Latest posts

Re: Orpg || If you fill my heart with love, then you'd fill my voids above 18+

Blake.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik een jongeman dichterbij komen en uiteindelijk dicht bij me plaats neemt op een kruk. Dit is hem, dit is de man die ik deze avond moet hebben. Ik doe even alsof ik hem niet zie en blijf gewoon dansen, maar zie mijn baas dan wenken. Pff, alsof ik zelf niet heb gezien dat deze jongen interesse toont. Ik kijk toe hoe de jongen een slok van zijn drankje neemt en grijns, waarna ik een beetje omlaag zak en zijn kaak streel. Ik knipoog naar hem, maar laat hem dan los en dans weer verder. Er meteen op af gaan is natuurlijk niet een heel goed idee, dus ik probeer het rustig aan te pakken, ik ben tenslotte nog even aan het herstellen van mijn vorige klant.
Ik zie dat mijn baas geïrriteerd word, vast om het feit dat ik volgens hem niet hard genoeg mijn best doen om deze jongeman aan de haak te slaan. Het maakte mij geïrriteerd, omdat ik hier juist mijn best probeer te doen. Natuurlijk wil ik weer wat extra's verdienen en het is fijn als je bijna elke avond weer net een klant meer krijgt dan de vorige keer, maar ik ben er nog niet eens klaar voor. Dat was ook een nadeel van dit werk, je kon niet zomaar stoppen omdat je er even geen zin meer in hebt. 'De volgende krijgt hij van mij.' Zeg ik tegen de barman en ik wenk naar het drankje dat de jongen op de kruk voor me in zijn handen heeft. Ik haal wat geld uit mijn zak en laat dat op de bar vallen. Wij mochten weleens gratis drankjes weggeven, zo lang we ze maar lieten geloven dat ze het ook echt van ons kregen en niet van de zaak. Nadat ik dat heb gedaan, zak ik van de bar af en ga bij de jongen staan. 'I like you, you're cute.' Zeg ik tegen de jongen en ik grijns breed.
Als ik zie dat mijn baas me wenkt, rol ik met mijn ogen, streel de jongen nog even langs zijn lichaam en loop dan naar mijn baas toe. 'Kom mee.' Zegt hij. Ik zucht, loop met hem mee naar zijn kantoor en frons als hij me een klap in mijn gezicht geeft. 'Wat zei ik de vorige keer?' Gromt hij naar me. Ik kijk hem even zwijgend aan en klem mijn kaken op elkaar. Ik weet echt wel wat hij de vorige keer heeft gezegd, maar ik was het zat om zijn regels op te volgen. 'Minder praten, meer doen.' Mompel ik uiteindelijk, omdat hij me nog steeds boos aan blijft kijken. Als hij weer verder gaat met zijn preek, rol ik opnieuw met mijn ogen en draai mijn hoofd weg, maar mijn baas pakt meteen mijn kin vast en zorgt ervoor dat ik naar hem kijk. 'Als ik wou had ik je er allang uit kunnen schoppen, dus verander die attitude van je.' Zegt hij en hij geeft me een duw richting de deur. 'Make him like you!' Roept hij naar me, voordat ik de deur open en weg loop. Wat een fucking klootzak, ik haat hem. Ik adem even diep in en uit, glimlach weer en loop terug naar de jongen, hopend dat hij er nog zit.

