O l BFS - Best Friend's Sister

O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia Dasha Álvarez

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross Shor Lynch

Zijn ogen gleden door de donkere straten heen en bij de zucht die tussen zijn lippen door glipte werd een dampwolkje onthuld. Hij had geen idee hoe lang hij al door de straten strompelde, besef van tijd was hem allang ontgaan. Zo hier en daar leek het er zelfs op alsof hij voor de zoveelste keer een bepaald huis passeerde, maar hij wist dat dat bedrog was. De straten leken nou eenmaal veel op elkaar nu ze dezelfde donkere gloed over zich heen gekregen hadden. Het verschil tussen de straten in daglicht en nu, was groot. Ross zou bijna zeggen dat hij door een hele andere buurt heen liep. De enige verlichting die Ross hielp te zien waar hij zijn voeten veilig neer kon zetten, was de maan. De lantaarnpalen die naast de weg stonden vervulden niet bepaald hun taak, aangezien ze of helemaal geen licht afstraalden, óf er een storend knipperend lichtje te voor schijn kwam om de zoveel tijd. Ook was de temperatuur niet bepaald aangenaam, wat maakte dat Ross iets dieper in zijn jas kroop en hij zijn handen in zijn zakken begroef. Hij merkte op dat de gedachtes die hem gepasseerd waren alleen nog maar negatief geweest waren, maar zelfs met dit besef, deed hij geen moeite er verandering in te brengen. Bovendien was dit ook niet een makkelijke opgave, gezien alles tegen zat op dat moment. De reden dat hij op straat liep rond dit tijdstip was immers niet omdat hij even een luchtje wilde scheppen voodat hij zijn bed in dook. Alles behalve. Ross was opgegroeid in een groot gezin, en grotendeels genoot hij hier intens van, maar op momenten zoals deze, drukte het een bepaald gewicht op zijn schouders waar hij moeilijk mee om wist te gaan. Nu wilde Ross niet iedereen in het gezin over een kam scheren, want één persoon in het speciaal maakte het hem soms erg lastig. Hij had er opnieuw voor gezorgd dat er woede door Ross' aderen begonnen was te stromen, alsof het zijn eigen bloed was. Riker, zijn oudste broer, was de stichter van deze grimmige situatie. Hij leverde Ross inmens veel commentaar op alles wat hij deed, letterlijk álles. Zijn broer leek zich meer zorgen te maken over hem dan hij ooit gedaan had om zichzelf. Hij wist als geen ander hoe hij aan Ross' kop moest zeuren en door moest drammen over alles wat je maar kon bedenken. Het was werkelijk om gek van te worden. Hij had het al lang genoeg moeten ondergaan, keer en keer opnieuw. Het was uitputtend en Ross was niet de leukste als hij kwaad was, Riker bovendien ook niet. Het was dan ook geen wonder dat het een paar minuten geleden uitgelopen was op een verhitte ruzie tussen de twee broers.
Nog een tijdje had Ross met zijn gitaar op zijn rug en een andere tas in zijn hand de straten bewandeld, totdat er een bekend huis in zijn gezichtsveld opdook. Hij versnelde zijn pas en bereikte hierdoor al vrij gauw de deur. Nog geen vijf tellen nadat hij op de bel gedrukt had, ging de deur open. Een straal licht bescheen de helft van Ross' lichaam en creeërde een schaduw achter hem. Mateo verscheen in de deur opening. 'You just can't live without me, can you?' hoorde hij de jongen zeggen. 'Oh shut up.' Lachte Ross hem hoofdschuddend toe. Mateo duwde de deur een stuk verder open, wat hem de kans gaf om naar binnen te stappen.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Normaal gesproken zat ze al boven op haar kamer, met haar oude en te grote shirt als haar pyjama en haar dekens tot over haar oren. Vaak dan nog op haar telefoon, een filmpje te kijken of youtube of op goede dagen nog wat bij praten met een vriend of vriendin. Zo ging het eigenlijk altijd - al viel deze avond net buiten het bootje. Het was niet zo dat het warm was, en dat ze niet had kunnen liggen in haar eigen zwembad van zweet. Al was het ook niet zo koud geweest dat haar dekens haar niet genoeg komfoor hadden gegeven. Zelfs had ze het gegooid op haar vermoeide ogen, die haar op de een of andere manier tegen werkte. En de tijd, gezien het voor anderen nog te vroeg was om een oog dicht te doen. Dus nu zat ze beneden, dan wel in haar te grote slaapshirt. Deze viel normaal gesproken over haar billen heen, en gezien ze thuis was stoorde ze zichzelf hier nooit aan, noch deden