Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 8 | 9 | 10 | 11 | 12 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 08/10/2018 08:05 PMXavier:
Ik kon me niet inhouden om te grinniken toen ze zei dat ze het eng had gevonden. Ik kon het me goed voorstellen. Ik kon me nog goed de eerste publieke gebeurtenissen herinneren als Captain, eerste bevelen, eerste keer op pad... Het had ook mij benauwd, maar na verloop van tijd wende je er ook een beetje aan. Ik hoopte maar dat ze mijn reactie ook kon begrijpen en niet het idee had dat ik haar in haar gezicht aan het uitlachen was. Ik wist heel goed hoe zwaar het mentaal kon zijn om voor een groep of meerdere te staan en je kwetsbaar op te stellen. Het gegrinnik ging al snel over in een brede glimlach toen ze in mijn oor fluisterde dat ik haar erdoorheen geholpen had. Hoe lief. De kus die ze me nog gunde had ik niet verwacht en ik moest me ontzettend inhouden om haar niet dichter tegen me aan te trekken of op een andere manier erop te reageren. 'You're welcome.', besloot ik zachtjes te zeggen. Deze kleien gebaren, de omhelzing en de vederlichte kus zorgden ervoor dat het begin van de avond vergeten en vergeven waren. De andere mannen hadden haar niet kunnen veroveren, ze was nog steeds de mijne. Langzaam liet ik haar losser voordat de omhelzing op meer dan een bedankje naar een vriend of collega zou gaan kunnen betekenen voor andermans ogen. 'Hmmm... nothing special.', ontweek ik haar vraag een beetje. 'I got some ale, talked with some people, kept an little eye on you.', zei ik tegen haar. 'The usual thing, I suppose.', gaf ik aan haar toe. Ik was nooit erg dol geweest op Flora Day net zoals ik niet dol was op een bal als ik zelf een deelnemer was. 'But, now we are together for a few minutes... May I have the next dance with you?', vroeg ik aan haar. 'After another ale, naturally. I can imagine you're thirsty after a performance like that', zei ik tegen haar voor ik mijn lippen op haar hand drukte. We zouden het prima officieel kunnen houden en daar kon best een kus op de hand bij. Het mocht hier in Fontaine niet de gewoonte zijn, maar elk excuus om haar te kussen of dichtbij te hebben, zou ik aannemen.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 08/02/2018 08:41 PMXavier:
Ik had nog verschillende pogingen gedaan om tot Camille te geraken, echter mislukten deze allemaal. Ik werd aangesproken, ik kon er niet langs komen of ze was in de massa verdwenen. Op momenten dat ik haar zag, had ze steeds weer een nieuwe danspartner. Het was zacht uitgedrukt als ik zei dat ik ervan baalde dat ze constant mensen om zich heen had. Ik gunde het haar, maar ik had toch liever zelf, ondanks mijn klunzige danspassen, tegenover haar gestaan. Na nog enkele moedeloze pogingen was ik maar aan de kant blijven staan. Het was me blijkbaar niet gegund om tijd met haar door te brengen. Daarop had ik mijn beker bijgevuld en had ik me weer aangesloten bij groepjes mensen om een babbeltje te maken.
