ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Spectrum her character:

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Het was een warme ochtend sinds de jongedame haarzelf van het bed overeind had gehaald. Haar blauwe ogen hadden naar de spiegel gekeken terwijl ze daar haar outfit wat fatsoeneerde. Haar zwarte Dr. Martens kwamen tevoorschijn door het mini wrap jurkje die ze aanhad gedaan. Ze wilde er niet te ‘luxe’ uitzien dus had ze ook een kleine scarf om haar nek gedaan die ze ook eventjes fatsoeneerde voordat ze overging naar haar make-up wat bestond uit een beetje foundation, wat mascara, haar lieveling nectarine pigmenten oogschaduw en nog een bijpassende roze/nectarine matten lippenstift. Daarna ging ze over op het ontbijt. Het ontbijt bestond uit een normale bord waar haar moeder twee broodjes pindakaas op had gesmeerd met nog een glas sinaasappelsap erbij. Het was waar dat ze nu haar eerste dag op een groot bedrijf als assistente ging werken en dat ze erg nerveus was. Ze was blij dat ze samen met haar moeder leefde die heel erg goed voor haar zorg en haar best voor Rosé deed. Ze was haar moeder meer dan dankbaar.
Met zorgelijke passen op haar Dr.Martens was de blondine door naar de bushalte gelopen terwijl ze haar tas goed om haar schouder deed en nog even goed adem haalde voordat de bus eraan kwam. Het was warm in de bus en er waren weinig mensen aanwezig, wat ze best wel fijn vond. Nu zat ze tenminste en hoefde ze niet in de warmte te staan. Wat nerveus maar toch blij staarde ze naar buiten denkend aan hoe ze precies in dat bedrijf terecht was gekomen. Ze was daar eerder nog een keer gekomen voor een gesprek, dat was voor ze aangenomen werd. Maar ze had haar ‘baas’ nog niet gezien. En vandaag zou ze hem ook moeten ontmoeten omdat ze zijn assistente zou worden, dat was dan wel zo logisch om hem te ontmoeten. Ze wist eigenlijk wel hoe ze alles moest handelen maar ze had gewoon de ‘eerste dag’ vibes die morgen wel over zou gaan, omdat ze gewoon daar nog niemand kende en het haar eerste dag zal worden. Toen ze eindelijk het grote gebouw voor haar neus zag staan haalde ze nóg een keer diep adem en zette snelle stappen voor naar het gebouw toe, ze had vandaag wat comfortabele schoenen aangedaan omdat ze vandaag gewoon wat fijn wilde lopen. De volgende dagen zou ze wel zien of ze inderdaad hakken aan kon doen.
Binnen was het aardig druk, mensen liepen van links naar rechts er was wat kabaal maar de inrichting was gewoon zó speciaal, ze wist het ook niet. Lopend naar de lift toe ging ze wachten naast de mensen die ook op de lift wachtten. Toen het kabinet geleegd was stapte Rosé ook in met de tientallen mensen in en vond haarzelf gedrukt in het hoekje, gelukkig was er wel een air conditioner zodat ze niet stikte van de hitte. Er kwam een bekende geluidje van dat de kabinet op de juiste verdieping bevestigd was en daardoor wurmde de jongedame haarzelf tussen de mensen door vanuit de lift. Ze was blij dat ze op de verdieping had kunnen drukken toen ze instapte, anders wist ze niet of dat mogelijk was door al die mensen. Voordat ze bij haar baas naar binnen liep wachtte ze voor de grote bruine deur en last de naam die in gouden koeienletters was geschreven: Julian Stephen Relish. Ze haalde een hand door haar haren trok haar jurkje wat naar beneden en spoot wat parfum van haar in haar polsen voordat ze het flesje terug in haar tasje stopte. Ze schraapte haar keel en keek naar haar hand die in een vuist werd gevormd en op de deur klopte. Glimlachend haalde ze de deurklink naar beneden en trok ze zachtjes de deur open. Toen ze binnen was bleef ze even in de opening staan. “May I come in?” Zei ze en schraapte haar keel eventjes. “I’m Rosé June, and I guess also your new assistant.” Zei ze zelfvertrouwen en keek naar de jongeman die ze aan zijn bureau zag zitten. Ze had niet echt een idee of híj werkelijk haar nieuwe baas was... hij was erg jong en... knap?

