ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Een ORPG gebaseerd op Supernatural samen met Deliane.

Er kan 18+ in voor komen, evenals geweld.

Bobby Jo Rogers

Sam Winchester


Poging 3

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Alexis Parker

 

Dean Winchester

 

-------------------------------------------------

Dean.
'Sammy!' Roep ik met mijn schorre stem, terwijl ik door het bos strompel. Tijdens een gevecht met weerwolven zijn we elkaar kwijtgeraakt, beide gewond en ik heb geen idee hoe erg hij er precies aan toe is. Ik grijp naar mijn schouder, waar een flinke beet in zit en zak heel even tegen een boom aan om even te rusten. 'Please, just be safe.' Zeg ik zacht en ik sluit mijn ogen even. Het is al erg dat we elkaar kwijt zijn geraakt, maar wat ik nog veel erger vind is dat we voor het gevecht met de weerwolven zelf een conflict hebben gehad, waardoor we niet goed uit elkaar gingen. Straks denkt hij nog dat ik niet naar hem op zoek ben en hem laat vallen, maar dat zou ik nooit doen. Ookal hadden wij zo onze meningsverschillen, we kwamen er altijd wel uit en we steunen elkaar. Ik kijk op als ik iets hoor, pak mijn wapen met mijn vrije hand en kijk rond. 'Come on, fucker!' Roep ik uit. Stiekem hoop ik dat het Sam is, die mijn scheldpartij wel zal vergeven, maar het zou heel goed een van de weerwolven kunnen zijn. 'I aint playing no games, so you better show yourself!' Roep ik. Wanneer ik vanuit mijn ooghoeken pijlsnel iets zie bewegen, schiet ik daar op en zie dan dat het maar een onschuldig konijntje is, die helaas net iets te traag was. Ik heb een onschuldig beestje geraakt zoals ik weleens onschuldige mensen pijn doe, maar dat hoort er nou eenmaal bij.
Wanneer ik het opeens heel erg warm krijg, zak ik op de grond en druk mijn hoofd tegen de boom. Ik merk dat ik begin te trillen en wanneer ik mijn hand van mijn schouder haal, zie ik dat het bloed blijft komen. Normaal gesproken vind ik bloed helemaal niet erg, maar ik word opeens heel erg misselijk en het word zo erg dat ik merk dat mijn zicht ook minder word. Ik ben in paniek aan het raken, raak in een of andere shock en deze keer word het heel moeilijk om te vechten om wakker te blijven. Als ik vanuit het niets opeens een silhouet dichterbij zie komen, til ik mijn arm voorzichtig op en kom een beetje overeind. 'No god, please, I don't wanna die.' Zeg ik. Het voelde alsof de bodem onder me verdween, alsof de dood me eindelijk kwam halen en ik ben er niet klaar voor. 'It's okay, don't worry.' Hoor ik een zachte vrouwenstem zeggen. Ik weet dat er een hemel en een hel is en volgens mij ben ik nu op weg naar de hemel, want alleen een engel heeft zo'n stem.

Alexis.
'Oh my god, are you okay?' Vraag ik, als ik een jongeman tegen een boom aan zie zitten. Dat was een stomme vraag, natuurlijk is hij niet oke, hij ziet er niet uit. Ik kom dichterbij en kan het niet laten om toch even zacht te lachen als hij zegt niet dood te willen gaan. 'It's okay, don't worry.' Zeg ik. Ik zak bij hem neer, pak zijn wapen af en stop die eerst weg, zodat hij mij of zichzelf geen pijn kan doen. Mijn ogen glijden naar zijn schouder, waar steeds meer bloed uit lijkt te komen. 'Stay with me, you'll be fine.' Zeg ik, waarna ik mijn bandana uit mijn kontzak haal en die om zijn schouder bind. Dit ziet er slecht uit, dit ziet er echt heel slecht uit, maar ik mag hem niet vertellen hoe erg het is. 'What's your name?' Vraag ik. Ik merk dat hij zijn best doet om mee te werken, maar het lukt hem niet. Omdat hij zo zweet, voel ik meteen aan zijn voorhoofd, maar trek mijn hand dan snel terug. 'You're hot.' Zeg ik verbaasd. 'Thanks.' Zegt hij met een brede grijns. Hij mag er dan wel zo hulpeloos bij liggen, maar ik ben blij dat hij zijn gevoel voor humor nog heeft. Ik moet hem hier weg halen, voordat het erger word. 'Let's get you up.' Zeg ik. Ik pak hem stevig vast, til hem op en laat hem even tegen de boom rusten. 'I'm Alexis, I'm gonna help you but you gotta stay with me, okay?' Vraag ik. Als hij voorzichtig knikt, knik ik terug naar hem en begin hem door het bos te slepen.
Ik begin maar gewoon tegen hem te praten over van alles, hoe hij hier zo terecht is gekomen bijvoorbeeld, maar dat doe ik alleen zodat ik zeker weet dat hij bij me blijft. 'We gotta find my brother.' Zegt hij moeilijk, terwijl hij zwaar ademt. 'You need to calm down and take care of yourself first, we can't look for your brother if you're in this state.' Mompel ik. De auto waar we in reden was gelukkig niet heel ver hier vandaan. Daar aan komen is nu echt eerst het belangrijkste, want in die auto ligt alles wat ik nodig heb om hem te verzorgen. 

