Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 8 | 9 | 10 | 11 | 12 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/09/2018 01:48 PMFlorence
Ik had even geknikt bij de opmerking van James waarmee hij aangaf dat ik tot actie over mocht gaan wanneer ik dacht dat dat nodig was, ook zonder zijn toestemming. Het was in ieder geval fijn dat hij me dat vertrouwen gaf, want dat was toch wel belangrijk in dit vak. Als hij me niet zou vertrouwen, kwamen we nooit ergens. 'I assure you that they had nothing to do with my arrival.' lachte ik nogmaals. Op zijn volgende reacties had ik niets meer gezegd, slechts geknikt en kort geglimlacht, na de initiële verbazing, toen hij uitsprak dat hij niet van me verwachtte dat ik hem alles zou vertellen, dat hij ook niet ieder detail van mijn leven hoefde te weten, maar dat hij er voor me was als ik iemand nodig had om mee te praten. 'Thank you, si- ... James. Thank you.' zei ik dan ook terwijl ik hem even aan had gekeken voor mijn blik doorgleed naar de klok. Het begon al laat te worden en ik zou nog enige tijd moeten reizen voordat ik thuis was terwijl mijn wekker weer vroeg zou gaan. 'I should go. I have intruded on your personal time long enough. I will see you again in the morning. Good night, sir.' zei ik waarna ik opstond en mijn lege glas op de salontafel zette. De formaliteit was er toch weer ingeslopen, maar misschien was dat ook wel gepaster? Ik begreep wel waarom hij zou willen dat ik hem met zijn voornaam aansprak, maar het was eigenlijk niet zoals het hoorde, al kwam de mening waarschijnlijk ook weer voort uit mijn eerdere beroep. Daar bestonden voornamen niet voor je meerderen. Ik had mezelf uitgelaten, nog even geknikt naar de agent voor de deur en het tweetal agenten dat in een auto gestationeerd was verderop in de straat voor ik naar het dichtstbijzijnde metrostation was gewandeld.
De volgende morgen was ik al vroeg op kantoor. Ik had weinig slaap meer kunnen pakken die nacht omdat ik me simpelweg klaarwakker had gevoeld tegen de tijd dat ik thuis was geweest waardoor ik dan ook extreem vroeg naar de gym was gegaan en tegen de tijd dat ik daar mee klaar was geweest was het alsnog maar zes uur geweest. Bij uitzondering had ik dan ook geprobeerd om thuis te ontbijten, maar omdat ik altijd maar amper thuis was, was er ook nauwelijks eten in huis te vinden. Dus om kwart over zes had ik dan ook besloten om maar vast naar het werk te vertrekken. De underground was nog stiller dan normaal en de plek waar ik normaal ontbijt haalde was nog gesloten. Om de hoek van het Ministerie van Binnenlandse Zaken zat gelukkig wel een koffietentje die al open was en daar at ik dan ook snel wat voor ik naar kantoor vertrok. Op de beveiliging na leek het daar behoorlijk uitgestorven, maar dat gaf mij mooi de kans om het hele gebouw nog eens te verkennen en alle mogelijke vluchtroutes te ontdekken. Uiteindelijk was het kwart over zeven tegen de tijd dat ik op de verdieping van James' kantoor aankwam waar ik eerst nog maar een kop koffie dronk en ook daar nogmaals een inspectie deed. Ik voelde nog even aan het pistool dat ik die ochtend in mijn broeksband had gestoken. Het voelde toch prettiger om twee wapens bij me te hebben in plaats van de enkele die ik de dag ervoor in een enkelholster had meegenomen. Zo voelde het toch alsof ik beter voorbereid was. De afdeling was voor mijn gevoel toch wel erg stil, zo stil dat ik er lichtelijk nerveus van werd, dus deed ik mijn oortje maar vast in waardoor ik al snel in connectie stond met de Metropolitan Police en de verschillende oproepen die over de radio werden uitgesproken als white noise in mijn oor klonken en me daarmee weer wat kalmeerde. Ik hield niet van extreme stilte. Het gaf teveel kans tot nadenken en bracht altijd weer een gevoel van eenzaamheid met zich mee - een emotie die me maar al te bekend was helaas. Ik liep wat heen en weer over de afdeling en besloot toen maar om nog een kop koffie te maken. Ik was korte nachten zeker gewend en over het algemeen deed het me niet zo heel veel, maar ik merkte dat ik er deze ochtend toch wat moeite mee had. Hopelijk zou het gedurende de dag minder worden.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/07/2018 11:37 PMCamille
Na Flora Day had ik net als iedereen tijd nodig gehad om even bij te komen. Het was een geweldig feest geweest, een geweldige avond, maar het had wel echt al mijn energie opgeslokt. Zodra het gewone leven in Fontaine weer verder was gegaan, had ik me gestort op de kleine, maar tijdvergende taken zoals bakken. Ik wist dat Xavier's moeder het niet erg vond om te doen, maar dit was tenminste iets waarbij ik kon helpen - en waar ik ook echt steeds meer plezier aan ondervond, al ging het nog altijd niet vlekkeloos - en dan kon zij zich richten op andere zaken zoals het onderhoud van de dieren en de gewassen. Ik keek op toen ik de deur open hoorde gaan en glimlachte al snel toen ik zag dat het Xavier was. 'Hi!' zei ik dan ook enthousiast, al trok ik vragend een wenkbrauw op toen ik zag dat Xavier een brief in zijn handen had. Werd hij teruggeroepen naar Parijs? Was er iets gebeurd? Mijn wenkbrauw trok dan ook verder omhoog in verbazing op het moment dat hij mij de brief toereikte. Ik veegde mijn handen af aan het schort dat ik geleend had en nam de brief aan waarna ik even naar het papier keek. Er stond echt mijn naam op. Door Xavier's medeling dat de brief uit Parijs kwam, keek ik weer even op. Een brief voor mij? Uit Parijs? Ik draaide de brief om en zag de Koninklijke zegel. Van het paleis? Wat betekende dit in hemelsnaam? Ik scheurde dan ook al snel de zegel open en ontvouwde de brief.