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Het was drama geweest sinds Julian zijn assistente moest missen. Hoewel het hem niets deed, zou hij niet vergeten hoe ze huilend naar huis was gegaan. Maar goed, hij had gewoon gevonden dat ze haar werk niet goed deed en dat had hem al maanden mateloos geïrriteerd. Op een gegeven moment hield het gewoon op. Daarbij vond hij dat hij in zijn goed recht had gestaan om haar weg te sturen en een vacature te laten openen, door een andere assistente. Uiteindelijk moesten alle kandidaten langs anderen mensen dan hem en hij zou puur op basis van CV en het opgenomen gesprek zijn keuze maken. Hij had helemaal geen tijd om zich bezig te houden met gesprekken voeren. Of wel, stiekem wel. Maar hij was liever aan het lunchen ergens, of gewoon een vakantie aan het vieren, dit bedrijf liep wel op rolletjes en hij hoefde tegenwoordig nog maar weinig te doen. Per maand verdiende hij meer dan genoeg om zijn kosten dubbel te bekostigen. Hij vond het wel prima op deze manier, de enige reden dat hij nog op kantoor te vinden was, was wegens het feit dat hij graag controle hield op dingen en dat hij tóch nog een beetje zelf wou doen. Het was een tijdverdrijf, de hele dag lunchen was ook niet mogelijk.
Julian hoorde de lift meerdere malen langs komen, maar nooit ging de deur open. De werknemers van dit bedrijf hadden niets op deze verdieping te vinden. Maar uiteindelijk was het de liftdeur die hem op had laten kijken naar zijn deur. Het pingeltje weerklonk door de etage heen en dat deed hem denken dat de nieuwe assistente vandaag zou beginnen. Dat was ook zo. Met een zucht had hij zijn papieren dan ook neer gelegd en nog een hand door zijn haren gehaald, om het tenminste een beetje te fatsoeneren. Een stropdas droeg hij echter niet, de bovenste knoopjes van zijn bloesje stonden altijd open omdat hij anders het idee had dat hij gewurgd werd.
''Sure.'', had hij ietwat fronsend gereageerd toen de deur na een zacht klopje open was gegaan.
''And I know.'', antwoordde hij toen ze zich voorstelde. Terwijl waren zijn donkerbruine ogen even over haar gelaatstrekken heen gegaan en fronste hij nogmaals. Hij had meteen zijn armen over elkaar geslagen en zijn vingers bedenkelijk tegen zijn kin aangelegd terwijl hij haar nog een keer bekeek.
''Next time I'd like to see you in a more... Proffesional outfit.'', merkte hij na een stilte op, vooral hij haar blauwe ogen opzocht en haar blik ook vast hield. ''If it is possible a pencil skirt with a blouse, or a pencil dress and some other... shoes under it also.'', somde hij op zonder enige schaamte. Julian was erg direct en wanneer iets hem niet aanstond, zei hij het ook meteen. Hij hoefde immers niet te denken om gevoelens van anderen. Waarom zou hij?
''This company must shine proffesionalism.'', knikte hij vast besloten. ''But since it is your first day, I leave it with that warning.'' En daarmee was hij van zijn plek gekomen en had hij een stapeltje papieren van zijn bureau gepakt, waarna hij langs haar heen liep naar het bureau wat aan de overzijde van dit kantoor te vinden was. Daar liet hij het stapeltje met papier ook weer vallen.
