ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie kauwde op haar broodje ei en tikte wat met haar vork tegen het bord aan terwijl ze naar Fynn luisterde en haar bruine ogen op hem gericht had. Hij had gelijk. Ze moesten gaan, of ze wouden of niet. Was het maar om geen negatieve aandacht te krijgen, want dat was het laatste wat ze nu konden gebruiken en dat maakte dat ze ook even zuchtte. Een instemmend zuchtje eigenlijk, omdat ze er niets op toe te voegen had. Maar dat betekende niet dat ze wat afstand van haar ouders kon nemen na dit alles. Ze legde haar mes en vork neer zodra ze haar eten op had en zette haar elleboog op tafel, zodat ze haar hoofd kon ondersteunen met haar hand en ze haar aandacht op Fynn gericht kon houden.
De ietwat verwarde blik op zijn gezicht, liet haar zoetjes glimlachen. Dit vermaakte haar ergens nog wel. ''I don't care what you used to do. If we want to make this work, we need to spend time together like I said, I think the supermarket is a fine start to begin with, don't you?'' grinnikte ze zachtjes. ''Unless you want to go to a fancy restaurant for a romantic diner? Because I am not sure if I have a dress fit for that.'', pestte ze hem wat. Dat verwachtte ze helemaal niet van hem ook, dat ze zoiets samen gingen doen. Gedwongen misschien ja, maar niet vrijwillig.
Hoewel dit allemaal wat onwennig leek te gaan, kon ze het niet helpen dat ze toch even nadacht over wat er in de club was gebeurt. Ze wist niet geheel meer waarom, misschien omdat hij haar tóch interesseerde. Maar dan op een andere manier, waar ze haar vinger nog niet geheel op kon leggen.
''Neither am I.'', gaf ze maar toe. Ze had heus vriendjes gehad, een lange relatie zelfs. Maar nooit zó serieus dat ze na had gedacht over huisje, boompje en het beestje. En nu zat ze hier ineens en ze was niet eens samen met hem. Wel, eigenlijk wel. Maar niet uit eigen beweging. Dit alles was zo verschrikkelijk verwarrend voor haar hoofd ook nog eens. Een nieuwe zucht ontging haar vooral ze overeind kom en ze haar bord en mok ook maar in de vaatwasser zette.
''Let's do the groceries first and eat some delicious Nora-made lasagna. And then we can go to a movie and visit a nice spot near the beach?'' stelde ze instemmend voor. Elkaar leren kennen op andere levels was belangrijk, ze kenden elkaar levens wel. De personen was een heel ander iets. ''However I need to change for all that.'', mompelde ze waarna ze ook maar haar koffer op ging zoeken zodat ze iets fatsoenlijks aan kon trekken.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Hoewel het idee van Noralie allesbehalve was wat Fynn normaal op een 'vrije' dag zou doen, leek het hem wel het beste om ermee in te stemmen. Ze moesten tijd spenderen met elkaar én ze moesten nu eenmaal in het openbaar als 'officieel' stelletje getoond worden. Het zou vast allemaal meevallen, maar Fynn moest er gewoon nog even aan wennen. ,,Okay" knikte hij, terwijl hij de afwas in de afwasmachine deed.
Noralie gaf aan dat ze zich nog even moest omkleden voor alles van deze avond, dus knikte hij. Dat bewees het stereotype van dames wel: omkleden, zichzelf klaarmaken. ,,Well hurry up then" plaagde hij even, toch wel met een klein grijnsje op zijn gezicht. Fynn droeg zelf gewoon een eenvoudige zwarte jeans, samen met een grijze sweater. Hierbij zou hij dadelijk wel leren jasje bij pakken ofzo. Erg veel gaf hij niet om kleding. Hij had een paar basic goede kledingstukken, vooral in het zwart, donkerblauw en grijs. Zolang de kwaliteit maar goed was.