My darling Madame Michaud, Camille,
I hope you are enjoying your time in Fontaine and have taken all the rest you deserve. I am certain that you have been wonderfully taken care of and watched over by Captain du Guesclin, but I am afraid it is time for you to return to Paris. There's urgent news here for you. News of a personal nature that I would like to discuss face-to-face rather than via letter.
Have a safe journey home and I cannot wait to see you again.
Love,
Your Queen
Ik las de brief meerdere keren over voor ik opkeek naar Xavier. 'I don't understand. It's from the Queen.' zei ik waarna ik de brief nogmaals doorlas voor ik deze aan Xavier gaf. 'Why would she write to me? What urgent news could she possibly mean?' vervolgde ik waarna ik even op mijn lip beet. Er was slechts een ding wat ik me in kon denken en dan bleef ik toch echt veel liever hier. Wat als ze een huwelijkskandidaat hadden gevonden? Zowel de Koning als de Koningin wisten van mijn gevoelens voor Xavier, van zijn gevoelens voor mij, maar wat als er toch een match was gemaakt? Zouden ze dat achter mijn rug om doen? Maar wat moest ik als het zo was? Ik kon Xavier niet loslaten. Geen sprake van. Niet na de beloften die we elkaar hadden gedaan. 'I should pack and leave immediately. I'm awfully sorry to leave your family so soon, but... I don't know what to make of this. Will you tell them I'm sorry? I wish I could say a proper goodbye to them, to you, but I think I should just go...' sprak ik dan ook verward. Dat was het enige wat ik op dit moment kon doen, mijn spullen pakken en vertrekken. Zo snel mogelijk en zonder vertragingen. Naar Xavier's familie toe voelde het heel erg ondankbaar, maar ook naar Xavier zelf. Hem zou ik echter wel weer in Parijs zien.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/07/2018 11:15 PMFlorence
Ik knikte even op het moment dat James aangaf dat hij zijn ex niet wilde breken, dat ze een kwetsbare persoon was. 'Vulnerable people are sometimes the most dangerous.' mompelde ik, er eigenlijk niet echt over nadenkend, maar dat was puur was ik op een harde manier geleerd had. Ik keek dan ook op toen ik me realiseerde wat ik gezegd had, want dat hielp hem natuurlijk niet. 'But I understand. I of course would never do anything without your permission, but if you want me to report her, I will.' zei ik daarom dan ook met een halve glimlach. Ik begreep namelijk ook waar hij vandaan kwam, maar door mijn eigen ervaringen zat ik in een tweestrijd betreffende deze situatie. Aan de ene kant was het mijn plicht om dit aan te geven - ik had gezworen om alles binnen mijn macht te doen om deze stad veiliger te maken - maar ik was vandaag begonnen bij een nieuwe baas en ik kon dit ook niet zomaar zonder zijn toestemming doen, wilde dat ook niet doen. Nee, als ik iets deed was het out in the open en niet achter de rug van een ander om. Zo was ik niet opgevoed en wilde ik zelf ook niet behandeld worden. Als iemand problemen met me had, had ik liever dat ze dat direct tegen mij zeiden dan zich te beklagen tegenover een ander. Ik kon wel een stootje hebben, moest dat ook wel kunnen, want jezelf staande houden tussen zelfingenomen mannen die zich afvroegen wat je in hemelsnaam op je positie deed, vergde wel een hard schild aan de buitenkant, een dikke huid, maar ook vooral veel wilskracht en doorzettingsvermogen. Het hielp bij dit alles dat ik uit een militaire familie kwam en dat me van jongs af aan verteld was dat het geen zin had om voor dingen te hopen en te wachten; je moest het heft in eigen handen nemen en je uiterste best doen, want anders kwam je er niet. We waren misschien niet het meest liefdevolle gezin geweest, niet het gezin dat gezellig met z'n allen rond de tafel ging zitten voor een gezellig gesprek en een borrel of een goed diner. Wel hadden we allemaal ambities gehad en wisten we ook exact hoe we deze waar zouden gaan maken. Niet dat mijn moeder het eens was geweest met mijn ambities. Die had altijd gevonden dat ik me niet in die mannenwereld van het leger moest storten en had me nu veel liever getrouwd en met een stuk of drie kinderen aan mijn voeten gezien, maar ik had altijd al geweten dat dat het niet was voor mij en nadat ik mijn verloving had geëindigd - volgens haar mijn enige kans op haar droom voor kleinkinderen - en al helemaal na het incident waardoor ik weer in Londen terecht was gekomen - wat volgens haar alleen maar had bewezen waarom ik daar nooit had moeten zijn - hadden we elkaar amper gesproken. Beiden te koppig om onze "fouten" toe te geven. Zij wilde niet toegeven dat ik gelijk had gehad en ik wilde niet toegeven, vooral aan mezelf, dat ik haar pijn had gedaan met mijn beslissingen, maar was ook te kwaad geweest dat ze zijn kant had gekozen, dat ze me niet gelooft had. Het moest ook moeilijk zijn voor haar. Ik was het enige wat ze nog had, maar toch koos ik ervoor om keer op keer mijn leven te riskeren met mijn baan. Ik kon alleen niet doen wat zij wilde. Ik kon simpelweg niet een veiligere baan zoeken. Niet nadat ik hier zo hard voor had gewerkt. Om vervolgens toch maar weer in Londen te eindigen. Iedere keer als ik er weer over nadacht werd ik kwaad, maar dat had geen zin. Ik kon me beter focussen op wat ik nu had en daar iets van zien te maken, iets wat naar mijn idee redelijk gelukt was vandaag.