anderen dit. Nu zat ze echter, met haar benen gekruist en een kussen om het zicht tussen haar benen te blokkeren. Haar telefoon had ze niet bij zich, deze lag boven, al was ze nog niet klaar met elektronica. Ze zat met haar broer in de woonkamer, en hoewel het was gezegd dat ze samen een serie zouden kijken, leek hij niet geïnteresseerd te zijn. Niet dat ze het erg vond, of dat het haar verbaasde. Zo goed was de serie niet, en normaal gesproken keek ze deze met haar moeder. Niet echt iets voor de jongeman dus, maar gezien ze zelf de afstandsbediening had, kon hij er niet veel tegenin brengen. Ze keek dan ook even zijn kant uit, grinnikte even voordat haar ogen weer op de Tv vielen. Misschien, bedacht ze zich, wist ze wel waarom ze niet boven met haar telefoon was. Haar vriend had haar de gehele dag al niet met rust gelaten, en als ze ergens naar opzoek was, was het dat wel. Maar goed, ze wilde haar broer er ook niet mee opzadelen, en ze had haar mond dan ook gehouden. Met een beetje geluk zou de jongeman het opgeven voordat Mateo door zou krijgen dat hij haar vandaag niet alleen kon laten.
Rust zelf, in stilte, leek er echter niet in te zitten. De bel ging, en gezien haar ouders de volgende dag ook nog niet thuis zouden komen, schatte ze de kans dat zei het waren ontzettend klein. Ze bleef echter zitten, liet haar broer de deur open doen. Door haar serie kon ze niet horen wie het was, al werd dit duidelijker toen degene die had aangebeld voet binnen het huis had gezet. De lach van de beste vriend van haar broer viel te horen, en vrijwel meteen liet ze haar benen tot de grond zakken. Eigenlijk was er niks mis met haar outfit, ze kende de jongeman al lang zat als de beste vriend van haar broer. Er was echter iets dat Mateo niet wist, en wat ze zelf liever dan ook even vergat. De houding waarin ze nu zat, zou dat misschien moeilijker maken. Al kon dat ook liggen, aan haar manier van denken. Al was dit niet het enige wat door haar hoofd ging, want wat moest de jongeman hier? Voorzichtig stond ze op, zette ze de Tv wat zachter en stapte ze op het halletje af. Gelukkig voor haar was de keuken de zelfde kant uit, en kon ze doen alsof ze hier heen liep toen de twee jongemannen de hal uit liepen. "Ross," bracht ze uit voordat ze vriendelijk naar hem glimlachte. "What a surprise, what brings you here at this time?" Ze glimlachte, openende de koelkast en keek nogmaals naar hem. "You look terrible, what happend? Was Mateo rude again?" Ze had zijn naam uitgesproken zoals haar moeder dit ook deed, op zijn spaans inplaats van het amerikaans. Iets wat ze graag deed, vooral bij haar broer. Zachtjes grinnikte ze weer voordat ze een pak melk pakte, en vervolgens een glas om het goedje in te gieten.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Ross had geluk gehad dat Mateo zijn telefoon opgenomen had. Toen hij hem belde stond hij al buiten met een volgepropte tas en zijn gitaar -waar hij gewoon echt niet zonder leek te kunnen-. Hij was Mateo dankbaar dat hij Ross wilde ontvangen, hem onderdak zou schenken. Was dit niet het geval geweest, had Ross al bedacht dat hij maar ergens op een bankje moest overnachten. Gelukkig had het niet zo ver hoeven komen en had zijn beste vriend met open armen ingestemd. Terugkeren naar huis zat er voorlopig voor hem niet in. Hij bevond zich al veel te lang in dat huis, zonder dat hij zich er werkelijk thuis voelde. Zo was het niet altijd geweest, maar de afgelopen maanden liepen de spanningen erg hoog op. Vooral tussen Riker en Ross, alsof zij beiden de dominantste waren van het stel. Ross zag zijn oudste broer immers geen ruzie maken met anderen, hij zou bijna gaan denken dat Riker het op hem gemund had. Het was ook niet de eerste keer dat de twee broers vurig ruzie voerden. Hun stemmen dreunden vaker op hard volume door het huis heen, waardoor iedereen kon meegenieten. Zijn zus Rydel voelde het dan vaak als haar taak om de ruzie tot een einde te brengen. Het was zeldzaam dat ze hierin slaagde, en ook deze keer had ze er weer machteloos bij gestaan. Ross wist hoe vreselijk Rydel het vond om toe te kijken hoe ze elkaar af probeerden te maken met harde woorden. Soms leek het alsof zij nog het meest leed onder de ruzies. Oefening baart geen kunst, in deze situatie, want Ross weerhouden om het huis te verlaten was haar niet gelukt.
