ORPG| We are all winging it, that's what angels do

ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Met Cis <3
Gaat ongetwijfeld 18+ bevatten

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Kai liep achter Jaiki aan richting de zaal waar ze verwacht werden. Zelf liepen ze hier al zo'n jaar rond, al leek het voor zijn gevoel veel langer te zijn en zijn humeurige karakter was er ook zeker niet beter op geworden. Hij keek even naar de verschillende ruimten waar ze langs liepen, zonder er voor te stoppen of naar binnen te gaan. Het was haast alsof ze door een slechte film heen liepen om naar het einde van de gang te gaan en daar een deur te openen die je niet moest openen. Maar in dit geval was het met een goede reden, een reden waar zelfs Kai niet onder uit kwam. Hoe graag hij het ook wou.
Met een zucht stapte hij achter zijn vriend aan de iets donkere ruimte in. Er stonden verschillende machines en dergelijke. Dit was de exacte plek waar hij en Jaiki ook vandaan kwamen en ergens kon hij dus wel inbeelden dat het heel verwarrend ging worden voor degenen die voor het eerst iets te zien kregen. Kai keek even naar de anderen gezichten die ook aanwezig waren, de ene enthousiaster dan de ander. Partners werden niet vervangen, het was een zowaar onbreekbare band als hij het moest geloven.
''If they can do so much, why not make us the way we don't need something like... this...'' verzuchtte Kai zachtjes zodat het enkel hoorbaar was voor zijn vriend. Hij ging het niet onder tafels en stoelen stoppen dat hij liever nog op bed had gelegen of wat dan ook. Mensen die hem ook maar een beetje kenden van naam, zouden hem dan ook ten aller tijden gewoon met rust laten. Hij klopte Jai even op zijn schouder voor hij bij hem vandaan stapte omdat hij het idee had ergens anders te moeten staan en dat was precies wat hij deed.

De eeuwige duisternis waar ze eerder in rondgezweefd had leek langzaam te verdwijnen en de laatste tijd had ze dan ook regelmatig vage vormen voor haar gezien. Al kon ze het niet helemaal plaatsen en bleef het ook niet zo goed hangen eigenlijk. Het was een gek gevoel, maar haar lichaam reageerde er eigenlijk amper op. Tot vandaag dan, wat voor een lichtelijke paniek zorgde. Zeker bij het opmerken van de vage figuren voor haar neus, welke door het glas – waar ze achter te vinden was – amper vorm hadden. Wat ze precies had gedaan wist ze niet, maar in diezelfde paniek was het glas geknapt en werd ze zowaar naar buiten getrokken waarbij ze een klapper op de grond maakte.
Dat sloeg heel even het lucht uit haar longen, al had daar in eerste instantie nog niet eens lucht in gezeten, waardoor ze meteen begon te hoesten en er een vloeistof omhoog kwam. Dat zorgde voor een onaangenaam gevoel en pijn in haar borstkas omdat haar longen verkrampten bij de nood aan zuurstof. Het duurde dan ook enkel seconden voor ze genoeg zuurstof naar binnen kon zuigen en haar hartslag ook iets verlaagde bij die bewuste ademhaling.