Door de verbazing en het ongeloof op James' gezicht realiseerde ik me ineens welke fout ik was begaan. Het was niet eens zo zeer de boodschap van wat ik gezegd had - daar leek hij vreemd genoeg weinig problemen mee te hebben - maar meer de bewoording die te onhandig en vaag was geweest. 'Oh! I'm awfully sorry. No! No, don't worry! I'm qualified. I'm definitely qualified.' zei ik hoofdschuddend, maar toch met een lachje. Wat stom ook! Ik lachte nog even iets harder toen hij zijn vrienden erbij haalde. Oh god nee! Ik kon me wel indenken wat mannen onderling grappig zouden vinden en naar elkaar zouden sturen voor nog jaren vermaak, maar dat was absoluut niet waarom ik hier was. 'Yes, of course you may ask.' glimlachte ik waarna ik iets rechter in mijn stoel ging zitten, nog altijd verbaasd over mijn eigen onhandige verantwoording. 'I was military trained. I've been in the army since I was 16.' legde ik dan ook uit. 'Or I was... Until a year ago.' lag op het puntje van mijn tong, maar ik sprak het niet uit. Ik had geen zin om dat ook allemaal uit te moeten leggen en als hij ernaar zou vragen wist ik niet of ik het zou kunnen negeren. 'So you're perfectly safe with me.' glimlachte ik, misschien ook wel om hem te testen, te kijken of hij toe zou happen zoals hij de ochtend ook had gedaan. Toen had ik hem echter een trap na gegeven en nu hadden mijn woorden geen verdere betekenissen. Het was puur om hem te verzekeren dat hij me kon vertrouwen, al begreep ik ook dat je iemands vertrouwen moest winnen en dat dat tijd nodig had.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/06/2018 04:59 PMCamille
Ik grinnikte even om Xavier's voorzichtige toon nadat ik had uitgesproken dat hij me nooit teleur zou kunnen stellen. Ik snap waar de woorden vandaan kwamen, want je kon nooit iets met zekerheid zeggen, maar vooralsnog had ik niet het idee dat de situatie snel voor zou komen. Ik luisterde naar zijn woorden en knikte af en toe. Het klonk als een logische uitleg en dat was het ook, maar het gaf ook precies aan waar het bij mij fout ging; het weten van je rol en vooral het comfortabel voelen in je rol. Vanaf het moment dat ik in het paleis op was genomen als lady in waiting had ik gevoeld dat het niet was wie ik ben, dat het niet echt bij me hoorde. De volgende woorden zorgden voor een glimlach rond mijn lippen, al kon ik het niet laten om te lachen toen Xavier opmerkte dat hij misschien niet de persoon was die op dit moment iets mocht zeggen over grensoverschrijdend gedrag. 'Hmm.. I'm absolutely fine with this.' zei ik waarna ik zijn hand vastpakte. Ik voelde me helemaal warm worden van binnen toen Xavier me beloofde dat we een plek zouden vinden waar we ons beiden thuis zouden voelen. 'Thank you.' fluisterde ik zacht terwijl ik wat meer tegen hem aankroop en zachtjes in zijn hand kneep. Ik knikte kort toen hij aangaf dat we het inderdaad moesten bespreken, maar niet nu en dat was ik helemaal met hem eens. Nee, nu moesten we genieten van elkaars aanwezigheid, van het samen zijn, want dit was mogelijk de enige kans dat we echt nog zo vrij waren. Nu was het haast verzekerd dat er niemand zou komen die ons kon betrappen en daar moesten we gebruik van maken, want terug in het paleis zou er amper nog mogelijkheid zijn. Zo tegen hem aan zittend, mijn ogen gesloten en onder invloed van de ale, merkte ik dat ik moe en slaperig begon te worden. Het waren ook hectische dagen geweest met alle voorbereidingen voor het feest en de problemen bij Isabelle en het was ook niet alsof we uit een stressvrije situatie waren vertrokken in het paleis en onderweg - nog niet eens meetellend dat ik al maanden waardeloos sliep - maar dat begon nu pas door te dringen, begon ik nu pas echt te merken.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/05/2018 10:15 PMFlorence
James leek zich ook te realiseren dat ik zijn verzoek niet had verwacht waardoor we beiden even hadden moeten lachen. Aan zijn lichaamstaal zag ik direct dat hij nu veel meer ontspannen was dan eerder op kantoor. Het was geen vreemde observatie, want wie voelde zich nu niet meer op zijn gemak in zijn eigen huis dan op een andere plek, maar het contrast leek groot. Ik schudde slechts mijn hoofd en zei er verder niets meer over toen hij me bedankte. Het leek me niet meer dan normaal dat ik zou doen wat hij vroeg, want uiteindelijk werkte ik voor hem. Indirect dan, want alles ging nog altijd via de Metropolitan Police, maar in het dagelijks leven was hij toch de persoon waar ik het meeste mee om zou moeten gaan. Ik had hem met mijn blik gevolgd toen hij naar de koelkast liep en begreep toen zijn bedoeling pas. Misschien had hij ook wel gelijk. Als we zoveel hadden te bespreken, konden we