Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 10 | 11 | 12 | 13 | 14 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/20/2018 11:48 AMCamille
Ik glimlachte zwak toen Xavier zijn excuses aanbood. Wat mij betreft was er niets waar hij zich voor hoefde te verontschuldigen, maar ik wist dat hij het toch zou negeren als ik dat zou zeggen. Hij zou zijn schouders ophalen, zijn hoofd schudden en zeggen dat hij wel degelijk ergens zijn excuses voor moest maken. Zo zat hij gewoon in elkaar. 'Here... Come.' zei ik op zachte toon terwijl ik hem weg begon te leiden van het veld, weg van de vele ogen die toch nog onze kant op keken. Niet dat ik echt een idee had waar ik hem mee naartoe nam, want zo goed kende ik Fontaine nog altijd niet, maar ik ging er maar vanuit dat hij later de weg wel weer terug zou kunnen vinden. 'Are you hurt?' vroeg ik toen ze een eindje van het feest weg waren en ik zijn hand even in de mijne nam. Er zat vast wel genoeg afstand tussen ons en het feest om ervoor te zorgen dat niemand het zou zien. Hopelijk zouden we later terug kunnen gaan om onze dans af te maken, want ik had er juist zo van genoten. Het was echter net alsof het ons niet gegund was om samen tijd door te brengen. Iedere keer gebeurde er wel iets of werd iets moois weer teniet gedaan door nare gebeurtenissen. Ik zuchtte lichtjes. Het enige wat ik wilde was tijd spenderen met Xavier, maar zelfs dat leek teveel gevraagd en als het hier al niet ging, hoe zou het dan op het paleis gaan? Wat als de koning ons verzoek af zou wijzen? Als hij iemand anders voor me op het oog had? Ik probeerde er allemaal maar niet aan te denken, maar dat was wel lastiger als we niet gewoon samen waren en het naar ons zin hadden.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/19/2018 11:12 PMCamille
Ik vond het vreselijk dat ik niet kon doen in deze situatie, want ik had nu eenmaal niet de fysieke kracht om de twee mannen uit elkaar te halen en mijn vragen om te stoppen werden genegeerd. Ik hoorde Leon's opmerking wel degelijk, maar ik wist beter dan te reageren. Dat was toch het enige wat hij wilde bereiken; een reactie uitlokken. Het liefst in het bijzijn van vele anderen en aangezien we op de dansweide stonden, trok een gevecht toch wel wat aandacht. Al helemaal als de Captain of the Musketeers erbij betrokken werd. 'I'm sorry, milady.' klonk het gedempt onder Xavier vandaan. Ik gaf Leon slechts een klein knikje. Het was beter om te doen alsof zijn woorden me helemaal niets gedaan hadden, maar echt vergeven deed ik hem natuurlijk niet. Zijn stem had tevens ook niet helemaal oprecht geklonken waardoor ik het idee had dat hij het alleen maar zei om van Xavier af te zijn. 'Let's go for a walk, Captain.' zei ik op zachte toon terwijl ik mijn hand naar hem uitstak om hem overeind te helpen. Niet dat hij het echt nodig had, maar het voelde toch prettiger. Hopelijk zou ik hem er een beetje mee kunnen kalmeren. Ik had hem nog nooit eerder zo kwaad gezien, behalve die keer dat hij kwaad was geworden op mij, me ervan beschuldigd had een spion te zijn en ik geweigerd had zijn vragen te beantwoorden. Ik hoopte maar dat hij niet lang kwaad zou blijven en dat we daarna gewoon weer van elkaars gezelschap konden genieten, zonder daarbij gestoord te worden uiteraard. 'The show is over. Music please!' hoorde ik Julie's stem die ook was komen kijken wat er aan de hand was geweest. Onze blikken vingen elkaar en ze gaf me een klein, glimlachend knikje. Ze had dus wel degelijk in de gaten wat er zojuist gebeurd was en waarom en was daarbij ook van mening dat niemand anders het hoefde te weten. Gelukkig luisterden de meeste mensen ook direct naar haar en verdwenen weer terug naar de dansvloer. 'Come...' zei ik zacht tegen Xavier. Misschien dat als we even verdwenen, iedereen het snel weer zou vergeten en we later op de avond zonder problemen weer verder konden dansen. Het hielp dan ook wel dat de drank rijkelijk vloeide. Ik liet mijn blik even over de aanwezigen gaan, maar zag Xavier's moeder gelukkig niet. Dan hoefde ze hier ook niets van te weten, leek mij.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/19/2018 05:18 PMCamille