Pas toen ze wat leek te kalmeren had ze door dat er alarmbellen rinkelden en er geschreeuwd werd dat er iets ontsnapt was. De woorden herkende ze, ze galmden echter pijnlijk door haar gehoorgangen heen en daarom was ze iets overeind gekomen zodat ze haar blik omhoog kon richten. Er viel een grote schaduw over haar heen en met ietwat grote ogen keek ze omhoog naar een wezen wat ze helemaal niet kon plaatsen, maar wel... vertrouwd voelde.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had altijd het gevoel gehad dat ze sliep. Hoewel het donker was, was de droom wel mooi en sereen. Ze voelde zich absoluut veilig. Juist hier had ze het lekker warm en wilde ze er graag in blijven. Ze protesteerde inwendig dan ook toen opeens haar voeten koud aan voelde en toen de kou verder naar beneden kroop over haar onderbenen steeds verder over haar buik, tot aan haar hoofd. Het was net alsof ze vast zat in de droom van eerst die donker was, behalve dat deze nu licht was geworden. Het voelde niet meer fijn en ze voelde zich alles behalve veilig en warm. Pas toen ze een aantal harde klappen kreeg op haar wangen, schoot ze uit de droom en spuugde ze een vloeistof uit en begon ze zwak met ademhalen. Haar ogen wilden weer dicht zakken, maar na nog een paar felle klappen opende ze weer. Dit keer zag ze helderder en ademde ze dieper in. Een ruwe tong liet haar opzij kijken en zag daarbij een diertje die het water van haar huid likte. Het beestje voelde vertrouwd aan en zacht aaide ze met haar hand over zijn kopje. Moeizaam duwde ze zich van de grond, zodat ze zat en keek naar de mannen die op een rij voor haar stonden. Het liet haar enorm kwetsbaar voelen en ze sloeg haar armen dan ook rond haar lichaam. Ze deed het ook omdat ze het onwijs koud had. Het liefst ging ze terug naar de plek waar ze vandaan kwam, maar dat zat er zo te zien niet in. Haar ogen bleven haken op één van de jongens die het verst weg stond. Kende ze hem? Hij was net zo vertrouwd als het diertje en toch... Toch zou ze toch denken dat ze hem nog nooit eerder had gezien.

Jaiki had lang gewacht op zijn partner. Sommigen hoefden enkel een maand te wachten, maar hij had al zeker een jaar samen met Kai gewacht. Het idee om een partner te hebben was iets wat hij fijn vond. Hij vond alleen vechten zeker wel fijn, maar het idee dat er iemand op zijn rug lette vond hij geruststellend. Daarnaast had hij zoveel partners samen gezien die een leuke tijd hadden zelfs tijdens de trainingen. Hij zag zelf niet in wat er zo vreselijk aan was zoals Kai dat wel zag. Ja, je moet op iemand letten, maar het was niet zo dat het een totaal domoor was. Hij had van zijn kamer twee dekens meegenomen. Zelf kon hij zich nog goed herinneren dat hij het enorm koud had gehad toen hij wakker was geworden. Destijds was er geen partner die op hem wachtte, enkel de oudere engelen die hen een deken hadden gegeven en hen op hun weg hadden geholpen. Het waren altijd de mannen die als eerst geboren werden en de vrouwen kwamen later. "I'm not sure if I want eyes in my back, Kai," fluisterde hij grinnikend terug. Hij keek zijn vriend na en wachtte af. Hij had veel verwacht, maar niet dat een van de buizen opeens knapte en al het water op de grond spatte. Zijn voeten waren direct nat, al maakte het hem dat niet zoveel uit. Hij koos er immers voor om op blote voeten te lopen. Nieuwsgierig keek hij naar de andere jongens of zij al een connectie voelde met het meisje en of er eentje op haar af zou stappen, maar vreemd genoeg kwam hij erachter dat zijn voeten in beweging waren gekomen. Hij keek naar het meisje en herkende het vreemde vertrouwde gevoel die hij bij Hayato ook had gehad. Glimlachend knielde hij bij het meisje neer en sloeg hij de twee dekens rond haar lichaam. "Rustig, het is oké," zei hij zacht en hij veegde wat haar uit haar gezicht, zodat ze hem helder zou kunnen zien. "Ik ben Jaiki. Wat is jouw naam?"