Zo had hij zijn leren jack aangetrokken, om vervolgens naar het kastje te lopen om zijn autosleutels te pakken. Of beter gezegd: Een van de sleutels van één van zijn auto's. Voor nu leuk zijn Audi A8 hem wel geschikt. Eenvoudig, zwart, snel, prima voor een korte afstand. Fynn liep naar het kastje, legde zijn vinger op het scherm, toetste de code in en legde vervolgens zijn pink op het scherm. Yes, zijn hele huis was behoorlijk uitgebreid beveiligd, dus ook de autosleutels. Uiteindelijk pakte hij de goede sleutel en sloot hij het kastje weer. ,,I've been waiting for an hour" zei hij richting de slaapkamerdeur, toen hij in de hal stond. Normaal gesproken was hij altijd gewend om een afspraak te hebben, om zich te haasten, om ergens op een bepaalde tijd te zijn. Nu niet. Ze hadden alle tijd, hij kon op een veilige snelheid op zijn gemak gaan rijden, eenvoudig met een muziekje op... Het was allemaal echt wennen.
Het had niet lang geduurd tot Noralie klaar was om te gaan. Fynn had het extra alarmsysteem op het appartement gezet en zo hadden ze vervolgens de lift genomen naar de garage. Binnen no-time waren ze aangekomen in zijn hoek van de garage, die zeker 1/3 van de totale oppervlakte in beslag nam. Zo stonden zijn 3 motoren en 5 auto's klaar. Fynn drukte op zijn sleutel en zo gaf de auto al snel een signaal dat hij aangezet was. Als een echte 'man' had hij de deur voor Noralie geopend aan haar kant. Waarom hij dit deed? Fynn wilde laten zien dat hij wel een béétje moeite kon doen.
Nadat hij ook zat, had hij de auto gestart, was hij weggereden en had hij zijn favoriete afspeellijst aangezet. Rijden met muziek deed hij absoluut niet wanneer hij haast had voor een missie, maar voor een eenvoudige afspraak of meeting vond hij het altijd wel fijn. Zo hoefde hij ook geen navigatie meer aan te zetten, hij wist de route wel naar een grote supermarkt in de buurt. ,,So, what kind of music do you like?" vroeg hij Noralie. Fynn wist dat hij moeite moest gaan doen om er het beste van te maken. Normaal gesproken maakte het hem niks uit wat de muzieksmaak van wie dan ook was, maar als ze zo samen zouden gaan leven, zouden ze wel elkaars kleine eigenschappen en voorkeuren moeten leren kennen. Fynn was het totaal niet gewend, was het niet gewend om zo op zijn gemak ergens heen te rijden, maar wilde wel zijn best doen om Noralie beter te leren kennen. Het moest wel.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie rolde zichtbaar even met haar ogen. Niet omdat ze het vervelend vond, maar omdat dat gewoonweg haar reactie was op zijn aansporing. Ze was niet iemand die tien lagen mascara en een fles foundation nodig had om naar buiten te kunnen. Nog sterker, ze gebruikte amper make-up. Het was alleen maar vervelend om eraf te halen en 's ochtends nam het veel te veel tijd in beslag voor je eindelijk weg kon. Of 's avonds als je je speciaal opmaakte voor een avond uit natuurlijk. Nee, Nora zocht het meer in de kleren.
In de slaapkamer had ze haar koffer het bed op gehesen en deze open geritst zodat ze er iets uit kon halen. Het werd een donkerblauwe jeansbroek met een witte, wijde koltrui erboven die net boven haar broekrand ophield. Zwarte laarsjes eronder en ze kon zich wel vertonen in de supermarkt dacht ze zo. Haar wilde knot liet ze maar hangen, want om haar bos haren nu te gaan temmen?
''More like ten minutes.'', merkte ze op toen ze de slaapkamer weer uit kwam. ''If you start being a drama-husband now, I'm not sure if this works.'', glimlachte ze wederom vermaakt. Ze waren amper verloofd in haar beleving. Normaal deed je dat op een knie, in een leuke setting wat vertrouwd voelde en omdat je het wou. Oké, ze moest echt stoppen met nadenken erover want het ging toch niet veranderen.