''This is everything you must know as my assistant. Read it carefully and ask if you have any questions. Have you any questions?'' vroeg hij maar meteen zonder haar direct aan te kijken. Hoe ze de mails en dergelijk moest oppakken had hij allemaal in een soort handleiding laten zetten. Om het elke keer te moeten uitleggen was vervelend. En als ze goed in was gewerkt, zou ze vanzelf meer het... echte werk op haar bord krijgen. Hij hoopte maar dat ze niet zo breekbaar was zoals ze eruit zag, want dan werd dit een korte baan voor op haar CV.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Rosé moest op haar onderlip bijten toen ze de blik van haar baas naar haar toe zag. Ze voelde zich een beetje naakt door zijn blikken. En de volgende zin liet haar naar haar kleding kijken, voornamelijk naar haar schoenen. Al had haar moeder haar voor de miljoenste keer verteld dat deze schoenen niet onder haar jurkje pastte, had ze toch haar Dr.Martens aangedaan. Misschien was ze soms iets een jongedame die het naar haar zin moest hebben en dat maakte haar compleet - dacht ze. Maar nu stond ze een beetje beschaamd te staan terwijl haar ogen gericht waren op haar schoenen. Ze keek op en knikte toen hij haar vertelde dat ze de geschikte kleding moest aandoen. Normaal trok ze haar mond open op zulke dingen maar dit ging ze niet tegenover hém doen. Niet tegenover haar baas. Dus deze keer wilde ze van haar fouten leren. Daarom knikte ze braafjes. “That’s gonna be fine.” Gaf ze als antwoord erop terug en bekeek hem daarna.
Ja het bedrijf moest perfect zijn én dat kon inderdaad niet als ze in zo’n outfit kwam werken als assistente. Ze leek meer alsof ze naar een festival ging dan een bedrijf. Maarja, vandaag zou het wel oké zijn omdat het een waarschuwing was. Haar ogen volgden haar baas die overeind kwam met een stapel papieren en toen ze naast haar langs ging moest ze haar ogen sluiten door de geur die ze van zijn kant kom ruiken. Het was een heerlijke geur vond ze én daarom deed het een beetje iets met haar. Maar toen ze zijn stem weer hoorde keek ze een beetje geschrokken op en haalde diep adem, knikkend op zijn instructies. “I don’t have any questions yet.” Gaf ze terug als antwoord en keek naar het bureau waar de stapel papieren zag die ze net bij Julian had gezien. Ze nam aan dat het haar bureau was en liep naar haar bureau toe. Ze zette haar tas naast haar neer op het bureau en keek naar de stapel met papieren. Ze had het niet echt nodig om de papieren te gaan lezen want ze wist alles wel. Ze deed dit werk al sinds haar achttiende en had alles wel wat in de gaten. Maar ze besloot de stapel wel bij haar te houden zodat áls er iets was wat ze niet begreep ze het toch kon lezen. Meteen pakte ze haar laptop ook uit haar tas en zette hem voor haar neer. Ze logde in op het bedrijfsaccount die de eerdere secretaresse haar had gegeven en bekeek het programma die voor vandaag geschreven was. Er waren aantal gesprekken wat later in de dag dus zou ze haar baas de dag informeren. Haar ogen keken weer naar haar baas toe en ze schraapte wat haar keel. “Today’s program gives us that there are three appointments available and these will take place later in the evening. The first one is about 3’o clock, the second at 5:30, and the last at 7’o clock.” Gaf ze aan en keek even naar de notities die de eerdere secretaresse had genoteerd. Rosé haar ogen keken naar het notitie die ergens in het hoekje was geschreven: bring him much drinks as possible. Daarom knikte Rosé wat naar haarzelf en keek weer naar haar baas toe. “Is there something you would like to drink Mr. Relish?” Vroeg ze op haar meest nette toon en schonk hem een glimlach.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Een mondhoek was omhoog getrokken door de blik die Julian bij Rosé teweeg bracht. Hij zei echter niets en nam dat vermaakt slechts tot zich. Uiteindelijk was het goed dat ze zichzelf had willen blijven zijn, maar het was gewoon niet te doen in een kantoor zoals deze. Ze was een visitekaartje en dat zou ze ook wel snel genoeg merken. Ze zou met hem mee gaan namelijk als hij afspraken had. Hij had iemand nodig om te notuleren en dus alles vast te leggen, wat er gezegd werd. Uiteindelijk zou hij niet willen dat iemand tegen hem zou gaan liegen om iets wat ze wél tegen hem gezegd hadden, dan had hij die dingen altijd nog als bewijs en dat had hem vaker uit de brand geholpen. Daarbij was het handig om dingen na te kijken, te onthouden en goed te kunnen regelen.