er net zo goed voor gaan zitten. Ik knikte dan ook even toen hij me gebood te gaan zitten waarna ik in een van de fauteuils ging zitten. In tegenstelling tot hemzelf kon ik niet onderuitzakken en het me inderdaad comfortabel maken zoals hij dat gezegd had. Ik was hier nog altijd tijdens werkuren, nog steeds in het bijzijn van mijn baas. Daarnaast waren er sowieso maar weinig momenten waarop ik echt ontspannen zat en daar moest ik zowel mijn militaire opleiding als mijn uitzendingen voor bedanken. Ik zat daarom ook op de rand van de stoel, mijn benen netjes tegen elkaar en slechts mijn enkels gekruist terwijl mijn handen in mijn schoot lagen. Mijn blik gleed kort over hem heen, bekeek de manier waarop hij zo relaxed tegenover me zat, bekeek de man tegenover me, voor ik me realiseerde wat ik deed en mijn blik af liet glijden naar mijn glas. Echter begon hij op dat moment mijn vragen te beantwoorden waardoor ik wel weer op moest kijken. Ik knikte af en toe en maakte mentaal aantekeningen. Het was in ieder geval makkelijk dat hij geen familie had, want dat zorgde ervoor dat ik me niet ook nog een druk moest maken om hen. Ook zijn weekendplannen en sociale leven leken niet uitzonderlijk druk wat de zaken nog verder vergemakkelijkte. 'Yes, I can imagine.' reageerde ik, omdat ik moeilijk de hele tijd stilzwijgend kon knikken. Bij zijn volgende woorden veerde ik echter wat op. Dit was juist informatie waar ik iets aan had, waar ik iets mee moest. Ik knikte langzaam toen hij zijn verhaal had verteld. 'You do realise that stalking is a criminal offence? Have you thought about reporting her?' vroeg ik terwijl ik hem onderzoekend aankeek. Waarschijnlijk niet, want de manier waarop hij over haar sprak, hoe hij het maar probeerde te negeren in plaats van er daadwerkelijk wat aan te doen ondanks een blijkbaar mislukt gesprek, deed me vermoeden dat er ergens nog wel gevoelens voor zijn ex waren. Misschien geen romantische gevoelens, maar wel een soort verantwoordelijkheid. Ik kon hem natuurlijk nergens toe dwingen en misschien was ze inderdaad compleet onschuldig en vormde ze geen bedreiging, maar toch was dit iets om over na te denken. Ikzelf zou ook moeten kijken of ik meer over haar kon vinden zodat ik het dreigingsniveau beter in zou kunnen schatten. Relaties. Het idee alleen al deed me bijna zuchten. Zelf was ik een aantal jaar verloofd geweest, maar dat was allemaal behoorlijk stukgelopen en sindsdien moest ik er niet echt aan denken. Ik kreeg ook niet echt de kans om er over te denken omdat ik simpelweg te druk was, maar na jaren met voornamelijk mannen te hebben gewerkt en een een mislukte verloving was het niet het eerste waar ik om stond te springen. Niet dat ik af en toe niet eenzaam was. Wat dat betreft had ik een vrij geïsoleerd leventje en meer gezelschap zou geen kwijt kunnen, maar ik had geen zin om er weer head first in te duiken en er aan de andere kant bedrogen en gebroken uit te komen. Nee, dan was het makkelijker om alleen te zijn. Hoewel ik de verbazing op James' gezicht had gezien, kon ik niet zeggen dat ik verwacht had dat hij er ook daadwerkelijk op in zou gaan waardoor ik zelf waarschijnlijk ook die emotie op mijn gezicht liet zien. 'Well... Eh...' zei ik dan ook wat twijfelachtig. Wat kon ik in hemelsnaam zeggen? Wat wilde ik delen? Wilde ik überhaupt iets delen? Het duurde dan ook even voor ik antwoordde. 'You said earlier that you weren't the professional in all of this? Well... I'm not either. I have not done anything like it before today.' zei ik dan uiteindelijk maar. Wat een stomme zet was dat? Als hij niet al aan me twijfelde sinds onze ontmoeting die ochtend, zou hij dat nu zeer zeker wel doen! Wat had ik nu weer gedaan? Het was ook weer niet dat ik had staan springen om deze baan, maar alles was beter dan die godsvergeten taskforce en mezelf onder een baan uit praten was ook wel het laatste wat ik wilde. Dit was ook absoluut niet waar ik goed in was, persoonlijke gesprekken, communicatie met mensen die ik niet goed kende. Ik was goed in zakelijk en profesioneel doen, in order opvolgen en op de oppervlakte blijven. Dit was niet mijn veld van expertise, op alle mogelijke vlakken. Ik nam dan ook maar snel een slok uit mijn glas in de hoop dat hij daardoor op de een of andere manier mijn stomme antwoord kon vergeten.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/05/2018 07:59 PMFlorence