Samen waren ze naar beneden gegaan, waarop ze hem braaf had gevolgd door de garage heen naar zijn auto. Haar glimlach groeide ook weer toen hij besloot de deur voor haar open te houden zodat ze in kon stappen en ze samen op weg konden om die verdomde boodschappen te doen en de rest van de dag te vervullen. Het was niet dat ze het leuk vond om boodschappen te doen, maar het was een noodzakelijk kwaad op dit moment wat geen pijn deed. Tijd spenderen was goed voor beide.
Nora had het haarzelf gemakkelijk gemaakt in de bijrijder stoel en keek bedenkelijk op toen hij haar naar haar muzieksmaak vroeg. ''I guess I kinda like everything as long as the lyrics make sense.'', gaf ze na een korte stilte toe. ''But I have the feeling you can better ask what I like to do; the answer is that I also sport, I eat healthy to compensate with the alcohol of a good night out and I love my friends.'', knikte ze. Het was niet waar hij om gevraagd had, maar op die manier gaf ze meteen een stuk van haarzelf bloot.
''Oh! And I love fluffy puppies and sweet things, but that's not very healthy.'', flapte ze er nog uit waarna een onschuldig lachje haar ontsnapte. ''And are you more the though kinda guy, or is there also a sweet side huh?'' vroeg ze op haar beurt. De manier waarop ze het vroeg, was hopelijk een manier om hem iets te laten openen naar haar toe.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Sinds hij zijn rijbewijs had gehaald, had hij erg veel gereden. Inmiddels had hij zodanig veel ervaring, dat het rijden gewoon als vanzelf ging. Natuurlijk was het nu heel anders dan wanneer hij haast had of voor een missie snelheid moest hebben. Op zulke momenten moest hij geconcentreerd zijn, maar wist hij het eigenlijk altijd veilig te houden. Fynn wist welke manoeuvres hij kon maken wanneer er plotseling een kind op de straat kwam rennen of wanneer er een bendelid achter hem aankwam. Dit was een van de vele dingen waar zijn vader op had gehamerd tijdens zijn opvoeding. Fynn wist hoe hij iemand af moest schudden, vaart moest maken en kon ontsnappen, maar hij kon ook gerust als een 'gewone burger' op een manier rijden waarop hij niet opviel. Goed, hij reed dan wel zo nu en dan wat te snel, maar dit gebeurde allemaal op een veilige manier. Op een of andere manier vond hij het autorijden altijd wel ontspannend.
Inmiddels klonken de gitaartonen van The Arctic Monkeys, Muse en The Smiths. Wat Noralie als antwoord gaf, kon hij wel begrijpen. Zolang de tekst maar een beetje logisch was. Toch vond Fynn bepaalde muziek niets. Hij hield echt niet van de 'zwijmelliedjes' of liedjes waarbij er zo veel autotune gebruikt was, dat de originele stem niet eens meer te herkennen viel. Puur, daar hield hij meer van.
Hoewel hij deze doelloze gesprekjes totaal niet gewend was, vond hij het niet vervelend dat Noralie best veel praatte. Fynn was wat dat betreft ook een echte luisteraar: Hij mocht dan wel niet echt de indruk geven alsof hij heel geïnteresseerd was, maar hij luisterde oprecht. Nu hij met Noralie zou gaan wonen, trouwen en leven, vond hij dat het-het minste was om haar een kans te geven, hoe lastig dat ook was. Ondertussen was hij gewoon op de snelweg beland en ging hij gewoon direct naar de linkerbaan. Een klein beetje snelheid kon geen kwaad.
Er was een zwakke glimlach op zijn gezicht had hij geluisterd naar alles wat Noralie uitkraamde. Sporten, gezond eten om de alcohol op avondjes uit te compenseren, puppy's en zoete dingen. Dit wilde hij onthouden.