''Good.'', antwoordde hij tevreden toen ze niet tegen hem in ging en hem slechts verzekerde dat het goed ging komen. Voor de volgende keer dan toch, want ze kon zich nu niet omkleden.
Julian knikte toen Rosé zei dat ze geen vragen had. ''Alright. It is not like I am on the other side of the building.'', glimlachte hij flauwtjes, doelend op dat ze in dezelfde ruimte zaten. ''So if you have any.. don't hesitate to ask them.'', gebood hij haar. Hij was niet geheel een zak en zou het haar heus niet expres moeilijk maken. Hoewel hij wel hoopte dat ze tegen werkdruk kon, kritiek en een hoop ander geneuzel waar ze sterk voor in haar schoenen moest staan. Maar dat zou ze gaandeweg wel tegen komen en hij zei haar heus een kans geven om zich eventueel ook te verbeteren, én te groeien in deze functie.
Of Rosé de papieren ging lezen, dat kon Julian weinig schelen. Als ze haar werk maar deed. Het was voor hem enkel een pluspunt als ze er met zekerheid in stapte en ook nog kwaliteit kon leveren. Daarom had hij haar ook slechts gevolgd met zijn donkerbruine ogen en had hij naar haar gekeken terwijl ze haar laptop open zette en meteen wat begon te tikken, om schijnbaar de agenda naar voren te halen. Hij had zichzelf met zijn schouder tegen de muur aan gezet, op die manier kon hij met haar meekijken. Half dan toch. En vermaakt keek hij dan ook op toen ze de agendapunten opnoemde.
''Roland will go tot he first appointment, that one isn't interessting for me. The second one is signing some papers...'', somde hij op vooral hij even nadacht. ''And the third one is a dinner. Since you are my asistant from now on, you will come along. That's also part of your job.'', knikte hij. ''Want you to listen closely and note everything that is important then.''
Heel even dacht Julian na, want het dinner was in een best luxe restaurant en met iemand die kwaliteit ook kon waarderen. En als het even meezat, kon hij er nog wat uitslepen ook qua een nieuwe bedrijfspartner, wat hem enkel maar meer geld op de bankrekeningen zou brengen.
''What's your size?'' vroeg hij dan ook ineens. ''Dress and shoes.'', verklaarde hij zichzelf maar terwijl hij in beweging was gekomen en naar zijn bureau toe liep om er wat uit te halen en in zijn zak te stoppen. Als hij haar mee wou nemen, zou ze toch écht wat anders aan moeten trekken. Dat zou hij dan wel regelen, want hij ging haar nu niet wegsturen. Hij zou Nancy wel een opdracht geven, die wist wat Julian verwachtte wanneer het aankwam op kleding.
''Oh.'', merkte hij nog op. ''I have whiskey in the closet, you're also going to need it. Believe me. This company will deliver you a headache on highspeed.'', glimlachte hij vermaakt.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

De jongedame luisterde naar haar baas die haar de instructies gaf van wat ze allemaal moest doen en knikte glimlachend. Toen het aankwam op het diner van vanavond... wist ze niet zeker of zé nou echt mee wou. Maar het was een taak van haar werk en er werd niet gevraagd of ze mee wou of niet. Kom op Rose hoe erg kon het worden? Ze gingen heus wel ergens luxe gaan eten en nu al bedacht ze wat ze werkelijk aan kon doen. Een beetje verdwaald werd ze langzaam wakker van haar gedachten. Ze knikte toen haar vertelt werd dat ze goed moest luisteren en moest gaan noteren. Dat werd helemaal oké dacht ze in haarzelf. Maar diep inhaar was dat kleding meer in haar gedachten. Misschien moest ze iets van haar moeder lenen? Hmmm dat kon niet want haar moeder was ‘zwaarder aangelegd’ dan haar. Ze haalde eventjes diep adem maar keek op toen ze de volgende vragen hoorde. Vroeg ze nou letterlijk naar haar kleding en schoenmaat? Eventjes dacht ze na, hij vroeg het écht! “In the US size I’m a zero (maat 32 in EU) and my shoe size is 6.5(37 EU).” Zei ze wat ongemakkelijk terwijl ze diep adem haalde en hem volgde. Hij leek iets te pakken van zijn bureau maar ze had niet echt gezien wat.
