ORPG] He's more myself than I am...

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Oké, heel erg was het niet geweest om Fynn te kussen al zou ze zich waarschijnlijk de komende tijd verschuilen aan het alcohol percentage in haar bloed. Hoewel ze geen haast had gehad om hem los te laten, liepen dit soort dingen altijd zelf ten einde. Uiteindelijk had ze ook lucht nodig gehad, dus op zich was het niet heel prettig om haar longen weer volledig te kunnen vullen. Hoewel het zuurstoftekort een goed excuus was om dit te vergeten? De gedachten sloegen nergens op, maar uiteindelijk was dit niet iets waar ze om had staan te springen en toch had ze het gedaan, ze was verbaasd over zichzelf. Oprecht. Noralie liet haar hand dan ook zakken en beet even op de binnenkant van haar wang terwijl ze hem met ietwat grote, bruine ogen aankeek. Weliswaar door het besef van wat ze net had gedaan en dat iedereen, voor wie er nog was dan toch, het had kunnen zien. Dit behoorde niet tot het plan om het iedereen lastig te maken, want ze had zichzelf eerder ook voorgenomen om het Fynn niet makkelijk te maken en dat deed ze dit... Nee, dat was slim zeg. Even haalde ze dan ook diep adem, voor ze weer een beetje rationeel kon nadenken voor haar doen en dat ze haarzelf weer even met beide voeten op de grond kon zetten. Ze was op weg geweest naar een plek om te overnachten, dat was het plan en het was verstandig om die op te volgen.
''Oh!'' merkte ze op. ''So because I'm a good kisser all this 'can be kissed away'?'' merkte ze fronsend op. ''It was a one time thing, I was drunk.'' En daarmee had ze net haar eerste leugen tegenover hem uitgesproken. Goed begin van een huwelijk! Of verloving op dit punt dan toch, maar het zou snel een huwelijk zijn. ''Ám drunk.'', verbeterde ze haarzelf nog. Dit ging lekker zeg, goed bezig Noralie... Een diepe zucht volgde waarbij ze haar ogen kort sloot. Bepaald beter maakte ze het er absoluut niet op en ze bevond zich wederom in een positie waarop ze de mood meteen wist te killen. Waarom wist ze ook niet precies, maar hoewel ze de kus, de zond niet echt erg gevonden had, was het idee van trouwen nog steeds best wel een groot ding en ze wist dat ze morgen toch echt haar vader onder ogen moest komen. Die was immers veel te druk geweest met het geruststellen van zijn gasten, de ouders van Fynn. Welke overigens ook bij hen thuis verbleven in de logeerkamer. Dus daarmee had ze meer reden om juist niet naar huis te gaan. Maar een gesprek was sowieso iets waar ze niet aan kon ontkomen gokte ze, hun beide niet. Er moesten niet alleen dingen doorgesproken worden, maar uiteindelijk zouden in elk geval haar ouders dit ook goed willen praten. Of haar vader eigenlijk want ze wist dat haar moeder ook deze wereld ingetrouwd was. Hoewel hun het geluk hadden wél van elkaar te houden, hoewel dat ook had moeten groeien naar zeggen van haar moeder.
''Just forget what I said.'', mompelde ze dan ook. ''I'm going to see if I can still get a room.'', verzuchtte ze vooral ze langs hem heen liep en de barman op zocht. Ze kende de jongeman al wat langer, hoewel hij wel een goede vijf jaar ouder was dan haar. Ze kon enkel hopen dat er nog een sleutel vrij was en ze niet gedwongen was om alsnog naar huis te gaan, gewoonweg omdat het niet verstandig was om nu bij één van de jongens te verblijven. Roddel konden leiden tot beschuldigingen en beschuldigingen konden leiden tot de dood in hun geval.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Vandaag was het dan zover. Dit was de dag dat Noralie zou gaan intrekken bij zijn appartement. Of hij hier zin in had? Nee. Fynn kon niet zeggen dat hij hier erg tegenop keek, maar hij had er dan ook absoluut geen zin in. Dit appartementje was zíjn plek geworden, waar hij zijn eigen gedrag gewoon kon laten gaan. Nu Noralie hier zou gaan wonen, zouden er hoe dan ook aanpassingen moeten plaats gaan vinden. Aanpassingen die niet echt naar zijn hele idee van nuttig zouden zijn.
Oh, ja, hij wist het nog erg goed toen hij dit appartement gekocht had. Hij had alle meubels en al het geregel zelf gedaan. Natuurlijk had hij een of ander bedrijf ingehuurd om te helpen met het verhuizen en het verven van de muren, maar hij had zelf alle meubels uitgezocht en de kleur voor op de muur uitgekozen – eenvoudig wit. Dit was dan wel iets waar zijn ouders zich liever niet mee bemoeiden: Ze hadden andere dingen te doen. En toch hadden ze commentaar op de eerste dag dat ze kwamen kijken in het appartement. Het was eenvoudig strak en wit, zijn vader vond het prima, maar zijn moeder had opgemerkt dat hij nog een fruitschaal nodig had (dat kon toch ook gewoon in de koelkast??), dat kaarsjes gezellig waren (de vloerverwarming zorgde écht voor genoeg verwarming) én dat tijdschriften leuk waren om neer te leggen (terwijl hij deze nóóit las). Nee, wat dat betreft was zijn moeder een typische vrouw die het gezellig wilde hebben. Fynn vond niet dat het appartement er ongezellig uitzag, hij had nota bene een openhaard! Én hij had een lekker grote televisie met een playstation, een goed gevuld sterke drankenrek én een aparte kamer met sportapparatuur. Wat wilde een mens nog meer? Goed, Fynn moest toegeven dat Noralie andere behoeften zou hebben, maar hij zou geen van deze dingen inruilen voor iets anders. Noralie mocht best spullen ín het huis brengen, maar niets ging eruit.
