ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah ''Josh'' Durnan

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Rosemary Ilanah Delatour.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah was bijna twee jaar weggeweest van huis. Twee jaar. Het was niet zo alsof hij ervoor gekozen had, de missie was gewoonweg helemaal uit de hand gelopen en hij mocht zichzelf nog prijzen dat hij overeind stond. Dát hij überhaupt naar huis kon, want dat konden zijn teamgenoten niet zeggen. Zijn vrienden. Die zouden helemaal niet meer praten en als de familie geluk had konden ze misschien nog wat persoonlijke bezittingen begraven, want vaak ging de kist leeg de grond in. De gedachte alleen al is deprimerend en daarom zucht hij ook even zachtjes, om het van zich af te duwen. Uiteindelijk leefde hij nog, ondanks de dingen die hij had moeten zien en meemaken, hij leefde nog. Hoewel hij hier en daar een litteken spontaan kon voelen branden op zijn rug, bij de gedachte alleen al aan de plek waar hij gezeten had voor ze bevrijd werden met een enorm aantal bewoners van een stad verderop. Wederom betrapt hij zichzelf erop dat hij eraan dacht, waarop hij kort zijn hoofd schudde. Het was over, hij kon door, hij ademde nog en hij was op weg naar hetgeen waar hij het meest naar uitgekeken had. 
De reis had veel te lang geduurd voor zijn gevoel. Eerst 12 uur met het vliegtuig, special class natuurlijk gezien zijn overleving, daarna nog een stuk met de trein en uiteindelijk de bus. Mensen hadden hem dood verklaard, dus grote kans dat zijn rijbwijs ook niet meer geldig was. Dat werd dus ook nog een enkeltje rechtbank om zichzelf feitelijk weer tot leven te wekken. Een nieuwe zachte zucht volgde, want het enige waar hij nu naar verlangde was rust en genieten van hetgeen wat hij het liefst had in zijn leven. Rosemary, en dat was precies waar hij naar op weg was. Hopend dat zij geen hartaanval kreeg dan toch, al deed dat idee hem toch onbewust even laten glimlachen. Hij had geen ouders meer, geen broers en zussen, dus dit was de enige plek waar hij heen kon. Het huisje wat ze toen same gekocht hadden. Het was niet groot, precies groot genoeg met twee extra kamers en een tuintje op het zuiden. Ze hadden het samen wat opgeknapt, geschilderd en behangt. De spullen hadden ze ook bij elkaar geraapt en zodoende had hun huisje een impressie gekregen die bij hen hoorde. Lichte meubels en iets donkere tinten op de muren. Hij was benieuwd of alles nog exact zo was, of zijn spullen er nog wel waren. Het zorgde dan ook tegelijk voor een bedroefte blik in zijn ogen, maar hij mocht niet doemdenken tot hij langs was geweest!
