Search for posts by WildHearts

Re: O} The traitor's kiss.

Dustin
Na een hele dag aan motors en auto's gesleuteld te hebben, ging hij eindelijk opweg naar huis. Wist hij veel, wat hem daar te wachten stond en dat zijn onhandigheid in dingen vergeten over enkele minuten de hel los zou laten barsten. Dustin haalde de motorhelm van zijn hoofd af terwijl hij zijn been van de motor af slingerde. Hij haalde een keer een hand door zijn warrige lokken en stapte vervolgens de trappen op richting hun appartementje. Dustin was blij dat zijn dag erop zat, niet per se omdat hij moe was, simpelweg omdat hij geen zin had zich vandaag nog ergens voor in te zetten. Hij dacht dit ook niet te moeten, daarvan zou het tegendeel nog bewezen moeten worden. Dustin stapte niets vermoedend het appartement binnen en legde zijn helm op het bijzettafeltje naast de deur, in de buurt van de kapstok. Hij wilde net zijn aanwezigheid aankondigen toen zijn vriendin het hoekje om gelopen kwam. Er was bijna een glimlach op zijn gezicht ontstaan, totdat hij haar strakke blik opmerkte. Een fonsje begon zich te vormen op zijn voorhoofd. 'What's wrong?' Vroeg Dustin haar, iets wat blijkbaar alleen maar olie op het vuur leek te gooien. '''What's wrong?''' Bootste ze zijn woorden verwoed na. 'I have told you thousands of fucking times about this dinner, Dustin. We literally have to be there in five minutes.' Hij moest een zucht onderdrukken, dat was maar goed ook, die zou niet goed gevallen zijn bij Charlie. Dustin liet tegenwoordig veel te vaak steekjes vallen bij Charlie; ze had het recht boos op hem te zijn. 'I'm sorry, I got caught up at work. I forgot about this whole dinner plan.' Verklaarde Dustin zichzelf, niet met al te veel verontschuldiging in zijn toon. Zo gek was het toch niet dat hij een keer iets vergat? Hiermee hield hij zichzelf echter voor de gek, dit was zéker niet de eerste keer dat Dustin zoiets ontglipte. 'Ofcourse you did.' Mompelde Charlie, die Dustin onderhand de rug toe keerde. Zo ontstond er langzaam maar zeker een discussie, eentje die minder verhit eindigde dan dat het begonnen was gelukkig. Toch leek de sfeer nog niet helemaal opgeklaard nadat Dustin zich opgefrist had en ze uiteindelijk de auto in stapten. Niet bepaald een goed begin van de avond, dat zéker niet. Ook waren dit soort afspraakjes niets voor hem, Dustin was in dat soort dingen veel nonchalanter en minder gericht op de elegantie van het hele gebeure. Als je hem in een bar een biertje in de handen drukte was hij tevreden. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

O} The traitor's kiss.

Dustin Tobias Crimsen

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O ♥ If I was your girl

Grayson
Hij ging op in de felle lichten die er door de ruimte schenen, de harde muziek die door de boxen dreunde en de mensenmassa die over de club verspreid waren. Grayson kon intens genieten van een avondje uit, met name als hij merkte dat er thuis spanningen hingen, of wanneer hij gewoon de balen had van zijn saaie schoolcarrière. Het was voor hem een uitlaatklep, net zoals dit het voor tientallen andere tieners was. Grayson was best vaak op feestjes en dergelijke te vinden, het gaf hem een bepaalde adrenalinekick die hij soms hard nodig had. Bovendien hield hij er soms gewoon even van om de rest van de wereld te vergeten. Hij wist niet wat het betekende, dat hij hier behoefte aan had, maar daar maakte hij zich geen zorgen over. In een oogopslag, als je zijn leven van een afstandje zou bekijken, was er immers ook helemaal niets mis mee. Op school ging het niet vreselijk slecht - maar ook niet heel goed -, hij had vrienden waar hij altijd de gekste en meest roekeloze dingen mee uithaalde, had genoeg meisjes aan zijn voeten liggen en woonde in een prachtig huis met zijn vader en zijn stiefmoeder, met wie hij het allebei goed kon vinden. Tenminste, tegenwoordig kon hij het goed met de vriendin van zijn vader vinden. Dat was voorheen wel anders geweest. Niet omdat de vrouw niet aardig was, juist omdat Grayson moeite had met een nieuw moederfiguur in zijn leven. Hij had geen vervanging voor zijn moeder nodig, het voelde simpelweg verkeerd, alsof iedereen haar vergeten was. Hij leerde met tijd echter om de vrouw geven en was ontzettend dankbaar dat zij in zijn vaders leven gekomen was. Ze was goed voor het gezin, beter dan Grayson destijds toe had willen geven. Nu deed hij dit echter met liefde, er viel immers ook niet meer omheen te draaien. 
Grayson had de dansvloer even verlaten toen hij merkte dat hij wel weer zin had in een drankje. Bovendien begon het toch aardig op te warmen tussen al die mensen, hij kon wel wat verkoeling gebruiken. Grayson liet zijn glas hervullen, op dat moment nog niet volledig bewust van het feit dat dít drankje hem officieel aangeschoten zou maken. Ach, daar was zo'n clubavondje voor. Bovendien was Grayson niet iemand die rare taferelen tegenmoet ging als hij dronken was, alhoewel, misschien werd hij iets te lustig en flirterig, maar of dat als een slecht gevolg van alcohol beschouwd kon worden, verschilde per persoon. Gelukkig was hij zover nog lang niet, hij had nog alle controle over zijn hoofd en lichaam en dat hield hij graag zo.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O ♥ If I was your girl