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Mijn blauwe ogen laat ik van de ene auto naar de andere schieten, proberend te ontdekken waar de vrouw inzit die bezeten is door een demon. Sinds enkele dagen lijkt het wel alsof demonen meer en meer aanwezig zijn, maar ook altijd bezit nemen van een lichaam en hier roekeloos mee omgaan. Zonder ook maar na te denken. Is het lichaam overleden? Jammer, dan pak ik wel een nieuw iemand. Op het moment dat de rode auto waar de vrouw in rijdt, een landweggetje in slaat, besluit ik haar te volgen in mijn petrol kleurige pick-up. Op een afstandje volg ik, maar zodra ik zie dat ze opeens versnelt en tegen een boom aan botst trap ik mijn gaspedaal in. Zodra ik vlakbij haar ben stap ik uit mijn auto, met mijn pistool in mijn handen, klaar om te schieten indien het nodig is. Echter is het al gauw duidelijk dat de demon het lichaam van de vrouw verlaten heeft. Voorzichtig stop ik mijn wapen in het holster dat ik om mijn heup draag en mijn iets te grote spijkerjas overheen valt. "Ma'am? Are you okay?' vraag ik dan voorzichtig en hoor haar een zachte reactie geven. Zelf besluit ik dan om mijn telefoon uit mijn jaszak te halen en het alarmnummer te bellen, wetende dat ik op dit moment vrij weinig voor haar kan doen. Met moeite haal ik haar uit de auto en vertel haar dat ze op de boomstam moet gaan zitten. De alarmcentrale die ik aan de lijn krijg vertel ik waar de vrouw is, waarna ik naar mijn auto loop en hier een doek met wat water weg pak. Het flesje water geef ik de vrouw nadat ik de doek nat heb gemaakt, en druk deze tegen haar hoofdwond aan. "Thank you." zegt ze dan ook zacht, waarna ik glimlach. "They're on their way, everything is going to be just fine ma'am." Binnen een kleine twintig minuten is de ambulance er dan ook, gevolgd door de politie. Nadat ze me wat vragen hebben gesteld vragen ze me om een contactnummer, maar geef die van een alias. Rachel Green, een doodnormale studente die de onschuld zelve is. Ik verontschuldig me dan ook, waarna ik mijn auto in stap, deze keer en weer naar de hoofdweg rijdt.
Benieuwd ben ik wel, of Alexis een betere vangst heeft gehad in het bos. Sinds enkele jaren jagen we met elkaar, en lijkt het wel alsof we familie zijn. Normaal gesproken gaan we eigenlijk altijd met zijn tweeën op jacht, maar dit waren zulke kleine meldingen dat we deze keer hebben besloten om beide een te gaan doen. En nu ik toch mooi op tijd klaar ben, besluit ik om langs de supermarkt te rijden en hier de nodige boodschappen te kopen. Pasta voor vanavond, wat te drinken en wat te snacken. Wat wil je nog meer? Eenmaal bij de kassa rekening ik de boodschappen af, stop de ze in de papieren zakken en zet deze naast me op de bijrijdersstoel neer. Mijn weg vervolg ik dan ook naar het huis, wat vrij afgelegen ligt. Het is een huis dat vroeger gebruikt werd door andere jagers, dat is iets wat ik nog van mijn broer weet, vandaar dat we het met gemak kunnen gebruiken. Je hoeft je niet anders voor te doen dan wie je bent, want de lokale politie durft er niet eens bij in de buurt te komen. Mijn pick-up zet ik dan wel in de schuur neer, waarna ik uitstap. De boodschappen til ik met een arm, zodat ik met de andere hand de deur van het slot kan halen. Deze schuif ik achter me dicht, waarna ik de keuken in loop. Het licht klik ik aan, waarna ik besluit de open haard eerst aan te zetten. Alles leuk en aardig aan dit huis, maar het is door de jaren heen nooit voorzien van centrale verwarming. Stroom dan wel weer. De boodschappen zet ik in de koelkast neer, waarna ik de radio zacht aan zet. Mijn jas hang ik over de stoel heen, waarna ik een houthakkesblouse aan trek. Plotseling hoor ik Alexis dan roepen, waardoor mijn hart naar mijn keel schiet. Waarom klinkt ze zo paniekerig? "Bobby, help me!' hoor ik haar dan ook roepen, waarna ik naar buiten toe ren en haar zie staan met een man. "Lexi?' vraag ik dan ook zacht, maar zie dan dat hij gewond is, waardoor ik mijn wapen laat zakken. Ik versnel mijn pas, maar neem haar dan over. "Go get your stuff ready, I'll get him inside." zeg ik dan ook rustig, waarna ik de jongeman iets beter vast pak. "Come on, trouble. Time for you to get inside." verzucht ik dan, maar gelukkig krijg ik hem met gemak binnen. Ik laat hem dan ook op de bank neerzakken, waarna ik een mes in mijn handen neem en zijn shirt kapot snijdt. "Wolves." grom ik dan ook als ik de bijtwondes zie, waarna ik mijn hand op zijn voorhoofd leg. Ik ren naar de keuken om voor een vochtig doekje te zorgen en kijk dan Alexis aan. "Is he a hunter?' vraag ik dan zacht, zodat hij het niet kan verstaan.