Daar stond hij dan, voor de deur en tot zijn verbazing hing het naamplaatje nog naast de deur. Josiah & Rosemary. Nummer 21. Hij moest even diep adem halen en trok zijn tas wat beter over zijn schouder voor hij aanbelde. Sleutels had hij niet meer en hij kon moeilijk inbreken, ze zou dan letterlijk een hartaanval krijgen. Hoewel hij bloemen mee had willen nemen, was daar niets van gekomen en hoopte dat hijzelf meer dan genoeg was. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het was inmiddels zo goed als twee jaar geleden dat Rosemary haar verloofde, de liefde van haar leven, gedag had gezegd, omdat hij met het leger was uitgezonden naar het buitenland. De eerste maanden hadden ze contact behouden, voornamelijk door het heen en weer sturen van brieven. Brieven waarin ze elkaar up-to-date hielden van elkaars levens. Echter was dat contact op een gegeven moment uit het niets gestopt. Plots kreeg ze geen enkele brief meer binnen. De eerste dagen en zelfs weken had ze gedacht dat het voor Josiah misschien tijdelijk niet mogelijk was om haar te berichten. Maar na een maand, hoopvol, te hebben afgewacht, kreeg ze een totaal onverwachte brief binnen. Een brief waarvan ze niet had gewild dat die op haar deurmat was geëindigd. De angst van haar leven was uitgekomen; Josiah was om het leven gekomen tijdens de missie. In de brief had vermeld gestaan dat de basis was aangevallen en dat er geen overlevenden meer waren. Niet alleen haar geliefde was om het leven gekomen, maar ook die van anderen. Het was hartverscheurend. En wat nog hartverscheurender was, was dat ze tijdens de begrafenis een lege kist de grond had in zien gaan. Ze had niet eens een waardig afscheid gehad. Het enige wat ze nog had gewild, was hem een laatste keer kunnen bekijken. Zijn mooie gezicht. En hem wellicht een laatste kus willen geven. Maar dat had niet gekund. Zijn lichaam zou ergens in het buitenland tussen het puin liggen. Een afschuwelijke gedachten. Hij verdiende beter. Hij behoorde in de begraven kist te liggen. Maar helaas kon ze er niets aan doen.
Het had haar maanden gekost om haar leven weer op orde te krijgen. Josiahs dood had haar leven op een pauze gezet. Weken had ze gehuild en haarzelf in huis opgesloten. Gelukkig wisten haar familieleden en vrienden haar uit het donkere gat te halen. Ze had haar leven opgepakt. En toen ze er klaar voor was, had ze zijn spullen ingepakt en opgeborgen. Het ging steeds beter met haar. Zodanig dat ze zich zelfs had opengesteld voor nieuwe jongens, met aandringen van haar vriendinnen die vonden dat ze weer moest genieten van het leven. Niets of niemand zou Josiah terugbrengen en haar vriendinnen hadden haar ervan overtuigd dat hij liever had gewild dat ze met haar leven verder ging, dan altijd om hem te rouwen.
De deurbel galmde door de woning heen. Een verwarde blik vormde haar gezicht. Wie zou dat zijn? Rosemary verwachtte vandaag helemaal geen bezoek. Vermoeid sloeg ze de dekens van haar lichaam af. Haar benen slingerde ze over de rand van de bank heen en ze duwde haarzelf overeind. Ze was nog doodmoe van het uitgaan van vannacht. Vandaag stond dan ook een rustig dagje op haar planning. Onderweg naar de voordeur trok ze haar badjas dicht. Haar hand reikte naar de deurklink, die ze naar beneden duwde om de deur open te trekken. Haar groene ogen dwaalden af naar de verschijning voor haar. Tot een paar keer toe knipperde ze. Nee, dat kon hem niet zijn. Ze leek Josiah te zien, maar ze moest het zich verbeelden. Hij was er niet meer. En geesten bestonden niet. Ze sloot haar ogen. Na een paar seconden opende ze haar ogen weer. Hij stond er nog steeds en hij leek nog steeds op Josiah. "Josh, ben je dat echt?" – "Nee, dat kan niet. Je bent dood." vroeg ze. Als ze het zich verbeeldde en iemand anders voor haar stond, zou diegene haar zeker voor gek verklaren.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah had ontiegelijk zenuwachtig voor de deur gestaan, alsof hij haar weer ophaalde voor hun eerste afspraakje welke ze enkele jaren geleden hadden gehad. Hij had haar toen mee genomen naar het kleine restaurant op de hoek van de straat waar hij toen nog woonde. Het was een onzettend ongemakkelijk etentje geweten, vooral omdat het hoofdgerecht hamburgers was geweest, maar ze hadden gelachen en vanuit daar was alles best snel gegaan. Maar hij zou het voor geen goud over willen doen, omdat het gewoon hun manier van doen was. Die rare uitstapjes, dikke hamburgers eten en een zeer slechte zwart-wit film kijken. Een kleine glimlach vormde zich nog even terwijl hij even om zich heen keek. Josiah vroeg zich af of ze nog steeds dezelfde buren hadden, ondanks dat ze een vrijstaand huisje hadden. De buren waren altijd vriendelijk geweest tegen het jonge stel, daar waar hun al twintig jaar getrouwd waren geweest, minimaal. Het was allemaal wat vaag en hij wist dan ook niet of hij het zich allemaal wel correct herinnerde, maar dat was geen zorg voor nu. 