Was het de bedoeling dat hij nu wat over zichzelf zou gaan vertellen? Erg veel viel er niet te vertellen, of eigenlijk wilde hij niet echt veel vertellen. Noralie had nergens om gevraagd, dus besloot hij door te vragen op de puppy's. Hij vond honden ook altijd leuk. Eigenlijk kwam hij vooral in aanraking met waakhonden en jachthonden door de bende en bij missies, maar hij vond het altijd fascinerend hoe ze altijd opgevoed konden worden. Nu was het natuurlijk niet de bedoeling om deze honden daadwerkelijk te gaan aaien of met ze te gaan spelen. Een echte dierenvriend kon hij zichzelf dus echt niet noemen. ,,So, what dog breeds do you like then?" vroeg hij door op haar woorden. ,,Don't tell me it's some kind of chihuahua" grijnsde hij hier nog even kort achteraan. Fynn haatte chihuahua's. Goed, haten was een groot woord, maar hij zag zichzelf niet snel met zo'n klein miezerig hondje – ratje – lopen.
,,And no, I wouldn't exactly describe myself as a sweet guy" mompelde hij, terwijl hij meetikte met de muziek op het stuur. Hij was waarschijnlijk een van de laatste personen die 'lief' genoemd kon worden. Fynn vond dit geen probleem, hij kon er wel mee leven. Hij was opgevoed door zijn vader met het idee om en harde instelling te krijgen, naar zijn idee was dit wel gelukt. Hij moest wel.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie wist dat ze veel kon praten, dat was op vele momenten een goede eigenschap maar niet iedereen kon het waarderen. Haar vader had haar regelmatig verteld dat ze gewoonweg beter haar woorden kon inslikken dan ze maar gewoon te uiten. Daar had ze zich nooit aan gehouden dan toch, en haar moeder had vaak niet eens door waar ze het werkelijk over had en daarom had ze ook geen moeite meer gedaan om veel met beide te praten eigenlijk. Los van het feit dat ze haar leven voor haar uit hadden gestippeld zonder haar medeweten, dat was nog de grootste reden waarom ze nu niet meer met ze wou praten en niet eens moeite had gedaan om haar vader gedag te zeggen.
''Who do you think I am, Paris Hillton?'', fronste ze quasi-serieus. ''No, just something like a big Bernese Mountain Dog or a Dobermann even. I like black and brown, I suppose.'', glimlachte ze onschuldig toen ze twee rassen op had genoemd die beide heel verschillend waren in uiterlijk en karakter maar beide bruin met zwart waren, en wat wit als het even mee zat.
''I suppose it is the feeling of something that needs you, and not the way around. I could say I'd like a cat, but a cat would wear the crown in the house. So that's no fun, nor that a cat would fetch a ball.'', fronste ze bedenkelijk. Nee, ze zou het echt op de honden houden en gezien Fynn waarschijnlijk ook wel veel van huis weg zou zijn, kon ze enkel hopen dat hij er voor open stond. Haar vader had er niet voor open gestaan, omdat haar moeder het onder geen enkele voorwaarde in haar huis wou hebben. Fynn leek toch iets meegaander gek genoeg. Ze zou de vraag nu op de eerste dag alleen nog niet stellen.
Nora haar bruine ogen gleden even naar de jongeman achter het stuur en ze had hem onbeschaamd even aangekeken – bekeken. ''You're kinda nice now, tagging along with me and wanting to watch a movie with me.'', mompelde ze zachtjes. Nee, ze zou hem niet bepaald als 'zachtaardig' bestempelen maar ze was er zeker van dat er meer onder dat harde masker zat en ze zag het haast als haar taak om het te ontdekken. Misschien niet nu of binnen enkele weken, maar toch wel met de tijd.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Heel toevallig wist hij dat de supermarkt waar hij nu heen reed vrij groot was. Er waren zelfscanners, dus hoefden ze ook niet in de rij te staan voor een kassa. Inmiddels had hij de afslag genomen, ze zouden er over enkele minuutjes zijn.