Nadat Ross naar binnen was gestapt had hij zijn lerenjack opgehangen en draaide toen terug naar zijn vriend Mateo. Dat was het moment waarop hij de betrokken blik van de jongen opmerkte. 'Are you sure you're okay?' vroeg hij, terwijl hij zijn hand op Ross' schouder legde. 'I will be.' was zijn antwoord en voegde hier een knikje aantoe. Mateo's mondhoeken vonden hun weg omhoog, terwijl hij zijn vriend een keer op zijn schouder klopte, met opzet een tikkeltje hardhandiger. Het tweetal baande zich een weg het halletje uit, waarbij zij een stem tegenmoet liepen. Zijn ogen vielen op de dame, waarbij hij moeite moest doen zijn ogen op de juiste hoogte te houden. Hij hoorde wat ze zei en liet een klein glimlachje doorbreken op zijn gezicht. 'Rabia.' knikte hij haar begroetend toe, maar beantwoordde hierna haar gestelde vraag. 'Family drama, the usual.' verzuchtte hij en trok hier kort zijn wenkbrauwen bij op. Hij wist niet tot hoever Rabia op de hoogte was van zijn situatie, maar hij gokte dat ze alleen weet had over het feit dat er zo af en toe wat akkefietjes ontstonden -of iets vaker dan af en toe-. Mateo leek hem niet iemand die Ross' verhaal zomaar op tafel zou gooien, en hij wist ook niet of hij dat erg op prijs zou stellen. Zo leden beide personen in deze ruimte aan onwetendheid over bepaalde dingen... En Mateo zou hem afmaken als hij het wist. Een geheimpje tussen Rabia en Ross, die zij nooit van plan waren uit te spreken. Hij had altijd al geprobeerd de situatie te verbloemen, maar hij wist echt wel dat het als een fout bestempeld moest worden, wat zij hadden uitgespookt.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Een grote fan van melk was Rabia niet, ze was zich er van bewust dat ze het enkel wanneer het warm was over haar lippen kon krijgen. Goed warm, niet lauw. Het warm dat te teweeg kon brengen met een magnetron. Ze zuchtte dan ook, omdat ze zich pas realiseerde dat het glas dat ze nu op het keukenblad had staan niet in de magnetron kon. Glas was nooit echt een goed idee. Zachtjes schudde ze met haar hoofd voordat ze zich omdraaide en een kastje opende. Het was tot haar ongemak dat de kopjes op de bovenste plak stonden en dat ze zelf niet zo heel lang was. Zo moest ze op haar tenen gaan staan, en haar middenrif wat uitrekken om er bij te komen. Zelf merkte ze dat de stof van haar shirt ergens halverwege haar billen had gehangen, en ze had gehoopt dat ze de enige was die dit had gemaakt. Ze zou er echter niets door winnen als ze er bij stil zou staan, en dus sloot ze het kastje weer en zette ze de mok naast het glas. Deze pakte ze vervolgens vast, zodat ze het goedje kon overgieten. Familie drama, zoals gewoonlijk, bleek de reden te zijn dat de jongeman naar hier was gekomen. De tas die hij in zijn hand had verraden dat hij niet voor even zou blijven. Ze glimlachte dan ook opnieuw, wist even niet wat ze als eerste aan hem moest vragen. Hoe het was verlopen en wat er was gebeurd, of wellicht of hij iets te drinken wilde. Al kon ze zich voorstellen