Het had me even moeite gekost om niet met mijn ogen te rollen op het moment dat James me vertelde dat de werkdagen ook werkzaam moesten zijn voor mij en dat ik het op tijd aan moest geven of met collega's moest bespreken wanneer het teveel of te lang werd. Alsof ik niets gewend was. Ik had echt wel in moeilijkere situaties dan deze gezeten, maar dat hoefde hij niet te weten. Ik knikte daarom alleen maar en wist een glimlach op mijn gezicht te toveren. 'I will, sir.' zei ik dan ook. Vragend had ik een wenkbrauw opgetrokken door zijn opmerking dat er slechts een ding was wat hij echt met me wilde bespreken voor ik hem naar binnen gevolgd was en de deur achter me had dichtgetrokken. Een klein lachje ontsnapte aan mijn lippen door zijn opmerking. Dat was absoluut niet wat ik verwacht had. Ik had een serieuze mededeling verwacht, bijvoorbeeld dat hij me toch wilde laten vervangen of iets dergelijks, maar dit was een aangename verrassing. 'I will try, si- ... James.' antwoordde ik nadat ik even geknikt had. Op zijn volgende vraag knikte ik opnieuw. 'Quite a lot, I'm afraid. They didn't give me much information before I started the job, but I feel like there are things I need to know in order to protect you better.' vertelde ik hem dan ook. 'Unless of course, you wish to discuss this at another time. I don't want to intrude in your personal life as well as your professional one.' vervolgde ik. Nee, ik wilde hem niet voor de voeten lopen. Dat ik gedurende de dag al inbraak op zijn privacy pleegde, hoefde nog niet te betekenen dat ik dit na werktijd ook nog deed. 'I need to know if you have a family. A wife? Kids? Your parents?' vroeg ik dan ook terwijl ik hem aankeek. Moest ik hem ook vragen over het anonieme telefoonnummer dat hij gebeld had? Als persoon voelde het namelijk niet mijn zaak, had ik niet eens naar het oplichtende schermpje moeten kijken, maar vanuit mijn beroep moest ik er eigenlijk meer over weten. 'Do you often go out in the evenings or the weekend? Go to any public places or events?' vervolgde ik waarna ik in mijn hoofd nog even verder nadacht. Was er nog meer wat ik wilde weten? 'Do you have any concerns about your safety yourself? Anything that you want me to know?' vroeg ik toen maar om misschien toch wat te vissen naar de anonieme beller, maar sowieso meer te weten te komen over hoe hij dit alles ervaarde. Zo stelde ik nog wat meer vragen voor ik uiteindelijk het gevoel had dat ik alles wel wist. Het had misschien een beetje op een kruisverhoor geleken en dat was niet mijn bedoeling geweest, maar ik had wat dat betreft ook geen ervaring op dit vlak. Ik wist mijn positie en taken binnen de landmacht en had me uiteindelijk redelijk kunnen vinden in de taskforce - zolang ik maar geen saaie kantooruren hoefde te draaien - maar hier wist ik ook niets van. 'Is there anything you would like to know about me maybe?' vroeg ik uiteindelijk terwijl ik hem weer aankeek. Misschien vroeg hij ook wel af wie er in hemelsnaam aan hem opgedrongen was.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/04/2018 10:28 PMCamille
Ik glimlachte even toen Xavier aangaf dat hij zelf ook nog niet helemaal zijn positie had gevonden en dan voornamelijk tijdens festiviteiten. Daarna schudde ik echter mijn hoofd toen hij aangaf dat hij zich dood zou schamen als hij zijn familie of mij in de steek zou laten. 'You could never let me down. I'm sure of it.' zei ik waarna ik naar hem opkeek, maar daarna mijn blik weer even in de verte liet glijden en nadacht. Wel voelde ik hoe hij zijn arm om me heen sloeg waardoor er een glimlach rond mijn lippen verscheen. 'You know, that day you took me to the palace, to tell my story to the King, I was amazed by how at home you seemed and that was odd because the day before I had thought you looked so at home in your own home. And now we're here you are more than at home. You belong here... I felt a bit jealous at first because it made me realise how I didn't fit in at home, not really anyway, and how I then didn't fit in at the palace...' zei ik nadat ik een tijdje over de woorden had nagedacht. 'But here I do feel quite at home... Is that strange?' vroeg ik waarna ik weer naar hem opkeek. Het was wel de waarheid. Ik had me nog nooit eerder zo thuis gevoeld dan hier. Natuurlijk waren er ook nog dingen onwennig omdat we onze gevoelens niet openlijk konden uiten en ik Julie en zijn moeder ook nog niet super goed kende - laat staan de andere dorpelingen - maar het voelde hier wel prettig. Ik voelde hier rust en kalmte en geen innerlijke strijd op ieder moment van de dag. 'I would like a quieter life. Without the chaos of the palace and Paris.' verzuchtte ik kort voor ik me bedacht dat Xavier dit ook verkeerd op kon pakken. Hierdoor veerde ik wat op en keek weer naar hem. 