Het was pas dat de deur echt open ging, dat zijn blauwgrijze ogen weer in beweging kwamen en hij zijn blik vestigde op de blonde jongedame voor zijn neus. Wiens haren lichtelijk in de war zaten en niet meer dan gehuld in een badjas. Dit maakte het ergens... als vanouds. Alsof hij net thuis kwam van de basis hier in het land, waar hij maandenlang naar toe had gemoeten voor hij eindelijk uitgezonden was. Hij had het dan ook alleen geaccepteerd omdat hij er van overtuigd was geweest dat ze het geld konden gebruiken, dat hij de broodwinner moest zijn en voor zijn verloofde diende te zorgen. Weliswaar had het aan de gebrekken van zijn eigen leven gelegen, maar hij had er geen spijt van. Hij leefde nog en hier stond hij. 
Haar vragen staken ergens, vooral toen ze opmerkte dat hij dood was, maar toch wist hij zijn mondhoeken iets omhoog te duwen. ''Honey, I'm home..?'' wist hij er flauwtjes uit te persen omdat hij niet zo goed wist wat hij daarop moest antwoorden. Dit was zijn flauwe humor die ergens nog aanwezig was, verborgen onder al het andere wat hem de afgelopen twee jaar had gevormd. Wat twijfelend had hij in de deuropening gestaan, voor hij zichzelf dwong om zijn tas los te laten en naar voren te stappen. Gewoonweg om zijn armen rond haar ranke lichaam te vouwen en haar tegen zich aan te trekken. Zijn neus in  haar haren, genietend van de zoete geur die ze altijd al met zich mee had gedragen. Hij wou gewoon even zo staan, voor ze vragen zou gaan stellen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Vanbinnen begon Rosemary langzaam het idee te krijgen dat ze gek aan het worden was. Het moest gewoon een verbeelding zijn. Het kon niet anders. Ze moest zich dit verbeelden, omdat ze graag dit beeld wilde zien. De eerste weken na de mededeling over zijn dood, had ze over dit moment gedroomd en nagedacht. Wat nou als hij niet dood was? Wat nou als hij weer naar haar terug zou keren? Deze gedachten had ze alleen maar toegelaten omdat ze zijn dode lichaam niet in de kist had zien liggen. Maar naarmate de tijd was verstreken, was ze het gaan accepteren dat hij daadwerkelijk om het leven was gekomen en dat het niet zou gebeuren dat hij in levende lijven terug naar hun huisje, en terug naar haar, zou keren.
Flauwe woorden kwamen uit zijn mond. Zijn flauwe humor, dat ze niet anders gewend was van hem. En zijn fijne stem, die ze absoluut gemist had. Een lachje kon er net maar net van af. Ze was compleet in shock. In shock dat hij hier voor haar stond. Ze had hier dan wel naar verlangd, maar op dit moment wist ze niet hoe ze moest reageren. Zo ontiegelijk veel vragen begonnen door haar hoofd heen te gaan. Hoewel ze hem aan de ene kant wilde knuffelen, bleef ze stil staan. Ze moest dit tot zich laten bezinken. Nu voelde het allemaal nog onrealistisch aan. Alsof ze aan het dromen was en elk moment wakker kon worden. Pas als ze dit tot zich had laten bezinken, zou ze oprecht blij zijn met zijn terugkeer naar huis.