Gedesoriënteerd open ik mijn ogen terwijl mijn lichaam langzaam maar zeker begint te ontwaken. Onmiddellijk begint mijn lichaam op bepaalde plekken te bonzen, waardoor ik met een pijnlijke kreun mezelf overeind duw. De ondergrond waar ik op lig is vochtig, maar al gauw besef ik waar ik ben. Nog altijd in het bos, afgaande op de vochtige bladeren en het gras. Mijn hand laat ik dan ook afglijden naar mijn been, waar een wond te zien is. Een die niet is ontstaan door de weerwolven gelukkig, maar een die is ontstaan door het uitglijden bij een rots langs. Dit zorgt er echter nog niet voor dat het een oppervlakkige wond is, in tegendeel zelfs. De wond is best diep, maar zoals ik het nu zie, valt het bloeden redelijk mee. Zuchtend scheur ik echter een mouw van mijn blouse af, zodat ik deze ter versteviging om mijn been kan binden. "Dean?!" roep ik dan ook, hopend op een reactie van mijn broer. Echter hoor ik geen enkele reactie, behalve die van een aantal ritselende bladeren.
Na nog een tijdje te hebben gerust besluit ik om overeind te komen. Mijn pistool laad ik dan ook door, wetende dat het straks donker zal worden en ik een makkelijke prooi ben voor niet alleen de weerwolven, maar ook andere dieren die in dit bos rond zwerven. Het is ondertussen begonnen met regenen, waardoor mijn kleding aan mijn huid plakt, wat zorgt voor een onaangenaam gevoel. Mijn telefoon probeer ik dan ook, maar zie al gauw dat deze door mijn val eerder gebroken is. Zacht vloek ik, waarna ik een hand door mijn haar haal. Op dit moment heb ik dus geen enkele manier om Dean te bereiken, er vanuitgaande dat hij nog steeds leeft. Alleen de gedachte daaraan maakt me al misselijk, want hij kan niet zonder mij weggegaan zijn. We mogen dan wel ruzie hebben, maar we zijn nog altijd familie en familie zorgt voor elkaar. Natuurlijk hebben we onenigheden, maar daar ben je toch broers voor? "DEAN?!" schreeuw ik dan ook nog een keer, maar besluit me dan bij een aantal rotsen te schuil te houden. Alles in mijn omgeving is te vochtig om ook maar een vuurtje mee te kunnen stoken, wat niet echt bevorderlijk is voor mijn humeur. Mijn hoofd bonkt als een gek, evenals mijn been, waardoor ik naar een warme douche en een lekker bed verlang. Ik besluit dan even te gaan zitten met mijn been omhoog, om deze wat rust te gunnen. Het beste zou natuurlijk zijn om zo te blijven zitten, maar in deze omstandigheden kan ik het mezelf bijna niet veroorloven.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Het was alsof de wereld echt even verging. Ik was er niet meer helemaal bij en ik voelde me niet heel vertrouwd in deze omgeving. De enige persoon die ik op dit moment echt bij me in de buurt wil hebben is Sam, maar hij is er niet en ik denk niet dat hij me op tijd zou kunnen vinden. Ik hoop alleen dat hij straks goed opgevangen kan worden, zelf onderdak vind of zich prima kan redden in zijn eentje in dit vreemde bos. Voor hetzelfde geld was hij allang buiten dit bos en had hij wel een uitweg gevonden, dat kan zomaaar het geval zijn natuurlijk. Net wanneer ik denk dat ik weg zak, voel ik dat het meisje me overeind helpt. Wie is dit nou eigenlijk? En waarom helpt ze me? Niet dat ik het erg vind dat ze me helpt, helemaal niet zelfs, maar ik vroeg het me gewoon af.
'No.' Jammer ik, als ik opgetild word. 'I need my brother, I need to find him.' Herhaal ik, als het meisje me gewoon mee blijft trekken. Wat als we alleen maar verder gingen en ik Sam op een gegeven moment helemaal niet meer terug kon vinden? Ik was volgens mij eindelijk een beetje op de goede weg en nu word ik weer verplaatst. Ik merk dat ik na een tijdje steeds meer weg zak en vind het dan ook moeilijk om mijn ogen open te houden. Met moeite en pijn loop ik mee voor zover ik dat zelf kan en wanneer we dan eindelijk bij een huisje aan komen en het meisje ene Bobby roept, trek ik mijn wenkbrauwen een beetje op. 'Bobby?' Vraag ik verbaasd. Zou ik Bobby weer zien? Hadden ze Bobby hier? Maar dat kon toch helemaal niet. Wanneer ik binnen in het huis ben en op de bank neergezet word, kijk ik naar het meisje alsof ik zojuist gedrogeerd ben. Ik staar even naar haar en begin schaapachtig te lachen als ze bevestigt dat dit het werk is van wolven. Zij weten dus ook van die wolven af, zouden ze er zelf dan ook last van hebben gehad? En zou dit hun huis zijn, of zijn ze misschien aan het schuilen. Ik merk dat ik alleen maar moe word van al die vragen die ik mezelf stel, dus ik ga even liggen en sluit mijn ogen, maar kijk op als de prachtige jonge vrouw haar hand op mijn voorhoofd legt. Ondanks ik geen idee heb waar ik ben of wie deze vrouwen zijn, heb ik er helemaal geen problemen mee dat ik eindelijk een dak boven mijn hoofd heb, ik op iets lig dat niet al te hard of nat is en ik me, ondanks alle pijn toch nog best comfortabel voel. Ik sluit mijn ogen daarom ook weer, maar merk dat ik vreselijk warm ben en hijg even. Alles doet pijn en ik wil dat het stopt, maar ik kan nu helemaal niks doen. Wanneer ik echt helemaal weg zak en ze zelfs niet eens meer kan horen praten, accepteer ik maar dat ik niet sterk genoeg ben om wakker te blijven en laat mijn arm dan ook gewoon langs me zakken.