'Of course I would never ask you to give up your position or anything, please believe me when I say that, but I don't think I wish to live at the palace any longer than necessary...' verklaarde ik mezelf dan ook verder. Nee, het laatste wat ik wilde was dat hij zou denken dat hij zijn baan of iets anders van zichzelf op zou moeten geven voor me. Geen sprake van. Dat ging echt niet gebeuren, maar als het even kon, wilde ik wel graag vertrekken uit het paleis. Het was gewoon geen plek voor mij. Het leek het slechtste in me naar boven te halen; de onzekerheden, de drang om me aan te passen en veranderen in iets wat ik niet was. Ik wilde me nuttig maken, iets toevoegen aan welke plek ik dan ook was. Het leven hier in Fontaine was niet makkelijk, maar men had steun aan elkaar en zoiets wilde ik ook creeëren. Maar hoe? Ik had geen bijzondere talenten die daarbij zouden kunnen helpen. Ik had hier wel leren bakken en dat vond ik ook leuk om te doen, maar hoe kon ik dat inzetten? 'I'm sorry... This is sentimental, drunk me talking.' mompelde ik met een lachje toen ik me realiseerde dat dit misschien wel hele diepe en moeilijke gesprekken waren om zomaar ineens over te praten. Ik legde mijn hoofd dan ook tegen zijn borst en sloot genietend mijn ogen. Het allerbelangrijkste bleef dat hij bij me was.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/04/2018 10:10 PMFlorence
Ik knikte langzaam toen James aangaf dat het hem niet eerder verteld was dat ik hem iedere avond zou vergezellen naar huis. Gelukkig leek hij niet al te veel bezwaar te maken. Wat dat betreft hadden we beiden ook geen keus. Hij had beveiliging nodig en ik was op die positie geplaatst. Daar moesten we het mee doen. 'No, someone else shall accompany you on your way in. I live on the other side of London, so it wouldn't make any sense if I did it. However, of course, if you wish to change that, you need to talk to my superiors.' beantwoordde ik zijn vraag terwijl mijn blik ook naar zijn telefoon gleed omdat het scherm oplichtte. Het koste me maar een seconde om te zien dat het voor hem een onbekende was aangezien er een nummer in beeld kwam en geen naam. Mijn blik gleed even langs hem terwijl hij de telefoon uitschakelde voor ik weer naar de papieren keek. 'You're welcome, sir.' zei ik als reactie op zijn bedankje voor ik ook opstond, klaar om hem te volgen naar welke plek hij dan ook heen moest. Ik zou niet tijdens vergaderingen zelf aanwezig mogen zijn, want daar werd nu eenmaal gevoelige informatie besproken die mij niet aanging, dus zou ik buiten de vergaderruimten blijven staan om daar de omgeving te scannen en zaken in de gaten te houden. Ik kon me alleen maar voorstellen dat het dodelijk saai was, maar dat was prakisch alles als je jaren aan een stuk op voornamelijk adrenaline en spanning had geleefd.
Gedurende de dag had ik het kantoor en daarmee de basis van het Ministerie van Binnenlandse Zaken goed kunnen observeren. Ik had alle werknemers waar James direct mee te maken had voorbij zien komen en hen zien communiceren met hem. Inmiddels wist ik ook hoeveel tegels het systeemplafond van de grote, open ruimte had en welke medewerkers het vaakst treuzelden bij het halen van een kop koffie of thee. Gelukkig had ik ook nuttige zaken kunnen observeren. Ik wist de plaatsing van alle nooduitgangen, brandalarmen en dergelijken. Ook had ik James zelf redelijk kunnen bekijken aangezien de meeste vergaderzalen hier ook minstens een glazen muur hadden. Hierdoor kon ik zien hoe hij zich tegenover zijn collega's gedroeg, hoe hij was tegenover zijn werknemers, maar waarschijnlijk was het interessantste nog wel hoe hij deed wanneer hij alleen was. Dit was ook een aantal uur het geval geweest toen hij in zijn kantoor had zitten werken. Ook hier was ik buiten de ruimte blijven staan, maar het was een goede kans geweest om hem te observeren en dat had ik dan ook gedaan. Halverwege de dag was iemand van de Metropolitan Police nog een oortje af komen leveren bij me zodat ik ten alle tijden hun hulp op kon roepen en tegelijkertijd kon horen waar zij de hele dag mee bezig waren. Haast alle oproepen die gedurende een dag werden gedaan werden ook naar mij gecommuniceerd. Eigenlijk had ik deze al moeten hebben voordat ik aan de baan begonnen was, maar het had speciaal voor mij gemaakt moeten worden zodat deze zo onzichtbaar mogelijk was. Men wilde namelijk niet dat het landelijk op zou vallen dat de Home Secretary een bodyguard had, omdat ze niet wilden dat het voor onrust onder de bevolking zou worden of dat het juist een doelwit op zijn rug plakte. Vandaar dat ik ook verzocht was om gewoon nette kantoorkleding aan te doen en niet het zwarte, strakke pak dat andere bodyguards droegen. Helaas verminderde de verplichting van het kogelvrije vest dat ik droeg de keuze enorm waardoor ik uiteindelijk alsnog in pak liep, ware het niet dat ik er dan maar het beste van probeerde te maken en andere kleuren droeg dan zwart.
