I am...

ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn Haymill

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie had net een rit op haar motor achter de rug. Ze had gewoon even van huis willen zijn, maar te zien aan de auto's op de oprit was de rust niet echt bepaald gewederkeerd na haar zoveelste ruzie met haar vader. Nu moest ze toegeven dat zij ook niet makkelijk was, maar ze had haar Spaanse opvliegende karakter niet van een vreemde. Er waren dan ook zeker wat service stukken gesneuveld, welke de arme butlers weer hadden mogen opruimen. Ze had haar lijfbewaking weten te ditchen door de motor te pakken nadat ze hem gevraagd op haar te wachten bij de auto en ze was blij dat ze het gedaan. Weliswaar ten koste van de baan van de arme man, maar toen ze hem zag staan kon ze het niet laten om toch even te glimlachen. Zonder haar helm van haar hoofd te halen, ware het maar omdat ze er gewoonweg geen zin in had, was ze door deur heen gestapt en had ze kort even via het scherm wat voor haar ogen had gezeten naar het gezelschap in de eetkamer gekeken. Ze herkende het gezin als de Haymill familie, maar daar hield het ook wel op. Ze hadden vaker diners met elkaar, al leek deze wel héél erg uitgepakt te zijn. Hoewel ze doorliep, had ze genoeg tijd gehad om de oudere man te bekijken, tezamen met zijn vrouw en haar bruine ogen waren ook kort naar de zoon van dit gezin gegaan. Kort rolde ze met haar ogen, al kon niemand dat toch zien, terwijl ze haar handschoenen uit trok en de trap naar boven nam om haarzelf om te gaan kleden. Iedereen zat al aan tafel, dus dat betekende dat ze laat was. Wel, dan wachtte ze maar even. 
Eenmaal op haar kamer, had ze haar help afgezet en die op één van de kasten gelegd. Noralie zag dat haar moeder al een rode jurk klaar had gelegd met bijpassende schoenen. Dusver 'plain'. Met een zuchtje trok ze haar jack uit, vooral haar schoenen volgde en uiteindelijk ook de rest. Ze liet haarzelf in de lichte rode stof glijden en trok alles even recht, zodat het fatsoenlijk zat. Een borstel door haar haren, een stel oorbellen en wat lippenstift zorgde ervoor dat alles weer goed zat. Ze deed niet veel verder, mascara was vaak het enige wat ze droeg en weliswaar een keer een kleurtje op haar lippen. Zoals nu. Kort bekeek ze haarzelf even in de spiegel. ''So far, so good.'' verzuchtte ze vooral ze wat spullen opruimde en een klopje op haar deur hoorde. ''I'm already coming.'' schreeuwde ze nog net niet door de deur heen. Ze had haar stem behoorlijk in toom moeten houden om het normaal te laten klinken. Fatsoenlijk. Niet hoorbaar voor anderen, stelde je voor dat de gasten een oordeel velgden over je dochter. De enigste dochter om precies te zijn. Degene die de familienaam verder moest dragen. 
Een nieuwe zucht volgde, vooral Noralie een fatsoenlijk gezicht opzette en haar weg naar beneden weer nam. Ze had nu al behoefte om in bed te kruipen en dat hele diner te skippen. Ze glimlachte dan ook even toen ze de eetzaal binnen kwam, maar voor ze haar excuus kon maken had haar vader zijn mond al open getrokken: ''Honey, you're late.'' wist hij zo vriendelijk mogelijk eruit te persen. ''We told you that we would have guests over for diner, right'' luidde zijn vraag. ''The traffic was stuck, even with the motorcycle.'' was haar excuus waarop een zo lief mogelijke glimlach toonde om niet geheel arrogant over te komen. Want tja, waarom zou je weg gaan als je weet dat er gasten komen? Juist daarom. Haar bruine ogen schoten al snel naar het oudere koppel, welke van de leeftijd van haar ouders waren. Halverwegen de veertig dus. Misschien zelfs begin vijftig met een beetje ongeluk, al moest ze dan toegeven dat ze er nog goed uitzagen. ''Mr. and Mrs. Haymill,'' begroette ze ze dan ook, waarop ze een kus op beide mensen hun wang had gedrukt. Dat kwam meer voort uit het feit dat ze die al wel langer kende en dat de man weliswaar een stuk beter gehumeurd was dan haar vader. En het was gewoon gewoonte omdat ze Mexicaans/Spaans was van afkomst. Dan deed je dit gewoon. Dit alles voor haar blik pas naar de zoon van het stel ging. Fynn, als ze het zich goed herinnerde. ''And son.'' plakte ze er daarom ook achteraan, om niet teveel van haar ongenoegen te verbergen want die ging ze echt niet begroeten op die manier. Ze had naast haar moeder plaats genomen, tegenover de jongeman. Welke ze onbeschaamd even had bekeken, voor haar blik af was gedaalt naar haar servetje welke ze uitklapte en op haar schoot legde zodat ze aan het diner konden beginnen. Welke zo uitgebreid was dat je er nog een weeshuis mee kon vinden. Vlug plaatste ze haar lippen dan ook aan haar glas wijn, zodra die gevuld was om verdere opmerkingen weg te drinken. 