Hij lette niet op de rest die uit hun buizen werden gehaald. Op dit moment had hij alleen oog voor zijn partner. Nieuwsgierig keek hij naar het wezen die bij haar was komen staan.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Madilyn had wat rustiger adem weten te halen, waardoor ze haar lichaam beter onder controle leek te krijgen. Daarom kon ze zich wat beter beseffen wat ze precies voor haar neus had staan en haar ogen sloot ze dan ook even toen ze de grote neus tegen haar wang aan voelde. Ze had beide handen tegen de vacht van het beest aangelegd en Maddy glimlachte even klein. Dit maakte alle prikkels en dergelijke weer wat dragelijker, wat het ook mocht zijn. Haar aandacht werd getrokken toen er een deken rond haar gevouwen werd en haar bruine ogen naar een jongeman schoten. Met iets grote ogen staarde ze hem dan ook aan voor haar aandacht naar de deken ging en ze kort fronste.
Dankbaar had ze de uiteinden van het ding beet gepakt en wat strakker rond haar lichaam gesloten. ''Thank you.'', mompelde ze dan ook zachtjes. Het was best koud en ze was blij dat hij eraan had gedacht om dit voor haar te doen. Al snapte ze niet zo goed wat er mis gegaan was bij haar, gezien de rest er behoorlijk.. zacht uit kwam. Bedenkelijk beet ze even op haar onderlip.
''Madilyn.'', was haar antwoord toen hij haar zijn naam vertelde en naar de hare vroeg. Waarom ze dat wist, wist ze niet, maar dat was haar naam. ''And Nymm.'', merkte ze nog op, wijzend naar het katachtige wezen wat bij haar was komen staan eerder en in eerste instantie ook gegromd had toen Jaiki dichterbij was gekomen. Maar hij was gekalmeerd en het beest had enkel nog staan kijken naar de twee met zijn vele, gele ogen.
''Sorry.'', volgde er vervolgens nog zacht toen ze haar ogen had gericht op de natte voeten van de man voor haar, de pijpen van zijn kleren waren ook niet geheel droog gebleven en ze voelde zich meteen schuldig. Daarbij durfde ze niet eens te bewegen omdat ze midden in het glas zat.

Zijn bruine ogen gleden naar de laatste die naar de werkelijkheid gehaald werd en met zijn armen over elkaar heen geslagen had hij toegekeken hoe ze haar wakker maakte uit de slaap die hij zelf ook had ervaren. Het was altijd een gebeuren dit, hoewel het normaal dus wel met wat meer beleid ging dan degene die haar glas had geknapt – en het was ergens te verwachten dat Jaiki bij die jongedame te vinden was. Een zucht ontglipte hem toen het duidelijk werd dat iedereen bleef staan, niet iedereen zou vandaag een partner krijgen, en dat hij degene was die in beweging kwam.
Kai gooide de deken over haar heen voor hij voor haar neer hurkte en met zijn onderarmen op zijn bovenbenen steunde. Onderzoekend keek hij haar even aan, waarbij hij ook kort naar het harige wezentje bij haar keek. De spierpijn die ze zou ervaren bij het aantrekken van haar spieren, zou nog erger zijn dan de priemende blikken die ze op dit moment kreeg.