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Ze merkte het vrijwel meteen, dat zijn grip op haar losser werd. Voor even dacht ze dat hij haar los zou laten, dat er een vlaag van woorden zou komen of dat hij haar alleen zou laten in oorverdovende stilte. Het zijn zijn hand die na enkele secondes op haar wang lag, die deze gedachtes te niet deed. Ze glimlachte weer voorzichtig, betrapte haar onderlip op een of twee trekjes waardoor deze leek te trillen. Ze kon er niet bij dat hij niet boos was, niet op haar. Ze had hem immers oneerlijk behandeld, en mede dankzij haar was zijn avond bruut onderbroken door haar ex vriend. Maar hij was er voor haar, zelfs na het toneelstuk van zonet. Hij liet dit uit zijn worden, opnieuw, blijken. Ze moest zich niet schuldig voelen voor de dingen die ze niet had gedaan. Het was haar vriend geweest, die zich onredelijk, kinderlijk en agressief had gedragen. Voorzichtig knikte ze, voordat ze haar ogen weer tot de grond richtte. Hij had gelijk, dat wist ze. En ze had hem geprobeerd te stoppen, dat had hij ook kunnen doen. Het was immers niet zo dat ze het eens was met de dingen die Josh tegen hem had gezegd, sterker nog; verre van dit. Toen ze op keek en zijn grijns zag, rolde Rabia met haar ogen. Ze lachte echter zachtjes, voordat ze rustig begon te knikken. "Abusive, demanding.." ze mocht zelf ook wel wat toevoegen, niet? Al was ze ook benieuwd naar wat de jongeman nog te zeggen was. Ze keek hem dan ook enigszins hoopvol aan, in de hoop dat haar woorden haar zouden opluchten, en dat ze weg kon kijken van het schuld gevoel dat ze zichzelf aankaartte. Al was het voor haar moeiljk dit nog te voelen, al helemaal na de laatste woorden van de blonde jongeman. Hij vroeg haar niet te huilen, omdat het zijn hart brak. Ze glimlachte, al werd deze groter op het moment dat hij een traan weg veegde. Zelf pinkte ze er nog wat weg, voordat ze weer tegen hem aan leunde, haar gezicht weer in zijn nek plaatste. "Thank you," zo begon ze, "for sticking up for me, and making me feel safe." Ze was hem werkelijk dankbaar, al kon ze veel meer dingen noemen dan dat ze zojuist had gedaan. Haar armen sloeg ze wat strakker om zijn middel, voordat ze eenmaal opgelucht zuchtte. "You looked as if you were going to kill him, you know."

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Het deed hem pijn om te zien hoe een schuldgevoel haar gezichtsuitdrukking overnam. Dat het zelfs zo ver kwam dat ze zichzelf er de schuld van gaf, raakte hem diep. Maar ze strafte zichzelf onterecht, gaf zichzelf de schuld voor dingen die ze zelf niet gedaan had. Het was haar vriend die verstoord door het kleinste dingetje de trap af was gestormd, alsof hij zocht naar iets waarop hij Ross kon pakken. Het was niet zijn schuld, had ze zachtjes gefluisterd. Dat wist hij. Het was inderdaad niet zijn fout geweest. Hij had alleen maar gitaar zitten spelen, was zelfs naar beneden verhuist met het instrument- ook al had dit meer te maken met zijn eigen kijk op de situatie -, waardoor hij het geluidsoverlast verminderd had. Hier had Josh alleen alsnog geen genoegen mee genomen, het was niet goed genoeg voor hem. Ross wist dan ook dat de jongen hem het liefst helemaal niet in het huis had gehad, maar dit gold ook voor hem. Hij zag Josh het liefst verschillende meters van zich af, en daarbij ook zo ver mogelijk van Rabia verwijderd. De dingen de hij gezegd had, de dingen die hij bij haar gedaan hadden bleven steken bij Ross, en hij wist nu al dat het hem moeite zou kosten om het hier bij te laten. Hij was nog steeds kwaad op hem, en niet zo'n beetje ook. Zijn haat voor hem leek met de dag te groeien. Hij dacht dat de limiet hiervan allang bereikt was, maar hij had zichzelf overtroffen. Even had Ross geluisterd naar Rabia's gepieker, maar wilde het niet langer aanhoren, puur omdat het niet eerlijk was tegenover haarzelf. Hij verloste zijn greep om haar aan te kunnen kijken, maar bleef haar wel vasthouden. Met een arm nog steeds om haar middel geslagen, plaatste hij zijn andere hand zachtjes tegen haar wang. Haar zachte huid tintelde onder zijn hand. 'Don't blame yourself for something you didn't do. It's your boyfriend who acted unreasanable, childish, way too agressive...' Nadat hij dit gezegd had verscheen er een grijnsje op zijn gezicht, die stand hield bij het volgende dat hij zei. 'Should I go on?' Het was zijn poging de situatie wat luchtiger te maken, maar als hij hier niet in zou slagen, vond hij dat niet erg. Wel zou het hem dwars zitten als de dame zichzelf nog steeds de schuld zou geven. Het was gewoon volkomen onterecht. 'And please don't cry, it breaks my heart.' Glimlachte hij klein, op zachte toon, waarna hij met zijn duim een verdwaalde traan wegveegde.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Er was niets waar ze schuldig voor hoefde te voelen - maar ze kon het niet helpen. Zo dacht ze terug aan de week daarvoor, hoe ze hem had verteld dat hij alles zou doen voordat ze zijn kamer uit was gelopen. Ze had hem signalen gegeven, en een week later haar vriend onder zijn neus gegooid. Natuurlijk, hij wist het hele verhaal niet en het viel enigszins mee als je het hare hoorde, maar de vraag was of Ross hier ooit naar zou willen luisteren. De jongeman had hem immers aangesproken op het kleinste, hem hier compleet voor afgezeken. Dat speet haar ook, dat een frustratie die ze zelf had veroorzaakt tegen de jongeman was uitgespeeld. Zijn woorden hadden haar achter wel gerust gesteld, een last van haar schouders af gehaald waarvan ze niet eens had geweten dat deze er was geweest. Ze had echter niet verwacht dat de jongeman haar verder nog zou helpen, haar schouders schokte dan ook een beetje op toen hij haar aandacht vroeg met zijn stem, en zijn hand die haar arm zachtjes vast pakte. Het was echter niet een aanraking die haar niet beviel. Hij straalde rust uit, leek dit ook aan haar af te geven. Alsof het via zijn huid, in de hare kwam. A was dat effect dat hij op haar had niets nieuws. Dat had hij altijd al gehad, die kracht.