Alexis.
Het was niet moeilijk om de jonge man wakker te houden. Wat moeilijk was, was om hem op tijd naar het huisje te krijgen, want wie weet hoe veel energie hij nog over heeft op dit moment? Gelukkig verloopt de rit vlekkeloos en we zijn dan ook snel aangekomen bij het huis, waar ik Bobby meteen roep. Ik werd snel wat onrustiger in zulke situaties terwijl Bobby juist enorm alert werd. Ik kijk op als Bobby haar wapen op ons richt, maar ben eigenlijk niet verbaasd, dit is namelijk typisch iets voor haar om te doen. Terwijl zij de jongeman van me over neemt, pak ik alles wat ik nodig heb om hem te kunnen verzorgen en loop snel naar binnen. Met een zucht zet ik mijn spullen op het tafeltje, evenals een flesje water en mijn gelukshangertje. Het was misschien voor anderen kinderachtig en stom, maar ik had altijd iets bij me wat van mijn oma was geweest, omdat zij de meest geliefde persoon in mijn leven was en voor mij bracht dat toch wel ergens geluk. Ik kijk op als Bobby me vraagt of de jongen een jager is en haal mijn schouders op. 'I'm not sure, but I think he is..' Mompel ik. Ik begin zijn wond schoon te maken en merk dat hij steeds verder weg zakt. 'He was carrying a weapon and he kept saying he didn't wanna die yet..' Zeg ik, terwijl ik zijn arm goed bekijk. 'Oh and he was talking about his brother, so I guess he's wandering around in the woods right now.' Ik zucht nog een keer, neem de vochtige doek van Bobby over en druk dat tegen de hoofd van de jongeman. 'We should make him something to eat.. he looks like a strong man, but the poor thing probably lost all his energy when he was fighting against those wolves.. it's sad to see someone like this. He tried to get away, but he wasn't strong enough so he decided to.. well, he didn't realy try anymore.' Zeg ik en ik lach zachtjes, ondanks de situatie niet echt om te lachen is.
Wanneer ik de wond helemaal schoon heb gemaakt en deze ook nog verbonden heb, laat ik de jongen met rust en richt me nu op Bobby. 'You know, Bobby.. when I looked into his eyes, I thought about you. I was thinking about how you always told me you're obsessed with green eyes and let me tell you, he has the prettiest green eyes I have ever seen. You should really pay attention to his features when he wakes up and.. maybe you could talk to him, ask him some questions.. I can go look for his brother in the meantine.' Zo deden we beide iets nuttigs en om heel eerlijk te zijn ben ik wel bezorgd over zijn broer. Misschien is hij ook wel gewond en in gevaar en ligt hij nu ergens op de grond om hulp te roepen. Ookal zou Bobby het geen goed idee vinden, dan zou ik waarschijnlijk alsnog weg gaan, want iets in mij zegt dat ik die jongen niet achter mag laten.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Het lachen van de jongeman is iets wat voor een onrustig gevoel zorgt binnen mijn lichaam. Of hij moet gewoon oprecht lachen, of hij heeft geen flauw idee in wat voor situatie hij is belandt. Maar het feit dat hij wapens bij zich draagt en blijft herhalen dat hij niet dood wil, is iets wat me niet lekker zit. Wie in godsnaam draagt nu wapens bij zich, behalve jagers? Dat zou moeten betekenen dat hij er een is, maar dan kan het niet een wolf geweest zijn. Zodra Alexis dan ook zegt dat er hoogstwaarschijnlijk nog iemand in het bos is, laat ik mijn blik naar mijn horloge glijden. Nog even en het zou donker worden, maar haar kennende zal ze opzoek willen gaan naar de achtergebleven persoon. "I will make him and us something to eat. You're right, he needs his strength." zeg ik dan rustig, waarna ik de keuken in loop, maar het is een open ruimte, dus Alexis en ik kunnen nog steeds communiceren zonder te moeten schreeuwen. "Well, at least he is a fighter Lexi, many others died not knowing what to do with those beasts." zeg ik dan, terwijl ik een pan met water op het fornuis zet. De boodschappen stal ik dan uit op het aanrecht, waarna ik de benodigdheden om de pastasaus te maken op een snijplank neer leg. Rustig begin ik de tomaten te snijden, gevolgd door de andere ingrediënten.
"You did?" vraag ik dan met een glimlachje zodra Alexis tegen me begint te praten, maar ga rustig door met het snijden van de groentes. Ik gooi deze dan in een pan, waarna ik de spaghetti in het inmiddels kokende water laat zakken. "I will talk to him, yes. I'm very curious about who and what he is.. I mean, you don't just stumble across another hunter in a forest, not even in these times." zeg ik dan, terwijl ik kleine gehaktballetjes begin te draaien. Zodra ze dan ook al zegt dat ze op zoek wil gaan naar zijn broer, kijk ik haar aan en was mijn handen voordat ik ze afdroog een een doek. "Are you sure you will be okay on your own Lexi?' vraag ik dan, waarna ik haar vastberaden zie knikken. "Okay, but contact me as soon as you find him, that way I won't have to point my gun at you again." grinnik ik zachtjes. Haar kennende zal ze niet willen wachten, maar ik besluit toch eerst te kijken of de jongeman die bij ons op de bank ligt, eventueel iets ter identificatie heeft.
"I think you're looking for him?" zeg ik dan tegen Alexis, zodra ik een portemonnee uit de kontzak van de man heb gehaald, waar een foto inzit van de twee mannen. Een met bruin haar, die vrij lang is zo te zien. Al gauw vind ik dan een ID-kaart, wat er voor zorgt dat ik mijn ogen samenknijp. "His name is Dean Winchester according to his ID, if it's not a fake." verzucht ik dan, maar kijk naar Lexi. "Go, you need to catch the last daylight, I can't have you wandering the woods alone at night." zeg ik dan met een glimlachje, waarna ik zijn portemonnee op tafel gooi, maar zijn ID bij me houdt. Ik kan het niet hebben dat hij er in een keer vandoor gaat. Mijn pistool leg ik dan ook op de tafel neer, maar houdt een mes bij me, wetende hoe onvoorspelbaar sommige mensen kunnen zijn. De laatste hand leg ik dan ook aan de pasta, waarna ik voor mezelf een kom vol schep. Deze zet ik op het aanrecht om af te koelen, maar dan vul ik een kom voor Dean. Ik kniel dan ook bij hem neer, waarna ik mijn hand kort over zijn voorhoofd laat glijden.
"Dean, wake up. It's time for you to open your eyes and eat something, I can't have you sleeping all day." zeg ik dan, waarna ik de kom met spaghetti op de salontafel neer zet en toekijk hoe hij zijn groene ogen opent.