Door de tumult werd mijn aandacht getrokken en werkte ik me wat naar voren in de mensenmassa na me verontschuldigd te hebben. Langzaam kwam ik vooruit tot ik als de bliksem getroffen bleef staan toen het doodstil werd en Camille begon te zingen. Hier had ze nooit zelf voor gekozen, waarom was er zojuist anders wat onrust geweest? Voor zover ik Camille kende, trad ze liever niet op de voorgrond. Of hadden ze haar zoveel bekers ale gegeven dat ze buiten zichzelf getreden was en op de tafel was gaan staan? Nee, in het paleis werd er ook regelmatig veel gedronken, maar door de dames vaak wel met mate. Ik kon mijn blik niet meer los trekken van Camille en al helemaal niet meer toen ik merkte dat ze naar mij keek. Ik werd er haast verlegen van dat ze met het grote publiek precies mij moest hebben terwijl ik haar al de hele avond probeerde te bereiken. Ik glimlachte toen ik haar wat meer zag ontspannen en merkte dat ik van trots begon te glimlachen en te stralen. Toen het lied afgelopen was, zou het me ook niet hebben verbaasd als ik degene was die het luidst applaudisseerde en joelde - iets wat normaal gesproken niks voor mij was. Als een vis in het water probeerde ik me opnieuw tussen de mensen door naar voren te werken om Camille op te vangen wat ik dan ook met een glimlach deed toen ik haar een hand reikte om haar van de tafel te helpen. 'That was amazing', zei ik bewonderend.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/30/2018 08:24 PMXavier:
Ik keek naar ze en glimlachte tevreden toen ik hoorde dat ik nog altijd welkom was in hun midden en ze het fijn vonden om me terug te hebben. 'Please no Captain here, just Xavier. I hear "Captain" enough in Paris', zei ik lachend en keek ze lachend aan. Even was ik stil toen ze vroegen hoe lang we zouden blijven en dacht ik na. We waren er nu al enkele dagen en ik zou ook terug naar de Koning moeten om mijn werk weer op te pakken. Maar hoe lang zou het duren voor we ons goed voelden? 'A week, a few weeks maybe? Maybe shorter if the King sends for me or the Queen for Camille.', zei ik schouderophalend. Ik wist het zelf ook niet zo goed, ik wilde ons niet vastpinnen dat we verplicht tot een bepaalde tijd hier moesten zijn. Ik werd gestoord door Julie die Camille vrijwel direct bij het groepje wegtrok en fronsde mijn wenkbrauwen. If you dare... En of ik durfde! Wat ongemakkelijk probeerde ik het gesprek zo vlug en beleefd mogelijk af te ronden met de belofte dat ik nog eens langs zou komen of een praatje met ze maakte. Tegen de tijd dat ik me los kon weken van de groep oude bekenden waren zowel Julie als Camille al in het feestgedruis verdwenen. Gezien de woorden van Julie had ik enig idee waar ik ze kon vinden waarop ik naar het veld waar gedanst werd liep. Een plek die ik altijd zorgvuldig vermeden had, ofwel aan de kant stond, ofwel iemand hooguit van drank voorzag. Dansen was nooit echt mijn ding geweest en als ik eronder uit had gekunnen, dan had ik dat ook gedaan in het verleden. Het duurde even voor ik Camille gevonden had en ik begon me een weg naar haar toe te banen tot ik zag dat ik te laat was. Gefrustreerd schopte ik een steen van het veld af waarna ik me algauw weer op mijn oude plek terugtrok langs de kant met een beker ale. Ik had het kunnen weten dat Camille het goed zou doen bij de mannen. Waarom was ik zelf niet op het idee gekomen om met haar te dansen direct in het begin en haar voor mezelf te kunnen houden? Of was dat te gierig? Ik goot wat ale naar binnen en probeerde niet jaloers of aangedaan te lijken terwijl ik mijn blik probeerde van Camille af te houden, zodat ze niet constant op haar gevestigd zou zijn - al lukte dat niet altijd even goed. Mijn zusje had ik ook algauw gespot tussen de mensen wat me een vage glimlach opleverde. Ze vond Flora Day altijd al geweldig en was er veel meer het type voor geweest dan ik.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/29/2018 07:47 PMXavier:
Ik glimlachte even naar Camille. Ik had het helemaal niet officieel willen maken en had haar eigenlijk willen vleien met de buiging. Echter zorgde de omstandigheid er ook voor dat we ons in moesten houden en alles strakker was dan op het moment dat we alleen met elkaar zouden zijn.