Omdat hij wist dat ze hier niet zomaar vandaan zou lopen, was hij ook iets in beweging gekomen om zijn armen onder haar knieholten en langs haar schouders te vouwen, waarna hij in één keer overeind kwam. ''Kai,'' merkte hij daar bij op. ''My name.'', verklaarde hij maar. ''And this is Jue.'', wenkte hij naar het kleine, lizard achtige wezentje op zijn schouder, die onder zijn kraag vandaan was gekomen en kort piepte om zijn aanwezigheid ook te laten blijken. Samen met Asa was hij in beweging gekomen om de ruimte te verlaten, de komende dagen was het aansterken en elkaar leren kennen. Training zou na enkele weken starten.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa was niet helemaal zeker hoe ze zich moest voelen toen de jongen op haar was afgelopen, maar ze was enorm dankbaar toen hij de deken op haar gooide. Het was geen zacht gebaar zoals ze had gezien bij andere jongens. Al kon het haar voor een moment ook niet schelen, omdat ze enkel de deken wilde hebben en niets meer dan dat. "Thank you," zei ze zacht en een beetje onzeker keek ze naar hem op toen hij zo voor haar neergeknield zat. Haar beestje klom via haar arm op haar schouder. Ze liet zich gewillig op tillen en wreef in haar ogen. Ze was nog altijd zo moe. "Asa," mompelde ze en ze keek naar het beestje op zijn schouder. "This is Mayu." Het kleine vosje strekte zichzelf uit en legde daarbij zijn pootjes op Kai's borstkas, zodat hij aan de reptiel kon snuffelen. Asa keek over Kai's schouder naar alles wat er om hun heen was, terwijl hij liep. Na een aardige wandeling sloeg hij linksaf en kwamen ze terecht in een kamer die niet te klein was, maar ook niet te ruim. Ze werd neergezet op een opgemaakt bed. Mayu sprong direct van haar schouder af en ging onder haar kussen liggen. Ze had niet zo'n goed idee wat er gaande was aangezien ze nog aan het wennen was, maar Kai kwam terug en tilde haar weer op. Asa liet het gebeuren. Hij nam haar mee naar een zijkamertje waar de stoom in de lucht hing van het warme water. Asa schudde de deken van haar schouder en met Kai's hulp kwam ze in het bad te zitten. Ze kon het niet laten om even snel onder water te gaan en daarna weer omhoog te komen. Het water was warm en de kou die ze had ervaren verdween als sneeuw voor de zon. Nieuwsgierig nam ze de zeep van hem aan en begon ze zichzelf ermee te wassen. Hoewel ze zich oncomfortabel had gevoeld om naakt voor de jongens te zitten, voelde ze dit gevoel niet nu ze alleen met Kai was. "Some men...," begon ze. "Seemed happy to see us." Hoewel een paar waren blijven staan, waren er genoeg jongens die gelijk een vrolijk gesprekje waren begonnen met hun nieuwe partner. "You... Don't seem happy."

Vrolijk keek Jaiki haar aan. "Dan noem ik je Maddy," zei hij en hij tilde haar op in de prinsessenhouding. Iedere jongen die een partner had gekregen vandaag leek dat te doen immers en het was ook de meest handige manier om haar op te tillen. Op een rustig tempo ging hij op pad naar zijn kamer. "Don't say sorry. It happens, sometimes. At least I wasn't wearing my shoes," zei hij vermaakt. Al wist hij daardoor wel dat zijn partner een hele uitdaging ging worden. Alleen de enorm krachtige, vooral van de duisternis, knapten zo door het glas en maakte ze een heus entree. Hij had nog even omgekeken en zag dat Kai iets verderop liep met een meisje in zijn armen. Ergens kon hij het niet laten om erover te grijnzen, wetend dat Kai er absoluut niet blij mee was. Jaiki had nu al medelijden met zijn partner. Jaiki zette Madilyn direct in het bad en liet het warme water lopen. Dat de dekens nat werden was niet zo erg. Ze waren immers toch al vochtig geworden door het water waar Madilyn uit was gekomen. Toen het water wat hoger kwam, haalde hij de dekens wel weg en hing hij deze op. Hij kwam bij haar op het randje zitten en gaf haar de zeep aan. "Wash yourself with this. You'll smell like heaven."
Hij stond daarna op en pakte een aantal handdoeken en zette deze alvast klaar samen met schone kleding die haar precies zouden passen. "I'll learn you how to walk tomorrow. For now, just relax. Being born is quite exhausting on the first day. If you need anything, just tell me or if you want to know anything, ask away. I just wanted to introduce you to Hayato," zei hij en hij boog naar de grond om zijn wezen op te pakken in zijn hand. "Meet Maddy, Hayato." Het dier met drie hoofden keek Madilyn onderzoekend aan. Jaiki zette hem weer op de grond, zodat hij kennis kon maken met Nymm.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

''Sorry.'', mompelde ze voor het sorry zeggen waarbij ze maar op haar onderlip beet zodat ze haar mond zou houden. Anders zou ze zich blijven verontschuldigen. Ze was dan ook blij dat ze uit het zicht waren van alle anderen, hoewel ze niet zo goed snapte waarom ze in pad moest, maar het warme water wat haar tegemoet kwam, was welkom. Hoewel het er ook voor zorgde dat haar lichaam wat begon te tintelen terwijl het zich opwarmde.