Waar hij overigens ook erg trots op was, was het feit dat hij zelf opruimde. Hij had geen poetsvrouw die wekelijks kwam. Goed, Fynn vond het wassen en strijken van dingen echt verschrikkelijk en dit was ook wel te zien in de maandelijkse stapel was die hij weer wist te verzamelen en had wel een vrouwtje die dit voor een aantal tientjes om de zoveel weken waste, maar daarbuiten deed hij alles zelf. Fynn kon niet zeggen dat hij om de zoveel dagen stogzuigde, maar hij maakte wel dagelijks zijn bed op (applaus) en hij hield van een schone keuken. Wat dat betreft was hij voor een man nog relatief netjes.
Oké. Hij wist dat Noralie vandaag zou komen, maar had hier gisteravond niet echt veel rekening mee gehouden. Er waren enkele vrienden langsgekomen, zo hadden ze behoorlijk wat drankjes gedronken. De dame zou rond 10 uur op de stoep staan. Het was nu half 10. Misschien, om toch nog een beetje te bewijzen dat hij een béétje moeite kon doen, was hij uit bed gekropen. Hij had een grijze joggingbroek aangetrokken en een simpele nike trui. Aan zijn haren of uiterlijk besloot hij maar even geen tijd te besteden: het zou niet de eerste keer zijn dat hij zo door het huis liep, dus Noralie moest er maar mee leven. Een gaap had meteen zijn mond verlaten en hij merkte dat hij zich wel eens beter gevoeld had. Een kater was het niet echt, maar goed voelde hij zich ook niet.
In een lege vuilniszak had hij de lege flesjes bier en de sterke drank opgeruimd, hij had een raam open gezet en had deze vuilniszak in de berging gelegd. Dit opruimen was overigens niet echt iets wat nieuw was. Dit had hij sowieso gedaan deze dag. Het moest nu alleen wat eerder gebeuren. Fynn had wat muziek opgezet en maakte de tafel in de woonkamer met een vochtige doek schoon, voordat weer een gaap uit zijn mond gekomen was. Hij moest duidelijk nog wakker worden. Fynn liet zijn blik glijden naar de klok. Enkele minuten voor 10. Douchen zou hij niet meer redden, dus dat zou hij zo wel doen. Tandenpoetsen was misschien geen verkeerd idee.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

De avond stond nog vers in haar geheugen en hoe zeer ze het ook wou, vergeten kon ze het dus niet. Noralie zat er meer mee dan ze zelf misschien wou, maar toch had ze er geen woord over gesproken tegen wie dan ook. Zelfs niet tegen haar beste vriendin, Olivia. Fynn had ze daarna ook niet meer gezien of gesproken, mede omdat de ouders van beide partijen druk zat leken te zijn en daarbij had hij dus zijn eigen huishouden. Wat dat ook mocht betekenen. Zelf had ze haar tijd gevuld met het negeren van haar ouders, de stille en vooral ongemakkelijke diners (maar dat was gewoon wat ze wou bereiken) en een moeder die behoorlijk emotioneel leek te zijn om alles. Niet alleen het feit dat haar 'kleine meisje' straks niet meer thuis te vinden zou zijn, ook om het feit dat Noralie ook niet met haar sprak. Daarnaast had ze geprobeerd om zoveel mogelijk uit te gaan, al dan toch op plekken waar ze niemand bekend tegen zou komen. Deze zaterdag kon ze dan ook niet zeggen dat ze bepaald goed wakker was geworden, want dat was gewoon niet het geval door de drank die eerder die nacht gevloeid had. Het was misschien geen goede uitweg, maar het was op dat moment dé uitweg geweest. Heel even zuchtte ze dan ook, wetende dat ze dat straks niet meer kon maken, vooral wegens het imago dat niet alleen boven haar hoofd hing, maar ook boven die van Fynn. Dat ze er beide niet om stonden te springen, betekende niet dat ze hem moedwillig in de problemen wou brengen of zo. Problemen betekende vaak drastische maatregelen in hun geval... daar paste ze voor.
Heel veel speciaals had ze niet wanneer het op haar meubels aan kwam. Het enige wat ze gewenst had was dat ze gewoon haar eigen kleding, make-up zooi en dergelijke mee kon nemen. Oh, en natuurlijk simpele dingen zoals haar laptop, foto's, onbenullige dingetjes die wel een plekje in haar leven hadden gekregen. Nog niet te spreken over haar eigen kussens en deken. Ze ging onder geen enkele beding onder dezelfde deken slapen als Fynn. Haar deken zou haar gewoon die grens geven als ze op hetzelfde matras zouden liggen. De kans dat er iemand binnen kwam walsen, om wat voor reden dan ook (want het was haar wel duidelijk dat Fynn zijn eigen agenda had) en dan woord kon spreiden dat het huwelijk in wording niet bepaald van het leien dakje ging, dat wou ze gewoonweg liever voorkomen. Ze was aardig gehecht aan haar hoofd die vast zat aan haar nek. Die raakte ze dus liever niet kwijt, zelfs als dat betekende dat ze één of ander toneelstuk op moest zetten elke keer als er een mogelijkheid was dat iemand hen kon zien.