De reactie van Noralie liet hem kort grijnzen. Uit haar reactie bleek dat ze ook niet van chihuahua's hield, iets wat eigenlijk wel een opluchting was. Misschien was het ook wel een beetje een stereotypering, maar het had hem eigenlijk niet zo veel verbaasd wanneer het wel zo was. Over het algemeen vonden dames alle dieren 'schattig' en 'lief', zélfs kleine ratjes zoals chiahuahua's. Fynn luisterde naar Noralie, zijn ogen bleven gewoon gericht op de straat terwijl hij relaxed reed. Hij knikte kort toen ze vertelde wat voor rassen ze wel leuk vond. De dame liet al snel merken dat ze katten niet echt leuk vond. Hij begreep het wel. Honden konden erg actief zijn, terwijl katten veel sliepen of op kussens lagen. Hij vond het allebei wel iets hebben, maar dacht dat je uit honden als mens net wat meer plezier kon halen. Zo kon je een hond meenemen op wandelingen en meer actievere dingen doen, terwijl je met een kat vooral kon spelen en knuffelen op de bank. Een echte knuffelaar was hij niet, dus waarschijnlijk zou het tussen hem en een kat sowieso niet klikken. Hij reageerde verder niet echt meer op haar woorden, vooral omdat hij niet zo goed wat voor informatie hij nog moest delen. Hij had gegrijnsd en geknikt als reactie, dat leek hem wel voldoende.
Fynn had zijn blik kort naar Noralie laten vallen en had kort gefronsd, meende ze dit nu? Fynn moest toegeven dat hij naar zijn idee al erg veel moeite deed om het wel te laten klikken, blijkbaar succesvol. Zijn ogen waren ook weer snel naar de weg geglipt. ,,I have to be nice if we want to make this work" mompelde hij, terwijl hij het parkeerterrein aankwam en zijn auto in een vak parkeerde. ,,And by the way, We're not going to a comedy or a romantic chickflick" zei hij erachteraan. Hij zette zijn handrem op de auto en zette de motor vervolgens uit.
Niet veel later waren Noralie en Fynn naar binnen gelopen en had hij een mandje en een scanapparaat gepakt. Ze konden nog altijd een karretje pakken wanneer dit nodig was. ,,Well, grab whatever you need, Paris Hilton" sprak hij uit, deze laatste twee woordjes toch wat plagend. Het hoefde natuurlijk niet allemaal al te serieus te zijn in een relatie, toch? Fynn zou gewoon achter Noralie aanlopen en nu hij hier eens even uitgebreid en ongezien naar keek, had ze alles behalve een verkeerd lichaam. Nee, in tegendeel zelfs... 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie haalde haar schouders even op bij de blik die ze van Fynn kreeg. Ze wist dat ze de waarheid sprak, hij zou geen moeite doen als hij daadwerkelijk alleen maar hard was en er helemaal geen mogelijkheden waren voor meer dan alleen die muur. Heel even had ze hem dan ook nog aangekeken, voor ze uitstapte omdat de auto stilstond en ze bij de supermarkt gearriveerd waren.
''Was not expecting less than that.'', glimlachte ze onschuldig. ''Maybe we should go to a horror then, or something with good action in it. Nothing boring.'', knipoogde ze. Als hij geen zin had in een smeuïge film, dan zouden ze dat niet doen en zou ze zich aanpassen. Nora maakte zich niet druk om een genre, zolang de film maar goed in elkaar was gezet en ze niet met alles kon voorspellen wat er ging gebeuren. Ze moest er nog wel een beetje van genieten, als het even kon. Dat maakte zo'n avond immers leuk, gezellig. Tevreden liep ze richting de ingang van de supermarkt en had ze Fynn het mandje laten pakken terwijl zij de zelfscanner voor haar rekening nam omdat ze wist wat ze nodig had om lasagne te maken.
Ze gooide meteen een pak gehakt in het mandje, welke ze natuurlijk eerst gescand was. Daarna vervolgde ze haar weg naar de volgende ingrediënten zoals de bladen die ze nodig hadden, tomatenpuree, groenten, kaas, salami en dergelijke. Daarbij viste ze nog wat andere dingen uit de rekken, wat voornamelijk kruiden waren zodat ze het een eigen tint kon geven.
''Do you like the vieuw?'' merkte ze op toen ze hem had zien kijken. Ze kon het niet laten om er een opmerking over plaatsen. Nu ze alles hadden, was ze naast hem komen lopen en had ze een onschuldige glimlach getoond om te laten merken dat ze het niet serieus bedoelde.