Alert laat ik mijn ogen over de omgeving glijden, maar weet dat het vragen om problemen is om hier zo te zijn. Het beste wat ik zou kunnen doen, is op zoek gaan naar een teken van leven, al is dit maar een verlaten hutje of een weg, maar tegelijkertijd ben ik een langzaam bewegende prooi, die zo in de klauwen kan vallen van wolven. Het is dan ook lastig om een keuze te maken, maar ik besluit mijn been dan weer op de grond te laten zakken. Het is niet een keuze tussen leven en dood, wat mij betreft, maar het enige waar ik zeker niet op zit te wachten, is dat ik een infectie op loop in de wond die ik al heb. Ik besluit dan ook de oude, doordrenkte lap met bloed van mijn been te halen en mijn volledige geblokte blouse om de wonde te binden, en strak ook. Ik besluit dan mijn weg te vinden, in de richting waar ik vandaan kwam. Al gauw ben ik dan weer terug bij de plek waar ik eerst was, duidelijk af te lezen aan het bloed dat er ligt. Hopend dat ik me kan herinneren wat er gebeurd is, draai ik een rondje om mijn as heen, waarna ik abrupt stil sta. Denk na, je hebt nu alleen je pistool nog, wat betekent dat je geweer en messen hier nog ergens in het bos liggen. Op mijn hoede loop ik dan een kant uit, waar ik al gauw een mes vindt, dat vast gestoken zit in de bast van de boom. Deze trek ik er dan uit, waarna ik opkijk door gehuil, wat betekent dat de wolven nog steeds in dit bos aanwezig zijn.
De vorige keren dat Dean en ik wolven zijn tegen gekomen, die zo te keer gingen, is echt meer dan een jaar geleden, maar zelfs toen konden we ze nog wel enigzins aan. Maar zoals gisteren? Zo heb ik ze bijna nog nooit mee gemaakt, zo agressief en zo gedreven om echt pijn en het liefste de dood te veroorzaken. Maar hoe is het gisteren verlopen? Ik kan me nog herinneren dat we op een gegeven moment beide een andere kant zijn uitgerend, in de hoop de beesten af te schudden. In een val ben ik op het geweer terecht gekomen, waardoor de band knapte waarmee ik deze omhad, maar tijd om deze op te rapen had ik niet meer, omdat de wolven te snel dichtbij kwamen.
Zoekend loop ik dan ook een rondje om de boom waar ik het mes heb gevonden, maar vind al gauw een wolf, die gedood is door middel van een mes. Zou Dean deze gedood hebben? "DEAN?!' roep ik dan ook in een opwelling, hopend dat ik de stem van mijn broer als antwoord krijg, maar niets is minder waar. Er blijft een stilte hangen in het bos, wat me gefrustreerd maakt. Mijn lichaam is op, de dorst is niet te doen en de pijn in mijn rug en been zijn zo hevig dat ik hevig aan het zweten ben.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik viel bijna in een rustige slaap, tot dat moment werd verstoord door een zachte, maar duidelijke stem. Ik open mijn ogen en wanneer ik recht in twee grijs/blauwe ogen kijk, kom ik voorzichtig overeind en kreun even vanwege de snijdende pijn in mijn arm en rug. 'How do you know my..' Ik stop mijn zin als ik zie dat ze een ID kaart vast heeft, waarschijnlijk de mijne. Wanneer ik comfortabel zit, kijk ik naar de kom met pasta die ze voor me neer heeft gelegd en kijk haar dan weer zwijgend aan. Natuurlijk had ik enorme trek gekregen en de geur die mijn neusgaten op dit moment binnen dringt, maakt het alleen maar erger, maar ik kan dit toch niet zomaar vertrouwen? 'Where am I?' Vraag ik. Voordat ik haar kon vertrouwen wilde ik eerst een paar dingen weten en dan zou het alsnog de vraag zijn of ik haar wel zou geloven. Ik ga nog wat beter zitten en bekijk haar even goed. Ja, ik bekeek haar deels omdat ze geen lelijke vrouw is, maar ik bekeek haar ook omdat ik wil weten wie ze precies is. 'And who are you?' Vraag ik dan ook. Zonder dat ik haar de tijd geef om antwoord te geven, ga ik door naar mijn volgende vraag. 'Where's my brother?' Vraag ik. Waarschijnlijk is ze gewoon iemand die me probeert te helpen en me dit eten echt wilt geven om aardig te zijn, maar wat als dat niet zo is en ze een bedreiging is? Wat als ze me straks probeert te vermoorden? Nee, als ze dat had willen doen, dan had ze dat toch allang gedaan? Ik bedoel, ze heeft genoeg kans, want ik ben zwak, ik kan bijna niet bewegen en ik heb mijn wapen nu niet. Met een diepe zucht haal ik mijn hand door mijn haar en schud mijn hoofd. 'Look, I'm realy tired, I wanna know where I am and I just wanna know where my brother is, so I'm going to go look for him and I don't need any help.' Zeg ik, terwijl ik overeind kom. Wanneer ik op sta, merk ik dat ik veel te zwak ben en val dan ook meteen weer op de bank. 'This time you win.' Zeg ik, omdat ik echt niet opnieuw ga proberen om op te staan, dat vraagt namelijk echt teveel energie van me. Ik heb dat andere meisje eigenlijk amper gesproken of gezien, dus ik heb ook geen idee wie zij is. Misschien is het toch maar verstandiger als ik even iets ga eten en drinken, ik heb mijn kracht echt nodig en die krijg ik niet als ik blijf zitten en niets binnen neem, niet eens de moeite doe om beter te worden.

Alexis.
'I'll be fine, really.' Zeg ik, als ze me vraagt of ik zeker weet dat het goed gaat komen zo in mijn eentje. 'Yes, I'll call you.' Mompel ik. Ik kijk dan even naar de foto en frons. Wow, dat is een hele knappe jongeman. 'He's big, I'm sure I won't miss him.' Zeg ik met een grijns. 'I'll be back soon.' Beloof ik Bobby dan en als ik er weer helemaal klaar voor, loop ik naar de deur, open deze en loop naar buiten. Ik had een goede regenjas aan, dus ik ben goed beschermd tegen de regen. Na een tijdje hoor ik een zware stem de naam Dean roepen en ik weet daardoor dat ik op de goede weg ben. Ondanks ik wel een beetje bang ben, ben ik toch blij dat ik nu weet waar ik moet zoeken en niet meer rond hoef te dwalen in het bos, iets waar Bobby niet zo van houdt. Ik kom rustig dichterbij en wanneer ik de man van de foto herken, loop ik rustig op hem af, maar besluit me dan even te verstoppen voor hem. Shit, wat als hij zich bedreigd voelt? Straks richt hij nog een wapen op me en misschien zou ik hem helemaal niet om kunnen praten om met me mee te komen. Ik adem rustig in en uit en sluit mijn ogen even. Wat zou Bobby doen? Als ik de man nog eens hoor roepen, slik ik en kom dan tevoorschijn, waarna ik meteen mijn handen in de lucht gooi. 'I'm not here to hurt you.' Zeg ik meteen. 'We found your brother, he's safe, my friend is taking care of him right now. I can take you to him, but we have to go now. The wolves are still here, so we have to move fast.' Zeg ik en ik bekijk hem even. Ik zie dat hij ook gewond is, aan zijn been, dus ik zou hem straks wel goed moeten ondersteunen.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Lichtelijk geamuseerd laat ik mijn ogen naar Dean gaan zodra hij allemaal vragen begint te stellen en gelijk overeind wil komen. Wie ben ik om hem in de weg te gaan staan? Ik kom dan ook overeind, stap aan de kant en loop de keuken in, waar ik mijn eigen kom met pasta weghaal. Rustig neem ik een hap, waarna ik tegen de deurpost aanleun, aanschouwend hoe hij terug valt op de bank. "I think you should stop being stubborn and listen to your body." Met deze opmerking richt de jongeman gelijk zijn ogen op mij, waarna ik glimlach. "My friend, Alexis, rescued you from the woods. Just like she's saving your brother's ass right now. So don't you worry about him, sugar. But I do have to tell you, you sure know how to get in trouble. These wolves could've eaten you alive." Het boeit me niet dat ik nu hints laat vallen dat ik weet dat er wolven bestaan en dat ik een jager ben.
Nog altijd zint het me niet dat Alexis op dit tijdstip het bos in is, wetende hoe verraderlijk die akelige beesten kunnen zijn. Je hoeft maar een moment van zwakte te tonen en je wordt de prooi van de hele roedel. Het doet me denken aan een van de eerste keren dat Alexis en ik elkaar zagen, beide volledig onder het bloed, beide vermoeid door het vechten. Met volle verbazing keken we elkaar aan, aangezien we dit nooit van elkaar verwacht hadden. Nadat ik ben verhuisd heb ik Lexi namelijk nooit meer gezien, maar later realiseerde ik me pas dat twee familie's gevuld met jagers slecht in hetzelfde dorp, of in dezelfde stad kunnen wonen.
Omdat ik het een beetje warm begin te krijgen laat ik de blouse van mijn schouders zakken en doe mijn haar in een knot, om vervolgens een van de bakjes te pakken waar het verband in zit. Ik laat mezelf dan ook naast Dean zakken, maar glimlach. "There's no hurt in trusting someone Dean. After all, I'm all you've got right now." Gefocusd begin ik dan zijn verband te vervangen, maar doordat een deel van zijn lichaam nu ontbloot is, is het duidelijk hoeveel littekens hij heeft. Ik besluit er dan niet te lang naar te kijken, doe zijn shirt weer goed en sta op om mijn handen af te spoelen. Zelf heb ik ook genoeg littekens, waaronder een die van mijn onderarm doorloopt tot mijn schouderblad. Zodra ik echter het gerinkel van een telefoon hoor kijk ik op, gooi de handdoek aan de kant en neem deze op. "He's in bad shape, so go get ready." hoor ik Lexi dan zeggen, waarna ik de telefoon weg leg en naar boven sprint. Al gauw haal ik een van de veldbedden naar beneden, zodat de andere man daarop kan liggen. "Shut up Dean. Your brother isn't in the best shape, so just let us do what we do best, protecting." grom ik hem toe zodra hij begint te praten. De salontafel schuif ik dan ook leeg, het maakt me niet uit wat er allemaal op de grond valt.