Ik had even zwak geglimlacht bij Xavier's uitleg over waarom hij nooit eerder gedanst had. Nee, dat verklaarde wel een hoop. Nee, als ik in zijn schoenen had gestaan, had ik waarschijnlijk wel hetzelfde gedaan. Mijn lach werd weer breed toen hij aangaf me aan mijn woorden te houden, dat hij me altijd mocht vragen om een dans. 'You'd better!' glimlachte ik. Dat zou ik echt helemaal niet erg vinden. Sterker nog, het zou geweldig zijn als hij het daadwerkelijk zou doen en we ons misschien wel dagelijks aan een dansje konden wagen. Het was heerlijk om met hem te dansen, wetende dat hij het was en wat ik voor hem voelde. Het voelde zo bevrijdend. Voor even kon ik vergeten wat zich allemaal had afgespeeld en waar we waren, want voor even draaide het alleen om ons twee. Dat veranderde echter toen ik, na een bepaalde danspas, ineens Leon voor mijn neus had staan. Ik keek hem even verward aan. Waar was Xavier gebleven? Echter kreeg ik geen tijd om naar hem te zoeken, want Leon begon met me te dansen alsof we het al de hele avond deden. Wat moest ik nu doen? Eerder op de avond had ik echt geen nee kunnen zeggen tegen mijn danspartners, maar bij hem voelde het wel vreselijk verkeerd om het toe te laten. Ik had aan Xavier een paar dagen eerder al gemerkt dat hij de andere man absoluut niet vertrouwde en zelf gaf hij me ook de kriebels. Ik wilde dan ook net mijn mond opentrekken om te zeggen dat ik Xavier moest zoeken toen deze verscheen en tussen mij en Leon in ging staan. 'It's okay, Xavier.' probeerde ik hem te sussen terwijl ik een hand tegen zijn bovenarm legde. Het was niet oké wat Leon gedaan had, maar ik kon aan de toon van Xavier's stem horen dat ik het niet leuk ging vinden waar dit naartoe zou leiden en het enige wat ik wilde was een écht conflict voorkomen. 'Leave him. He's not worth it.' probeerde ik nogmaals, maar op dat moment zei Xavier me dat ik weg moest gaan. Iets wat ik natuurlijk niet van plan was. Echter was er ook niet veel wat ik kon doen. 'Please, stop!' zei ik terwijl ik naar de twee mannen op de grond toeliep, met Leon nog bovenop, maar die stak zijn arm uit en duwde me aan de kant. '
You think you're so high and mighty, Captain.' spat Leon toen hij onder Xavier terecht kwam. Een kreun ontsnapte aan zijn lippen toen Xavier hem op zijn kaak raakte, maar hij was zeker niet van plan om te stoppen. 'But you're still only a farmer's son. You're still one of us, even if you don't want to. Or have you forgotten about us in that fancy palace in Paris? I never understood it. Why would a King choose you? What makes you so special?' ging hij verder waarna hij zijn knie hard optrok in een poging Xavier van zich af te krijgen. 'And as for that lady of yours... Oh yes, I know she is yours. You know what I saw. When were you planning on telling your mother? Or is the girl a mere distraction? A harlot you pay for her company? Is that why you're keeping it a secret?' vervolgde hij waarna hij met al zijn kracht Xavier van zich af duwde en weer probeerde overeind te komen. Het was wel duidelijk dat er door de hoeveelheid ale totaal geen rem meer op zat en alle jaloezie van de afgelopen jaren naar buiten kwam. Xavier was een held. Xavier was het beste wat het dorp ooit overkomen was. Xavier dit. Xavier dat. Hij werd er gek van. Al die jaren werd de Captain maar geprezen en geprezen en woonde hij in Parijs en had hij geld en mooie vrouwen om zich heen en hijzelf zat nog altijd in dat godsvergeten Fontaine vast.
Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from PoppyRedx on 08/18/2018 01:41 PMEmma haalde nog een paar keer diep adem en kwam toen wat overeind van de muur. Ze moest haar collega's maar weer gaan helpen. Over het algemeen was hun baas erg makkelijk, maar tegenover de Mikaelsons kon er natuurlijk niets mis gaan en ze wilde niet op haar geweten hebben dat dat wel gebeurde omdat zij haar werk niet deed. Met een zucht opende ze de poort naar de tuin van het café en sloot deze weer achter haar. Ze bleef even daar staan, toch zoekend naar rust en stabiliteit, want door de duizelaanval voelde ze zich vreselijk vermoeid. Het hielp waarschijnlijk ook niet dat ze meer uren werkte dan dat ze daadwerkelijk aankon, maar wat moest ze dan? Ze had vaste lasten om te betalen en rust pakken was precies wanneer het gevaarlijk zou worden. Dat was de afgelopen jaren regelmatig gebleken en ze kon het nu al niet onder controle houden, laat staan wanneer alles terug zou keren. Haar blik gleed langs de mensenmassa die stonden te dansen, kletsen of drinken. Af en toe bleef haar blik even bij iemand hangen, maar al snel vermande ze zich en begon ze weer terug naar binnen te lopen. Eenmaal daar wilde ze eigenlijk naar de bar lopen, maar toen viel haar blik op een bekende. Was dat...? Was ze het echt? 'Hey Sophie! Wat doe jij hier?' vroeg Emma verbaasd terwijl ze op haar afliep. 'Hoe is het met je? Hoe kom je hier nu weer terecht?' vervolgde ze waarna ze haar kort even omhelsde. Ze had het jaar daarvoor een aantal weken met Sophie opgetrokken in Frankrijk, waar ze zelf een jaar gewoond had. Daarna waren ze elkaar eigenlijk een beetje uit het oog verloren, maar Sophie was zo'n beetje de enige persoon waar ze in de afgelopen vijf jaar bevriend mee was geraakt. Nadat ze gevlucht was uit haar coven had ze eigenlijk amper contact gehad met mensen. Afgezien van de dagelijkse communicatie bij het boodschappen doen, werken en onbekenden op straat terug groetten was er niemand geweest die ze echt binnen had gelaten, waarmee ze dieper was gegaan dan small talk. Ze was gewoon te bang geweest om hen pijn te doen, hen iets aan te doen of te breken, terwijl dat helemaal niet haar bedoeling was. Niets van de hele situatie was haar bedoeling geweest, maar ze had het niet onder controle en het ging helaas vaker fout dan ze zou willen. Tot ze Sophie had ontmoet. Die had ze uiteraard niets verteld over haar krachten en haar verleden, maar toch was het erg fijn geweest om bij haar in de buurt te zijn. Het was makkelijk geweest om met haar te praten en om zich te vermaken. Het waren een aantal hele fijne weken geweest waarin ze alles bijna had kunnen vergeten, maar een paar maanden later was het weer helemaal fout gegaan en was ze Frankrijk maar weer ontvlucht. De zoveelste plek. Het zoveelste slachtoffer. Zou het ooit ophouden? Het voelde alsof ze alles wat in haar pad kwam kapot maakte, telkens weer opnieuw. Zou ze in New Orleans rust kunnen vinden? Zouden ze hier veilig blijven voor de allesvernietigende tornado in haar? 'Sorry, wat vreselijk onbeleefd van me. Ik ben Emma.' schrok ze op uit haar gedachten toen ze zag dat Sophie niet alleen was. Ze stak haar hand uit naar Sophie's vriendin en schudde ze kort toen zij deze aannam. Haar blik gleed kort langs de meiden heen naar de bar, waar weer een hele rij stond, en ze wist wel dat ze eigenlijk terug zou moeten gaan om te helpen, maar ze kon het nog niet in zich vinden om weg te lopen van Sophie. Het was te fijn om een bekend gezicht te zien, iemand bij wie ze zich goed had gevoeld. Aan de andere kant vroeg ze zich af of het niet beter zou zijn als ze haar met rust zou laten. Of het niet veiliger was voor Sophie. De laatste maanden was het telkens zo snel fout gegaan. Iedere keer opnieuw had ze de controle verloren en waren er mensen gewond geraakt, dood neergevallen in sommige gevallen. Ze had zo vreselijk veel bloed aan haar handen. Haar familie, haar coven, mensen die haar hadden willen helpen, onschuldige voorbijgangers, minder onschuldige supernaturals, mensen die simpelweg op de verkeerde plaats waren op de verkeerde tijd. Ze had het echt allemaal niet zo bedoeld, maar ze moest er de rest van haar leven mee leven. Een ongelofelijk grote last.