Het eten ging dan ook moeizaam terwijl haar ouders behoorlijk druk in gesprek waren met het andere koppel. De mannen over zaken, bedrijven die uitgebreid konden worden en de vrouwen over onbelangrijkere dingen. Noralie? Noralie genoot van haar geglazuurde kalkoen op haar bord met verse sla. Je hoorde haar niet klagen, want ze was best een grote eter. Ze stopte haar vork nog een keer in haar mond om een hap aan sla in haar mond te stoppen en dit langzaam weg te kauwen. Ze voelde al gauw de elleboog van haar moeder in haar zij en kort keek ze haar even aan, wetend wat ze bedoelde. ''So... Fynn.'' was ze begonnen alsof ze hem net aansprak in een club of zo. ''Motorcycles or cars?'' ze ging het niet onder de kasten steken dat mooie kleding haar niet bepaald kon interesseren. Iets beters had ze niet kunnen verzinnen, anders had ze waarschijnlijk iets opgemerkt over zijn haar of zo. Niet dat daar iets over op te merken viel, want het hoefde ook niet onder banken gestoken te worden dat hij heus wel aanwezig mocht zijn. Alleen haar interesse was gewoon ver te zoeken. ''And why.'' vroeg ze ook nog naar een reden van zijn keuze waarna ze nog een blaadje sla van haar vork plukte met haar tanden.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wanneer het aan hem lag, had hij deze avond compleet anders ingedeeld. Fynn zou getraind hebben, hij zou afgesproken hebben met wat 'vrienden' of hij zou simpelweg genoten hebben van wat sterke drank in een club. Misschien had hij zijn collectie aan pistolen wat kunnen uitbreiden en was hij naar een dealer gegaan, of had hij juist wat extra krachttraining gedaan in de sportschool. Allemaal activiteiten waarmee hij zijn avonden, zeg maar beter leven, vulde. Fynn Haymill. De beruchte Haymill familie, mits je bekend was in het wereldje uiteraard. Met hoeveel trots hij zijn achternaam ook met zich meedroeg, deze verplichtingen vond hij niets – al was dat nog een understatement.
Hij hield niet van verplichtingen binnen het leven. Om maar een voorbeeld te nemen bij school. Het was een verplichting, dus hield hij er niet van. Verplicht stilzitten, verplicht op tijd komen, verplicht aanwezig zijn... Het was inmiddels al een dik aantal jaar geleden, maar hij wist dat hij vanaf jongs af aan al een hekel had aan de opleggingen. Zijn jeugd had hij al gespendeerd vol roekeloos gedrag. Het gegooi van stenen tegen ruitjes had zich uitgegroeid tot fietsen stelen, iets dat zich weer had uitgegroeid tot het genadeloos vermoorden van mensen. Fynn droeg zijn achternaam met veel trots met zich mee, maar als het aan hem lag zou hij deze onbenullige dinertjes niet in zijn leven plannen. Plannen. Dit was een begrip dat sowieso niet in zijn woordenboek stond. Hij leefde liever van dag tot dag, niet nadenkend over wanneer hij welke afspraak dan wel niet had. Roekeloos en spontaan, dit was een betere beschrijving van zijn leven. Hij hield niet van de verplichte gesprekken om contacten of relaties te onderhouden. Het gepraat over koetjes en kalfjes vond hij niets en hij vond het niets om doodleuk, onschuldig, aan een dinertje te zitten. Ieder lid aan tafel had hoogstwaarschijnlijk het bloed van velen aan zijn of haar handen zitten. Mooie praatjes, een dure wijn of een goede uitstraling zou dit niet veranderen. Fynn had een hekel aan het schijnheilige, onschuldige en chique gedoe. Wanneer het aan hem lag hadden zijn ouders hem ook niet meegenomen. Allebei zijn ouders wisten dat hij niet van deze verplichte afspraken hield en dat hij zijn tijd liever anders besteedde. Zo machtig zijn vader dan ook weer was, had de man duidelijk gemaakt dat dit een belangrijke afspraak was. Hoe erg ze als vader en zoon dan ook konden botsen, Fynn had op sommige momenten ook een zekere vorm van respect voor de man. Hij had besloten om tóch mee te gaan, al zou het voor zijn ouders hoogstwaarschijnlijk geen verrassing zijn dat dit met een vorm van tegenzin gebeurde. Ze wisten simpelweg hoe Fynn in elkaar stak. 
In tegenstelling tot zijn ouders droeg hij wat hij iedere dag zou kunnen dragen. Een eenvoudige zwarte jeans, één of ander shirt en zijn leren jack. Niets bijzonders dus. Fynn vond het onzin dat zijn moeder een of andere nieuwe jurk uit de kast had getrokken en haar duurste horloge droeg. Hij zou nooit ontkennen dat zijn moeder er op dit moment knap uitzag, maar hij vond het allemaal gewoon erg onnodig. Hij kwam zelf liever 'to the point', zónder al de onbenullige praatjes en 'goede indrukken'.
Na een reis die in zijn ogen veel te lang geduurd had, waren ze aangekomen. Fynn herinnerde dat hij hier al eens eerder geweest was. Familie Flores. Mexicaanse afkomst, wanneer hij het niet verkeerd had. Hij vertrouwde deze familie niet. De families hadden dan wel een bepaalde relatie, band, maar Fynn vertrouwde de mensen voor geen meter. Zijn pistool bevond zich dan ook veilig op handafstand, geladen en wel. Hij was ten alle tijden voorbereid op onverwachtheden. Inmiddels zat Fynn dan ook aan de vreselijk uitgebreid gedekte tafel. Hij zat wat onderuitgezakt aan een eenvoudig glas rode wijn. Blijkbaar was hij niet de enige die absoluut geen zin leek te hebben in dit 'gezellige' dinertje. De dochter van de Flores ouders, Noralie, was nog niet aanwezig. Fynn kon dit niet erg vinden. Sterker zelfs, hij begreep het helemaal. Terwijl de moeder wat praatten over één of ander broekmerk waren zijn vader en de Mexicaanse man bezig over de wasserij. Ze maakten duidelijk plannen over uitbreidingen die in Detroit plaats konden vinden. Fynn luisterde dan wel mee met dit gesprek, maar mengde zich er minimaal in. Het was algemeen bekend dat hij niet een man van veel woorden was. Hij vond het onzin om ergens omheen te draaien. Hij zei liever waar iets direct op stond.