Plotseling hoor ik een vrouwelijke stem, gevolgd door een kleine verschijning die tevoorschijn komt uit de schaduwen. Mijn ogen knijp ik samen, waarna ik een stap naar achteren zet. Kan ik haar vertrouwen? Voor een kort moment kijk ik naar haar gezicht en besluit dan om met haar mee te gaan. Ze had het immers over Dean, dat betekent dat ze hem al ergens heeft, veilig. Anders zou ze niet weten dat ik een broer heb en we aangevallen zijn door wolven. "Moving fast isn't really my cup of tea right now you know." grinnik ik dan ook zachtjes, maar grijp dan naar mijn ribbenkast, waar nog altijd bloed vandaan komt. Voorzichtig loop ik dan naar haar toe, maar hoor hoe ze ondertussen aan het bellen is. Eenmaal bij haar aangekomen moet ik eerst op adem komen door tegen een boom aan te leunen. "Here, lean on me." zegt ze dan ook, waarna ik mijn hoofd schud. "You're crazy. You're way too petite to be able to support me. Just lead me the way." zeg ik dan ook met mijn kaken op elkaar geklemd. Pijn, pijn, pijn. Dat is het enige gevoel wat ik op dit moment op kan brengen. Echter kom ik er al snel achter dat de jongedame me niet alleen gaat laten lopen en haar arm om me heen slaat zodat ik toch nog een beetje steun heb. Langzaam maar zeker lopen we dan, totdat we uiteindelijk aankomen bij een huis waar de deur open zwaait. Een jongedame komt aangesneld, waarna ze mij ondersteunt, maar helemaal onder het bloed komt te zitten. "Hurry up Lex, I heard something on the radio about a storm, we need to get inside." hoor ik de jongedame dan zeggen die zojuist uit het huis is gekomen. Met moeite en de nodige pijnlijke geluiden die mijn mond verlaten, laat ik me dan neerleggen op een veldbed. "Dean? Oh thank God you're here." verzucht ik dan zodra ik mijn broer zie, maar sluit al gauw mijn ogen. De vermoeidheid en de pijn is niet te doen, maar ik voel al gauw hoe een spuit mijn ader in wordt gebracht. "Hey." mompel ik dan, maar zie het meisje met de blauwe ogen naar me kijken. "Relax, we won't let anything else happen to you, or your brother." zegt ze dan rustig, waarna ze mijn gezicht afneemt met een vochtige doek, terwijl de andere vrouw mijn wonden begint te verzorgen. Al gauw lig ik dan ook in niets minder dan mijn onderbroek, aangezien ik overal over mijn lichaam wondes heb. Zo goed als het lukt drogen ze me af, om me vervolgens in een te grote trui te hijsen en me in een deken te wikkelen. De pijnstiller heeft er voor gezorgd dat de pijn aan het afnemen is, waarna ik de hand van Lexi vast pak. "Thank you." zeg ik dan met een schorre stem.
Een harde klap doet me dan opschrikken, waardoor ik Lexi iets tegen het andere meisje hoor zeggen en deze de deuren op slot begint te doen, gevolgd door poeder om de ramen en de deuren.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Dean.
Ik zucht diep als ze van alles zegt en ben ook totaal niet geïnteresseerd, tot ze over wolven begint. Zij en haar vriendin weten hier dus vanaf, ik vond het al zo raar dat ze op zo'n rare plek wonen. 'Believe it or not, I've done plenty of trusting in the past.' Zeg ik nogal humeurig. Mensen zijn nou eenmaal niet te vertrouwen, ik vertrouw zelfs mijn eigen spiegelbeeld niet. De enige persoon die ik vertrouw is Sam, maar ook hij is niet altijd zichzelf geweest, waardoor het gelijk een stuk moeilijker werd om hem te vertrouwen, op sommige momenten. Toch heeft ze wel gelijk nu, ik heb er ook niets aan als ik blijf weigeren. Met een klein beetje tegenzin begin ik dan toch maar te eten van de pasta. 'That's actually realy good.' Zeg ik zacht. Wanneer ik ongeveer halverwege ben. Natuurlijk was het lastig voor me om toe te geven dat ik dit eigenlijk hartstikke hard nodig heb, daarom probeerde ik kleine hints te droppen. Toegeven dat ik iets of iemand nodig heb is altijd een van de moeilijkste dingen ooit geweest voor mij.
Wanneer ze mijn verband verwisseld, laat ik haar maar rustig haar gang gaan. Er was geen reden om me te verzetten en als ik dat wel zou doen, dan zou ik mezelf alleen maar pijn doen. Het doet al pijn zonder dat ik tegen werk, dus ik wil niet eens weten hoe erg het word als ik me wel probeer te verzetten. 'Thank you.' Zeg ik zacht, zodat ik toch nog een beetje het gevoel heb dat ik aardig ben vandaag. Ik kon er nou eenmaal niet zo veel aan doen. Geloven in mensen is lastig, hulp aannemen is lastig en met al die pijn is het enorm lastig om een glimlach op mijn gezicht te houden. Zodra de telefoon opeens gaat, kijk ik op en probeer rustig mijn spullen te pakken, maar laat gelijk alles vallen als ik hoor dat het om Sam gaat.
'What are you doing?' Vraag ik verbaasd, als Bobby weg loopt. 'No, listen, you can't-' Nog voordat ik mijn zin af kan maken, kapt ze me al af en ik trek mijn wenkbrauwen verbaasd op. Nog nooit heeft een normaal iemand mij zo afgekapt en dit is al helemaal de eerste keer dat een vrouw dat doet. Goed, er zijn vrouwen die me de mond hebben gesnoerd, maar dat waren geen normale personen, dat waren demonen. 'Okay, but try not to hurt him.' Zeg ik snel.
Zodra ik het andere meisje binnen zie komen met Sam, trek ik mijn wenkbrauwen op en kniel bij hem neer. 'Hey, I'm here.' Zeg ik en ik pak zijn hand vast. 'I'm here, I'm safe.. I'm okay brother.' Ik glimlach zwakjes naar hem, maar wanneer hij zijn ogen sluit, kijk ik naar de meiden. 'Do something!' Roep ik uit. 'Well, you gotta move.' Zegt het meisje die Sam net naar binnen bracht. 'I can't help him if you're not going to move.' Zegt ze duidelijk tegen me. 'God.. fine, but you better fix him.' Zeg ik. Ik laat Sam zijn hand los, neem weer plaats op de bank en kijk toe hoe de meiden hun best doen om Sam op te lappen. 'You're going to be okay Sammy.' Zeg ik zacht, als hij de meiden bedankt. Ik kijk dan op van de klap en frons als de meiden opeens heel snel te werk gaan. Ik ga snel naar Sam toe en kniel weer bij hem neer. 'We gotta get out of here. All we need is some food, water en strength.. we'll be safe here for now, but I promise you we will find a better place.'