Met haar ogen volgde ze zijn bewegingen. Van hoe hij zijn tas op de grond liet zakken tot aan hoe hij naar voren stapte om vervolgens zijn armen om haar lichaam heen te slaan. Haar lichaam werd tegen het zijne aangetrokken. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn middel heen. Zijn vertrouwde armen om haar lichaam heen had ze gemist. Het vertrouwde gevoel in zijn buurt had ze gemist. Alles aan hem had ze gemist. Haar hoofd legde ze tegen zijn borstkas aan. Zonder woorden uit te wisselen, bleef ze stilletjes tegen hem aan staan. Een paar minuten verstreken. Het liefst bleef ze langer zo staan, maar ze had ook nog zoveel onbeantwoorde vragen die ze aan hem wilde stellen. "Laten we naar binnen gaan. Het begint fris te worden." stelde ze voor en liet hem los. Ze boog voorover om zijn tas van de grond te rapen, die zwaarder was dan ze had gedacht. Binnen liet ze de tas in de foyer tegen de muur aan staan. "Wil je wat te eten of te drinken?" vroeg ze en liep de woonkamer binnen. Het huis was vrijwel hetzelfde als hoe hij het achter zich had gelaten. Er waren wel wat veranderingen, waaronder dat veel van zijn spullen opgeborgen lagen in de kelder. "Gaat alles goed?" stelde ze hem een vraag, omdat ze niet wist waar ze anders moest beginnen. Ze kon moeilijk direct met de vraag komen hoe het kon zijn dat hij nog in leven was, terwijl het leger haar een bericht had gestuurd dat hij om het leven was gekomen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Josiah wist dat hij haar nu zowaar in shock had gebracht. Maar ware het niet nu, was het wel een ander moment geweest. Het gevoel bleef hetzelfde naar zijn idee. Ze was niet gillend weggerend, ze stond enkel vol ongeloof voor zijn neus en hoe gek dat ook klonk; dat was goed. Enorm goed. Hij voelde dan ook een opgelucht gevoel omhoog komen zetten jegens dat idee, terwijl hij zijn neus nog iets dieper in haar hals, tussen haar blonde lokken, verborg en zijn ogen sloot. Op dit moment had hij zitten wachten, hij had er van gedroomd zelfs, er was niets liever wat hij zou doen in de wereld behalve Rosemary in zijn armen sluiten om haar nooit meer te laten gaan. Hoewel dat gek genoeg waarheid was, omdat hij nooit weer uitgezonden zou worden, klonk het nog een beetje ongelovig en had hij ook enorm veel moeite om haar los te laten toen ze voorstelde om naar binnen te gaan. Hoewel hij het zelf alles behalve koud had, kon hij begrijpen dat zij in haar badjas zowaar kon bevriezen zo eind Januari. Hij knikte daarom ook even vooral hij haar maar naar binnen volgde. Hoewel het ook zijn huis was, zijn thuis, voelde het op dit moment niet zo hoezeer hij dat ook zou willen. Hij was twee jaar weggeweest. Twee jaar en zes dagen om heel precies te zijn. 
Zijn grijsblauwe ogen keken de hal even rond, om te concluderen dat daar niets was veranderd, voor zijn aandacht naar de woonkamer en aansluitende keuken ging. Waar wel enkele dingen waren veranderd. Spullen van hem waren opgeruimd en hoewel dat voor een steek zorgde, wist zijn verstand ook dat ze op een bepaald punt door had gemoeten? Hij wist niet zo goed hoe hij het moest beschrijven, die gedachte en het daarbij behorende gevoel op dat moment. Hij slikte even voor zijn aandacht weer naar zijn verloofde verplaatste. Er was immers nooit officieel wat gebroken tussen hen, dus hij ging er vanuit dat er betreft dat niets veranderd was. Behalve dat hij volgens de wet dood was dan, maar daar kon hij snel genoeg weer verandering in brengen. Dat was al in werking gezet... Hij hoefde alleen nog maar zijn handtekening te zetten als hij opgeroepen was om naar de rechtbank te komen. En weliswaar moest hij zijn verhaal doen, maar dat was een kwestie van het masker opzetten wat hij al een langere tijd droeg dag in en dag uit. 