Noralie zelf had ook niet echt moeite gedaan om haarzelf helemaal tot in de puntjes te verzorgen. Ze had haar haren slordig op haar hoofd samen gebonden en iets simpels aangetrokken. Jeans, sneakers en een trui dus. Ze vond het wel prima, het was niet alsof dit bepaald een menselijke tijd was voor iemand die een leven zoals haar had. Haar moeder had haar koffers dan ook voor haar rekening gehouden, wat wonderbaarlijk genoeg maar twee grote waren en een sporttas met nog wat dingen en de kussens en deken dan. Ze zou het voor lief nemen dat haar vader het sjouwwerk zou doen, zijzelf zou het lichte spul wel mee slepen. De Goden waren geprezen dat er een lift aanwezig was dus. Haar motor stond geparkeerd in een garage nu tezamen met haar auto, wie dat geregeld had mocht een lintje krijgen, en zelf had ze zwijgend in de lift gestaan, wachtende tot de liftdeuren op de juiste verdieping open sprongen. Hoewel dit gebouw dan hoog mocht zijn, het was wel duidelijk dat de appartementen niet klein waren en dat het ook niet voor de normale mens te betalen was. Lucky her dat ze niet uit een normale familie kwam en ook niet met een 'normaal iemand' zou huwen over enkele maanden. Hoewel dat ook wat raar klonk...
Na enkele stappen de hal door, was ze tot stilstand gekomen voor een grote witte deur en had ze heel even de kans genomen om te ademhalen, voor ze maar op de bel had gedrukt. Spullen naar binnen en haar ouders weer buitensluiten, dat was het plan.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Waarschijnlijk was het geen overbodige luxe om even snel zijn tanden te poetsen. Hij kwam dan wel net uit bed en was nog niet gedoucht, maar zijn tanden poetsen was wel het minste dat hij kon doen om een enigszins goed voorbereide indruk achter te laten. Niet dat het erg veel uitmaakte welke indruk hij nu precies achterliet. Zijn reputatie was echt ontzettend belangrijk, voornamelijk onder de hele onderwereld. Indirect betekende dit dus ook dat de mening van de ouders van Noralie erg belangrijk was, maar feitelijk had hij deze reputatie al waargemaakt. Fynn stond al bekend als de jongeman die hij was, hij had een goede naam in de onderwereld, voor nu maakte het niet veel uit hoe hij zich specifiek gedroeg met zijn toekomstige schoonouders in de buurt. Natuurlijk hield dit niet in dat hij zijn reputatie nú op het spel ging zetten. Er werd hoe dan ook van hem verwacht dat hij voor Noralie en haar veiligheid zou gaan zorgen. Híj werd de verantwoordelijke voor Noralie. Mocht er iets met haar gebeuren, dan zou dit direct teruggekoppeld worden naar hem toe. Andersom was dit ook zo, maar in mindere mate. Noralie zou zich als een goede dame moeten gedragen om haar huidige reputatie gewoon bestaand te houden, maar ze had minder de taak om voor hém te zorgen. Wat zulke dingen betreft was de onderwereld behoorlijk ouderwets... Als het trouwen dan nog niet genoeg zei...
Nog even had hij zijn tanden goed gepoetst, toen de deurbel ging. Hij spuugde de tandpasta uit en nam even een flinke slok water. Hij zag dat er geen tandpastaresten of iets dergelijks op zijn gezicht zaten, prima dus. Aan zijn haren of verdere uiterlijk besteedde hij verder geen tijd. Hij moest de deur maar eens open gaan maken. Fynn legde zijn vinger op de vingerafdrukscan en opende vervolgens het dubbele slot dat op de deur zat. Ja, in dit appartement was alles ultragoed beveiligd. Zoals zijn vader eigenlijk altijd zei: better safe than sorry. Zo had Fynn ook ramen die zowat onbreekbaar waren en een uitgebreid beveiligingssysteem. Misschien was het daarom ook wel handig om Noralie hierover in te lichten, of misschien iets in het beveiligingssysteem uit te breiden waardoor zij ook toegang zou krijgen tot het openen van de deur... Hier moest hij nog maar eens over nadenken.