Noralie, de jongedame, kwam na zo'n twintig minuutjes binnen lopen. Fynn keek toe hoe de vader direct op een indringende manier liet blijken dat hij het er niet mee eens was dat zijn dochter zo te laat was. Haar excuus was zwak, maar blijkbaar leek het neppe glimlachje dat ze toonde genoeg om de vader te overtuigen van haar onschuld. Haar begroeting naar hem toe was niet uitbundig, groots, iets waar Fynn totaal geen moeite mee had. Net zoals haar ouders, vertrouwde hij de jongedame simpelweg niet. Zodra de verschijning – want ja, hij kon niet ontkennen dat de dame er niet verkeerd uitzag – was gaan zitten, had hij zijn blik al snel weer strak naar één willekeurig punt gevestigd. Hij luisterde mee met het gepraat van de mannen, diep van binnen wetend dat hij in de toekomst alles zou gaan overnemen. Fynn nam nog een slokje van de wijn en balanceerde het glas wat in zijn hand. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij op toen hem wat gevraagd werd, nota bene door de jongedame naast hem. Tijdens dinertjes die ze in het verleden hadden gehad, waren er wat standaard en onbenullige gesprekjes tussen het tweetal ontstaan. Het verbaasde hem nog altijd dat ze toch probeerde een gesprek te starten. Het moest toch eens duidelijk worden dat hij geen behoefte had aan onbenullige gesprekjes. Naar zijn mening was zijn voorkeur richting een auto of motor volkomen onbelangrijk. 
,,Both. It depends on where I'm going and the weathercircumstances" sprak hij eenvoudig uit. Wanneer het relatief goed weer was, pakte hij liever zijn motor en wanneer hij een langere afstand moest afleggen of wanneer het slecht weer was, pakte hij liever zijn auto. Het had allebei zijn charmes. In sommige gevallen was een auto veiliger, in andere gevallen was een motor veiliger. Of hij de moeite deed om het gesprek te onderhouden of om interesse te tonen in háár voorkeur? Nee. Het was hem al duidelijk geworden dat ze motor reed. Voldoende informatie naar zijn idee. In plaats van een vraag aan háár stellen, at hij nog een verdwaald tomaatje uit de salade van zijn bord af. Als hem één ding duidelijk was, was het wel dat er geen gebrek aan eten was tijdens dit dinertje. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Natuurlijk was het diner groots uitgepakt. Haar vader wond er geen doekjes omheen, om te laten zien wat hij neer kon zetten. Hoe groot zijn fortuin en vrijgevig heid. Zielig gedoe als je het Noralie vroeg, maar goed, zij bekeek het allemaal maar van een afstandje en het enige waar zij zich druk om moest maken was dat zij uiteindelijk het mooie gezichtje werd van het nieuwe hoofd van haar familie. Ze rolde dan ook even met haar ogen toen ze haar vader hoorde opscheppen over één van de bedrijven die ze uit wouden breiden, samen. Van samenwerken kwam probelemen in haar ogen, maar goed, wie was zij om haar mening op tafel te gooien? Niemand. Dat was correct. Ze nam nog een slok van haar rode wijn en had na de elleboog van haar moeder, maar gewoon iets in de lucht gegooid. Zoals de gesprekken tussen haar en Fynn wel vaker zo 'smooth' waren verlopen, al was dat al wat tijd terug. Anderhalf, misschien zelfs wel twee jaar. Zoiets. Tussendoor had ze hem niet meer gezien, enkel over gehoord omdat hun vaders dus samen werkte maar daar hadden ze beide weinig mee te maken. Zeker Noralie. Wederom, omdat ze gewoon een vrouw was en zich niet diende te bemoeien met dat soort dingen. Als ze er zo over nadacht, mocht ze helemaal niets. Ze had een triest en geïsoleerd leven en als haar ouders dachten dat geld alles goed maakte, hadden ze het fout. Ze was daarbij nu eenentwintig. Dus om het nu nog allemaal in te halen, dat ouderschap, was een beetje laat. 
Het antwoord wat ze verkreeg van Fynn deed haar een zoete, maar gemaakte glimlach opzetten. Ware het maar om het masker op te houden. Ze kon het echter niet laten om haar hak even op zijn voet te zetten terwijl ze hem strak aankeek, nadat haar moeder weer weder was gegaan in het gesprek over de laatste mode. ''I dislike you as much as you dislike me, but for godsake, think about our mothers if they would know that we dislike eachother we wouls break some hearts.'' perste ze tussen haar tanden door. Het was niet de eerste keer dat ze hem op zijn voet trapte, ze had het vroeger heel veel gedaan. Toen was hij nog meer een pestjong geweest dan hij nu was. De pubertijd had zijn uiterlijk echter niet teniet gedaan, dus dat was dan weer een pluspunt. Het deed haar meteen afvragen hoeveel dames hij al in zijn bed had gehad, of how much of a flirt he was. Gewoon van die simpele vragen die je heel veel konden vertellen over iemands ego in dit wereldje. Maar ze stelde die vragen niet. Ze haalde haar hak weer van zijn voet af en sloeg haar ene been over de andere terwijl ze nog een slokje wijn nam en vervolgens een tomaatje in haar mond stopte. Daarbij kon hij denken wat hij wou, ze deed tenminste nog een poging om vriendelijk te doen. Soort van. 