Jaja, de enige echte c;

Grayson Adrian Sutton

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O] In the very beginning they smiled at each other and they instantly forget. Forget how dangerous their love is.

Ross
Hij was eigenlijk doodmoe toen hij het cafeetje binnen liep. Wellicht had hij meteen naar huis moeten gaan, maar zijn knorrende maag dwong hem naar binnen te gaan. Hij had bijna de hele nacht achter de bar gestaan, drankjes mixen en schenken voor mensen die eigenlijk al genoeg op hadden. Ach, je hoorde hem er niet over klagen, het bezorgde hem de nodige, lachwekkende gesprekjes. Toch zorgden drukke avonden zoals die, en de hoeveelheid bezopen mensen ook voor een enorme bende. Een bende die hij de hele ochtend op had moeten staan ruimen, iets wat extra lang geduurd had nadat twee van zijn collega's 'm gepeerd hadden. Hoewel Ross hierin niet geslaagd was en er ook niet zozeer behoefte aan had om zo kinderachtig te zijn om aan de simpele klusjes die bij het werk hoorden te ontsnappen, had hij de volle laag van zijn baas gekregen. De man had met zijn priemende ogen streng over de glazen van zijn brilletje heen gekeken en had met zijn logge lichaam verwoed in allerlei gebaren en verheven stem uitgelegd hoe Ross zijn collega's aan had moeten spreken toen zij aanstalten maakten om te vertrekken. Dit ging bij hem echter het ene oor in en het andere oor weer uit. Ross kon zoveel moeite doen om de man duidelijk te maken dat hij onmogelijk had kunnen zien dat zijn collega's aan hun klusjes ontsnapten, omdat hij verdomme opdracht gekregen had de vuilnis naar buiten te brengen, van de klootzak zelf. Ross liet het volledig langs zich heen gaan, het boeide hem werkelijk niets voor wat de man hem uit zou maken of wat dit te betekenen had in de toekomst, het liet hem volledig koud. Zich op die manier afsluiten van de wereld en geen ene fuck geven om waar je voor uit gemaakt werd, dat had hij geleerd van zijn vader.
Ross' ogen gleden voor een moment naar de klok aan de wand, die aangaf dat het half 1 was. Ontbijt was het onderhand niet meer te noemen, brunch was een betere term. Hij nam plaats aan één van de tafeltjes en nam verder de moeite niet om zijn omgeving in zich op te nemen. Hij zou snel iets naar binnen werken en hij zou naar zijn bed vertrekken om vervolgens het riedeltje weer overnieuw te beginnen. Tenminste, dit was zijn plan geweest, een gedachte die nog een feit was toen hij een sandwich en een koffie bestelde. Een zucht rolde over zijn lippen heen terwijl hij zijn spijkerjack van zijn schouders af schudde en deze vervolgens naast zich neer wierp op het bankje van de booth waarin hij zat. Toen Ross zijn maag opnieuw hoorde protesteren gleden zijn ogen een keer bestuderend naar de keuken, die door een raampje in de deur vaagjes te zien was. Ross trommelde een keer met zijn handen op de tafel, waarna hij zijn blik weer afwendde, wetend dat zijn bestelling op magische wijze niet ineens binnen een seconde voor zijn neus zou staan.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O] In the very beginning they smiled at each other and they instantly forget. Forget how dangerous their love is.

Yes, anotha one

Ross Shor Lynch

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} I remember when I saw you, you know I couldn't look away.