De hand die hij onder zijn kin had gelegd, had ervoor gezorgd dat ze omhoog had gekeken. Recht in zijn ogen. Zachtjes glimlachte, beet ze op haar wang om een paar kleine tranen tegen te gaan. Dit gebeurde echter pas toen hij haar in zijn armen trok, haar lichaam tegen het zijne aan zette. Haar hoofd plaatste ze in zijn nek, en haar ogen sloot ze. Ze knikte toen hij zei dat ze het goede had gedaan. "It wasn't your fault.." fluisterde ze. Haar armen had ze nog altijd om zichzelf heen geslagen. "It wasn't the guitar, i didnt want him touching me and he didnt listen." Haar stem had zacht geklonken, met het gesnik van de paar tranen die ze had gelaten op de achtergrond. "It wasnt fair on you to watch him walk in, i realise and.. i'm sorry Ross, i.." Geen woorden. Ze had geen woorden om te beschrijven wat ze voelde, al wist ze ook niet wat ze op het moment tegen de jongeman wilde zeggen. Al was het haar gevoel dat weer sprak, de angst die ze voelde, maar ook de jammerende gevoelens tegenover hem, en tegenover zichzelf. "I never loved him." Ze snoof even met haar neus, probeerde zo een goede hap adem naar binnen te krijgen. Een van haar armen sloot ze voorzichtig om zijn lichaam, voordat ze zichzelf echt tegen hem aan liet leunen. Met hem voelde ze zich veilig, en op het moment voelde ze dit meer dan ooit tevoren.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Hij wist niet wat Josh bezielde, maar als het aan Ross lag bestempelde hij hem als niet helemaal goed snik. De manier waarop hij Rabia behandelde was ziekelijk, hij deed alsof ze van hem was. Het was een nare eigenschap, eentje die Ross niet goed begreep. Hij kon er simpelweg niet bij dat hij de drang voelde haar zo slecht te behandelen. Hij hoopte echt dat Rabia zo snel mogelijk van hem af zou zijn, want dit kon zo niet langer. Het idee alleen al dat ze weken, maanden met deze jongen opgescheept zat en moest zien te dealen met zijn vreselijke gedrag... Ross snapte niet dat ze het zo lang volgehouden had. Ze was veel te bang geweest voor de gevolgen die ze zou moeten ondergaan als ze het uitmaakte, maar daar hoefde ze zich geen zorgen meer over te maken, Ross zou er voor haar zijn als ze hem nodig had. Josh leek langzaam af te treden van de situatie en de grote bek die hij op had gezet. Ross kon nog steeds niets anders zeggen dan dat hij het belachelijk vond dat het zo gelopen was - dat Josh werkelijk zo te keer zou gaan om zo iets kleins. Hij hoopte dat hij naar Rabia zou luisteren en het huis zou verlaten, want ze hadden beiden geen zin meer in dit gesprek - nooit gehad ook -, dat al veel te ver uit de hand was gelopen. En dit alleen omdat Ross gitaar aan het spelen was geweest. Ook wel een ruzie om niks te noemen, maar het was er geweest en hij kon aan Rabia zien dat ze eronder leed. Ze ging in op Ross' woorden, waar Josh per se iets op terug moest zeggen. Alsof er nog niet genoeg woede door zijn aderen stroomde, kwam er alsnog een vloedgolf doorheen stromen. Voor een moment balde hij zijn vuisten, maar was nooit van plan hiermee werkelijk uit te halen. Hij wist zichzelf te beheersen, met onder andere dank aan de aanraking van Rabia, die zijn arm zachtjes beet gepakt had. Gelukkig verdween Josh, voodat Ross van gedachte veranderde. Hij had toegekeken hoe de jongen met grote, nijdige stappen de woonkamer uitgelopen was. Pas toen hij de deur in het slot hoorde vallen, richtten de twee overgebleven personen zich weer tot elkaar. Hij draaide zich om naar Rabia, die duidelijk beschadigd door deze onverwachts opgedoken situatie, in de woonkamer stond. Ze doorbrak de stilte en verontschuldigde zich, waarop Ross zijn hoofd schudde. 