Nadermate het diner vorderde, hoe saaier de gesprekken ook werden. Tot haar vader zijn keel leek te schrapen en zij haar wenkbrauwen vragend optrok. Er verdween nog een olijf in haar mond, waar ze langzaam op kauwde terwijl iedereen stil leek te vallen. Gingen ze een begravenis houden? Want dan was zij weg. ''As you all know, even my dear Noralie and Fynn no doubt, our families worked alongside for a very long time. With good results. We made eachother wealthy and not only by working together.'' was haar vader begonnen waarop hij overeind was gekomen en zijn glas omhoog hield. Het was dat Noralie haar wenkbrauwen niet hoger konden, anders waren ze weggevlogen. Ze snapte het niet en daarom keek ze ook even naar haar moeder die haar haast een overbezorgde glimlach toewierp en haar hand even op de hare legde. ''I'd be happy to pronounce that you two will be engaged and wed.'' luidde de woorden en het had heel even nodig voor de woorden pas echt tot Noralie doordrongen. Haar wereld leek onder haar voeten weg te zakken en zij... zij stortte in een eindeloos gat. Ze verslikte zich dan ook in de slok wijn die ze had willen nemen voor de woorden nog maar gesproken waren en legde het servetje tegen haar lippen aan terwijl ze met grote ogen van de één naar de ander keek. Ze wist dat het zo werkte omdat het eerder op een verkoopcontract leek dan een echt huwelijk, laat staan dat het allemaal met rozeblaadjes en kaarslicht ging. Maar Fynn?? Waarom kon ze in godsnaam niet gewoon in een alledaags gezin gebaard zijn? Gewoon normaal, compleet normaal. Hardwerekend en zonder deze nonsens! Waar ze de kans had gehad om haar eigen leven te bepalen. 
Noralie schoot overeind waarop haar stoel overeind viel en met haar beide handen op de tafel geplaatst had ze kort naar Fynn gekeken met haar bruine ogen, voor deze naar haar vader schoten. ''Es una broma. Estás completamente loco, padre? Si crees que estoy de acuerdo con esto, has caído lejos de tu testigo y ¡me conoces incluso menos de lo que pensaba!'' gooide ze er een hele rits aan vloekwoorden uit eigenlijk. ''I'm not a cow you can sell on the market! Not in a million years that I let ... Him between my legs!'' tierde ze nog even verder waarop haar moeder haast een hartaanval leek te krijgen om het vulgaire praat van haar dochter. Noralie draaide zich echter om voor haar moeder, of vader, ook maar iets konden zeggen om haar op haar plek te houden. Ze stampte weg op haar hakken en wist niet hoe snel ze de trap op moest komen om de deur zo hard achter haar dicht te slaan, dat ze dat in de wijnkelder nog konden horen. Een scoff volgde toen ze haar kamer even rondliep. Huwen, zij? Ze mocht blij zijn als Fynn wegrende voor hij ging wennen aan haar Spaanse opvliegendheid. Ze had geen blad voor haar mond en was ook niet van plan om dat ooit te krijgen. 

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Langzamerhand begon hij zich steeds meer af te vragen waarom dit éne dinertje nu zo belangrijk was. De twee families zagen elkaar zeker jaarlijks, eigenlijk al vanaf jongs af aan. Zelfs toen Fynn nog een idee had van het bestaan van de onderwereld, werd er al afgesproken met deze familie. Men zou denken dat er in de loop van de jaren ook een vorm van vertrouwen ontwikkeld was tussen de twee families. Bij Fynn was dit niet het geval. Niemand viel te vertrouwen. Hoe onschuldig iemand nu ook kon glimlachen, hoe sympathiek iemand ook mocht overkomen en hoe iemand ook op het leven van een dierbare zou kunnen zweren, niemand in hun wereldje viel te vertrouwen... Dit was dan ook de rede waarom Fynn vrijwel altijd een pistool op zak had, enkel om al een teken van macht uit te kunnen oefenen. Je wist nooit of iemand hen op het oog had of hen achtervolgde. Uiteraard waren alle telefoonlijnen niet traceerbaar en waren er dubbele identiteiten die ze aan konden nemen, maar nog altijd vertrouwde Fynn niemand. Zijn ouders ja, díe vertrouwde hij, in zekere mate.
De groot gedekte tafel was niet iets nieuws. De sfeer die er hing wel. Zijn vader had hem al duidelijk gemaakt dat dit niet zomaar over een dinertje ging. Fynn had geen idee wat hier verder bedoeld mee zou kunnen worden. Wellicht kwam er een samenwerkingsverband rondom de grenzen van de landen, of zouden ze een gemeenschappelijke vijand aannemen. Wát het ook zou zijn, hij wachtte op een mededeling. Het was wel mooi geweest met alle onschuldige praatjes. Tijd om tot de daadwerkelijke doelen van dit dinertje te komen.