Ik had het fijn gevonden dat Rosa ook even naar Camille toegestapt was om haar veel plezier te wensen en dat mijn moeder ook nog op ons af kwam. Ze had helemaal gelijk, Camille zag er ook prachtig uit. Het leek me alsof ze zich een stuk gemakkelijker zou moeten voelen in een jurk als deze vergeleken met de jurken die ze in het paleis droeg. Ik keek op toen mijn moeder mijn naam noemde en draaide me wat naar haar toe. Ik glimlachte toen ze erop stond dat ik haar voor zou stellen aan de andere dorpsbewoners - hoewel allemaal lastig ging worden op één avond. 'We were on our way, mother', antwoordde ik haar beleefd. 'We will be allright.', verzekerde ik haar. Ik hoopte dat de inwoners van Fontaine haar in de armen zouden sluiten, haar zouden accepteren en dat ze zelf ook kon ontspannen met een leuke avond. 'Have a nice evening, don't worry. I'll keep an eye on Camille.', verzekerde ik mijn moeder. Toen moeder weggelopen was liep ik met Camille ook richting het eerste groepje mensen toe, waarna ik haar voorstelde. 'I want to introduce our guest to you. This is Camille, one of the ladies in waiting of the Queen. She stays with us in Fontaine for a while to get to know France a little bit better, besides the walls of the Palace in Paris', zei ik met een grijnsje. Vervolgens noemde ik ook alle namen op aan Camille van de mensen die rondom ons stonden. Bij een van de namen bleef ik wat langer hangen voor ik mijn verhaal deed. 'I learned to ride at Thomas' farm', begon ik waarop ik enkele anekdotes vertelde waarop de groep moest lachen. Het moest wat ontspannen worden en het liefst zou Camille zich thuis voelen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/27/2018 08:37 PMXavier:
Ik was de hele dag nog bezig geweest met de laatste voorbereidingen voor Flora Day. Ik had er zelfs mijn uniform voor gepoetst. Normaal had ik er nooit moeite mee, overigens had ik ook zelden te kiezen wat ik aan zou trekken. Het was nieuw voor me dat dit een bezigheid geworden was vandaag. Het pak wat ik vroeger naar Flora Day had gedragen lag naast het uniform op mijn bed en met mijn handen in mijn zij gezamenlijk met een frons op mijn voorhoofd woog ik af wat ik aan zou trekken. Ik zou ontzettend opvallen als ik het uniform aan zou trekken. Ik was er trots op, maar nu had ik tevens de kans om eens iets anders te dragen. Uiteindelijk besloot ik mijn oude kleding aan te trekken. Het zou mijn moeder en zusje vast ook een plezier doen om me eens in iets anders te zien. Om het kostuum te complementeren had ik twee bloemen in het borstzakje gestoken. Echter had ik ook de stem in mijn hoofd niet kunnen negeren. De ontmoeting in het bos zat me dwars en tevens ook alle gebeurtenissen van de laatste tijd. Ik had besloten mijn riem om te doen met enkel een klein zwaard op de rug en een pistool. Een lang zwaard opzij zou alleen maar voor meer ongemak zorgen. Eén blik op mijn moeder toen ik beneden kwam vertelde me genoeg. Het was een juiste keuze geweest om de oude kleding aan te trekken. Ik had haar nog even geholpen met inpakken voor ik met haar naar het terrein vertrok. Algauw hadden we ons aangesloten bij een klein groepje wat ervoor zorgde dat de laatste (details) ook in orde gebracht werden voor we ons op het veld waagden om mee te doen aan het feest. Ik bedankte Rosa nogmaals voor het feit dat ze organisatie op zich had genomen dit jaar en het veld ter beschikking had gesteld voor ik verder rondkeek. Mijn ogen gleden over het veld heen en als eerste zag ik Julie. Dan moest Camille er vast ook al zijn! Met een glimlach liep ik enkele stappen om haar te zoeken. Dat was niet moeilijk geweest, ze stond er wat ongemakkelijk bij aan de rand waarop ik naar haar toe holde. Ik wilde haar dat zo kort mogelijk laten ervaren. Ik hoopte maar dat ze er nog niet zo lang had gestaan. 'Milady', zei ik met een losse buiging. 'Please come and join us', nodigde ik haar uit voor ik haar hand vastpakte en haar mee het veld op leidde. 'Did you just arrive?', informeerde ik bij Camille. 'I will introduce you to some people this evening if you don't mind.', zei ik tegen haar. Als ze wat meer mensen had gezien, hoopte ik dat ze zich wat beter op haar gemak zou gaan voelen.
Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.
from CupCake on 07/22/2018 08:26 PMKylian:
Ik keek naar haar en schudde even mijn hoofd toen ze bedenkelijk keek en antwoordde dat ze geen kind was en het bijna vanzelfsprekend was dat ze kon zwemmen. Misschien was het ook een stomme vraag geweest. 'Some people do clean ourselves with special sand or other things. Or do only stand in the water while washing.', antwoordde ik op haar vraag hoe andere mensen zichzelf schoon hielden.
Een zwakke glimlach sierde mijn gezicht toen we ons onderkomen voor de nacht gevonden hadden. Echter was het in een boom. 'Yes I can', antwoordde ik met mijn grote mond. Vroeger, toen we nog vrij waren en de lucht nog blauw zag had ik voldoende kattenkwaad uitgehaald waaronder het klimmen in bomen. Echter of het in deze toestand nog even gemakkelijk zou gaan? Ik zou het maar moeten proberen. Terwijl Riviani naar boven klom lette ik op de putnen waar ze zich vastgreep en ze gemakkelijk naar boven klom en over het randje keek. Heb ik nog toeschouwers ook... Ik liep naar de boom toe en testte hoeveel grip ik had voor ik wat moeizamer naar boven klom, maar uiteindelijk naast Riviani op het platform belandde. 'Looking good', mompelde ik terwijl ik om me heen keek. We hadden tenminste iets wat ons een beetje tegen ongedierte beschermde. 'I used to climb trees when I was still a child, the last time I climbed in one was years ago.', zei ik met een flauwe glimlach waardoor ik weer even aan thuis moest denken. Hoe zou het daar gaan? Zouden ze het signaal verloren hebben van het ruimteschip en zich vragen gaan stellen over het feit wat er gebeurd is?
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/22/2018 08:13 PMXavier:
Ik keek naar Camille en grijnsde toen ze me probeerde tegen te spreken, dat het écht niet kon hoe we nu zaten. Alleen in deze schuren kon er heel veel. Alleen zouden we Julie en mijn moeder moeten ontwijken. Ik begroef daarop mijn neus in haar nek op het moment dat haar stem wegviel en ging verder met uitleggen.
'I will', beloofde ik haar toen ze me vroeg om deze voor te doen. Ik legde mijn handen net boven haar heupen in haar middel om haar van mijn schoot te tillen en naast me op de grond te zetten. Zodoende kon ik dichterbij schuiven en pakte ik de juiste spullen bijeen. Ik legde haar uit hoe ik het hout ertegenaan maakte en dat je de spijkers er het beste recht in kon slaan. 'Do you understand?', vroeg ik aan haar en draaide me naar haar toe met een vragende blik op mijn gezicht.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/16/2018 07:50 PMXavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte. Stom, ik had het natuurlijk kunnen weten. Echter had ze alles zo snel opgepikt en wilde ze lang niet altijd als een lady behandeld worden waardoor ik mezelf erop betrapte dat ik haar achtergrond soms vergat. 'Then I'll show you', zei ik met een glimlach. Ik vond het mooi om te zien hoe open ze altijd stond voor nieuwe dingen en hoe ze in tegenstelling tot de andere ladies in het paleis haar handen wél vuil durfde te maken. Ik grinnikte over haar opmerking over de regen. 'We all dislike the rain when it rains all the time or multiple days.', vertrouwde ik haar toe. 'We all do, despite of the benefits for the vegetables and other plants', zei ik tegen haar. Het duurde even voor we de kapotte tafels omgedraaid hadden voor ik in kleermakerszit op de grond ging zitten en Camille, die op dat ogenblik vlakbij me stond, op schoot. 'There we are', fluisterde ik zacht in haar oor terwijl mijn adem langs haar oorschelp ging. Kort drukte ik mijn wang tegen de hare aan terwijl mijn handen om haar middel lagen en op haar schoot rustten. 'Now, let's see what we can do', vervolgde ik alsof er niks was gebeurd terwijl ik me zo ver naar voren boog dat mijn hoofd licht op haar schouder rustte en ik de tafelpoot beter kon bekijken. 'This one is broken, but just at one side.', begon ik en strekte mijn armen om te testen hoe stevig de poot nog was. 'I think we can fix this one with a little piece of wood and a few nails to put it in place.', zei ik tegen haar waarop ik haar begon uit te leggen hoe je alles het beste aan kon pakken met de hamer, de spijkers en het kleine stukje hout dat we ertegenaan zetten. Ik durfde het niet aan om de poten alleen met spijkers te repareren, bang dat ze niet stevig genoeg zouden zijn voor de hoeveelheid voedsel die erop zouden staan. Verder zou het niet de eerste keer zijn dat enkele personen op de tafels zouden klimmen en een show weg zouden geven 's avonds.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 07/08/2018 08:24 PMXavier:
Ik keek naar haar en grinnikte toen ze vroeg of ze me kon helpen, omdat ze wilde leren. 'You can still learn a lot. Everybody can.', verzekerde ik haar. 'Do you know how to handle a hammer and nails?', vroeg ik aan haar. 'Probably we're going to fix them with that and maybe some new wood.', legde ik aan haar uit.