Fronsend nam ze het beetje zeep aan en keek ze even toe hoe hij de deken op hing te drogen voor ze naar het witte blokje in haar handen keek. Jaiki sprak ineens zoveel dat ze heel even nodig had om alle informatie op te slaan, terwijl haar bruine ogen naar het wezentje in zijn handen was gegaan. ''Hi, Hayato.'', merkte ze met een glimlach op waarbij ze het beestje onder zijn kin had gekriebeld en vervolgens toekeek hoe het er vandoor ging met Nymm, die zich prima vermaakte met zijn nieuwe vriendje.
Kort dacht ze na terwijl ze haar ledematen met het zeepje waste. ''I felt a panic when I fell out of that... thing, and I'm pretty sure that's why Nymm escaped. Because he felt it. That's normal?'' doelde ze op het feit dat ze een overduidelijke connectie met het beest voelde, maar diezelfde connectie voelde ze dus ook met Jaiki. Ergens was het zó vertrouwd, dat het haar misschien zelfs een beetje beangstigde omdat ze hem eigenlijk helemaal niet kende?
Ondertussen had ze haar lichaam gewassen en was ze met behulp van Jaiki overeind gekomen, zodat ze zich af kon drogen, wederom met zijn hulp. En ze in haar kleren kon stappen. Alles paste en dat was wederom een bevestiging dat ze 'gemaakt' was. ''What are we going to do?'' vroeg ze zich nog af.

Zijn bruine ogen keken kort even omlaag naar Asa toen ze hem bedankte. Hij zei er echter niets op en was in één rechte lijn langs de mensen heen gelopen, de gang op en op weg naar zijn kamer. En nu ook die van haar dus. Er hadden altijd al twee bedden gestaan en hij wist dat deze dag eraan had komen te zitten. Eronder uit komen was toch niet mogelijk, voor niemand niet. Dit was allemaal gepland door hun 'makers' en ze deden er niets aan. In elk geval had hij zijn eigen karakter, daar konden ze niet mee moeien.
Kai had het bad vol laten lopen nadat hij Asa op het bed achter had gelaten, voor hij haar weer opgepikt had en haar geholpen had om in het warme water neer te zakken terwijl hij haar zeep toereek zodat ze haarzelf iets kon opfrissen. De vloeistof uit de buizen had een verschrikkelijke geur en hij kon er niet snel genoeg vanaf zijn ook. Hij was naast het bad gaan zitten en had zijn benen in kleermaker gevouwen terwijl hij naar de twee wezens keek die bij hen hoorden.
''You see that wrong.'', mompelde hij als antwoord op haar vraag. ''I'm just nog a person that is highly skilled in talking with other people.'', gaf hij maar toe. ''People actually think I'm scary or so.'', glimlachte hij vermaakt. Hij vond het altijd vermakelijk dat mensen om hem heen liepen, al kon hij ook zeker aardig bot uit de hoek komen dan toch. Of hij er trots op was? Niet zo zeer, maar het was gewoon wie hij was. Op zichzelf en niet echt behoefte hebbend aan veel contact.