Naar zijn mening was hij al hartstikke aardig geweest. Hij had antwoord gegeven op de vraag van de jongedame naast hem, een vrij uitgebreid antwoord zelfs. Hij had haar ook kunnen negeren. Het mierzoete glimlachje op haar gezicht, de hak die hij tegen zijn schoen voelde én het gesis sprak echter boekdelen. Zij leek niet tevreden te zijn met zíjn manier van handelen. Fynn trok een wenkbrauw op, nam een slokje van de wijn en hief zo zijn glas was omhoog, als sarcastisch 'proost' teken. Ze moest blij zijn dat hij überhaupt gereageerd had. Deze dame was zijn moeder niet. Als ze dacht dat ze dingen te zeggen had over zijn gedrag, dan had ze het behoorlijk mis. Hoe leuk ze dan ook indruk wilde maken met de scherpe hak, op Fynn maakte dit geen indruk. Hij was van mening dat hij al behoorlijk aardig en respectvol geweest was. Het verloop van de avond, veranderde hij zijn gedrag dan ook niet. Zodra hij gemengd werd binnen het gesprek van de twee mannen gaf hij zijn mening ook wel over een bepaalde zaak, én hij gaf antwoord op een willekeurige vraag die de jongedame stelde. Dit was dan ook zijn deelname aan tafel geweest. Wat hem betreft mocht de daadwerkelijke rede dat ze bij elkaar gekomen waren wel eens op tafel verschijnen.
Het leek alsof zijn gedachten gehoord waren. De familievader stond op en zo ging Fynn gewoon wat naar achteren zitten en keek hij naar de man. Zorgvuldig en aandachtig luisterde hij naar de woorden die de man uitsprak. Vaak waren details belangrijk. Heel belangrijk. Dit was zonder twijfel vooraf bedacht en ingestudeerd. Tijdens zulke korte speeches was het belangrijk een boodschap over te brengen. Een goede boodschap. Het zou niet de eerste keer zijn dat er doden zouden vallen door een eenvoudige miscommunicatie. Fynn merkte dat er een frons op zijn gezicht stond. Waar ging dit toe lijden? Vol ongeloof keek hij naar de man, die nog altijd aan de tafel stond. Wat?! Híj, trouwen met Noralie? Überhaupt een relatie met Noralie? Direct schudde hij zijn hoofd. Zijn gezichtsuitdrukking was van redelijk neutraal, naar een extreme boze en gefrustreerde gezichtsuitdrukking gegaan. Fynn klemde uit inwendige woede zijn kaken op elkaar en wierp een kille blik naar zijn ouders. Zij wisten dat relaties niets voor hem waren. Relaties waren niets voor hem, laat staan een huwelijk of alleen al een bruiloft! Fynn kwam zéker wekelijks thuis met one night stands, had scharrels die hij altijd kon bellen. Dit kwam dan altijd neer op seks. Hij had, in zijn jeugdjaren, een vrij lange relatie gehad. Hierbij was hij nog jong geweest. Nu, in zijn huidige leven zou dit never nooit werken. Hoe hadden zijn ouders dit ooit kunnen bedenken of kunnen toestemmen?! ,,What the fuck" kwamen dan ook de zeer intelligente woorden als eerste uit zijn mond. Hij richtte zich op zijn ouders. ,,Are you being serious? I hopte this is some sort of silly joke" mompelde hij hoofdschuddend. Het was geen geheim dat dit binnen het bedrijfsleven zeer regelmatig voorkwam, maar binnen zíjn gezin?! Hij vond dit echt een vreselijke mededeling. Hij was niet van de liefde. Seks, daar kon hij zich in vinden. Handje vasthouden, elkaar lieve kusjes geven en wat onzin uitkramen, het was simpelweg niet voor hem weggelegd. Het verbaasde hem echt heel erg dat zijn ouders hiermee akkoord waren gegaan.
Toch, kreeg de hele situatie met Noralie een betere wending. Aan haar gezichtsuitdrukking te zien, deelden ze dezelfde mening. Dit was complete onzin. Onzin, onzin, onzin. De donkerbruine kijkers van de jongedame toonden de chaos en het ongeloof. Een golf aan Spaanse woorden vloog eruit. Fynn vermoedde dat deze woorden alles behalve positief waren en dat er ongetwijfeld wast vloekwoorden tussen zaten. Lichtelijk geamuseerd keek hij dan ook toe. Misschien was dat ook wel het enige positieve sprankeltje aan deze avond: Hij was niet de enige die niet stond te springen om dit idee. Toen Noralie de kamer uit gemanoeuvreerd was, boden haar ouders hier direct hun excuses voor aan. De moeder reageerde alsof ze erg verbaasd was, alsof ze had verwacht dat haar dochter zonder problemen ja en amen zou zeggen. Fynn kon het niet laten kort te gniffelen. ,,Did you really expect us to be happy about it?" stelde hij dan ook de retorische vraag. Fynn schudde vol ongeloof zijn hoofd en stond ook op van de tafel.