Ik liet mijn blik wegglijden van de lift toen ik James's stem hoorde aankondigen dat het tijd was om te gaan. De rest van de afdeling was dan ook al helemaal leeg - was dat anderhalf uur geleden al geweest - en op sommige plekken was de automatische verlichting al uitgegaan omdat er al te lang geen beweging meer was geweest. 'Yes, sir.' knikte ik toen ik naar de deuropening van zijn kantoor was gelopen terwijl ik toekeek hoe hij zijn spullen opruimde. 'That rather depends on what you wish to share and what questions you have, sir.' beantwoordde ik zijn vraag voor ik mijn blik nogmaals over de uitgestorven afdeling liet gaan en daarna via mijn zender aan de chauffeur meldde dat we eraan kwamen. 'Ready when you are, sir.' zei ik waarna ik hem voorging naar de lift en alvast op de liftknop drukte. In de lift drukte ik op de knop naar de parkeergarage waarna ik mijn pasje moest scannen om daar toegang tot te krijgen. Zodra de liftdeuren opengingen, stond de auto al voor ons klaar en nadat ik de portier voor James had opgehouden en daarna weer dicht had gedaan, plaats had genomen naast de chauffeur en in een paar seconden met hem de route had besproken waren we onderweg. Onderweg was ik stil en probeerde de route in me op te nemen terwijl ik af en toe een blik wierp in de achteruitkijkspiegel om te controleren of alles nog oké was bij James. Het voelde toch enigszins vreemd om dit te doen, vooral omdat hij niet veel ouder was dan ik, en het sowieso wat ongemakkelijk was om constant iemand in de gaten te moeten houden. Ik probeerde daarom maar überprofessioneel te doen, hoewel dat misschien weer wat onpersoonlijk en koud overkwam. Het was een baan. Dat was alles. Ik hoefde hem niet aardig te vinden en hij mij ook niet. Mijn enige taak was om hem in leven te houden. Volgens de navigatie begonnen we langzaam James' huis te naderen. Mij was amper wat verteld over zijn woning. Sowieso was me van te voren maar weinig verteld, behalve zijn naam en beroep en de wijk waar hij woonde. Greenwich was in ieder geval niet voor arme sloebers, maar dat was je natuurlijk ook niet als je een hoge functie zoals hem had. Ik was dan ook aangenaam verrast toen de chauffeur stopte bij een vrijstaand huis. Het had wel iets weg van een cottage aan de voorkant, maar ik zag al snel dat het velen malen groter was. 'Thank you.' glimlachte ik naar de chauffeur voor ik uitstapte en de portier weer voor James opende. 'Could I have the key, please, sir?' vroeg ik waarna ik mijn hand uitstak. Toen hij deze gaf, liep ik naar de voordeur en knikte even naar de agent die daar gestationeerd stond. 'Please wait here, sir.' zei ik tegen James toen ik de deur opengedraaid had en de voordeur open duwde. Voorzichtig liep ik naar binnen en klikte in iedere ruimte het licht aan om vervolgens de gordijnen, kasten en andere verstopplekken te controleren op indringers. Zoals ik al verwacht had, was het van binnen veel groter dan het leek, maar desalniettemin had ik de taak redelijk snel gefixt en liep ik terug naar de voordeur. 'All clear, sir. You can come in now.' deelde ik James mee waarna ik ook via de zender aangaf dat alles oké was en dat de taak voor vandaag klaar was. Opgelucht trok ik het oortje dan ook uit mijn oor. Ondanks dat het op maat gemaakt was, was het toch niet prettig om zoiets de hele dag te dragen. Ook mijn kogelvrije vest begon te knellen en ik kon voelen dat mijn hele rug erdoor plakte.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/04/2018 02:19 PMFlorence
Een klein, tevreden glimlachje verscheen rond mijn lippen op het moment dat James zijn excuses aanbood. Hij was in ieder geval niet zo'n idioot dat hij mijn trap na niet begrepen had - iets wat regelmatig met mijn mannelijke collega's gebeurd was - en hij had het lef om zijn fout ook toe te geven. Misschien dat hij dan toch niet zo erg was als ik gevreesd had, maar dat moet mettertijd nog blijken. 'Apology accepted, sir.' zei ik dan ook waarbij ik hem kort aankeek voor mijn blik weer naar de PA was geschoven. 'Thank you, sir.' zei ik toen hij haar de opdracht gaf om me een kopie te geven van het schema. In ieder geval niet nog meer tegenspraak. 'Weekly will be fine, sir, though I think you understand I need to know daily if there are any changes. I will handle that with your assistant.' beantwoordde ik zijn vraag met een klein glimlachje om zijn opmerking. Nee, hij was hier niet de professional. Dat waren we beiden niet. Ik begreep ook nog altijd niet waarom ik op deze positie was geplaatst, want het lag niet echt in lijn met de taken die ik normaal uitvoerde, maar we moesten het er maar mee doen. Als het aan mij had gelegen was ik nog altijd uitgezonden, maar iemand hogerop - en ik wist exact wie - had besloten dat ik niet langer geschikt was. Het was te verwachten geweest. Ik had een van zijn mannen beschuldigd en dat kon uiteraard niet door de beugel terwijl de man zelf nog altijd vrij rondliep. Het was te idioot voor woorden, maar het was een mannenwereld en daar had ik als vrouw niets in te zeggen, had ik geen stem. Echter was ik niet iemand om me daarbij neer te leggen en was dat waarschijnlijk de reden waarom ik nu hier stond. Ze wilden geen last meer van me hebben. Dan hadden ze mooi pech, want ik ging het hier nog altijd niet bij laten zitten. Ik nam met een dankbare glimlach de planning aan van de PA en nam vervolgens naast haar plaats op een stoel tegenover James. Mijn ogen gleden snel over de regels waarna ik kort knikte. 