''Ik ken je Rose.'' merkte hij op terwijl hij midden in de kamer was blijven staan. Een beetje onwennig toch wel, vooral niet wetend wat hij exact moest doen nu. Op de bank gaan zitten, haar helpen? En hoewel hij het liefst haar lippen zou kussen voor nu, wist hij dat dat misschien niet het beste was om te doen nu hij praktisch uit de dood was opgestaan. ''Stel de vraag die je wil stellen.'' gebood hij haar. Hij zou haar de waarheid vertellen, maar hij wist niet of hij haar álles kon vertellen. 

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Eigenlijk hoopte de jongedame dat Josiah niet meteen de veranderingen zou opmerken. Alhoewel een paar van die veranderingen hem hoogstwaarschijnlijk meteen zouden opvallen, omdat die niet ongezien zouden kunnen blijven. Net zoals dat het hem niet lang zou duren voordat hij op zou merken dat zijn spullen niet meer uitgestald stonden in het huis. Ze wilde hem niet het gevoel geven dat hij hier niet meer welkom was. Niet na alles wat hij had meegemaakt. Het was überhaupt een wonder dat hij levend terug was gekeerd. Als ze had geweten over zijn terugkomst, dan zou ze minder in shock zijn geweest en had ze zich erop kunnen voorbereiden. Dan had ze ook zijn spullen weer uit de kelder gepakt om hem thuis te verwelkomen. Dit was tenslotte de plek die hij als vertrouwd en veilig beschouwde. De plek waar hij van tevoren al van had gezegd terug naar toe te willen keren. Dit was hun eerste huisje samen, dat ze samen hadden opgeknapt en ingericht. Toen ze werd ingelicht over zijn dood had ze zich niet willen ontdoen van dit huis. Ze had er wel over getwijfeld, want dit huis deed haar te veel denken aan Josiah. Aan hun leven samen, wat ze zo mistte. Uiteindelijk had ze er toch voor gekozen om het huis te houden, ondanks dat ze in haar eentje prima in een klein appartementje had kunnen overleven. Al zag ze zichzelf niet oud worden in het huisje wat ze in eerste instantie met Josiah had gekocht. Nee, dat kon ze tegenover hem niet maken. Ze wilde namelijk het getrouwde gezinsleven. Met een ander zou ze hier niet kunnen wonen. Dat zou voor haar gevoel gewoonweg niet kloppen.
Nu hij terug was, wist ze niet waar ze stonden met hun verloving. Zij had gedacht dat hij dood was en was verder gegaan met haar leven. Ze was zelfs een andere man tegengekomen, waar ze iets mee aan het opbouwen was. Echter zou ze dit nu niet meteen aan hem vertellen. Het was een zorg voor later. Daar moesten ze het nog over hebben, maar voor nu wilde ze hem het veilige en oude gevoel bezorgen.