Toen hij het over whiskey had kwam ze meteen overeind. Er bestond een glimlach op haar gezicht door zijn verdere zinnen én zijn vermakelijkheid. Ze voelde niet meer nerveus, meer onhandig. Kwam werkelijk door de outfit die ze nu aanhad. Wat glimlachend keek ze naar de juiste kast en liep erop af terwijl ze een whiskey glas ervan haalde en er whiskey ingoot. Daarna legde ze het op zijn bureau neer en nam weer haar plaats terwijl ze de agenda eventjes weer checkte. “Allright... is there something else you should need for tonight?” Zei ze een beetje opgelucht... haar baas zou haar kleding gaan handelen en ze kon al gokken wat haar baas zal uitkiezen en ze zag meteen al een duur setje voor haar ogen. Ze wilde hem letterlijk bedanken voor de kleding maar ze wist dat ze er dan belachelijk zal uitzien dus besloot ze dat maar eventjes niet te doen. Ze haalde uiteindelijk een hand door haar haren heen en voelde haar eventjes helemaal op haar gemak. Denkend aan vanavond keken haar ogen naar haar laptop en het leek alsof ze naar haar scherm keek. Ze dacht aan de knapheid die ze vanavond weer zal zien. En dat gaf haar een beetje kippenvel.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Het vermaakte Julian wel een beetje dat Rosé een beetje in de zee werd gegooid met dit alles. Ene kant leek ze heel zeker, maar aan de andere kant leek ze ook zeker overspoeld door alles. En heel eerlijk gezegd, sierde het haar wel dat ze zo in gedachten was verzonken door alles wat hij op haar bord gooide en wat ze maar moest verwerken. Maar wederom, Julian hield van directheid en hij draaide er nooit omheen wanneer hij iets kwijt moest of vond dat iemand iets moest weten. Of wanneer hij nader toelichtte wat de bedoeling precies was. Alleen voor het diner zouden ze het pand uit moeten, het ondertekenen van de papieren om half vier zou gewoon hier plaats vinden en was ook zo gedaan. Morgen zou hij weinig te doen hebben, gelukkig. Hij was hier al dagen langer dan hij eigenlijk zou willen.
''Alright.'', knikte Julian. Daarmee was hij door de deur heen gestapt en had hij Nancy gewenkt om iets te gaan halen, met de doorgegeven maten. En ze moest zorgen dat het bij Rosé thuis zou belanden, anders zaten ze nog met het omkleed gedeelte. Hij gaf haar een creditcard mee en keek haar even na, voor hij de deur weer achter zich sloot. Leuke hieraan was dat hij meteen haar maten wist, dat zorgde toch wel voor een iets vermaakte glimlach op zijn gezicht. Hij kon enkel hopen dat ze de rest zelf wel kon, betreft haar haren en gepaste lingerie eronder. Je kon moeilijk met een boxer onder een jurkje gaan lopen, zelfs hij wist dat. Net zo goed als je je zaakje niet links droeg terwijl je broek erop gemaakt was om het rechts te dragen. Rare gedachte dan toch.
''Not really.'', antwoordde hij terwijl hij wat met zijn glas had gespeeld. Hij had haar eerder gezegd zelf ook te pakken als ze moest, dus hij ging het niet aanbieden.