dat hij zichzelf wellicht wel wat te drinken gunde, gezien wat er wellicht was gebeurd. Nadat ze wat knopjes had ingedrukt en haar mok in de magnetron had gezet opende ze de koelkast weer, en sprak ze "Would you like a drink?" Ze deed het zonder naar achteren te kijken, en zuchtte even toen haar broer antwoord gaf. "A coke would be nice, Rab." Rabia schudde zachtjes met haar hoofd, pakte de grote fles met cola en gooide het, omdat de vraag überhaupt niet voor hem bedoeld was, in het glas waar zojuist de melk in had gezeten. Deze hield ze vervolgens uit naar de jongeman, zonder iets te zeggen. "Would you like a coke too?" Ze keek weer even naar Ross voordat ze een glas pakte, en deze omhoog hield. "Some water maybe?" Het glas zette ze weer neer en met haar handen leunde ze op het blad. Een niet zo'n handige pose, omdat ze naast haar ondergoed en haar shirt verder niets aan had en haar handen akelig dicht naast elkaar stonden. Dit, en het omhoog glijden van haar shirt, zouden haar normaal gesproken niet zo storen, maar ze wist meer dan dat haar broer wist. Al was het de bedoeling dat dit ook zo zou blijven, gezien ze niet benieuwd was naar zijn reactie. Even keek ze naar beneden voordat ze zich weer aan de cola overgaf, en dit in het glas van Ross schonk. Deze gaf ze aan hem, en hierna haalde ze haar mok uit de magnetron. De dam rook haar niet lekker, maar het zou goed smaken. "What happend?" vroeg ze terwijl ze voet zette naar de bank. Hier kwam ze op zitten, benen recht naast elkaar en haar ogen op de blonde jongeman gericht.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Opnieuw merkte hij dat zijn ogen naar Rabia toe gelokt werden, waar hij haar aantrof in een houding waarbij haar shirt omhoog kroop. Als ze geen vriend gehad had, zou hij bijna zeggen dat ze het expres deed. Ross wendde zijn blik af voordat één van de twee het op zou merken en speelde wat met de ring rond zijn vinger. Het waren geen dingen die hij nog nooit gezien had, en dat was juist de schande. Het deed hem terug denken aan de nacht in kwestie, waar hij zich behoorlijk schuldig over moest voelen, meer dan hij zich er in werkelijkheid over voelde. Tuurlijk kwam er een schuldgevoel in hem naar boven drijven als hij dacht aan Mateo, met wie hij al zo lang bevriend was. Ross was een grote fout begaan, en dit wist hij, maar hij zou het niet terugdraaien als het kon. Hij had nooit spijt gehad van de situatie zelf, maar van het feit dat dit het zusje van zijn beste vriend betrof. Het was gewoon beter als hij het niet wist. Ross wilde niet dat het hun vriendschap dwars zou bomen, of de band tussen Rabia en Mateo zou beschadigen. Het was niet ideaal tegen hem te liegen, of eerder iets te verzwijgen, omdat het iets was dat tussen hen in stond, maar Ross wist dat het beter was zo. Rabia en Ross waren voor een avond vergeten waar zij stonden, hadden een uitslipper gehad, maar waren hierna weer in hun toebehorende plekken gevallen; Ross als beste vriend van Mateo en Rabia als zijn zusje, nothing more.