'There's nothing to be sorry for.' Maakte hij haar duidelijk. Het was niet haar schuld, dat ze vast had gezeten aan zo'n gestoorde zak. Het brak hem om haar zo te zien: starend naar een willekeurig punt op de grond, gekwetst en wellicht zelfs een beetje beschaamd. 'Hey..' bracht hij zachtjes uit, terwijl hij voorzichtig haar arm vast pakte. Hij deed een stap naar voren toe, plaatste zijn hand onder haar kin en bracht deze omhoog, zodat zijn ogen de hare vonden. Opnieuw voelde het alsof zijn hart doorboort werd met iets scherps: hij had het vreselijk met haar te doen. Hij had zich er dan ook niet van kunnen weerhouden haar troostend in zijn armen te nemen. Hij trok haar lichaam zachtjes tegen de zijne. Ross probeerde haar de steun te bieden die ze nodig had, en hoopte dat hij hierin slaagde. 'You did the right thing.' Zei hij vervolgens zachtjes.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
De woede die ze hoorde in Ross zijn stem, vertelde haar genoeg, Hij stond aan haar kant, ongeacht de oneerlijkheid van het in huis halen van zijn vriend. Iets wat niet oneerlijk hoorde te zijn, maar gezien omstandigheden... zeker nu. Het duurde echter ook niet lang voordat de jongeman zich er echt mee bemoeide, en tussen beide kwam te staan. Rabia sloeg haar armen over zichzelf heen, verschuilde zichzelf achter zijn lichaam, al liet ze haar hoofd net langs hem heen kijken. Het was immers niet zo, dat ze niet wilde zien hoe haar ex-vriend zou reageren. De relatie was nu in ieder geval over, ongeacht zijn pogingen tot een goedmaker. Hij had het dit keer echt gedaan; hij had haar niet alleen twee keer over tegen haar wensen aangeraakt, ook had hij zijn ware ik weer laten zien en hierdoor Ross, de jongeman die absoluut geen vlieg kwaad had gedaan en overigens de jongeman ook nooit wat had aangedaan, pijn gedaan. Of hij hier zelf onder lijde, of dat hij lijde door het icht dat hij zojuist had gehad, wist ze niet, Al gokte ze op een mix van beide. Ze werd echter bang van de situatie toen Ross een stap naar voren zette. Voorzichtig vouwde ze een van haar handen losjes om zijn arm, omdat ze niet wilde dat hij deze naar achteren zou trekken en uit zou halen. Voor zijn veiligheid, niet voor die van de jongeman tegenover hen. Al leek deze zijn act te verliezen, nadat hij een stap naar achteren had gezet. Zelf was ze echter ook nog niet klaar met hem, en ging ze op de woorden van Ross in. "He doesnt have one," bracht ze uit. Haar ogen keek ze een beetje samen, voordat ze deze afwendde. "Never had." Dit had Josh klaarblijkelijk niet goed in de oren geklonken, gezien zijn abrupte blik in haar ogen. "You weren't a good one anways," dat had hij gesproken. Haar grip op Ross zijn arm werd sterker, bang dat hij door deze opmerking wel zou uithalen. Al leek Josh voor het eerst sinds tijden slim te zijn, en de benen te nemen. Pas toen ze de deur in het slot hoorde vallen, liet ze Ross los. Haar arm schoot vrijwel meteen weer om haar eigen lichaam. Een beetje verbijsterd keek ze uit haar ogen, voordat ze deze op haar voeten liet vallen. "I'm sorry Ross," fluisterde ze zachtjes. Even wist ze niets hoe ze verder moest reageren, of ze moest blijven staan of weg moest lopen. Al wist ze ook niet zeker of ze binnen nu en enkele seconde een traan zou laten. Al bedacht ze zich dat er grote kans was, dat de blonde jongeman dit niet eerlijk zou vinden. Een van haar handen bracht ze voorzichtig naar haar nek, haar vingers liet ze glijden over de plek die de jongeman had geraakt. "I'll, leave you be.." een nog zachtere stem, al lag haar blik nog altijd bij haar voeten en kon ze niet zien hoe hij reageerde, en of hij het überhaupt had gehoord.