Fynn opende de deur, waar hij direct al Noralie zag, samen met haar vader. Eigenlijk hadden ze elkaar sinds die ene avond niet echt meer gesproken. Een aantal berichtjes waren dan nog wel uitgewisseld, maar Fynn kon niet echt zeggen dat ze echt contact hadden gehad. Erg lang geleden was de avond van het etentje dan ook niet. Hij schatte dat hat zo'n 2 á 3 weken geleden was. Wanneer je het aan hem vroeg, was dat niet echt lang om ergens in te trekken. Het bleef een absurde situatie. ,,Hello Mr. Flores" sprak hij uit, terwijl hij de vader van Noralie even een hand gaf ter begroeting. Hierna gleden zijn ogen naar Noralie. ,,Noralie" knikte hij haar maar even toe. De jongedame zag er niet echt uit alsof ze er veel zin in had. Wat dat betreft weerspiegelden ze elkaar wel. Ze hadden er allebei even veel zin in. Fynn keek even naar de tassen die ze meehad. Het viel hem best mee wat ze allemaal meegenomen had. ,,I'll grab these" knikte Fynn de vader dan ook toe, die goedkeurend knikte. Normaal gesproken zou Fynn dit nóóit aangeboden hebben, maar nu Noralie en Fynn er allebei geen zin in hadden, kon hij er maar beter het beste van maken. Of een béétje meewerken dan. ,,Great. Noralie, I have to go. I'll see the two of you at lunch Sunday" sprak haar vader uit. Fynn knikte en gaf vader en dochter maar tijd om afscheid te nemen. De twee families hadden afgesproken om een zondagse brunch te houden over 2 weken, zodat ze elkaar weer zagen. Hallelujah, wat een feest.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Nog moe eigenlijk, had ze opgekeken toen de deur open ging en Fynn in de deuropening verscheen. Ze liet haar ogen even afdwalen en fronste even kort toen ze tot de conclusie kwam dat hij er niet veel beter uit zag dan zij in haar veel te grote trui op dit moment. Ze blies dan ook nog een losgekomen lok haar uit haar gezicht en stopte die uiteindelijk met haar vingers, die net uit de mouw van haar trui kwamen, weer achter haar oor. Dit was het dan... Ze zou straks naar binnen stappen en haar rug toekeren naar alles wat ze kende. Wat vertrouwd was. Hoewel deze wereld niet onbekend voor haar was, was het gek om te denken dat ze niet in haar eigen kamer zou slapen. Dat ze niet door haar ouderlijke huis heen zou lopen en ze zou zelfs de diners met haar ouders gaan missen.
Hoewel ze haar vader op dit moment wel kan schieten, want ze wist dat haar moeder even min inspraak had gehad in alles als Noralie dat vanaf nu zou hebben met Fynn. Er werd van haar verwacht dat ze zoet zou glimlachen, aan zijn zijde zou hangen en maar gewoon braaf zou zijn. Ze moest zich goed gedragen, zorgen dat hun imago niet geschaad werd. En als ze beide hogerop wouden klimmen, zou ze nog haar best doen om dat imago te behouden ook.
''Fynn.'', merkte ze zachtjes op nu ze elkaars namen opnoemde. Waarom wist ze niet zo goed. Beleefdheid misschien, maar dat kon haar gestolen worden op dit moment. Naast het feit dat ze haar vader niet vergaf, was ze ook gewoonweg te moe en haar hoofd draaide nog overuren van wat er tussen haar en Fynn was gebeurd de voorgaande avond/nacht. Alleen de gedachte zorgde er al voor dat ze op de binnenkant van haar lip beet en haar blik van hem los had getrokken.
''Thank you.'', sprak ze oprecht toen Fynn de koffers naar binnen tilde. Dat had ze zelf écht niét voor elkaar gekregen. Maar de stem van haar vader trok haar al snel, waarop ze fronste en haarzelf iets omdraaide om hem met een haast doodse blik aan te kijken.
''If we don't make other plans.'', was haar antwoord geweest. ''We have a wedding to plan, you remember?'', merkte ze scherp op. Daarop had haar vader slechts gezucht. Hij wist dat het niet verstandig was om nu tegen zijn dochter in te gaan en het daar ook maar bij te laten. Hij had zijn dochter dan ook een omhelzing willen geven, maar hij kreeg een kussen en deken tegen zich aangeduwd bij die poging. Daarom had hij slechts een blik naar Fynn geworpen die aan de ene kant wou zeggen 'pas goed op haar' maar ook 'houd haar in de gaten'. Daarmee had hij zich omgedraaid en was hij weer naar de lift toe gelopen, om die in te stappen en zijn vertrek te maken.
Noralie had haarzelf om gedraaid en was naar binnen gestapt, waarbij ze een klein moment nam om zijn woonkeuken vluchtig door te kijken, vooral ze de slaapkamer spotte. Wel, sinds ze hier ging wonen, twijfelde ze er geen moment over om haar benen in beweging te zetten en die kant ook op te lopen.
''It is too early.'', mompelde ze dan ook met een geeuw die volgde. ''I don't get why this couldn't be done later this day. It is inhumane after the party we had.'', vervolgde ze nog. Haar schoenen schopte ze dan ook uit, vooral ze de slaapkamer even rondkeek. Eén ding was zeker, iemand moest zijn was doen en ze kon wel raden wie dat ging zijn.
''Sunday will be clean- and washday.'', besloot ze toen. Dat ze uit een rijke omgeving kwam, betekende niet dat ze niet wist hoe een wasmachine werkte. ''And please tell me you're still sleepy too?'' vroeg ze nog terwijl ze over haar schouder had gekeken. Haar koffers kwamen later wel. Voor nu wou ze het liefst dat bed op kruipen, maar dat kon slechts als ze zijn dekens en kussens opzij duwde dan toch. En dat was ook precies wat ze deed, zodat ze haar eigen deken kon uitspreiden met de twee kussens.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Zo, daar gingen ze dan: Dit was het begin van het samenwonen. Nog altijd realiseerde Fynn zich nog niet echt dat dit huwelijk en deze 'relatie' hoogstwaarschijnlijk voor de rest van zijn leven zo zouden gaan. En dat, terwijl hij nog een heel lang leven voor zich had. Absurd, echt absurd was het. Een relatie die je normaal gesproken juist zou moeten opbouwen, was nu juist overhaast geregeld en alles behalve spontaan. Ach, zo zat de onderwereld nu eenmaal in elkaar. Voor hem was deze stap misschien nog minder groot dan dit voor Noralie moest zijn. Zij kwam in zíjn huis te wonen. Hij hechtte sowieso niet veel waarde aan relaties. Fynn hield van dames, hield van seks, maar was niet de juiste persoon om een relatie mee te hebben. Hij had nooit het perfecte plaatje van een bruiloft of kinderen in zijn hoofd gehad. Hij hoefde niet per sé aan het altaar te staan om de liefde 'wettelijk' vast te leggen. Liefde was geen begrip waar hij veel waarde aan gehecht had in het verleden, als je het aan hem vroeg was het onzin om dit nú opeens wel te gaan doen.