'Coke is fine, thank you.' beantwoordde hij Rabia's vraag, en voegde hier een vriendelijk knikje aan toe. Het luchtte Ross elke keer weer op dat hij en Rabia op een normale manier met elkaar om konden gaan. Hij had het vervelend gevonden als er een ijzige of ongemakkelijke sfeer tussen hen in gehangen had. Hij zag het veel liever op deze manier, zoals het altijd geweest was; dat ze simpelweg goed met elkaar overweg konden. Ross pakte dankbaar het glas cola van Rabia over en wierp haar hierbij een glimlach toe als bedankje. Vervolgens bewoog het drietal zich voort richting de woonkamer, waar ook Ross plaats nam op de bank. Zijn ogen gingen naar Rabia, die hem vroeg wat er gebeurd was. Voor een moment bleef Ross stil en bleef haar aankijken, niet zeker wetend of hij zijn kaarten zomaar open wilde gooien. Hij hield er niet van om mensen toegang te geven tot zijn gevoelens en de dingen die invloed op hem hadden. Maar het was Rabia. 'My brother is just... all up in my shit. It's just really fucking tiring to have someone boss you around all the time.' Zuchtte Ross en zette hierna zijn lippen aan het glas om een slok te nemen.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Het had gekund, en ze had er een tijdje voor gevreesd, dat ze na die avond niet meer de rollen konden hebben die ze voor die avond hadden gehad. Natuurlijk wist ze dat Ross niet zo in elkaar stak, dat hij haar niet als een stukje vuil zou behandelen die hij toevallig en perongeluk eenmaal had gehad. Die avond nadat hij was vertrokken had ze dan ook meer dan een nare gedachtes gehad. Dat het verkeerd zou lopen en dat haar broer er achter zou komen, of dat de relatie die ze voor de ogen van Mateo hadden zou veranderen. Of hij zou denken dat ze makkelijk was, dat ze dit vaker konden doen als het toch een geheim zou blijven. Dit was echter niet het geval, zoals ze toen ook al hadden gezegd. het was iets geweest wat was gebeurd, een fout die ze beiden hadden gemaakt. Het zou moeilijk zijn voor alle partijen als het uit zou komen, en het was beter als ze een tweede fout zouden verkomen. Ze kon echter ook niet zeggen dat ze niet van de avond had genoten, dat ze er zo af en toe niet aan terug dacht met een glimlach. Hij had haar immers goed behandeld, en dat zou haar ook altijd bij blijven. Niet handig, en al helemaal niet wanneer ze in een kamer zat met beide jongemannen. Al was het nu helemaal niet handig, gezien het feit dat de blonde jongen hier naar toe was gevlucht, om het zo maar even te noemen. En hij zou vertellen waarom - als hij zou antwoorden op haar vraag. Het duurde even, en gedurende deze tijd keek hij haar aankijken, zonder te bewegen of geluid te maken, of zijn ogen af te wenden. Wat ongemakkelijk had ze naar beneden gekeken en een snelle slok van haar melk genomen, om vervolgens te negeren dat ze haar gehemelte had gebrand. Dat zou al helemaal ongemakkelijk zijn. En daarnaast was hij aan het bekennen en was het aan haar de schone taak dan ook werkelijk te luisteren. Zijn broer, dus ze ging er van uit dat het de oudste was, liet hem zo te merken niet alleen en bemoeide zich met vrijwel alles wat hij deed. Net zoals haar vader eigenlijk, al was dit geen eerlijke gedachte om te hebben. Ze had wel iets mee gekregen van zijn thuis situatie natuurlijk. Zonder ouders, alleen met zijn broer en jongere broertjes en zus. "And tonight you two had a fight? I'm sorry Ross.." Ze zette haar mok op de houten tafel voor haar en twijfelde even of ze het volgende moest doen. Haar hand plaatste ze uiteindelijk wel op zijn schouder, om vervolgens even met haar duim over zijn rug heen te wrijven. "You two stay down, i'll make the guest room." Ze wilde immers niet ongemakkelijk zijn, en het leek haar fijn voor de jongemannen om even met elkaar te praten. Ze vertrok dan ook naar boven, vergat haar melk die waarschijnlijk koud zou worden. Boven aan de trap hoorde ze vrijwel meteen haar telefoon afgaan - ze werd gebeld, en ze vroeg zich absoluut niet af door wie. Met een zucht liep ze haar kamer in, pakte ze het ding vast en drukte ze deze nadat ze had opgenomen tussen haar schouder en haar oor. Vragen zoals, waar was je en wat ben je aan het doen, werden naar haar hoofd geslingerd. Deze beantwoorde ze zo rustig mogelijk terwijl ze het bed maakte. Tien minuten later liep ze naar beneden, nog steeds met haar vriend aan de andere kant van de lijn. Soms vroeg ze zich af, wat ze had gedaan om hem zo onzeker te maken. Al vroeg ze zich ook af, of dit niet eerder door een probleem kwam dat hij zelf had. Haar ogen zochten in ieder geval hulpeloos naar die van haar broer, voordat ze zuchtte en antwoordde op nog een vraag van de jongeman. "Look, i simply cant be on my phone all the time, i told you that." Ze rolde even kort met haar ogen voordat ze weer plaats nam op de bank. "My brothers friend is over, why don't you calm down and let me enjoy my night?" Hier ging de jongeman ook op door, iets wat Rabia het gesprek liet beindigen en haar telefoon op de bank liet gooien. "I'm sorry," mompelde ze terwijl haar ogen die van Ross vonden. "Didnt mean to interrupt." Haar handen gleden naar haar mok, al liet ze deze staan toen ze merkte dat deze koud was. "The guest room is ready, though."