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Hij had eigenlijk ook niet kunnen verwachten dat het goed zou gaan, Josh en Ross in hetzelfde huis. Wel wist hij dat hij hem liet voor wat het was als hij zich ook niet met Ross bemoeide, maar dat had hij wel gedaan. En hij had wel degelijk het recht van zich af te bijten. Hij liet niet zomaar over zich heen lopen, al helemaal niet als het meer dan onterecht was. Hij had gehoopt op een rustig middagje, eentje waarbij hij niet gestoord zou worden door één of andere zak die dominant gedrag moest vertonen. Het sloeg werkelijk nergens op, Ross vond het belachelijk om te zien hoe snel hij over de rooie gekregen kon worden. Zijn gitaarspel had de truc al gedaan. Er lichtte een krankzinnige glinstering in Josh's ogen op, Ross zou bijna denken dat het schijn was, maar hij zag het goed. Hij gokte dat het niet lang zou duren voor hij ontplofte, als dit nog niet gebeurd was in ieder geval. Rabia probeerde hem deze ellende te besparen door haar verhitte vriend mee te trekken, maar hij gaf niet mee. Ze was niet sterk genoeg, de jongen bleef staan, trok haar op ruwe wijze in zijn armen. Ross vond het vreselijk om te zien - hoe hij met haar om ging. Alsof Rabia zijn domein was, of eerder een pop waarvan hij de touwtjes in handen hield. Het was ziek, misselijk makend. Binnen no-time stond Ross rechtop naast de bank, zijn kaken strak op elkaar van woede. 'Let her go.' gromde hij. Hij walgde van hem, dacht zelfs dat hij iemand nog nooit zo erg gehaat had. Ross wilde net ingrijpen toen Josh de dame losliet. Dat was maar beter ook, want hij wist niet wat hij anders gedaan had met de jongen. Ross was kwaad, en dit was nog zacht uitgedrukt. Woedend dat was hij. Zijn ogen stonden donker, klaar om de jongen een stomp te verkopen, maar hij hield zich in. Voor Rabia. Ross ging voor haar staan, tussen de twee in, hiermee voorkomend dat hij haar ook nog maar met één van zijn vuile vingers aan zou raken. Het werd hoogtijd dat hij vertrok, zoals Rabia hem al meerdere malen duidelijk gemaakt had. 'You heard her.' Zei hij, terwijl hij een stap naar voren deed richting Josh. Ross was een halve kop groter dan de jongeman, viel nu op. Koppig bleef hij staan, waar Ross geen genoegen mee nam. Hij moest het huis verlaten, het liefst per direct. 'Leave, and go question if you're really that much of a boyfriend to her like you praise yourself to be.' Ross betrapte Josh erop van het doen van een stap naar achteren en zijn stoere-jongen act brokkelde langzaam af.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Ze wist niet wat ze van Ross kon verwachten, hoe hij zou kunnen reageren en wat hij zou zeggen. Al had ze, als ze eerlijk moest zijn, niet meer dan een blik aan hem geschonken. Hierna was ze in gesprek gegaan met haar vriend. Zijn frustratie en zijn jaloezie leken op hem in te werken, gezien alle weerwoorden die hij haar had gegeven. Het irriteerde haar echter dusdanig dat ze voor even geen idee had wat ze tegen hem kon zeggen, zonder dat hij zijn eigen antwoordje klaar had liggen. Misschien dat ze hem moest geven wat hij wilde, misschien dat hij dan zou afkoelen en Ross verder alleen zou laten. Hij verdiende het immers niet, het commentaar van haar vriend - voor hoeverre hij dit was dan, want op het moment was hij de titel absoluut niet waardig. Peinzend bekeek ze hem, voordat ze haar ogen op Ross liet vallen. Hij had het moment van stilte gepakt om zijn reactie te geven, deze begon met het optrekken van