Alexis.
Zodra de jongeman me gek noemt, begin ik zacht te lachen. Ik weet dat ik gek ben, dat hoeft hij me echt niet te vertellen. Ik negeer hem maar gewoon en blijf mijn plan door zetten. Ik kan hem maar beter gelijk laten zien dat ik iemand ben die niet zo heel snel naar anderen luistert, dan weet hij meteen wie hij voor zich heeft staan.
Zodra we aan komen bij het huisje, loop ik snel naar binnen en leg Sam neer op het veldbedje dat Bobby klaar heeft gezet. We gaan beide gelijk aan het werk en wanneer ik klaar ben, zucht ik diep uit. Ik ben echt heel erg blij dat ze nu beide veilig zijn, maar aan de andere kant krijg ik ook een vreemd gevoel. Ik weet niet eens precies wie deze jongens zijn, kan ik dit wel vertrouwen? Zodra Sam mijn hand vast pakt, knijp ik er zachtjes in en glimlach zwakjes naar hem. 'You're welcome.. I would've done it for an-' Ik laat meteen Sam zijn hand los als ik een klap hoor en ga gelijk weer te werk. We moeten ervoor zorgen dat we hier beschermd worden, zorgen dat geen enkele kwaadaardige demon of geest of wat dan ook binnen kan komen. Ik ben er nog steeds niet aan gewend dat ons leven continu op het spel staat en ik moet ook steeds weer realiseren dat mijn leven nooit normaal kan zijn, hoe graag ik dat ook wil. 'I need to talk to you, right now.' Zeg ik tegen Bobby, terwijl we alles dicht zetten. Zodra we daar mee klaar zijn, trek ik Bobby mee naar de keuken en zucht. 'I don't realy want to admit it, but I'm kinda scared what will happen next. I don't realy know who they are.' Zeg ik en ik wenk naar de kamer, waar Sam en Dean zitten. 'I don't know if we're prepared for what will come and I'm not sure how we are going to take care of them, when I can't even take care of myself.' Mompel ik. Ja, op sommige momenten leek ik een sterke vrouw, maar ook ik ben weleens bang en onzeker. Ik ben heel blij dat ik Bobby op dat soort momenten bij me heb, want ik weet echt niet wat ik zonder haar moet.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Terwijl ik alle ramen en deuren aan het dicht doen ben, doet dit me denken aan een van de eerste keren dat ik ging jagen. Terwijl ik onderweg was met mijn beste vriend, Noah, klapten plotseling alle deuren dicht en deze waren met geen mogelijkheid open te krijgen. We zaten beide opgesloten, maar allebei in een andere ruimte. We konden elkaar wel horen, wat er in resulteerde dat ik gek werd op het moment dat ik hem hoorde schreeuwen. Als een donderslag bij heldere hemel vlogen toen de deuren weer open, waarna ik hem met een noodgang uit het huis heb gesleurd. Gewond, maar niet in levensgevaar. Ik kan me nog steeds herinneren hoe zijn bloed over mijn handen liep, evenals de angst die ik voelde. Noah was degene die ouder was dan dat ik was en ook al langer dit beroep uitoefende. Veel heb ik van hem geleerd, maar na een tijdje heb ik besloten dat ik het in mijn eentje moest gaan doen. Heel raar in het begin, maar wat heeft me dat geholpen. De zelfverzekerdheid die ik voel is iets wat ik daar aan te danken heb. Soms moet je gewoon dingen in je eentje doen. Eenmaal klaar met het sluiten van alle ingangen, word ik uit mijn gedachten gehaald door Alexis. Mijn ogen laat ik naar Alexis gaan op het moment dat ze me mee de keuken in trekt, wetende dat de adrenaline hoogst waarschijnlijk nog in haar lichaam zit. "Everything is going to be just fine, Lex. We don't know who they are, but they're wounded. When they want to leave, let them leave. They're not our responsibility." Mijn blik laat ik dan ook naar Dean gaan, die op zijn knieën bij Sam zijn bed zit. "Dean is stubborn and will leave before he's properly healed. I think Sam, the one you just rescued, is a bit more reserved. Dean seems like the reckless type to me." verzucht ik dan, waarna ik een biertje van de tafel pak en deze open. Ik neem hier gulzig een slok van, waarna ik mijn mond schoon veeg met de rug van mijn hand.