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Het klonk misschien erg onschuldig, een ruzie tussen broers, maar het ging er altijd vrij heftig aan toe. Er waren vanavond dan ook bepaalde dingen gezegd die Ross naar het hart gegrepen hadden, waarvoor hij een twee keer zo harde opmerking naar Riker's hoofd geslingerd had. Nee, de jongens spaarden elkaar zeker niet als ze ruzie hadden. Op het moment was het maar beter dat hij zo ver mogelijk uit de buurt bleef van Riker, voordat het nóg verder uit de hand zou lopen. Ergens had hij het te doen met zijn zus, die zo hard probeerde het gezin bij elkaar te houden, maar hij zou niet het broertje spelen dat het allemaal maar goed vond. Hij kon veel hebben, echt waar, maar op een gegeven moment is de grens ook wel bereikt. Ross hield er niet van als hem verteld werd wat hij moest doen en dit was precies wat zijn broer continu deed. Hij maakte regelmatig opsommingen over dingen die hij niet goed deed, dingen waar hij meer aandacht aan moest besteden en waaraan juist minder. Hij deed niet anders. Iedereen was gelijk thuis, maar zodra er ruzie onstond liet Riker maar al te graag weten dat hij de oudste was. Dat ze zonder ouders woonden, betekende zeker niet dat Riker de rol van hun vader op moest gaan volgen, want was dat niet deels de reden geweest dat ze met z'n vijfen in een ander huis waren gaan wonen?
Ross voelde hoe Rabia haar hand op zijn schouder plaatste en hem meelevende woorden toe schoof. Hij wierp haar een glimlach toe, helaas iets minder overtuigend dan hij gehoopt had dat hij overkwam. Hij stelde haar medeleven op prijs, als dit maar niet uitliep op medelijden, want dat hoefde hij niet. Ross sloeg zijn ogen naar Rabia op en knikte bij wat ze zei. Nu was het Mateo's beurt om het over het onderwerp te hebben met hem. 'And there isn't any way you could talk to Riker about this? In a calm manner of course.' Ross schudde zijn hoofd. 'There is no decent conversation to be held with him, honestly.' 'And Rydel, how is she doing under these circumstances?' Hij zuchtte bij het idee. 'Desperate.' De twee jongens raakten verwikkeld in een gesprek over het akkefietje, ook al had Ross daar op dit moment eigenlijk geen behoefte aan. Dit had Mateo op een gegeven moment gelukkig opgemerkt en kaartte toen een ander onderwerp aan. Dankbaar had Ross geglimlacht. Vlak hierna liep Rabia opnieuw de woonkamer in, met een telefoon aan haar oor. Toen hij hoorde wat de dame zei tegen de persoon aan de andere kant van de lijn, wist hij al meteen wie het was. Iemand waar hij niet bepaald mee door dezelfde deur kon. Uiteindelijk kapte de dame het gesprek af en richtte zij zich op hen. 'It's okay.' stelde Ross haar gerust. 'Thank you.' was het volgende wat hij haar glimlachend zei.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Wellicht dat, als de jongeman die zojuist had gebeld zich zo zou blijven gedragen, ze binnenkort geen vriend meer zou hebben. Geen groot verlies, geen tranen van haar kant. Eigenlijk zei dat al genoeg, dat er van haar kant geen liefde meer voor de jongeman was. Maar waarom was ze dan nog samen met hem? Wellicht omdat het in het begin wel een goede relatie was geweest, dat hij toen deze kant van zichzelf beter in bedwand had kunnen houden. Al begon ze steeds meer het idee te krijgen dat het niet alleen een gedragsprobleem was. Was hij wellicht bang dat ze iets zou doen met een ander? Iets wat ze overigens nooit zou kunnen, zo hard was ze nou ook weer niet. Maar wat als dit hetgeen was dat hij had gedaan, en wat als hij bang was dat ze er achter zou komen? Als hij haar zo bleef controleren had ze weinig kans om dingen te doen, waarvan hij niet van af wist. Het kon echter ook zo zijn dat de jongeman niets had gedaan en dat dit enkel haar manier van denken was, en dat er niets aan de hand was. Al was dat ook een leugen, want de jongeman kwam haar de neusgaten uit. Ze schudde