zijn wenkbrauwen. Ten eerste vermelde hij dat ze wel voor zichzelf kon spreken. Rabia glimlachte kort, voordat ze haar blik even naar haar voeten had gericht. Hij dacht toch niet werkelijk dat hij haar op een verkeerde manier had afgeleid? Daar moest ze het doen dan ook over hebben, nadat haar vriend zijn weg naar buiten weer had gevonden. Het liefst schopte ze hem er nu uit, al gokte ze erop dat Josh nog niet klaar was met Ross, door de woorden die hij zojuist had gesproken. Ze kon Josh zijn ogen immers groter zien worden, en voor enkele secondes wisselde hij zijn blik van Ross naar haarzelf af, haast alsof hij niet wist tegen wie hij als eerst zijn woorden moest spuwen. Voorzichtig probeerde ze hem weer mee te trekken naar boven, al was hij degene die harder trok en haar in zijn armen zette. "Josh." Ze fronste, probeerde zijn armen van haar af te duwen. De jongeman had zijn focus echter niet op haar liggen, sprak tot Ross. "Can't stand that i'm with her, can ya? That's why you are playing, arent it? So you don't have to hear it.." - "Josh, stop it!" Weer gaf ze een duw met haar schouders, maar tevergeefs. "Can't ignore it now, can you?" Josh had zijn lippen in haar nek gezet. Vreselijk vond ze het, om meerdere redenen. "Get off of me," bracht ze uit. "Get off of me, and get out. Get out Josh, i'm done!" De jongeman liet los, schudde met zijn hoofd. "He wants you Rab, look at his eyes, they bloody love it." Rabia vond een grijns op zijn gezicht, eentje die haar niet aan stond maar haar ook liet weten dat hij verder was gezonken dan dat hij normaal ging. Haar hand plaatste ze op de plek waar zijn lippen hadden gezeten, voordat ze probeerde tussen beide in te staan. "Josh, leave" bracht ze nogmaals. Ze wilde hem weg, niet alleen omdat hij haar tegen haar wil in had aangeraakt en hier vervolgens een opmerking over had gemaakt die haar niet aan stond, en niet alleen omdat hij Ross voor letterlijk niets aanviel. Ze was er klaar mee, alles wat de jongeman was. Bang was ze op het moment ook, voor wat hij zou kunnen doen. Al voelde het goed dat Ross achter haar stond, wetende dat ondanks zijn eventuele woede hij eerder voor haar zou kiezen dan voor de jongeman.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
Ross wilde niet weten wat er boven hem gebeurde, maar merkte toch dat hij er ideeën over had. Die probeerde hij zo snel mogelijk weer uit zijn gedachtes te bannen, omdat het hem alleen maar dwars ging zitten. Hij schoot er niets mee op, moest het gewoon proberen los te laten. Rabia had een vriend, dat had hij maar te accepteren, net zoals de dame zelf. Hij had het met haar te doen, dat ze zich nog altijd in een relatie bevond met Josh. Hij was niet goed voor haar, dat had hij zich goed beseft na het gesprek dat ze samen gehad hadden een week geleden. Eigenlijk al een hele tijd daarvoor, maar nu had hij bevestiging van de dame haarzelf. Hij begreep niet waarom ze ermee doorging, waarom ze nog altijd bekend stond als de zijne. Aan de andere kant begreep hij het juist wel. Hij kon zich goed voorstellen dat ze bang was voor wat hij wel of niet zou doen als ze hun relatie beëndigde. Ross zag hem als een agressief type, iemand die het niet snel zou laten bij wat het was. Plus, wellicht was de jongen wel een soort dekmantel voor haar, om te verbergen wat ze werkelijk voelde. Misschien moest Ross haar een keer een duwtje in de rug geven. Haar forceren of dwingen zou hij uiteraard niet doen, maar wellicht dat als hij haar duidelijk zou maken dat hij achter haar stond en voor haar op zou komen als Josh verkeerd reageerde, dat ze het aan durfde.