Heel even bleef hij stil vooral hij weer op stond. ''Just clean yourself, I will get some towels and clothing.'', knikte hij vooral hij de kleine badkamer uitstapte om datgene ook te gaan zoeken zodat ze niet weer naakt rond hoefde te hangen. Enkele minuten later kwam hij dan ook terug met twee handdoeken, zodat ze haar haren ook in kon wikkelen zodat ze niet met al te nat haar naar bed hoefde, en kleding die haar zouden passen.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Jaiki zat rustig tegen de muur aan en had zijn hoofd ertegen gelegd en zijn ogen gesloten. Hij genoot enkel van de warmte van de kamer en haar zachte stem. Jaiki was iemand die graag onder de mensen was. Hij had dan ook een hoop vrienden en toch... Het maakte niet uit hoeveel vrienden hij had, altijd voelde hij wel een soort leegte. Hij had gedacht dat een partner die leegte zou vullen en nu ze er was... Wist hij dat hij gelijk had.
Zij was waar hij al die tijd op had gewacht. Hij baalde lichtelijk dat hij zolang had moeten wachten vergeleken met de rest, maar hij had het niet anders gewild. Er waren ook engelen die al twee jaar wachtten immers. Hij opende zijn ogen kort om naar haar te kijken toen hij haar stem weer hoorde. "Yes," zei hij. "Our spirit animals are our protectors. They are a part of us and we are a part of them. We connect with them. They'll fight by our side when the time comes. Just remember; you won't get another one when this one dies. So you have to be careful with them in battles. Don't run into battle with Nymm without a plan."
Hij was daarna overeind gekomen om haar uit bad te helpen. Zodra ze was aangekleed tilde hij haar zonder problemen weer op. "You are going to sleep right now. We'll start with simple things tomorrow. I'll show you around, you'll have to start walking and we'll begin with flying lessons," zei hij glimlachend. "But for now: relax. Empty your mind. Give yourself some time to adjust to all of this."
Hij zette haar op haar bed en knielde daarna voor haar neer. "Do you prefer to sleep alone or would you prefer sleeping next to me?"

Asa keek stil naar hem. Ergens vond ze het vervelend voor hem dat mensen hem als iets engs zagen, maar de glimlach die hij erbij liet zien zei iets anders. Hij vond het waarschijnlijk niet erg. Het was lichtelijk verwarrend voor haar. Ze keek terug naar haar zeepje. "I don't think you're scary," mompelde ze en ze begon zichzelf met wassen. Het had een heerlijke geur. Veel beter dan de geur die nu van haar af kwam. Asa boende zichzelf dan ook grondig en waste eveneens haar lange bruine haren. Het liefst bleef ze langer in bad, maar ze merkte dat het water langzaamaan afkoelde. Ze had niet zoveel zin om het weer koud te krijgen en daarom nam ze de handdoek aan en stond ze wiebelend op. Moeizaam klom ze uit het bad en droogde ze haar haren eerst. Ze wikkelde haar lokken erin en droogde daarna de rest af. Dankbaar nam ze de kleren aan; wat een simpel onderbroekje was met een nachtjapon. Ze probeerde zelf een stap te zetten, maar het deed nog zoveel pijn aan haar beenspieren dat ze direct op de grond zakte. Er zat niets anders op dan Kai's hulp aan te nemen en zich naar bed te laten brengen. Mayu stak zijn hoofdje onder de kussen vandaan en keek nieuwsgierig op naar de schone Asa. Ze kriebelde het diertje tussen zijn oren en probeerde haar benen rustig te strekken en buigen om hopelijk het stijve gevoel eruit te krijgen voor de volgende dag. Ze kroop onder de lakens, maar bleef wel zitten. "It was so hard for me to wake up," zei ze en ze keek naar haar handen op haar schoot. "I was pulled out of a dream, but I didn't want to leave. Was it the same for you when you woke up?"

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Met grote, bruine ogen keek ze naar Jaiki op toen hij ineens begon over het feit dat Nymm dus haar beschermer was? Haar wenkbrauwen vormden een frons en moeilijk keek ze naar de twee wezentjes die nog steeds door de kamer heen rolden en overduidelijk niet uitgeput waren van het spelen. Het was de ene kant heel logisch, maar de andere kant was het ook heel moeilijk voor haar en dat maakte dat ze eigenlijk hoofdpijn kreeg. Alsof ze tegen een muur opliep.