Nora ging weer recht lopen en checkte even wat er op de scanner stond. ''Alright, we have everything. I saw you have wine and other stuff, so that's not needed.'', knikte ze tevreden. Hij zag er niet uit als een wijn-persoon, meer iemand die een goede scotch bij het eten kon waarderen. Nu was het een kwestie van betalen en naar huis toe, zodat ze aan het eten konden beginnen en ze nog iets aan de avond hadden qua een film kijken en wie wist wat nog meer daarna. Toch wel een beetje ongeduldig sloot ze dan ook aan in de rij die bij de zelfscanner stond, al was die bij lange na niet zo lang als bij de gewone kassa.
''So...'' was ze begonnen. ''Do I get a housekey and acces to the system too, so I don't set of the alarm if I'm home alone sometime?'' vroeg ze zich af. Ze zouden niet áltijd samen zijn, of tegelijk thuis en dan was het fijn als ze de politie niet alarmeerde eigenlijk.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn

Horror, actie of een thriller vond Fynn prima. Hem kennende, zou hij toch niet echt helemaal met de film bezig zijn. Hij kreeg het altijd voor elkaar om zijn gedachten toch ergens anders naar uit te laten gaan, dit kon dan te maken hebben met een bepaalde missie, of iets dat hij nog moest regelen, maar hij keek gewoon nooit films. De laatste keer dat hij naar de bioscoop was gegaan, was eens met een 'afspraakje' met een meisje geweest. Hij was destijds 14 jaar geweest, schatte hij. Nadat hij gegaan was, had zijn vader hem ook direct duidelijk gemaakt dat dit absoluut niet de bedoeling was. Hij kon niets met een 'onschuldig' meisje beginnen, hij kon geen afspraakjes hebben of een serieuze relatie beginnen zonder hun toestemming. Sindsdien was hij eigenlijk ook nooit meer naar de bioscoop geweest. Zijn aandacht wist hij er toch nooit echt bij te houden en hij had sindsdien ook nooit meer met een dame afgesproken, goed, op wat etentjes en dates naar een kroeg na, maar die waren dan toch wat anders.
Fynn was achter Noralie aangelopen en had gewoon alles gescand wat ze hem aangegeven had. Ondertussen keek hij gewoon wat rond, maar had hij ook even de tijd genomen om eens naar Noralie te kijken. Als hij hier nu toch was, kon hij ook gewoon gebruik maken van de gelegenheid, toch? Fynn keek liever naar haar dan de verschillende soorten paprika's, waar Noralie mee bezig was. Het was niet onopgemerkt gebleven dat hij gekeken had. De onschuldige glimlach op haar gezicht liet hem kort grijnzen. ,,I do" gaf hij doodserieus antwoord. Als hij zou ontkennen, zou hij liegen. Noralie was een mooie dame.
Noralie maakte duidelijk dat ze dacht dat ze alles had, dus liepen ze richting de zelfscannerskassa's, waar, óók een rij stond. Fynn liet een zucht over zijn lippen glijden, dit was de rede waarom hij online zijn boodschappen deed. Dit bleef allesbehalve efficiënt. Hij keek even in het mandje en fronste even. ,,Is this everything you need? What do you usually eat for breakfast? Don't you need tampons or something? I don't want you to hold back" zei hij. ,,You told me you liked sweet stuff, right? Go get your favorite chocolate or sweets" merkte hij op, terwijl hij haar aankeek. Fynn had genoeg geld en had geen idee wat Noralie qua eten verder nog graag in huis had. Hij had weliswaar een voorraadje, maar kocht ook niet wekelijks enorm veel omdat het dan toch ging verrotten.