Verlegen glimlachte ze. Hij kende haar als geen ander. Haar nieuwsgierigheid was niet te onderdrukken en hij wist dan ook dat ze een grotere vraag had dan hoe het met hem ging. Al was ze wel oprecht bezorgd over hoe het met hem ging. Hij zag er slechter uit dan toen ze hem had uitgezwaaid. "Hoe kan het dat je hier bent en leeft? Ik weet dat het misschien hard klinkt, maar voor mij was je dood. Ik heb dan wel een lege kist de grond in zien gaan, maar dat is wat mij is medegedeeld." stelde ze hem de grote vraag waar ze antwoord op wilde. "Eerst stopten de brieven en na een tijd te hebben gewacht, kwam het bericht over je dood. Wat is er in godsnaam gebeurd?" volgde erachteraan. In de keuken trok ze een van de kastjes open en haalde ze een glas uit de kast. Uit de koelkast pakte ze wat te drinken wat ze in schonk. Ze liep naar hem toe en reikte het glas naar hem uit. "Kom op de bank zitten." zei ze, hem uitnodigend, omdat ze het idee had dat hij niet wist wat hij moest doen. Ze trok de dekens van de bank af en legde ze in de gang op de trap neer, omdat ze die dekens van haar bed had afgetrokken. Terug in de woonkamer liet ze haar lichaam op de bank zakken. Haar rechterbeen sloeg ze over de linker heen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Het bleef niet onopgemerkt dat de dingen die eens van hem waren, niet meer op hun plek stonden. Grote kans dat ze in een doos opgeborgen waren ergens, of dat ze ze zelfs weg had gedaan. Hij zou het Rosemary niet eens kwalijk nemen ook, hoelang was het geleden wanneer ze iets van hem gehoord had? Lang. Dat was het enige antwoord wat Josiah kon geven. Hij moest een zucht inhouden voor zijn aandacht ging naar het geklinkel van de glazen. Heel even leek zijn aandacht dan ook af te dwalen, voor haar stem hem weer terug haalde naar de bewoonde wereld. De vraag hoefde hij eigenlijk niet eens te horen, om te weten dat ze 'm stelde. Echter was het fatsoenlijk om haar uit te laten praten en hoewel hij er liever niet over sprak, wist hij dat hij het haar verschuldigd was. Weliswaar dat hij er niet te diep op in kon gaan? Hij moest hard nadenken over een antwoord waar hij zelf ook tevreden mee kon zijn, waardoor hij haar uitnodiging niet eens had gehoord tot ze hem het glas toereek en was gaan zitten en hij maar vlug volgde. Een bank, hij was bijna vergeten hoe dat voelde. Zoals een klein kind zou doen, liet hij zijn vingertoppen even over de stof glijden, voor zijn blauwe ogen naar Rosemary gingen. 
Hoe moest hij in godsnaam aan de liefde van zijn leven gaan uitleggen dat hij geen brieven meer kon schrijven omdat zijn handen op zijn rug vast hadden gezeten? Dat hij niet meer had kunnen opbellen wegens de sateliettelefoon omdat het kamp er niet meer was geweest op dat moment? Dat niemand contact met haar had kunnen opnemen omdat er niemand meer was? Hij zuchtte even diep voor hij zijn blik los trok en die vestigde op het gles wat hij tussen zijn handen geklemd had. ''De brieven stopte omdat ik niet meer kón schrijven.'' antwoordde hij, toch wel een beetje bedroeft om het feit dat hij haar zo in het donker had laten zitten. Ondanks dat het niet zijn schuld was, maar toch. ''We waren dat om het volk te behoeden van... dingen. We konden onszelf er alleen niet van behoeden. De eerste helft heeft het met de inslag al niet overleeft en ik ben met enkele meegenomen.'' fronste hij moeilijk. ''Om uiteindelijk als enige over te blijven.'' mompelde hij er nog achteraan. ''Ik kón niet schrijven omdat mijn handen op mijn rug zaten, Rose. God mag weten waar en hoelang, daar kwam ik pas achter toen de rescue party kwam.'' hoewel hij niet alles vertelde, was dit wat ze moest weten. Ze kon zelf wel de eindjes aan elkaar knopen toch?
Het feit dat hij mensen had horen schreeuwen, dood had zien gaan, de martelingen zelf had moeten meemaken omdat ze waarschijnlijk iets moest, zou hem nooit meer ontgaan. Hij werd 's nachts altijd wakker, áls hij sliep want dat was nog maar de vraag. Vaak kon hij niet eens in slaap komen. Hij was al zijn vrienden én collega's kwijt. Josiah merkte pas op hoe hard hij in het glas geknepen had toen het uit elkaar sprong en alles tussen zijn handen uit voel. ''Sorry.'' mompelde hij vlug en was al overeind gekomen voor zij iets kon doen, om een doek te pakken en zijn handen af te spoelen. Geen sneeën, gelukkig. Hij hurkte neer bij de scherfstukken en raapte ze bijeen in de theedoek.