''Why would I take Nymm into a battle?'' vroeg ze zich doodserieus af. ''Well, I mean. I know what I am suppose to do, but the voice in my head says other things...?'' merkte ze voorzichtig op. Ze wist niet of het normaal was, of hij hetzelfde ervaarde. Misschien lag het aan haar en was ze niet goed wakker of zo? Ze wist ook niet zo goed of ze moest gaan benoemen wat die stem precies allemaal zei en daarom beet ze ook iets beschaamd weer op haar onderlip en zweeg ze ook maar. Het klonk gek, straks dacht hij ook nog opgescheept te zijn met één of andere idioot.
Ze had haarzelf op het bed laten zetten en knikte even op alles wat hij opgesomd had. Echt een keuze had ze ook niet, maar klagen deed ze verder niet. Haar lichaam voelde zwaar en vermoeid aan, dus het bed voelde aardig comfortabel. Heel even keek ze op Jaiki neer voor ze achter haar naar het bed keek.
''It is a bit small, isn't it?'' vroeg ze zich af. ''For two people.'', verklaarde ze maar. Daarmee gaf ze haar antwoord al. Ze wist niet of ze alleen wou slapen als ze al zo lang alleen had geslapen, hoe lang dat ook mocht zijn. Voor haar voelde het als een eeuwigheid in elk geval en het was voor haar alles behalve prettig geweest. Hetgeen waar ze tijdloos in rondgehangen had, was daarmee niet verdwenen en het was lastig om haarzelf kalm te houden eigenlijk.
''I-I mean, not that you need to feel obligated to share a bed with me. If you want to sleep in your own, you must do that. But I'm not sure if I can sleep.'', ratelde ze er nog achteraan met wapperende handen. Maar ze wuifde het alles behalve weg. Ze kon het bloed al naar haar wangen voelen stijgen daardoor.

Kai keek Asa even aan toen ze opmerkte hem niet eng te vinden, waarbij hij kort zijn hoofd kantelde. ''Well, I supose I'm glad to hear that, otherwise it would be hard to work together from now on, hm?'' knipoogde hij haar toe. Blij was hij er nog steeds niet mee en hij was er nog steeds van overtuigd dat hij juist minder goed zou functioneren met een partner. Nog niet op te merken dat Asa hem zoveel tijd ging kosten, omdat ze alles nog moest leren, waardoor hij op zijn eigen schema zou komen te liggen. Betreft dat was hij liever een Oudere geweest, dan had hij dat hele partner gedoe niet gehad. Niet dat het aan Asa lag, ze kon er ook niet aan doen, maar toch...
Kai had haar het bad uitgeholpen en een beetje geholpen met het afdrogen, zodat ze gewoon gauw haar nachtjapon aan kon trekken, dan zou ze het niet opnieuw koud krijgen in elk geval. Hij had haar daarna weer van de grond geplukt, na haar mislukte poging om te lopen, zodat hij haar naar het bed kon brengen.
''Try to rest, your head will know what to do with your legs tomorrow. Everything is still fresh and your head is still busy with sorting things out.'' Daarmee had hij zijn wijsvinger even tegen haar slaap aangetikte. Morgen zouden haar benen automatisch wel in beweging komen, al nam dat de spierpijn voor de komende dagen niet weg zodra ze haar lichaam echt ging gebruiken. Dat ging nog een domper worden voor haar de komende tijd. Maar dat was niet iets wat ze niet zou overleven, gokte hij zo.
Kai had zelf een pyamabroek uit de kast geplukt, om zijn eigen kleren om te wisselen. ''No it wasn't the same. But I don't think it is the same for everyone, I can't even remember that I had a dream to be honest.'', antwoordde hij maar eerlijk terwijl hij zijn vuile kleren in de daarvoor bestemde wasmand had gegooid. Dat werd immers voor hen gewassen. ''Try to sleep a bit, you need it.'', gebood hij haar terwijl hij zijn bed in was gestapt en zichzelf om had gerold.