De vraag van Noralie zorgde ervoor dat Fynn zijn hoofd schudde. ,,No" antwoordde hij simpel. Meer woorden wilde hij er nog niet aan vuil maken, hij wist dat Noralie het hier niet bij zou laten en waarschijnlijk niet snapte waarom ze nog geen huissleutel kreeg, maar dat was omdat hij er nog over na moest denken. Er zat een uitgebreid alarmsysteem op het huis waar alleen hij van wist hoe het werkte. Hij had zijn sleutels, zijn eigen vingerafdruk ingesteld als toegangsbenodigdheid en een 5letterige code. Daarnaast had hij nog een alarmsysteem dat reageerde op beweging en een systeem dat reageerde op temperatuur. Wanneer hij in huis was met iemand anders, kon hij dit instellen. Wanneer hij een feest had, zette hij het systeem uit en zette hij dit ook weer aan wanneer het feest afgebroken werd. Natuurlijk zou Noralie binnenkort een eigen toegangscode krijgen, maar hij wist eigenlijk kort gezegd niet hoe het zou gaan. Waarom zou ze apart van hem een sleutel nodig hebben? Omdat ze zelf een afspraak zou hebben. Een erg prettig idee vond Fynn dit niet. Als toekomstig man, wat hij nu eenmaal was, was híj degene die ervoor moest zorgen dat Noralie veilig was. Wanneer hij erbij was, vond hij dit geen grote opgave. Wanneer hij er niet bij was, werd het lastiger. Ze moesten het er binnenkort maar eens erover gaan hebben. Voor Noralie zou het ook geen verrassing moeten zijn dat er gevaarlijke types rondliepen.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie fronste kort, voor haar glimlach breder werd. ''Shall I take a picture for you some time, so you can put that in your pocket?'' pestte ze wat verder. Dat zou ze niet werkelijk doen, maar ze vond het wel vermakelijk dat hij het niet onder banken en stoelen stopte dat hij haar uitgebreid van achteren had lopen bekijken. Het was een compliment eerlijk waar, Nora voelde zich er alleen maar beter door als mensen naar haar keken. Ze probeerde haar lichaam zo fit mogelijk te houden, tot een mate dat het nog vrouwelijk was en ze was best trots op hoe ze eruit zag. Ze schaamde zich niet voor haarzelf. Alles was goed zoals het was en in verhouding ook als ze het toe moest geven. Ze zou niets willen veranderen.
''Yes, this is everything we need to make some lasagne.'', knikte ze vast besloten maar dat besluit werd al snel vager toen hij dingen begon op te sommen, al ontsnapte een lach haar ook toen hij over tampons begon. Ja, hij was in elk geval iemand die gewoon recht voor z'n raap was en dat mocht ze wel. Was dit alles misschien toch niet zo erg, minder erg dan het had geleken dan toch en zo'n slecht gezelschap was hij uiteindelijk niet. Misschien lag het aan het feit dat ze er gewoon doorheen kon kijken en haarzelf daarop aanpaste, haar persoonlijkheid vulde de rest van de ruimte immers wel.
''Let me worry about the female-things, will you.'', grinnikte ze zachtjes. ''But no, I don't need that at the moment.'', gaf ze maar eerlijk toe. Het was onnodig om er raar over te doen, het hoorde bij het vrouw zijn. Maar haar zekerheid was weg toen hij over chocolade en dergelijke begon.
''Just wait here then.'', niet dat de rij nog in beweging kwam want het vrouwtje aan de kassa leek moeilijk te doen over haar wisselgeld en het hiel daar niet bij dat ze overduidelijk behoorlijk slechthorend was. Dat gaf haar tijd om haar favoriete bonbon's uit de rekken te plukken en daarmee terug te komen.
''This, but nothing more. I like my bodyshape as much as you do.'', knipoogde ze hem toe. Daarmee kwam de rij godzijdank ook weer in beweging en had ze de mand uit zijn handen geplukt, zodat ze het over kon geven aan de kassière. Fynn zou sowieso moeten betalen, los van het feit dat hij genoeg geld had, omdat hij de man des huizes was en haar vermogen werd zijn vermogen op kort termijn. Ergens haatte ze het idee dat ze op die manier afhankelijk werd, maar ze had gelukkig haar creditcards nog en die gingen ook automatisch van haar rekening af. Gelukkig maar, anders kon ze niets meer.