Clara
Clara onderbrak de stem aan de andere kant van de lijn midden in zijn zin, toen zij verwoed op het rode icoontje drukte en ophing. Gefrustreerd wierp ze haar telefoon op de eettafel. De behoefte om in beweging te blijven lokte haar omhoog van haar stoel. Ze begon doelloos te ijsberen, haar spieren strak van irritatie. Het was ook altijd hetzelfde met hem. Clara wist niet waarom ze zo dom was geweest om voor de zoveelste keer te verwachten dat het anders zou zijn, toch had ze het gehoopt. Haar hoop was overduidelijk misplaatst. Haar woede kwam dan ook niet alleen voort uit het feit dat haar vriend het diner vergeten was, de drift die ze voelde waren opgestapelde emoties van alle andere fouten die Aaron begaan was. Hij blonk nergens in uit, maar hij was een ster in hun relatie verwaarlozen. Aaron liet haar de afgelopen tijd steeds vaker zitten, op meerdere gebieden. Dit ging van zich simpelweg niet meer interesseren in Clara's leven, tot haar laten zitten als zij ergens uit eten gingen en gereserveerd hadden. Aaron had haar die avond verteld dat hij uit zijn werk moest komen en dat zij maar alvast mocht gaan. Vervolgens zat ze een uur te wachten aan de gereserveerde tafel. Toen had ze het wel genoeg gevonden en was ze, nadat ze om de tijd te doden maar een wijntje besteld had, kwaad naar huis vertrokken. Thuis trof ze hem voor de bank hangend aan in zijn joggingsbroek. Die avond hadden ze beide dingen gezegd die ze niet meenden, maar zijn woorden vergat ze niet meer. Toch had ze op zulke momenten de broek aan in hun relatie, want het was Aaron die op de bank mocht slapen en niet Clara. De afgelopen tijd hadden ze steeds vaker van dat soort ruzies, maar ze klampten zich beiden vast aan de goede momenten die ze samen deelden. En dat was voor nu genoeg. 
Clara keek met een ruk op toen ze de deur in het slot hoorde vallen. Aaron liep gerust naar binnen toe, zich niet bewust van zijn fout. Gelijk liep ze naar hem toe, op verwoede wijze. 'I have told you thousands of fucking times about this dinner, Aaron. We literally have to be there in five minutes.' Beet ze hem gefrustreerd toe. Het voelde alsof ze tegen een muur praatte, hij verrekte geen spier. 'Babe, it's not that big of a deal.' Verzuchtte hij, alsof Clara elk moment van de dag zo aan zijn kop aan het zeuren was. 'Yeah, you seem to think like that about a lot of things these days.' Snauwde ze, terwijl ze zich een slag van haar vriend wegdraaide, om niet te ontploffen als ze hem aankeek. 'Clara,' zei hij rustig op het moment dat Clara voelde hoe haar hand vastgepakt werd. Deze trok ze vrijwel meteen uit zijn greep. Ze negeerde hem en stapte naar de deur toe. Ze griste haar jas van de kapstok en hing deze over haar arm. 'Let's just go.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O ♥ You're a one of a one, a one of a kind that you only find once in a lifetime.

Dustin Tobias Crimsen

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

O} I remember when I saw you, you know I couldn't look away.

Clara Jamie Hepburn 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.