Mijn ogen volgen de twee vrouwen die naar de keuken verdwijnen, waarna ik mijn blik richt op Dean. Serieus? Ik mag deze meiden op mijn knieën bedanken dat ze me gered hebben en Dean wil hier alweer vandaan? "I think it's wise to stay here for a bit longer. They rescued us Dean, while they could've left us for dead. I'm telling you, these two aren't some ordinary girls." zeg ik dan, terwijl ik mezelf een beetje omhoog duw. Het feit dat ze me uit het bos heeft gehaald terwijl ze net zo goed zelf slachtoffer had kunnen worden van de wolven, doet me vermoeden dat het een zorgzaam meisje is. De andere vrouw lijkt me iets harder, maar voordat ik daar iets over komt zeggen komt juist zij me een kom pasta brengen. Met moeite duw ik mezelf zo dat ik kan zitten en neem de kom van haar aan. "Thanks." zeg ik dan ook zacht, waarna ik voor enkele secondes wil wachten totdat het is afgekoeld. Echter trek ik me daar na een tijdje niets van aan en begin gewoon met eten. De honger wint. "Look at her back." fluister ik zacht tegen Dean op het moment dat ze neer knielt bij de houtkachel. Het begin van een lelijk litteken is te zien, wat er voor zorgt dat ik denk dat het zelf ook jagers zijn. "Ellen and Jo aren't the only female hunters out there you know." Zodra ik mijn kom met pasta leeg heb laat ik mezelf weer zakken, gevolgd door een pijnlijke kreun. "Lexi? What are you two doing here? I mean.. this isn't exactly the best place for two women to be at this hour of the day." vraag ik dan ook gewoon weg, waarna ik haar aankijk. Het valt me nu we binnen zijn pas op wat voor prachtige verschijning het is. Voordat ze antwoord kan geven hoor ik plotseling de regen tegen de ramen aan slaan, evenals harde windvlagen. Mijn ogen laat ik echter terug glijden naar de brunette, hopend op een antwoord.

Re: ORPG| Some women fear the fire, some women simply become it.

Alexis.
Ik weet ook wel dat ze niet onze verantwoordelijkheid zijn, maar waarom voelde het dan zo? Misschien komt het omdat ik meer om andermans gevoelens geef dan mijn eigen. Ik geef meer om anderen dan om mezelf, al zijn het compleet onbekende mensen. Zo is het altijd al geweest en zo zou het ook altijd blijven. Na een diepe zucht knik ik en kijk naar de twee. 'Is it weird that I understand Dean his reaction though? I mean.. I just think he's insecure, but doesn't want us to see that. I'm sure he's appreciating our help.' Zeg ik met een zwakke glimlach. Nou ja, dat hoopte ik maar, want iemand die onze hulp niet kan waarderen, hoeft hier echt niet te blijven. Terwijl Bobby een slok neemt van haar bier, om vervolgens een kom te pakken en pasta naar Sam te brengen, blijf ik even in de keuken staan, maar loop uiteindelijk dan naar de twee toe en neem plaats op de bank.
Wanneer Sam me een vraag stelt, kijk ik op en slik. 'Well..' Begin ik, maar ik word even onderbroken door het geluid van de regen. Ik kijk even omlaag en strijk een pluk haar achter mijn oor, waarna ik Sam weer aan kijk. 'I'm sure you're not waiting for a completely detailed story, so I'm gonna keep it short and simple. This is our home. Bobby Jo saved me several times, I owe her so much, so that's why we're still together.. I go where she goes and she's the only one I realy need.' Mompel ik. Ik kon hem natuurlijk niet gewoon vertellen dat wij ook jagers zijn, dat was iets wat ze zelf maar uit moesten zoeken. 'Listen.. I don't wanna bore you and you need to rest. I'll stay right here, if that's what you want, you're safe here.' Zeg ik met een zwakke glimlach. 'And if you need anything.. just say it, allright?' Sam is leuk, het is lang geleden dat ik iemand zoals Sam tegen ben gekomen. Ik zou wel uren lang met hem willen praten, hij lijkt me enorm interessant. Ik denk dat Bobby hem maar saai zou vinden, dus in dat geval is Dean misschien wel geschikt voor haar. Bij de gedachte krijg ik een kleine grijns op mijn gezicht en kijk hoe Dean naar Bobby toe loopt.

Dean.
'So, your plan is to stay here?' Vraag ik zacht. Ik weet dat we te zwak zijn en dit is inderdaad niet het beste moment om deze plek te verlaten. Ik blijf stil als Bobby Sam een kom pasta geeft en volg haar bewegingen. Wanneer Sam begint over haar rug, bekijk ik die even en frons. Ik heb zo veel vragen voor deze vrouw, maar het zou onbeleefd zijn om daar gelijk vragen over te stellen. Daarbij zit ze er vast niet op te wachten en hebben we nou niet bepaald een goede start gehad. Misschien moet ik daar straks maar even iets aan doen. Ik zucht en kijk Sam aan als hij over Ellen en Jo begint. 'She actually reminds me of Jo a little bit, but I don't know why.' Mompel ik. Wanneer Sam dan een gesprek aan gaat met het andere meisje, kom ik voorzichtig overeind en kreun even, omdat ik best wel veel pijn heb. Dan loop ik rustig op de prachtige jonge vrouw af en glimlach zwakjes naar haar als ze me aan kijkt. 'Hey, listen.. I'd like to talk to you for a second.' Zeg ik. Deze keer moet ik het goed doen.
Als Sam en Alexis besluiten om wel een heel gesprek aan te gaan, dan zou het nog wel even duren voordat ze klaar zouden zijn. Daarbij heb ik nog wat goed te maken, dus ik kan de tijd goed gebruiken. 'Do you have a place where we could talk privately?' Vraag ik. Ik wou Sam en Alexis ook een beetje ruimte geven en hier blijven staan is niet een heel goed idee, aangezien ik het gevoel heb dat ik elk moment weg kan zakken.