Zo had Fynn de koffers maar naar binnen getild en had hij deze gewoon in het hoekje van de gang neergezet. Fynn had nog even naar Mr. Flores geknikt en had hierna de deur op slot gedaan. Zo deed hij het dubbele slot weer op de deur en gebruikte hij de vingerafdruk van twee vingers, inclusief een gezichtsscan om te bevestigen dat de deur volledig beveiligd was. Inmiddels had Noralie zo te zien al even rondgekeken en was ze hierna naar zijn slaapkamer gelopen. Ook zij vond blijkbaar dat het te vroeg was. Hiermee was Fynn het wel eens: het was behoorlijk vroeg. Zijn slaapritme was dan wel all over the place: Over het algemeen werkte hij dan wel overdag, maar 's nachts vonden toch vele feestjes en afspraken vanuit de onderwereld plaats. Erg veel slaap had hij niet nodig. Met 4 á 5 uur slaap per nacht wist hij zijn leven perfect door te komen. Cafeïne kon hierbij natuurlijk ook niet ontbreken, iets waar hij momenteel ook wel behoefte aan had. Fynn had geen zin om terug zijn bed in te kruipen, er stonden taken op hem te wachten en hij zou alleen maar moe worden van nog een dutje.
Noralie had de weg naar zijn bed blijkbaar prima gevonden, dus stond Fynn even in de deuropening terwijl hij keek hoe ze in zijn bed ging liggen om waarschijnlijk nog even een dutje te doen. ,,I thought you didn't wanna sleep in my bed" grijnsde hij kort hoofdschuddend, toch even met opgetrokken wenkbrauwen. Hij sloeg zijn armen over elkaar. ,,If you say so. My cleaning lady comes each week, most of the time on Wednesdays but sometimes on Tuesday" mompelde hij terwijl hij zijn schouders ophaalde. ,,I'm not that messy, but she does the laundry and that sort of stuff" legde hij maar even uit. Wanneer Noralie zelf op zondag wilde schoonmaken en wassen, moest ze dat helemaal zelf weten, maar Fynn maakte in de loop van de week gewoon zelf schoon. Als hij het fornuis vies gemaakt had, maakte hij dit schoon, zo makkelijk was het.
Fynn haalde zijn schouders op toen Noralie vroeg of hij niet moe was. Ach, niet echt ontzettend moe. Hij was gewend aan deze korte nachten. Voor hem was dit niet echt iets nieuws. ,,I'm used to it" zei hij. Fynn keek nog even naar de jongedame en dacht even na. Moest hij nog een rondleiding geven? Ach, ze had zelf de weg naar zijn slaapkamer gevonden, zó moeilijk was het niet om zelf op onderzoek uit te gaan. Hij had zijn werkkamer goed beveiligd (gezichtsherkenning, vingerafdruk en een cijfercode van 9 letters), dus daar zou ze ook niet in kunnen gaan. Fynn hoorde het vanzelf wel als ze wat nodig had. Zo draaide hij zich om en liep hij naar de keuken toe, waar hij een kop pakte en een dubbele espresso onder het apparaat zette. Met de kop koffie in zijn handen leunde hij tegen het aanrecht aan. Ook voor hem was dit samenwonen echt wennen. Hij had geen idee of ze bepaalde regels moesten maken, en wist ook niet zo goed hoe de normen en waarden van Noralie eruit zagen. Moesten ze afspraken maken over eten? Over een dagindeling? Voor nu besloot Fynn het maar te laten zitten. Mocht het nodig zijn, dan zou Noralie het vanzelf wel aangeven. Zolang hij zijn eigen gang maar gewoon kon gaan zonder gezeur. 

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie zou heus oprecht haar best doen om dit alles te laten werken. Weliswaar ging het niet helemaal hoe het moest gaan; elkaar tegen komen, elkaar leuk vinden, daten, iets opbouwen én dán pás de beslissing maken om samen te wonen, te verloven en te trouwen. Ze had niet eens een ring, hoe hilarisch was dat, terwijl ze toch echt aan hem vast zat en andersom. Niet dat ze dat verwachtte dan toch, waarom zou ze? Beide stonden ze elkaar niet om te springen. Ze mochten elkaar dan vroeger, toen ze nog echt kind waren geweest, gekend hebben maar de personen die ze nu waren, die kenden ze alles behalve. Zij kende Fynn niet; ze wist niet eens wat hij leuk vond, wat hij graag deed in zijn vrije tijd naast uitgaan, of van welke kleine gebaren hij een glimlach op zijn gezicht kreeg. Net zo min als Fynn enig benul had van welke shampoo zij gebruikte, van welk eten ze hield of simpelweg welke films ze leuk vond om te kijken. Allemaal van die kleine dingen, kleine dingen die er toe deden om elkaar toe te laten in elkaars leven. Dingen die je normaal gaandeweg zou leren kennen, zou ontdekken. Een zachte zucht ontsnapte haar dan ook bij die gedachte. Ze hadden samen nog een héle lange weg te bewandelen, hoewel er goed de mogelijkheid was dat ze voor de rest van hun leven de schijn op moesten houden.