Re: ORPG] More than most, I know the pain of surviving.

Al vanaf het moment dat het bekend was gemaakt dat Josiah uitgezonden zou worden, was Rosemary erop tegen geweest. Het idee had haar niet aangestaan dat hij naar het buitenland zou worden uitgezonden om daar te moeten vechten. Ze had het een afschuwelijke gedachten gevonden, wetende dat er zoveel risico's aan vast zaten. Hij had het geaccepteerd, omdat hij had gedacht geld te moeten binnenslepen. Ja, ze konden het geld goed gebruiken, maar geld kon ook op een andere manier binnen gebracht worden. Echter had ze het ook moeten accepteren, want ze had geen andere keuze. Hij was toch echt gegaan. En toen hij weg was, was het sturen van brieven de enige manier om in de gaten te houden of hij in orde was en nog in leven was. Die weken dat ze helemaal niets had gehoord, waren verschrikkelijke weken geweest. Weken vol bezorgdheid. Toen de brief van het leger binnenkwam en ze geïnformeerd was over zijn overlijden had ze het haarzelf deels kwalijk genomen. Ze had hem toch ervan moeten weerhouden en hem thuis moeten houden. Maar ze had hem het ook kwalijk genomen dat hij het risico had genomen en haar alleen achter had gelaten. Gelukkig bleek hij nu in leven, maar dat was niet wat ze de afgelopen weken had geweten. Toch nam ze het hem, maar vooral het leger, kwalijk dat ze een hoop pijn had moeten doorstaan. Eerst die bezorgdheid en toen de pijn van zijn dood, terwijl dat achteraf gezien nu onnodig was, omdat hij nog in leven was.
Haar handen vouwde ze in elkaar. Terwijl hij zijn verhaal deed, wreef ze met haar vingers tegen elkaar aan. Ze hield haar adem in. Ze hadden hem meegenomen. Wie ze waren, wist ze niet, maar ze kon diegene wel vervloeken. Ze hadden haar geliefde meegenomen en gemarteld. Hij was de enige overlevende. Alle anderen waren om het leven gekomen, misschien dat het leger daarom haar ook een bericht had gestuurd, denkende dat ook Josiah om het leven was gekomen. Ze slikte eventjes. Ze wist oprecht niet wat ze kon zeggen. Met moeite probeerde ze de juiste woorden te vinden, want helemaal niets zeggen, kon ze niet maken. "Ik kan me niet voorstellen wat je hebt meegemaakt, maar het moet vast verschrikkelijk zijn. Het spijt me van het verlies van je collega's." zei ze, zachtjes. Glasscherven lieten haar opschrikken. Meteen schoot ze overeind. "Gaat het wel?" vroeg ze, aangezien het niet normaal was dat hij zonet een glas uit elkaar heeft weten te knijpen. Hij had zelf al een theedoek gehaald en raapte de scherven bij elkaar. Voorzichtig nam ze de theedoek over en gooide ze de theedoek met de scherven in de prullenbak. Ze had genoeg andere theedoeken. Ze baande haar weg terug naar hem en pakte zijn hand voorzichtig beet om te controleren of hij scherven had, maar die had hij gelukkig niet. "We hoeven het niet nu erover te hebben, als het te zwaar is. Je kan ook eerst je rust pakken." zei ze, want hij was misschien wel doodop en het was geen makkelijk onderwerp om het over te hebben. Voorzichtig sloeg ze haar armen om zijn nek een en daarvoor moest ze op haar tenen staan. "Alles komt goed." fluisterde ze bemoedigend in zijn oor.

Fifty shades of fucked-up