Nora was samen met Fynn na het betalen weer naar buiten gestapt. ''Sad, that means you will be stuck with me 24/7.'', haalde ze haar schouders op zonder verder op het onderwerp van de sleutels en dergelijke in te gaan. Als hij het zo wou, zat hij letterlijk dag en nacht aan haar vast. Ze kon er niet meer van maken dan dat.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Hij grijnsde even kort door de opmerking door Noralie. Een foto van haar in zijn portemonnee? Dat was echt iets typisch dat ouders vaak van hun kinderen deden, zodat ze altijd bij hun zouden zijn, no matter what. Fynn vond het altijd een beetje overdreven, maar kon zich ook niet voorstellen dat hij ooit zo veel om iemand zou gaan geven. Hij had nu in ieder geval nog geen enkele foto van een dierbare in zijn portemonnee, maar nu speelde het uiteraard ook mee dat hij niet zo veel dierbaren had in zijn leven. ,,Would love that" reageerde hij wat plagend verder, ze wisten allebei maar al te goed dat dit waarschijnlijk nooit zou gaan gebeuren, maar wat geplaag kon nooit kwaad.
Zijn ogen gleden even door de mensen die nu aan het afrekenen waren. Vrijwel allemaal onschuldige, 'normale', oudere en een aantal degelijke mensen. Fynn keek naar een ouder stel, die rustig op hun gemak op zoek waren naar hun portemonnee. Ergens kon hij dit wel waarderen, het stel liet zich niet opjagen en deed gewoon rustig op hun gemak boodschappen zonder zich ook maar ergens druk om te maken. Aan de andere kant vond hij dit gewacht wel zonde van tijd, efficiënt was dit niet. Hij keek toe hoe de oudere mevrouw haar portemonnee had gepakt en zorgvuldig haar pinpas pakte, dit gebeurde allemaal op haar gemak. Fynn liet zijn blik gewoon willekeurig door de winkel glijden. Geen van deze mensen zou enig idee hebben wiens bloed hij al op zijn handen had of wat hij zowel deed. Niemand zou doorhebben dat Fynn en Noralie een 'neprelatie' hadden, alleen maar omdat hun ouders hier profijt van hadden.
Niet veel later was Noralie terug met een doosje bonbons, waarvan hij even naar het etiket en de merknaam keek. Groen doosje, hazelnootsmaak, pralinévulling, aha, dat zou hij onthouden. Toen Noralie zei dat ze niets meer pakte, knikte hij even. Het was wel goed dat ze blijkbaar gewoon bewust at om haar lichaam in (de prachtige) vorm te houden, maar Fynn kon het wel waarderen dat ze wel nog gewoon bonbons at. Hij zou het vreselijk vinden om continue samen te wonen met iemand die continue aanwees wat ongezond en wat dan wel niet gezond was. Hij at zelf ook erg graag gezond om zijn lichaam in vorm te houden en hij was niet echt iemand van de zoete dingen, maar van een vette hap kon hij om de zoveel tijd ook wel eens genieten.
Fynn had betaald, de tas boodschappen gepakt en niet veel later zaten ze al in de auto. Noralie had nog een opmerking gemaakt over de sleutels. Fynn klemde zijn kaken op elkaar en haalde zijn schouders op. ,,I still have to figure that out" mompelde hij, terwijl hij de auto startte en weer richting huis reed. Ja, dit moest hij echt nog uitvogelen. Noralie werd zijn verantwoordelijkheid. Dit klonk wel direct erg heftig, alsof ze direct toezicht nodig had, maar je wist gewoon nooit of een andere bende toevallig een missie gepland had staan. Fynn was degene die ervoor moest zorgen dat ze niet gewond werd, dat ze veilig was en dat er voor haar gezorgd werd. Dit was gewoon een ongeschreven regel die gold, zeker tegenover de ouders van Noralie.
Terwijl hij reed, zei hij verder niet echt meer iets. Hij luisterde gewoon even naar de muziek en dacht kort na. Op zich was dit samen boodschappen doen niet eens zo erg geweest. Natuurlijk prefereerde hij het online boodschappen doen, maar hij kon de plagerige opmerkingen zo tussendoor wel waarderen. Toch bleef het wennen, het hebben van een 'relatie'.

why do you hesitate?