dan ook zachtjes met haar hoofd, haalde een hand door haar haren heen en likte nog even over haar mondhoeken heen. Haar benen trok ze op, wellicht omdat ze teveel in haar gedachten zat gebonden, en met haar handen blokte ze de inkijk die ze in haar shirt had gecreëerd - deze keer lager dan de normale inkijk. Maar goed, Ross had haar verzekerd dat het goed was en haar vervolgens bedankt voor het klaar maken van de gasten kamer. Ze knikte zachtjes, glimlachte hierna nogmaals, en liet haar ogen hierna op Mateo vallen. "I need you to do something for me," opperde ze. De jongeman trok zijn wenkbrauw op, keek haar vragend aan. "Smash your phone so he cant call anymore?" Rabia grinnikte, schudde echter met haar hoofd. "Why don't you and your boyfriend over here, check out mine? I suspect him." Ze grijnsde lichtjes, keek hierna weer naar Ross. "Not to throw you in shit again right away, and i'll drop the topic if you want." Rabia bleef niet zitten, stond op om weer naar de keuken te gaan en haar melk weer op te warmen. Dit keer pakte ze echter ook een koekje, weer van de bovenste plank van een ander kastje. "And if i have to drop this, cant we watch a movie or something?" Mateo reageerde vrijwel meteen; "Not that series again, i beg of you." Rabia lachtte zachtjes, schudde met haar hoofd. "You arent worthy of it anyways. Have you heard of it, Ross? Maybe Rydel watches it?"

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Ross had zich altijd al welkom gevoeld in dit gezin. Hij kende Mateo immers al erg lang en kwam al een aantal jaar regelmatig over de vloer. Hierdoor was het voor hem vrijwel bekend terrein. Ook kwam hij daardoor vaak in aanraking met de ouders van zijn vriend, en natuurlijk Rabia. De thuissituatie verschilde erg veel van die van hem. Begrijp het niet verkeerd, hij hield enorm veel van zijn broers en zijn zus, maar soms wenste hij dat het anders geweest was. Dan wenste hij dat hij wél ouders had die om hem gaven en hun kinderen op konden voeden, dat zij nu ook een normaal gezin zouden hebben dat bestond uit een stel ouders en hun kinderen. En vooral de genegenheid hiertussen. Het was iets dat Ross miste in zijn hele opvoeding; de liefde van een ouder, die boven alles en iedereen uit hoorde te rijzen. Hij dacht er nog wel eens overna, maar probeerde zo goed mogelijk te accepteren dat dit nou eenmaal was waarmee hij het moest doen. Klagen mocht hij zeker niet over de liefde die hij wél ontving van zijn zus en broers. Zij waren hem allemaal erg dierbaar, en het maakte niet uit hoe heftig en hoe vaak er ruzies gevoerd werden, hij zou altijd om ze blijven geven. Ze waren immers familie. Maar ondanks dat hij het accepteerde, zou hij zich - misschien wel voor de rest van zijn leven - afvragen waarom de twee personen die hem op aarde hadden gezet, de mensen die van hem hoorden te houden, meer dan van wat of wie dan ook, dat niet deden.
Rabia kondigde iets aan, waarop ze een grappende reactie ontving van haar broer. Ross lachte er kort om, maar richtte zich hierna weer op Mateo's zusje. Toen ze hen vroeg of ze haar vriend een beetje voor haar in de gaten wilden houden, hadden Mateo en Ross een kort moment van oogcontact, waarbij ze beiden een klein grijnsje op hun gezicht hadden staan. Hij sloeg zijn ogen weer op naar Rabia. 'I'm in.' zei hij, schouder ophalend. Ook Mateo stemde in. Het kon geen kwaad de gozer een beetje in de gaten te houden, want ook Ross vertrouwde hem niet bepaald. Eigenlijk had hij helemaal geen vertrouwen in hem. Hij vroeg zich zelfs af of hij Rabia wel behandelde zoals ze verdiende, maar Ross zou zijn neus niet al te erg in hun zaken steken. 'I think I've heard my sister fangirl over it once before, yeah.' Grinnikte hij en knikte hierbij. Rydel was wel echt een diva, moest hij toegeven. Ze besteedde veel aandacht aan haar uiterlijk in ieder geval.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.