Tijd om een sigaretje te roken. Van alle mededelingen die deze avond plaats konden nemen, had hij dit absoluut niet verwacht. Het was absurd. Een relatie, trouwen, pfff. Verschrikkelijk.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie merkte dat haar hart tekeer ging en ze legde haar hand dan ook tegen haar borst aan. Ze moest haarzelf enorm inhouden om niet weer naar beneden te stormen om er nog een bedreiging uit te gooien ook. Keep breathing, Noralie. Even haalde ze diep adem voor ze deze weer liet ontsnappen tussen haar lippen door. Haar rood gestickte lippen. Alsof het haar beter ging laten voelen, had ze een doekje gepakt en poetste ze haar lippen schoon, weg met het felle kleurtje waarmee ze een goede indruk had willen maken alleen maar om in het positieve daglicht van anderen te blijven staan. Het meest erge hieraan was nog wel dat ze wist dat dit gezin zeker een nachtje zou blijven... In twee van de logeerkamers die ze hadden. Ze konden Fynn moeilijk bij zijn ouders laten slapen immers, dat zou gewoonweg raar zijn. Met een zucht zakte ze neer op het voeteneinde van haar bed terwijl ze een hand door haar haren haalde, zodra ze het uit de belachelijk opgestoken manier had gehaald. Dat voelde veel beter en dat zorgde ervoor dat ze eindelijk iets weet te kalmeren. Wat ze nu ging doen, wist ze nog niet maar eerst wou ze haarzelf van haar schoenen en jurk ontdoen. Om deze in te wisselen voor een simpele top en een jeans. Schoenen eronder en ze was klaar om te gaan. Dat ze uit een machtige familie kwam, betekende natuurlijk niet dat ze altijd in jurken rondliep. 
Het huis was groot en daarom erg gehorig. Ze kon de stemmen vanuit de dinerkamer dan ook horen, eerst haar moeder wie haar oprechte excuses aanbood, gevolgd door haar vader die ook 'niet snapte waar zijn dochter last van had' en vervolgens Fynn. Wel, dat was één ding wat ze deelden, dat ze het hier niet mee eens waren. Wetend dat dit betekende dat ze meteen geen vrijheid meer had. Stelde je voor dat je met iemand danste, of ook maar naar iemand keek, als je verloofd was! Zeker in haar wereld, hún wereld, kon je dat de kop kosten. Even snoof ze, meer omdat ze dit moment wat romantischer had voorgesteld. Iets met rozen, balonnen, blije gezichten en een ring. Dat laatste had ze niet eens, maar ze wist dat de ouders van beide kanten daar wel aan gedacht hadden. Ze zouden het ding aan haar vast moeten lijmen, dat was zeker. Wetend dat haar leven nu voorbij was keek ze haar kamer even rond, zoekend naar houvast in deze situatie. Hoewel ze wist dat haar moeder hier ook weinig zeggen in had gehad, nam ze het haar vader ook zeker meer kwalijk en zou dit zijn band met zijn dochter kosten. Dat was één ding wat zeker was. Haar moeder was net zo goed een pion in dit hele wereldje als Noralie dat was... het was triest nu ze erover na dacht, maar ze had meer verwacht van haar vader. Meer respect, liefde weliswaar want ze betwijfelde of hij daar ooit aan had gedacht met deze beslissing. 
Noralie had opgekeken toen er een klopje weerklonk op haar witte deur, waarop haar moeder om het hoekje spiekte en gauw de deur weer achter zich sloot. ''I'm sorry honey.'' was ze meteen begonnen. Noralie keek haar alleen aan terwijl ze dichterbij kwam en uiteindelijk naast haar dochter ging zitten om diens hand beet te pakken met haar eigen handen. ''You know that we women  have no voice in this life. Ever.'' ging ze verder waarop Noralie wederom een wenkbrauw op kon trekken. ''And..'' - ''And what?'' vloog ze uit de bocht waarop ze haar hand trok. ''I need to agree with everything, just because the heads of the Flores and Haymill family decide to to wed their daufhter and son?'' luidde haar vraag waarop ze haar hoofd schudde en overeind kwam. ''My life is over. Fynn's life is over. Never dancing with another person anymore, kiss someone, sleep with someone when you feel like it, not even looking without risking a bullit in the head. And believe me, father would murder his own daughter or even the son of his best friend if that means he keeps his power.'' ging ze verder en ze merkte dat haar stem alweer de hoogte in schoot. Eigenlijk vond ze dat niet eens erg, want ze hoopte dat iedereen het hoorde. Ongetwijfeld, want het huis was gehorig en ze had haar balkondeuren wagewijd open staan. 
''This whole 'Nuestra Familia' my ass. Family isn't the most important thing in this family and I am ashamed of it.'' bromde ze. ''Do you hear that father?!'' schreeuwde ze nog even door de deur heen. ''I am ashamed to be a part of this family!'' liet ze hem even goed weten. Wetend dat hij nog in de eetzaal stond om waarschijnlijk de Haymill-koppel gerust te stellen. Nors had ze haar moeder nog even aangekeken, voor ze haar tas had gepakt en de kamer uit was gebeend. Ze had nu rust nodig en dat ging ze hier niet krijgen. Afleiding was een beter woord ondanks... Met een zucht struikelde ze nog net niet over de laatste trede van de trap vooral ze recht doorliep richting de voordeur. Ondanks wist ze niet waar ze heen zou moeten. Wat haar dan ook stil liet staan met haar hand op de klink van de voordeur. Uit weliswaar? Maar dit nieuws was waarschijnlijk deze middag al bij iedereen beland die ze kenden, dus weliswaar moest ze naar het bos? Maar daar waren beren. Nu kon ze niet eens een beslissing maken.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wat een absurd plan. Hij begreep zijn ouders oprecht niet. Oké, dit loog hij. Fynn zat inmiddels zo diep in de zaken van zijn vader dat hij wist dat dit van belang was voor de toekomst. Samenvoegingen zorgden ervoor dat kennis gedeeld werd, dat het vermogen groter werd en dat men sterker was. Hoewel dit iets was dat Fynn niet direct zou toegeven, was het in praktijk wel waar. Wat hij niet kon begrijpen van zijn ouders, was hoe ze het in hun hoofd haalden om hém te laten trouwen. Het was een algemeen gegeven dat relaties niets voor hem waren. Fynn woonde dan wel op zichzelf, maar hij wist met alle zekerheid te zeggen dat zijn ouders van alle one night stands wisten. Dit was ook niets waar hij zich voor schaamde of wat hij verborgen wilde houden. Het was zijn leven. Mensen hadden behoefte aan seks. Fynn wilde geen relatie vol met liefde. Enkel de seks was prima voor hem. Met name zijn moeder wist dat hij niets van dat kleffe gedoe moest hebben en de lieve praat. Realiteit, dát was belangrijker. Aan dat idealiseren had je niets. Bosjes bloemen, onbenullige bioscoopbezoekjes of het romantische gezeur, het was niets voor hem.