''Yeah.. Well.. I don't want to be the one raising eyebrows when someone comes barging into this place. It would be weird to not share at least the bed. It is only sleeping and I have my own blankets, and you yours.'', was haar antwoord geweest. ''They expect us to be the perfect couple, so we better make sure we are as far as people know.'', knikte ze. Dat was het plan, doen alsof alles oké was. Alsof ze elkaar hadden geaccepteerd, of eigenlijk de situatie hadden geaccepteerd, want die kus van gisteravond zei hele andere dingen over 'elkaar accepteren'. Als ze elkaar écht niét geaccepteerd hadden, was dat nooit gebeurd. Hoewel ze ook niet wist wat het dan wél was geweest en wat het idee er achter was geweest. Een moeilijke frons vormde dan ook even op haar voorhoofd terwijl ze haar broek uit had gedaan en onder de dekens was geklommen. Haar trui was zo groot dat het net een jurk was en ze moest moeite doen om het ding op beide schouders te houden, sinds het constant van haar rechterschouder af zakte.
''She sure does. However I prefer cleaning above a lunch with our parents. Maybe we should go shopping too, because I at least need a dress when I am walking towards that altar. Don't you think? The wedding is in a couple of months, two or three I believe. So we have enough to do and it gives perfect reasons to not meet with our parents.'', haalde ze haar schouders op.
''Alright, well. I'm going to take some hours, otherwise I will be more cranky that a drugaddict that doesn't have the money to sponsor his addiction.'', geeuwde ze nog voor ze om was gedraaid en haar ogen had gesloten.
Ts.
Een uur of drie later, rond één uur in de middag dus, was Noralie echter alweer ontwaakt uit haar slaap en had ze haar bruine ogen even gericht op de muur die aan de overzijde van de kamer te vinden was. Ze kon in elk geval niet ontkennen dat het bed lekker lag en dat ze het niet erg vond om erin te slapen dan toch. Heel even was ze blijven liggen, puur om na te denken, voor ze toch overeind was gekomen en ze een lok van haar knot uit haar gezicht blies, welke slordig aan de linkerkant van haar hoofd hing nu. Stilletjes was ze het gigantische bed uit geklommen en had ze haar haren iets beter samen gebonden op haar hoofd, dat terwijl ze op haar blote voeten de kamer uit schuifelde.
Thee, en gezien het een gigantische woonkeuken was, had ze geen moeite om de keuken én de waterkoker te vinden. Welke ze dan ook vulde en aanzette. Het was even zoeken naar kopjes en theezakjes, maar het lukte wel. Noralie was niet het type om, om hulp te vragen. Ze zocht het liever zelf uit zodat ze het zou onthouden. Het was al erg genoeg dat ze met de meeste dingen al om zijn toestemming moest gaan vragen. Om problemen met anderen te voorkomen. Om geen vragen te krijgen, opgetrokken wenkbrauwen.
Ze had haar kont tegen het randje van het aanrecht aan gezet en haar handen er ook bovenop, dat terwijl ze even priemend naar Fynn had gekeken die gewoon zijn ding had gedaan dan toch. ''I suggest I make some lasagne today.'' Ja, dat was iets waar ze zin in had.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Zolang Noralie hem maar zijn eigen ding zou laten doen, dan zou hij een tevreden man blijven. Goed, hij wist dat dit maar in bepaalde mate mogelijk was. Fynn zou niet volledig zijn eigen ding kunnen doen. Nu ze zo goed als verloofd waren, was het niet meer mogelijk om zijn eigen ding te blijven doen. Hij kon niet zomaar dames uitnodigen, hij zou niet zomaar wat vrienden of vriendinnen kunnen uitnodigen. Hij was in zekere mate zijn vrijheid kwijt, iets dat Fynn erger vond dan hij had gedacht. Hij hield van zijn vrijheid, van het vrijgezelle leven zonder de verplichtingen. Natuurlijk werd deze relatie dan ook opgebouwd door twee vrije mensen. Noralie hechtte waarschijnlijk ook nog waarde aan haar vrijheid, net zoals hij waarde hechtte aan zijn vrijheid. Zolang ze hem maar gewoon zijn gang liet gaan binnen het huis. Fynn wilde eten wanneer hij trek had, hij wilde een eitje bakken als hij daar zin in had of hij wilde gewoon een sigaretje roken als hij dat wilde. Fynn wilde ongestoord blijven sporten en zijn gedachtes ongestoord op een rijtje hebben staan. Hij wilde zo lang of kort douchen als hij wilde en had geen behoefte aan gezeur, of gezeik om helemaal niets. Fynn wilde niet zeggen dat hij direct erg neerbuigend was tegenover Noralie, maar over het algemeen konden vrouwen behoorlijk goed zeuren. Of dit nu ging over een sigaretje meer of minder, of over een of andere maaltijd. Fynn was echt niet de moeilijkste, maar Noralie moest hem zo nu en dan ook even met rust laten en zijn gang laten gaan. Tot hoever dit netjes was dan.