Dustin
Hij zat hier helemaal niet op te wachten deze avond, maar dat had hij uiteraard niet voor het kiezen. Dustin wist immers hoe onrustig hun stad was en dat er eigenlijk elk moment een vlam kon ontbranden. Rekening hield hij hier niet echt mee en dat was misschien stom van hem, maar hij besloot niet in angst te leven. Hij was nergens meer veilig, níemand was waar dan ook veilig. Dustin was niet van plan een kluizenaar te worden, omdat men beweerde dat het binnen een stel muren veiliger was voor hem dan buiten die muren. Hij geloofde er niets van. Het grootste gevaar bevond zich immers binnen in het huis. Zijn vader. Hij maakte misbruik van de hoeveelheid macht waar hij over bezat en Dustin keek al jaren toe hoe dit uit de hand liep. De man deed graag mee de samenleving naar de klote te helpen als hij er van profiteerde. Hij overschreed elke grens een week voor niets aan de kant. ''Thuis'' hoorde een veilige haven te zijn, maar zo ervaarde Dustin het niet. Zo had hij het nooit ervaren. In zijn huis gebeurden afstotelijke dingen, er werden verwoestende plannen gesmeden en de relaties tussen de personen in het huis waren zo koel dat het haast huiveringwekkend was. Ook deze avond, ging Dustin liever de rellende straten op dan dat zijn verstand hem vertelde dat in de kamer onder hem koelbloedige plannen bedacht werden om toekomstige rellen keihard neer te slaan. Dustin was geen opgever, maar zijn vader was onbetwistbaar. Hij had door de jaren heen veel pogingen gedaan de wind in de zeilen van zijn vader van koers te laten veranderen, maar hij was onaantastbaar, alsof hij blind was voor wat er speelde. Het enige dat hij zag waren de geldtekens, de cijfers die op zijn bank terecht zouden komen. Hij wist dat een zoveelste poging tevergeefs zou zijn en meteen de prullebak ingeworpen zou kunnen worden, maar toch sprak Dustin elke keer zijn eigen, afwijkende mening uit in de hoop dat hij gehoord werd. Dit was nooit het geval. De reden dat Dustin ervan overtuigd was dat het echte gevaar s' avonds bij hem aan de eettafel zat, was het feit dat zijn vader nergens voor terug deinsde. Hij zou koste wat het kost doorvoeren wat hij in gedachten had. Dustin twijfelde er geen moment aan dat hij zelfs bereid was zijn eigen gezin hiervoor in gevaar te brengen. Hij was uit het oog verloren wat belangrijk was, of misschien had hij dit nooit geweten. Daardoor was Dustin niet bang voor wat hij buiten aantrof, terwijl hij dat eigenlijk wel zou moeten zijn. Hij was geen zelfverdedigingstalent, Dustin moest het doen met zijn bokstalent, wat hem een goede rechtse opleverde. 
'Of course I can't blame them, but it seems a little hypocritical when you're trying to right all wrongs.' Oordelen over de rijken en dit oordeel niet terug willen krijgen, iedereen die zich bij de elite bevond over één kam scheren en alsnog verwachten dat alle fouten hersteld zouden worden. Ze zagen dingen over het hoofd, maar opnieuw, kon niemand het ze kwalijk nemen op dit moment. De levens van deze mensen waren al jaren niet meer zoals ze hoorden te zijn en de weegschaal werd alsmaar verder uit balans gebracht. Deze mensen gingen op in waar zij voor stonden, waar zij in geloofden. Als zij niet zouden vechten voor hun plek in de maatschappij, wie zou dat dan doen?  Men gaf liever zijn leven, vechtend voor een betere toekomst, dan verhongeren met de gedachte in het achterhoofd dat het zonder meewerking voor de volgende generatie niet anders zou worden. Niet mooier, niet beter. Verandering hoorde oncomfortabel te zijn, pijnlijk. Dít was die pijn. Maar er hoorde helemaal geen keuze te zijn. Deze situatie hoorde niet plaats te vinden, niet als egoïsten hun honger voor macht opzij konden zetten om voor mensen te zorgen die hongerig waren naar eten, een basisvoorziening voor de meesten. Dat verschil was belachelijk. 
Dustin had al een paar stappen door het steegje gezet, toen hij de stem nog wat naar hem hoorde roepen. Deze persoon was duidelijk nog niet klaar om hem te laten gaan, alsof er een waardevolle kans aan diegene voorbij zou gaan als Dustin de hoek om zou slaan. Hij had de invloed om een verandering te maken, werd hem verteld. Invloed, die had hij niet. Verkeerd ingeschat. Dustin liet deze woorden dan ook langs hem heen gaan en stapte onaangedaan verder. Pas bij de volgende roep kwam hij zuchtend tot stilstand, maar draaide zich nog niet om. Hij liet het volgende in stilte op zich inzinken. Zijn eigen pad creëren, daar streefde hij verdomme zijn hele leven al naar. Maar... Dustin draaide zich met een ruk om. 'Don't you understand you'd be putting a huge target on my back?' Grauwde hij en kwam pas weer tot stilstand toen hij voor het gedaante stond. 'It would be open season for both parties. The elite would consider me a traitor and the insurgents would never stop seeing me as a cocky rich kid.' Hij was niet welkom bij beide partijen, nooit geweest ook. 'Can't you see I don't belong in either of those groups?' Plotseling begon Dustin zich vreselijk te ergeren aan het feit dat hij deze persoon nog nooit recht in de ogen aan had gekeken. Er viel erg tactisch een schaduw over het grootste deel van het gezicht van de persoon in kwestie, wat het voor hem onmogelijk maakte een gezicht te identificeren. In een opwelling van nijd trok hij in een snelle beweging de capuchon van het hoofd af. Dustin keek recht in twee lichte, vrouwelijke ogen. 'At least now I know who I'm talking to.' Bitterde hij. Een jongedame met een grote fantasie. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.