Ik begon zachtjes te grinniken toen ze begon over de hitte. Ik was niet anders gewend, waardoor het voor mij nieuw was om er iemand over te horen. 'It often does', beantwoordde ik haar vraag. 'Sometimes some rain, but the sun shines most of the time.', zei ik tegen haar. Toen Camille het zichzelf wat gemakkelijker maakte door wat uit te trekken, trok ik zelf ook mijn shirt uit. Zeker als we zometeen aan de slag gingen, werd het al warm genoeg. Echter zou ik het shirt wel weer aantrekken als we in het dorp waren. Niet iedereen hoefde alles te weten. Zacht duwde ik tegen verschillende tafels en kwam er algauw achter dat sommige wankel stonden en anderen gebroken poten hadden. 'Let's start by turning all the broken tables', stelde ik voor. Nadat we dat samen gedaan hadden pakte ik de benodigdheden erbij en ging ik in kleermakerszit bij de hoekpoten zitten om te kijken wat de schade was en hoe we dat het beste op konden lossen.
Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.
from CupCake on 07/08/2018 05:33 PMKylian:
Ik keek naar haar zonder tegen haar in te gaan. Ik had de wond zelf niet kunnen zien, maar ik geloofde haar op haar woord als ze zei dat deze best groot of heftig was. Ik had haar lasten graag iets verplicht, in plaats van zelf alleen maar tot last te zijn. Echter moest ik nu nog even voor mezelf kiezen, iets waar ze zelf ook stellig over leek te zijn. 'When it's healed, I will do my part.', verzekerde ik haar. Ik zou ook graag mijn bijdrage willen leveren gezien ik nu het gevoel had vooral van haar en haar inspanningen te profiteren.
Ik glimlachte toen ze op mijn verhaal reageerde door op de wateren hier in te gaan. 'We'll see. We can try if the water is safe? Or... if there are no animals or other creatures that will attack us.', zei ik tegen haar. 'Can you swim? Have you ever learned it? Or other people here?', informeerde ik nieuwsgierig.
Na nog uren lopen was de wond weer licht beginnen te kloppen en de droogte had tezamen met de lichamelijke inspanning meer van me gevraagd dan ik toe wilde geven en van tevoren had verwacht. Ik was daarom blij met het beetje schaduw was de bosrand ons gunde. Ik had gebruik gemaakt van de korte pauze door even tegen een boom aan te leunen en kort mijn ogen te sluiten. Deze koelte was stukken beter. ik keek op toen Riviani instructies gaf over iets wat ze in de bomen had gebouwd en waar we nu naar op zoek waren. Nog even dan, daarna konden we rusten en aansterken. Ik maakte me los van de boom om met haar mee te gaan terwijl ik de lucht in keek. Echter lette ik daardoor niet meer op waar ik mijn voeten zette waardoor ik bleef haken achter een uitstekende wortel en voorover met een smak op de grond belandde. Ik zorgde ervoor dat ik algauw weer opkrabbelde, echter had het de hoofdwond en de pijnlijke ribben er niet beter op gemaakt. 'Do you think we're close?', vroeg ik haar terwijl ik gauw wat zand van me afklopte en ditmaal terwijl ik stil stond de boomtoppen aftuurde. 'I don't know if this is what you seek, but maybe over there?', vroeg ik aan haar terwijl ik naar een groepje bomen wat verderop wees.