Terwijl Noralie terug in bed was gekropen, had hij zelf wat uurtjes gespendeerd in zijn 'sportkamer'. Er stonden enkele fitnessapparaten en behoorlijk wat gewichten. Hij had de ruimte laten inrichten door een goede vriend van hem, die tevens een fitnesstrainer was. Fynn vond het fijn om te sporten en aan zijn lichaam te blijven werken. Het sporten werkte rustgevend voor hem. Gedachten op nul en alles geven. De perfecte manier om alles een beetje te vergeten, of om zichzelf juist rustig te krijgen. Zo stond Fynn enkele uren later gedoucht en wel weer terug in de keuken, gewoon met een glas water. Hij was zichzelf een eitje aan het bakken. Niet echt iets bijzonders, maar wel altijd lekker na het sporten. Fynn had net het eitje in de pan geklutst, toen Noralie binnen kwam lopen. Ze droeg een hele grote trui, die toch nog ver over haar bovenbenen viel. Ze zag er eigenlijk wel leuk uit zo: die grote trui, de rommelige knot op haar hoofd, hij vond het wel een leuk plaatje.
Fynn had al twee sneetjes brood op een bord gelegd om hier het eitje op te leggen. Terwijl Noralie thee zette, stelde ze voor om lasagne te maken. Fynn slikte even, maar knikte vervolgens. Hij was het niet echt gewend om samen te eten, of om rekening te houden met iemand wat eten betreft. Natuurlijk vond hij lasagne ontzettend lekker, maar het was niet zo dat hij zo vroeg plande wat hij die avond zou eten. ,,Okay" sprak hij maar uit, niet zo goed wetend wat hij er wel niet van vond. Verwachtte ze dat hij haar hielp? Moest hij haar helpen? Hoe laat wilde ze überhaupt eten? Fynn zou het vanzelf wel zien. Hij besloot het maar gewoon te laten, dus wierp hij zijn blik even richting het eitje in de pan. ,,Would you like a fried egg?" vroeg Fynn Noralie, terwijl hij maar even opkeek. Dit was al een bijzonder aardige opmerking van hemzelf: Hij vroeg haar of ze een eitje wilde! Dat was al een teken dat hij enigszins aardig probeerde te zijn. Het was amper moeite om een nieuw eitje in de pan te doen zo, maar Fynn vond het wel al knap van hemzelf dat hij dit aanbood.
,,And about this morning's topic... We have to meet with our parents. They would like us to marry in the first place, I'm very sure they've got plenty of requirements. Above that, it's quite important to show 'the world' our 'good' connection with our parents. However I'd also prefer cleaning above a lunch with our parents, we can't ignore them" mompelde hij. Tijdens het sporten had hij er nog wat over nagedacht, maar Fynn wist dat ze er niet onderuit konden komen. De criminele onderwereld moest zien dat deze bruiloft onder goede omstandigheden tot stand gekomen was. Ze moesten laten zien wat voor goede connectie ze nog hadden met hun ouders. Dit was iets waar Noralie en Fynn simpelweg niet vanaf konden ontsnappen. Rustig nam hij even een slok van zijn glaasje water, maar dacht hij verder nog even over de tijd tot aan zondag. Hij had zeker verschillende werkgerelateerde dingen te doen, maar wist dat Noralie en Fynn eigenlijk ook dagelijks samen in het openbaar gezien moesten worden. Op zich was dit geen probleem, want zelfs met boodschappen doen hadden ze zichzelf al in het openbaar vertoond. Het 'probleem' was meer dat het geloofwaardig moest zijn dat ze een relatie hadden. Dit zou zonder twijfel raar zijn. Het bleef een groot toneelstuk waarin ze terechtgekomen waren.

why do you hesitate?

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Noralie kantelde haar hoofd iets bij het korte antwoord wat ze kreeg van Fynn. In eerste instantie zei ze dan ook niets omdat de waterkoker uitsprong en ze zich om moest draaien om haar mok met heet water te vullen en het theezakje erin te hangen. Uiteindelijk snapte ze het antwoord ook wel, omdat dit niet iets was wat ze beide wouden, maar om het te laten werken zouden ze misschien allebei gewoon hun best moeten doen om in elk geval een soort van vriendschap eruit te trekken. Ze dacht liever niet aan de kogel door haar of zijn brein, als één van hen het in het hoofd haalde om met een ander rond te scharrelen. Nee, dat was verleden tijd en het zou nog een lastige tijd worden ook was ze bang.
''It is just diner.'', antwoordde ze op zijn 'okay'. ''I think it would benefit us both if we at least try to be friends. Sort of.'', fronste ze iets bedenkelijk terwijl ze het theezakje weggooide en haar warme mok tussen haar handen nam. Het was heus niet zo dat ze het hém allemaal kwalijk nam, alles behalve trouwens. Hij zat er net zo ver tot zijn nek in als zij dat zat, hij had net zo weinig tegen zijn ouders in te brengen, hoewel hij al wel op zichzelf had gewoond en hij had het nog best goed voor elkaar, dat moest hij toegeven. En dan kwam zij even binnen walsen omdat ze geen keuze had.. nee, het was niet makkelijk. Voor beide.
Haar mondhoeken krulden lichtelijk omhoog. ''Yes, thank you.'', antwoordde ze maar. Ze kon wel wat eten gebruiken en daarom schoof ze ook een tweede bord met een broodje zijn kant op. Ze ging niet alleen een ei eten immers. Noralie zuchtte echter al snel toen Fynn over hun ouders begon.