Ondanks het alles behalve bescheiden huis waarin de familie Flores woonde, was het niet goed geïsoleerd. Het was alles behalve goed geïsoleerd. Terwijl Fynn buiten, in de voortuin, bezig was met het oproken van een sigaretje, hoorde hij zonder hier echt moeite voor te doen het gesprek tussen moeder en dochter. Hij kon dan wel de goede jongen uit gaan hangen, hun privacy respecteren en doen alsof hij dit gesprek niet hoorde, maar hij hoorde het toch. Dan hadden ze maar ramen dicht moeten maken, niet zo hard moeten praten óf simpelweg hun huis beter moeten isoleren. De moeder die haar excuses aanbood, aangaf dat vrouwen nu eenmaal niet veel te zeggen hadden in dit wereldje... Terwijl hij nog een hijsje nam van zijn sigaret, luisterde hij met opgetrokken wenkbrauwen naar zijn 'toekomstige vrouw' Nooit meer met een andere vrouw dansen? Niemand anders kussen? Nooit meer seks met een van zijn scharrels? Fynn wist waar Noralie op doelde. Het zou gevaarlijk zijn, dat ongetwijfeld. Wanneer anderen erachter zouden komen zou men sowieso als een verrader gezien gaan worden en zou een kogelschot inderdaad een vrij vanzelfsprekend gevolg zijn. Toch zou dit hem niet gaan weerhouden. Fynn vond het nu eenmaal belachelijk en kon bést ongezien wat scharrelt uitnodigen in zijn appartementje. In de loop der jaren was hij er wel achter gekomen hoe hij zich het beste kon verdedigen.
De opvliegendheid van de Mexicaanse dame kwam al snel weer om de hoek komen. Er was duidelijk te horen dat de dame in kwestie pissig was. En gelijk had ze. De woorden die haar mond hierna verlieten, lieten hem wel even grinniken. Dit zou haar vader niet leuk gaan vinden, nee, alles behalve. Fynn kon ook niet zeggen dat hij hier blij mee was of dat hij het hiermee eens was, maar was inmiddels wel verstandig genoeg om nu nog niet in discussie moest gaan. Dit zou blauwe plekken opleveren. Thuis, dáár zou wel eens goed laten blijken dat hij het er niet mee eens was.
Het werd langzamerhand stiller en nog altijd liet Fynn de wolkjes rook uit zijn mond ontsnappen. Híj, verloofd, het was werkelijk belachelijk. Onvoorstelbaar. Ondanks alles, was het toch een meevaller dat Noralie dit óók niet zag zitten. Het zou dus ook niet éénzijdige afkeer tegen dit idee zijn. Perfect dus. Fynn keek op toen hij de voordeur open zag gaan. Ja hoor, daar verscheen Rosalie. Fynn had nét een nieuw trekje van zijn sigaret genomen, ademde nog even goed uit en keek de dame hierna aan. ,, Finally, something we both can agree on" mompelde hij, een poging om de hele rotte sfeer maar ietwat uit de weg te slaan. Was er in ieder geval nog één mening die ze deelden.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie fronste toen ze Fynn tegen kwam en had hem even aangetuurd voor haar aandacht naar de eetkamer ging, waar ook een stel hevige stemmen vandaan kwamen. Wat hadden ze dan verwacht? Dat ze klakkeloos zou accepteren, gewoonweg omdat Fynn er goed uit zag? Er was meer voor nodig om een relatie, een huwelijk, te onderhouden dan twee knappe gezichtjes. Als ze dachten dat dit hun families stabiel zouden houden, zouden ze nog een keer goed moeten nadenken. Maar natuurlijk ging dit om het samenvoegen van de families. Twee machtige families welke veel invloed hadden en tezamen nog meer, zelfs als dat betekende dat ze hun eigen kinderen ervoor zouden moeten opofferen. Zoals hun moeders ooit opgeofferd waren op die manier. En hoewel haar moeder van haar vader had leren houden, zag Noralie het nog niet echt gebeuren richting Fynn. Die gedachten zorgde ervoor dat het even duurde tot zijn opmerking tot hem doordrong en haar bruine ogen weer richting hem rolde. Priemend keek ze hem even aan, om te peilen of hij een grapje maakte of niet. 
''Probaly the only thing.'' merkte ze op. ''Well, except from the fact I share the opinion of you having a pretty face and probaly a big dick. But that doesn't take you anywhere in a good marriage.'' glimlachte ze zoetjes. Ze had het niet kunnen laten om op te merken, want ze voelde zich totaal niet tot hem aangetrokken en ze zag het ook niet gauw gebeuren. Ondanks dat de laatste jaren hem wel degelijk goed hadden gedaan, sinds de laatste keer dat ze hem gezien had. Ware het onder normale omstandigheden geweest, had ze misschien nog wel een gokje gewaagt om samen een club te verlaten voor een plezierige nacht. Maar dat was het ook wel. Niet dat ze één of ander hoertje was, maar het was een feit dat Noralie zichzelf ook niet vestigde op een vaste relatie maar gewoonweg op enkele vaste personen waar ze naar terug leek te keren wanneer zij er zin in had. Zelfs dat was over, tenzij... Noralie haar ogen schoten weer naar Fynn wie ze even onderzoekend aankeek. Bekeek. Hoewel het haar kop kon kosten, zou ze maar een gokje wagen. 