Re: ORPG| We are all winging it, that's what angels do

Asa had geglimlacht om zijn knipoog. Misschien dat hij niet goed zou zijn in contact met anderen, maar hopelijk dan wel met haar. Daar hoopte ze echt op. Ze zou zelf niets anders willen dan een goede band met haar partner. Stil keek ze in het donker naar zijn rug die hij naar haar toe gedraaid had. Zuchtend ging ze ook maar liggen. Mayu kwam naast haar hoofd liggen en sliep al direct als een roosje. Een beetje jaloers keek ze naar het diertje die zo in slaap was gevallen. Ze kon absoluut niet slapen en dat terwijl ze zich toch zo enorm moe voelde. Echt draaien of in een andere positie gaan liggen durfde ze niet. Het bed kraakte niet, maar de lakens maakte wel enig lawaai. Ze had geen idee hoe diep Kai sliep en daarom wilde ze niet het risico nemen om hem wakker te maken. Nog altijd dacht ze na over die droom en hoewel ze het niet hardop tegen Kai had gezegd, was ze toch wel bang. Als hij geen droom had gehad, betekende dan dat haar gevoel juist had gezeten? Dat ze er nog niet klaar voor was. Daar was ze het meest bang voor, want dat was het eerste gevoel die ze had gevoeld vanaf het moment dat iemand haar wakker had proberen te maken. Ze legde de dekens zo zacht mogelijk aan de kant en telde haar vingers en tenen. Ze probeerde alles te bewegen en tot haar opluchting werkte alles perfect en had ze van alles ook genoeg. En toch kon ze nog altijd de slaap niet vinden. Ze keek weer opzij naar Kai's rug. Hij voelde vertrouwd, maar ze voelde zich nog altijd niet veilig. Niet zoals toen in de droom of toen ze in Kai's armen had gelegen. "Kai?" vroeg ze fluisterend. "Slaap je al?"

Jaiki hield zijn hoofd een beetje schuin door haar opmerking. In eerste instantie wist hij niet meteen een antwoord erop. Elk andere engel wist van de oorlog en wist daarbij ook dat dat hun einddoel was. Het was voor het eerst dat hij een andere engel – zijn partner nota bene – die zei dat er iets anders was. Toch wilde hij haar niet bang maken of ongerust hebben. Ze had een heftige dag gehad en hij wilde dat ze een goede nachtrust zou hebben en daarom pakte hij haar beide handen beet, terwijl hij diep in haar ogen keek. "Don't worry about this," sprak hij. "We'll talk about it tomorrow. You're not crazy, I believe you, okay?"
Hij had nog een zacht kneepje gegeven in haar handen en haar daarna op bed gelegd. Morgen zouden ze alle tijd hebben om erover te praten en uit te vogelen wat het precies was en wat haar krachten waren.
Een glimlach kwam op zijn gezicht. "Perhaps. Luckily we have two beds," grinnikte hij en hij verschoof een aantal nachtkastjes, zodat hij daarna zijn bed tegen het hare kon duwen. Hij duwde daarbij ook het matras tegen de hare aan en zette de kastjes op de plek waar zijn bed had gestaan. "Nothing we can do without a little imagination, right?" zei hij. Hij liep daarna naar de kast om een pyjamabroek aan te doen en stapte daarna bij haar in bed. "Nonsense," mompelde hij. "I had a lot of friends – I still have – yet I still felt some kind of loneliness until I met you. Please, if you don't want to be alone, tell me. I enjoy finally being able to be with you." Hij kwam half overeind en leunde daarbij op zijn elleboog. Voorzichtig duwde hij haar liggend en nam haar daarna in zijn armen. "I waited so long to meet you." Hij drukte zijn lippen in haar kruin en genoot simpelweg van het moment dat hij iemand in zijn armen had die hij lief kon hebben en beschermen. Iemand met wie hij alles kon delen.