''I suggest you walk with me within a few minutes. I need to sign a contract with Dave Whitemister, it is good to meet him because you will see him often around here. A annoying man however.'', glimlachte hij. Jullian gooide de whiskey in één keer achterover en zette zijn glas weer op zijn bureau waarna hij zijn hand in een zak stopte en naar de deur gebaarde.
''Shall we?'' stelde hij dan ook voor. Het was goed voor haar om bepaalde gezichten te leren kennen. Vooral omdat hij ook wou dat ze mensenkennis zou hebben van de gezichten die hier over de vloer kwamen. Ze moest voorbereid zijn op alles.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Ze hadden een contract met Dave Whitemister eerder in de dag getekend en ze had tegelijkertijd de oude man ontmoeten. Meneer Relish ha haar inderdaad vertelt dat meneer Whitmister een vervelende persoon was en ze had gegokt dat hij een hekel aan de oude man had. Waar hij ook groot gelijk in had, ze had de oude man ook niet leuk gevonden want het leek alsof hij iets van ze verstopte en de sfeer die hij gaf was ook niet fijn. Op naar vanavond.
Het was al later in de dag waar Rosé uit de badkamer had gerend uit blijheid. Haar moeder had van beneden geroepen dat er een pakketje voor haar was gearriveerd. Ze had eerder van Nancy gehoord dat het kleding naar haar huis zou worden gestuurd en Rosé had sinds die tijd met zenuwachtigheid op het pakketje gewacht. Nu lag ze het pakketje voor haar op het bed terwijl ze haar haren had gedroogd met een föhn en het even zo had gelaten. Ze zal wel zometeen zien wat ze met haar haren zal doen. Nu was ze afgeleid door het inhoud van het pakketje die ze vol nieuwsgierigheid opwachtte. Daarom wilde ze niet verder wachten en opende het plastic wat sneller dan ze deed en daarmee prutste ze wel wat. Maar het plastic ging eraf en belandde op de grond terwijl de jongedame even haar kamer licht aanzette en het stuk kleding omhoog hield. Met grote en bewonderende ogen was ze verast naar het kledingstuk gaan kijken. Haar handen gleden over het zachte stof heen en ze gilde van blijheid en hield het stof wat tegen haar aan. Oké nu moest ze niets verprutsen want ze wilde haar baas niet laten wachten! Ze had geen goed indruk afgelaten op de eerste dag door haar kleding. Dus moest ze even goed bezig zijn! Meteen had de jongedame naar haar lingerie setjes gekeken en besloot om geen bh aan te doen sinds het jurkje al een soort van bh had. Anders zou ze een dubbele bh hebben. Ze kon niet kiezen uit een normale slipje en een string. Dus vroeg ze haar moeder, die haar vertelde dat ze een string aan moest doen, wat ze ook maar deed. Een zwarte simpele string trok ze daarom ook maar aan, iets wat ze niet echt aandeed... maarja. Daarna gleden haar ogen weer naar haar bed toe waar ze nog een paar schoenen op haar bed zag liggen. Wow die hakken! Ze trok eerst haar jurk aan. Die ze even bewonderde, oké ze zag iets te sexy uit! Had haar baas dit nou echt uitgekozen? Ze kreeg de blosjes ervan en zonder tijd te verliezen deed ze de zwarte hakken eronder aan terwijl ze die ook wat bewonderde. Oké die hakken waren echt heel hoog en ze wist niet of ze fatsoenlijk ermee kon lopen, zeer comfortabel leken ze niet. Maar ze waren dus wél comfortabel. Dat had Rosé in de gaten gehad toen ze begon te lopen door haar kamer. Ze werd helemaal wild toen ze haarzelf in de spiegel bekeek.
