O} The traitor's kiss.

O} The traitor's kiss.

Dustin Tobias Crimsen

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} The traitor's kiss.

It's a me, Mario.

Diana Jezelia Lightwood



Nathaniel Charles McGhille

Re: O} The traitor's kiss.

Diana
Het was een prachtige dag geweest. Tenminste, het lag eraan wat je een prachtige dag noemde. Aangezien het winterseizoen was aangebroken was de hemel een grijze tint en lagen de straten vol met witte sneeuwvlokjes. De temperatuur was laag, het soort waarbij je een winterjas nodig had om je handen diep in de zakken te steken. De meeste mensen prefereerden in deze tijd thuis te zijn, of tenminste binnen, maar voor Jezelia lag dit anders. Vanaf het moment dat ze wakker was geweest was ze buiten geweest. Het was niet eens dat ze echt een buitenpersoon was, niet in de meest standaard manier. Ze genoot van het uitzicht en de natuur, maar niet in de zin dat ze graag een lange wandeling wilde maken of wilde gaan joggen. Er waren andere dingen die haar aandacht vroegen, of waar ze de aandacht aan gaf.
In de ochtend had de dame dus eerst op haar balkon gezeten in haar nachthempje. Een schetsboek had ze op haar opgetrokken benen gelegd en een potlood had in haar hand gelegen. Met een zelf gemaakt bak koffie was ze de ochtend begonnen met het schetsen van het water tegenover haar appartement. Achter het water was een rij van huizen, allemaal net zo oud en lichtelijk vervallen maar geliefd. De rest van haar dag had ze soortgelijk doorgebracht. Na zich te hebben omgekleed in een spijkerbroek en een trui was ze naar buiten gegaan en had op meerdere plekken gezeten om te schetsen, schetsen en nog meer schetsen. Tussen het tekenen door was ze soms opgestaan en had gedanst, zonder muziek en ook zonder op of om te kijken of iemand staarde. Ze was niet echt iemand die er om gaf wat anderen dachten, ook al was dat iets waar ze wel om behoorde te geven. James gaf er immers om, en zo deden ook haar ouders en jongere broer dat. Imago was alles. Anderen moesten op je kunnen vertrouwen als je het wilde maken, als je ook maar iets wilde betekenen...

Toen de avond was aangebroken, was Jezelia eindelijk naar huis gegaan. Na een warme douche had ze een witte sweater jurk aangetrokken met een paar hoge witte laarzen en had kort wat aan haar make-up gedaan. Diana had voor de avond met een oude vriendin afgesproken die ze door de jaren had leren kennen en er was afgesproken dat ze beiden hun partner mee zouden nemen. Om eerlijk te zijn was ze niet dol op dat idee. De jongen met wie ze uitging was lief, beter dan ze verdiende. Hij was veel beter dan haar, als je naar haar motieven keek om met hem uit te gaan. Het begin van hun relatie was goed geweest, toen ze nog niks over hem wist. Ze wou dat ze niks over hem wist.
Op het moment dat haar telefoon afging had Jezelia net haar spullen bij elkaar gepakt en was van plan geweest om buiten te wachten op de auto. Nu echter kon ze onmiddelijk naar buiten stappen en de warmte in van de auto. "Hey." Ze drukte een kus op James zijn wang toen ze naast hem was gegleden en gaf het restaurant door aan de chauffeur. 

Re: O} The traitor's kiss.

Dustin
Na een hele dag aan motors en auto's gesleuteld te hebben, ging hij eindelijk opweg naar huis. Wist hij veel, wat hem daar te wachten stond en dat zijn onhandigheid in dingen vergeten over enkele minuten de hel los zou laten barsten. Dustin haalde de motorhelm van zijn hoofd af terwijl hij zijn been van de motor af slingerde. Hij haalde een keer een hand door zijn warrige lokken en stapte vervolgens de trappen op richting hun appartementje. Dustin was blij dat zijn dag erop zat, niet per se omdat hij moe was, simpelweg omdat hij geen zin had zich vandaag nog ergens voor in te zetten. Hij dacht dit ook niet te moeten, daarvan zou het tegendeel nog bewezen moeten worden. Dustin stapte niets vermoedend het appartement binnen en legde zijn helm op het bijzettafeltje naast de deur, in de buurt van de kapstok. Hij wilde net zijn aanwezigheid aankondigen toen zijn vriendin het hoekje om gelopen kwam. Er was bijna een glimlach op zijn gezicht ontstaan, totdat hij haar strakke blik opmerkte. Een fonsje begon zich te vormen op zijn voorhoofd. 'What's wrong?' Vroeg Dustin haar, iets wat blijkbaar alleen maar olie op het vuur leek te gooien. '''What's wrong?''' Bootste ze zijn woorden verwoed na. 'I have told you thousands of fucking times about this dinner, Dustin. We literally have to be there in five minutes.' Hij moest een zucht onderdrukken, dat was maar goed ook, die zou niet goed gevallen zijn bij Charlie. Dustin liet tegenwoordig veel te vaak steekjes vallen bij Charlie; ze had het recht boos op hem te zijn. 'I'm sorry, I got caught up at work. I forgot about this whole dinner plan.' Verklaarde Dustin zichzelf, niet met al te veel verontschuldiging in zijn toon. Zo gek was het toch niet dat hij een keer iets vergat? Hiermee hield hij zichzelf echter voor de gek, dit was zéker niet de eerste keer dat Dustin zoiets ontglipte. 'Ofcourse you did.' Mompelde Charlie, die Dustin onderhand de rug toe keerde. Zo ontstond er langzaam maar zeker een discussie, eentje die minder verhit eindigde dan dat het begonnen was gelukkig. Toch leek de sfeer nog niet helemaal opgeklaard nadat Dustin zich opgefrist had en ze uiteindelijk de auto in stapten. Niet bepaald een goed begin van de avond, dat zéker niet. Ook waren dit soort afspraakjes niets voor hem, Dustin was in dat soort dingen veel nonchalanter en minder gericht op de elegantie van het hele gebeure. Als je hem in een bar een biertje in de handen drukte was hij tevreden. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.