Niets vermoedend zat Ross op nonchalante wijze op de bank met zijn gitaar in zijn schoot, terwijl hij snaren aansloeg. Dit totdat er plots iemand de woonkamer binnen stapte. In zijn ooghoek had hij al op kunnen merken wie dit was, tot zijn grote irritatie. Hij stopte met het maken van melodieën en keek onverschillig naar de jongen op. Meteen merkte hij dat zijn ogen vuur spuwden, het verbaasde hem dat er geen stoom uit zijn oren kwam. Al snel verscheen Rabia, die hem wanhopig probeerde onder de duim te houden. Tevergeefs. Een minuscuul glimlachje van ironie trok aan zijn mondhoeken. Hij, híj kwam hem vertellen wat hij wel en niet moest doen? Ross vond het bijna lachwekkend. Rabia nam het voor hem op, iets dat hij waardeerde, maar hij vond het vervelend om te zien hoe haar vriend haar er op afrekende. En plots was hij geen eens meer een deel van het gesprek, de discussie zette zich voort tussen het tweetal voor zijn neus. Het duurde even voordat er een stilte viel waarin Ross, degene waar het allemaal mee begonnen was, kon spreken. Hij haalde ongelovig zijn wenkbrauwen op, een beetje verbaasd over de onzin die hier ineens voor zijn neus afspeelde. 'First of all, I think Rabia can speak perfectly for herself. Second, are you done here, because I was actually trying to distract myself from your whole fucking presence.' Ross zette een geforceerde glimlach op. 'Thank you.'

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: Orpg || If you fill my heart with love, then you'd fill my voids above 18+

Harvey was ervan op de hoogte dat een heleboel klanten behoorlijk hardhandig konden zijn tegen degene die in de seksclub werkten. Zijn waren de klant, dus de koning. Zijn mochten met hen doen wat ze wilden en daar maakten ze gretig gebruik van. Hijzelf was echter niet zo, als hij merkte dat hij iets deed wat de ander niet prettig vond dan stopte hij er direct mee. Hij was niet van het hardhandige en hoewel de seks voor hem meer genieten zou zijn dan voor degene die ervoor betaald werd, wilde hij het hen ook een beetje naar hun zin maken. Ze kregen al genoeg shit over zich heen en dat verdiende niemand, ondanks dat ze misschien zelf voor dit werk hadden gekozen. Het was iets wat hij nooit zou doen, maar uiteraard vond hij het wel fijn dat het er was. Het was een perfecte oplossing voor zijn behoeften, aangezien hij zichzelf niet op de markt wilde gooien door naar een gayclub te gaan of iets in die richting. Hij wist dat als hij dat zou doen dat er genoeg geroddeld zou worden en dan zou dit uitkomen. Dan zouden mensen er vanzelf achter komen dat hij op jongens viel en dat wilde hij toch echt nog even voor zichzelf houden. Degene om hem heen die van zin geaardheid afwisten, begrepen het niet. Ze snapten niet waarom hij zoiets voor zichzelf wilde houden. Hoe vaak Harvey het ook aan hen uitlegde, ze begrepen er nog steeds niets van. Hij vond het jammer, maar er was niets aan te doen. Hij zou het niet bekend maken, omdat anderen dat wilden.
Waarom dit zijn favoriete club was, had hij geen echte reden voor. Het lag gewoon aan de sfeer die er hing en de knappe mannen die er werkten. Het was een club waar zowel mannen als vrouwen werkten, dus het was vaak wel even gokken welke mannen het ook met mannen deden. Dat was niet altijd even duidelijk, maar ach, dat maakte het alleen maar leuk. Meestal schatte hij iemand wel goed in, dus hij had het nog niet vaak meegemaakt dat hij iemand wilde die hij niet kon krijgen.
Zijn oog viel op een jongen die op de bar aan het dansen was; hij was er niet heel goed in, maar dat was juist aantrekkelijk om te zien. De bewegingen die hij maakte, verliepen soepel maar kwamen niet echt overeen met de muziek. Een kleine grijns vormde zich op zijn gezicht, terwijl hij naar de bar toeliep en plaatst nam op een kruk vlak bij de jongen. Harvey wilde hem eerst wat beter bekijken, voordat hij de beslissende keuze zou maken. Hij wenkte een van de barmannen en bestelde een baco bij hem. Een simpel drankje om de avond mee te beginnen en hij hoopte dat het een prachtige avond zou worden. Hij mocht het alleen niet te laat maken, omdat hij toch nog een liedje moest schrijven. Al was de kans sterk aanwezig dat dat nachtwerk zou worden. Het maakte niet uit als hij morgenvroeg volledig afgepeigerd op school zou komen, zolang dat liedje maar af was.