Meteen hielp haar moeder haar met het krullen van haar haren. Haar moeder had haar vertelt dat ze het open moest houden omdat het anders iets te sexy werd. Maar Rosé wilde wat stout spelen, en had knalrode lippenstift op gedaan met witte oog makeup en nog wat mascara. Daarna werd haar lieveling ketting om gedaan en ringen kwamen er ook bij. Als laatst spoot ze haar roos geurende parfum op en verdwaalde naar beneden toe waar ze haar zwarte handtas al klaar had staan. Ze had er een notitieboekje erin gedaan met pennen erbij. Toen ze een auto hoorn hoorde kuste ze haar moeder en opende de deur waar ze al een auto zag wachten op haar.

Re: ORPG] I didn't choose to love you. It just happened.

Hoewel Dave vervelend was geweest en ook zeker opmerkingen had gemaakt over zijn nieuwe secretaresse/assistente, had Julian zeker scherpe opmerkingen klaar gehad om de man ook meteen weer de mond te snoeren, maar het contract niet in gevaar te brengen. Hij kende de man namelijk langer dan vandaag en wist ook precies hoe hij zulke mensen moest aanpakken. Al met al nam het een kwartiertje om beide handtekeningen in tweevoud te krijgen, vooral hij ook weer afscheid had kunnen nemen van Dave. Hij had geen behoefte om gezellig te kletsen met de man, daar had hij wel andere mensen voor. En daarbij zou hij dat liever in een bar doen, een nachtclub of zo, dan op kantoor.
Uiteindelijk was Rosé naar huis gegaan en was hij achter gebleven op kantoor. Hij had nog wat dingen te doen, dingen die hij niet hoefde te doen in haar bijzijn dan toch. Hoewel hij Nancy wel oprecht had bedacht voor haar bijdrage deze dag en daarmee had hij de creditcard terug genomen. Hij vertrouwde op het inzicht van de brunette, die kleedde de boel hier immers aan en deed zijn kleding ook als het erop aan kwam. Hoewel hij echt wel zelf kleding kon komen en ook aan zou kunnen trekken, maar het was soms fijn om iemand op pad te kunnen sturen, zonder die ellende er ook nog bij te hebben. Van alle kanten werd hij altijd herkend en dan was het gewoon niet fijn om door een winkelstraat te lopen. Alleen die gedachte al deed hem zuchten, waarna hij nog een glas whiskey voor zich inschonk en deze ook achterover sloeg.
Uiteindelijk was het voor hem ook genoeg geweest en had hij zijn appartement opgezocht, wel, het was meer een huis op een verdieping dan toch. Daar had hij zijn kleren uitgetrokken en had hij in eerste instantie een douche genomen, voor hij zichzelf in nieuwe kleren had gehesen. Het was gewoon een lichte broek geworden met een zwart bloesje en nette schoenen eronder. Daar moesten ze het maar mee doen hoor, want Julian had niet veel meer zin om iets meer te doen dan dat. Hij haalde een hand door zijn haren, waardoor hij het lichtelijk in model dwong. Wat aftershave volgde vooral hij zijn spullen had gepakt en naar beneden was vertrokken, naar de parkeergarage waar zijn Bentley te vinden was. Hij was enorm zuinig op die bak, dat zeker. Maar het was daarmee ook het vervoermiddel wat hij het meest gebruikte.
Gek genoeg was het nog niet eens zover rijden naar Rosé haar huis, waardoor hij met twintig minuutjes al voor haar deur stond en een keer op de hoorn gedrukt had om aan te duiden dat hij er was. Hij hoopte echter niet dat ze daadwerkelijk pen en papier mee nam. Maar goed, misschien had hij dan weer wat te lachen. Alleen het idee al zorgde voor een glimlach op zijn gezicht en die werd breder toen Rosé de deur uit liep. Het jurkje wat Nancy voor haar uit had gezocht, in combinatie met die hakken en haar blonde krullen, was gewoon perfect. Andere woorden had hij er niet voor. Hij merkte dan ook dat hij aan het staren was, vooral hij zijn keel dan ook even schraapte.
''Right.'', mompelde hij tegen zichzelf waarna hij naar de passagierskant was gelopen en het portier voor haar open hield. ''You look wonderfull.'', complimenteerde hij haar nog wel. Dat was aardig, toch?