'Seems pretty straightforward.' zei ik waarna ik nogmaals de planning bekeek. Nee, vergaderingen, een lunch met collega's, een paar werkuren op kantoor en wat toespraken zouden niet al te lastig moeten zijn. 'And you are aware, sir, that I am to accompany you and your driver to your home and do a safetycheck before you enter? Every night?' vroeg ik toen ik van het papier opkeek en hem aankeek. Ik hoopte toch maar dat hem dat verteld zou zijn, want ik had geen zin in zijn waarschijnlijk geïriteerde reactie als hij er nog niets van wist. Ik kon het me goed voorstellen, want het leek mij ook vreselijk irritant als iemand me constant zou moeten volgen op het werk en vervolgens ook nog thuis het een en ander in de gaten moest houde, maar het was nu eenmaal een taak die erbij hoorde en ik kon er niets aan veranderen. Naast de veiligheidscheck die ik deed, zou er ook ten alle tijden iemand voor de deur staan om zaken in de gaten te houden en zou iets verderop in de straat ook een auto staan met daarin een wisseling van agenten om te kunnen bij springen als het nodig was. Het was een heel gedoe, maar het hoorde er allemaal bij. 'And I thought perhaps that we could discuss anything else I need to know tonight as it looks like you have a meeting in five minutes and I do not wish to delay you.' vervolgde ik waarbij ik hem opnieuw aankeek. Nee, deze introductie was simpelweg te kort om alles te kunnen bespreken en gedurende de dag zou hij volgens de planning amper tijd hebben. Tevens waren er misschien wel zaken die hij niet wilde bespreken met zijn PA in de buurt en hoewel hij haar natuurlijk weg kon sturen, wist ik niet zeker of hij dat zou doen. Het was alleen wel belangrijk voor mij om alles te weten. Had hij familie? Een gezin? Een vrouw en kinderen? Woonden die bij hem of waren die ergens anders? Had hij zelf zaken waar hij zich zorgen over maakte? Voelde hij zich veilig in zijn eigen huis? Hoe zag hij mijn rol? Allemaal dingen die besproken moesten worden, maar waar nu geen tijd voor was.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/04/2018 01:53 PMCamille
Een lieve glimlach verscheen rond mijn lippen terwijl ik Xavier aankeek terwijl hij in stilte naar mij keek. Hij hoefde ook niets te zeggen. Ik wist dat de woorden waren binnengekomen en dat was het belangrijkste. Het was fijn dat hij de woorden terug zei, maar als hij het niet had uitgesproken had ik het ook wel gevoeld, had ik het ook geweten. Door zijn antwoord brak mijn glimlach door tot een volle lach waarna ik lachend mijn hoofd schudde. Nee, ik was ook nooit van plan geweest om er navraag over te doen. Het zou immers niets veranderen en zoals Xavier ook al uitsprak had iedereen zijn dingetjes die hij liever niet vertelde en voor zichzelf hield en dat zou ook geaccepteerd moeten worden. 'It wouldn't change my feelings, you know? It wouldn't change anything, but I don't want to know. Who knows? One day you might tell me yourself?' sprak ik met een glimlach uit. En misschien zou hij het me ooit wel vertellen. Misschien niet. Het maakte voor mij niet uit en we zouden het wel zien. Ik liet mijn blik even wegglijden van hem om de omgeving te bekijken, maar hij trok al snel weer mijn aandacht door de vraag die hij stelde. Mijn hoofd draaide dan ook meteen zijn kant op zodat ik hem aan kon kijken, misschien een wat verrastte en verwarde blik in mijn ogen. Door de opmerking die volgde sloeg ik mijn ogen neer. Het was niet dat ik het niet wilde vertellen, maar meer dat de vraag me een beetje overviel. Ik was zo goed in het negeren van het "onderwerp" Courdemanche dat is soms ook leek te vergeten dat anderen er ook van wisten en er vragen over hadden en iedere keer opnieuw deed het me realiseren dat ik er niets mee opschoot om mijn verleden te willen wissen. Het zou de gebeurtenissen van het verleden niet ongedaan maken en het zou de toekomst ook niet makkelijker maken. Ik kon er eigenlijk alleen maar van leren, leren wie ik was en wilde zijn, maar dan moest ik me daar wel voor openstellen en dat had ik het afgelopen halve jaar niet gedaan. Ik had alles genegeerd, weggeduwd, waardoor het telkens moeilijker was geworden om over het onderwerp na te denken wanneer het wel ineens naar voren kwam en ik mezelf eigenlijk naar het breekpunt had geduwd. Gelukkig had Xavier op tijd ingegrepen, want heel veel langer had ik het ook niet vol kunnen houden en God mocht weten wat er dan gebeurd was. Omdat ik even in gedachten verzonken was geraakt, duurde het even voor ik Xavier antwoord gaf. 'No, I don't mind answering.' schudde ik mijn hoofd waarna mijn lippen in een zwakke glimlach trokken. Ik keek even om me heen, naar de grond, om te zien of we daar konden zitten voor ik me door mijn knieën liet zakken en met mijn rug tegen de boom aan ging zitten. 'I always thought the festivties were awkward. My father never really allowed us to mix with the "common folk", as he would call it, and they never really dared to enjoy themselves. They were always afraid they would go to far in my parents' eyes and that they would have to leave. They cared too much about my parents' approval and opinion.' beantwoordde ik zijn vraag toen eerlijk. 'It was a bit like in the palace where everyone has their place and feels like they should stick to that place. Very unlike here, I must say. Here people really enjoy themselves and each other's company. It's nice.' vervolgde ik met een glimlach.