''I know, I know.'', gaf ze maar toe. ''But I'm not sure if they 'like' us to marry, it benefits them. Securing the family names and everything that tags along with those names.'', mompelde ze. Nee, het was heus niet omdat hun ouders hen een goed huwelijk gunde om vervolgens lang en gelukkig te leven. ''But you're right, even if it is for show.'', stemde ze maar toe. Met zware tegenzin, daarom hoefde ook niemand te verwachten dat ze schaapachtig ging zitten glimlachen alsof ze hartstikke veel plezier had met een zondaglunch.
Noralie had op een stoel aan de eettafel plaats genomen en haar thee op tafel neer gezet, zodat ze haar armen over elkaar kon vouwen, op tafel kon leggen en kon gebruiken als steun voor haar hoofd. ''Can we just think about going to the supermarket today? I think that is more fun than a forced lunch...'', bromde ze wat.

Re: ORPG] He's more myself than I am...

Fynn
Wat Noralie zei klopte; ze konden op z'n minst proberen om een soort van vrienden te worden. Uiteindelijk klemde Fynn zijn kaken op elkaar en knikte hij dan ook. ,,True" Sprak hij alleen uit. ,,I'm just not used to it" gaf hij uiteindelijk maar toe. Normaal gesproken keek hij eens of hij überhaupt honger had en bestelde hij waar hij op dát moment zin in had, dan zou het er binnen een half uurtje zijn. Soms kookte hij zelf wat. De basisrecepten lukten hem nog wel, maar hij hield er niet van om uren in de keuken te staan. Een eenvoudige pasta lukte hem nog wel, maar koken was niet iets wat hij voor zijn plezier deed.
Het eitje was net klaar, dus legde hij deze gewoon op het bord en broodje van Noralie. Het eitje wat hij nu maakte zou hij wel voor hemzelf pakken. Zo pakte hij twee eitjes en klutste hij deze vervolgens in de pan. De eierschalen gooide hij in de prullenbak.
Weer benoemde Noralie het feit dat hun ouders het waarschijnlijk toch alleen maar voor hun eigen voordeel deden. Fynn knikte, maar had niet echt veel behoefte om in deze eindeloze spiraal te belanden. Ze dachten er allebei duidelijk hetzelfde over. Hun ouders gebruikten hen, voor hun eigen voordeel. Of ze er ooit echt over hadden nagedacht wat ze hun kinderen hadden aangedaan? Nee, waarschijnlijk niet. Fynn had geen zin om hier nog de hele tijd over na te denken. ,,It doesn't matter if we want to or not, we have to go to Sunday's lunch" mompelde hij nog, terwijl hij het eitje op zijn eigen brood deed. De pan spoelde hij even kort af en zette hij vervolgens in de vaatwasser. Officieel mocht dit niet met pannen, maar wanneer ze niet meer zouden werken, kocht hij wel nieuwe. Fynn vond het onzin om dingen met de hand af te gaan wassen.
Noralie had plaats genomen aan de eettafel, zelf zat hij daar vrijwel nooit aan. Zijn avondeten at hij meestal op de bank en zijn ontbijt of lunch at hij meestal aan het aanrecht. Hij vond het prima om staand te eten en zag er het nut niet echt van in om te zitten. Zo was hij begonnen met het eten van zijn brood, terwijl hij zo nu en dan een slokje koffie dronk.
De vraag van Noralie liet hem wat verbaasd opkijken. Naar de supermarkt gaan? Was dit nodig? Naar zijn idee had hij altijd voldoende in huis. Fynn bestelde elke week zijn boodschappen, die eigenlijk ook altijd bestonden uit dezelfde dingen. Gewoon wat pasta, bananen, brood, wat drank en het een en ander van groente. Natuurlijk bestelde hij sommige week wat dingen extra, maar meestal hoefde hij niet meer echt naar een supermarkt toe. Het hele idee van een supermarkt vond hij tijdverspilling; eerst zoeken naar alles wat je nodig had, soms liepen er mensen in de weg, er stond vrijwel altijd een rij – zelfs bij de zelfscanners -. Nee, het online bestellen was veel efficiënter. ,,If you want to" mompelde hij maar, voordat hij een slokje koffie nam. ,,Usually, I just buy groceries online. I could order some extra things if you'd want some" sprak hij maar uit. Kort dacht Fynn na. Moesten hij en Noralie deze 'activiteiten' niet langzaam gaan doen, om elkaar samen wat meer in het openbaar te laten zien? Het moest langzaam bekend gaan worden in de onderwereld dat ze een 'relatie' hadden.
Wanneer Fynn nadacht over activiteiten die hem 'leuk' leken, kon hij niet echt aan veel dingen denken. Normaal gesproken bestelde hij alles wat hij nodig had online. ,,We could go to the cinema tonight, or go for a walk... Or so..." stelde hij maar voor. ,,I'm not used to this" mompelde hij. Normaal gesproken deed Fynn gewoon wat hij zélf wilde, hoefde hij nergens rekening mee te houden en leefde hij zijn leven zoals hij dit wilde. Nu moest hij opeens rekening gaan houden met Noralie, maar óók ervoor zorgen dat 'de wereld' zou gaan weten dat ze een 'relatie' hadden. Daten was niets voor hem, laat staan het hebben van een relatie. 

why do you hesitate?