''I'd like to close a deal. No doubt we will share the same room and bed soon because everyone likes to see it that way. I have my own sneaky ways to get out of rooms without being seen, and I also have people I can stay with. You will say no word, I will say no word in return about one of your little sluts you take home. For the rest we act properly when we are around other people, because I like my head on my body... So we will dance together on party's, sit next to eachother with diners and go home together. Besides that we use only phones, those ones you can throw away so we can't be tracked, to contact them so we can have the night we like it. Without eachother it is.'' Dat leek haar meer dan eerlijk en hoewel ze niet altijd gescheiden konden zijn, moesten ze daar maar mee dealen maar ze gokte zo dat hij net zoveel waarde hechtte aan zijn hoofd als zij aan de hare. Vragend keek ze hem dan ook aan, afwachtend op zijn antwoord. Uiteindelijk had ze dit onderhandelen niet van een vreemde, haar vader was net zo geniepig en daarom nam ze het haarzelf ook kwalijk dat ze dit niet gezien had. 
Weliswaar dat ze zometeen Gaby moest berichten om te zien of ze bij hem terecht kon, ze gokte zo van wel, maar de avond was nog maar amper begonnen en wat ze tot die tijd ging doen wist ze ook niet.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Het was nog niet eens dat hij zo een karaktereigenschap wist te noemen aan Noralie die hem niet aanstond, nee, helemaal niet zelfs. Ja, ze leek behoorlijk opvliegend, maar dit zat over het algemeen vaak ik het karakter van Mexicaanse meisjes. De jongedame voor zich zag er bovendien ook absoluut niet slecht uit, had een prachtig lichaam en een mooi gezichtje. En toch, ondanks het gevoel dat hij geen directe vorm van afkeer voelde, wantrouwde hij haar. Of het puur kwam omdat Fynn mensen niet snel vertrouwde, of omdat hij wíst dat het de dochter van haar vader was, wist hij niet. Misschien was het ook wel het continue geplaag dat ervoor zorgde dat hij Noralie niet zag zitten. Hij vond het niet fijn dat de dame niet leek te waarderen dat hij gewoon niet van onbenullige gesprekjes hield. De verplichte vragen, het praten over koetjes en kalfjes... En dat, terwijl ze allebei wisten hoeveel bloed hun familie aan hun handen had. Met alle respect, Fynn vond het regelrechte onzin om doodleuk over muziek, films of welke 'jeugdige zaak' dan ook te gaan praten. Zéker wanneer dit van hem werd verwacht.
Het leek even te duren voordat Noralie de opmerking gepeild had. Waarschijnlijk wist ze niet zeker of dit wel een grappende opmerking was. De mierzoete glimlach op haar gezicht, gevolgd door de mierzoete opmerking liet hem met opgetrokken wenkbrauwen liet reageren. ,,Oh, what a sweet little talk. And we aren't even married yet" mompelde hij lichtelijk sarcastisch. ,,But you're right. I know I'm not made for a good marriage. I am not a relationship person" vervolgde hij zijn woorden. Deze woorden bedoelde hij serieus. Fynn was er zich helemaal van bewust dat relaties niets voor hem waren en was hier ook open over. Aangezien Noralie er toch een opmerking over maakte, wilde hij dit wel even bevestigen. Deze opmerking mocht dan wel lichtelijk aanvallend bedoeld zijn, maar ze had gelijk. Fynn zag het nut van ontkennen niet in. De dame had het dus goed ingeschat. Over de grootte van zijn zaakje, maar óók over het feit dat dit niet tot een goede relatie hoefde te leiden.
Fynn had zijn blik afgewend naar de straat, had een hijs genomen van zijn sigaret en had weer naar Noralie opgekeken toen ze met een deal kwam. Aandachtig luisterde hij naar haar woorden. Hij keek haar wat onderzoekend aan. Het idee klonk oké. Zij kreeg wat zíj wilde, hij kreeg wat híj wilde. Zodoende knikte Fynn. ,,Okay" begon hij. ,,It seems like a fine deal, but there are some things... I also have my own ways to get out of rooms with or without being seen and I certainly have people I can stay with. With all due respect, I don't want to have sex in 'our bed', I am not going to change the covers every day. We should have three beds" Merkte hij een aantal dingen op. ,,And above that, little sluts? I am not that easy, I'm quite picky to be honest. I'm not into fake" Bij deze laatste woorden was een klein grijnsje op zijn gezicht komen te staan. Er kwamen vaak genoeg de zogenoemde sletjes naar hem toe om een poging te wagen, maar Fynn prefereerde het natuurlijke. Een grote voorgevel of achtergevel was natuurlijk heerlijk, maar wanneer hij zo'n dikke lagen make-up zag zitten, vond hij het altijd niets. Nu hij hierover nadacht had hij ook echt genoeg scharrels die alles behalve grote borsten hadden, maar juist op een eigen manier aantrekkelijk waren. Een logica had hij hier nog niet echt achter gevonden. Misschien zou hij er nog achterkomen wat zijn daadwerkelijke 'type' was. 

why do you hesitate?