Kol had voor zich uit zitten staren, verveeld, en had regelmatig zijn glas opgepakt om zich te realiseren dat deze leeg was. Hij kreeg het echter ook niet voor elkaar om op te staan en deze te laten vullen. Waarom hadden ze geen fles kunnen geven? Dan had hij in ieder geval niet heen en weer hoeven lopen en met mensen te communiceren. Of erger nog, wachten op zijn beurt. Wat dat betreft wist hij van zichzelf dat hij lui was, maar door zijn vampirisme wist hij meestal dat soort dingen te maskeren. Op dat gebied had het namelijk veel voordelen; hij kon mind compulsion gebruiken om ervoor te zorgen dat dingen naar hem toe werden gebracht of als hij wilde dat mensen hem met rust lieten. Hij maakte het zichzelf graag naar de zin en dat was nu eenmaal stukken makkelijker als je over dergelijke krachten beschikte. Rebekah keurde het vreselijk af, wist hij, maar die klampte zich zo vast aan de "menselijke" droom dat ze alles zelf wilde doen. Maaltijden koken, al hadden ze die niet daadwerkelijk nodig, naar plekken toe wandelen ipv van vampire speed te gebruiken en nog meer van zulke achterlijke dingen. Nee, Kol was van mening dat als hij zijn leven makkelijker kon maken, hij dat ook zeker moest doen. Freya was ondertussen weggelopen van de tafel om met een bekende te praten en Rebekah was alle gasten aan het bekijken, met een kritische blik uiteraard want niet iedereen had echt zijn best gedaan voor de dresscode en wat dat betreft waren zijn zusje en hij wel hetzelfde; ze hadden graag hun eigen zin. Eigenlijk kon dat wel gezegd worden voor iedereen in de familie. Misschien was dat bij Elijah wat minder, maar over het algemeen hadden ze Mikaelson siblings allemaal hun eigen ideeën en manieren en was dat exact zoals ze het wilden. Zo en niet anders. Uiteraard een punt voor discussie en ruzie. 'Pfff... Ik weet niet wat jij doet, zusje, maar als ik deze avond wil overleven, heb ik meer drank nodig.' zuchtte hij diep voor hij opstond. Wat een saaie boel! Zo degelijk en braaf. Waar was het avontuur? De spanning? Hij liep naar de bar, drong voor, en bestelde een glas whiskey. Toen bleef dat hij slechts een bodempje kreeg, trok hij even geïriteerd een wenkbrauw op. Wat dachten ze nou? 'Weet je wel wie ik ben?' vroeg hij aan de vrouw achter de bar terwijl hij meer naar haar toe leunde. 'Kol Mikaelson. Dus misschien kan je deze belediging van een drankje even bijvullen tot een fatsoenlijk glas.' vervolgde hij, zijn naam gefluisterd. De barrista knikte meteen, een soort paniek en angst in haar ogen, en deed snel wat hij gevraagd had. 'Dankjewel.' glimlachte hij quasi-vriendelijk voor hij wegliep bij de bar, een vol glas whiskey in zijn hand. Hij begon aan een rondje door de bar. Van stilzitten aan de kant werd hij ook niet blij. Af en toe nam hij een slok van zijn drank terwijl hij om zich heen keek, de mensen in zich opnam en af en toe een vuile blik uitdeelde als iemand tegen hem aanliep of iets dergelijks. Uiteindelijk vond hij zijn weg naar buiten waar hij na een tijdje Elijah ook zag staan. Met langzame passen liep hij op zijn broer af, hier en daar nog wat mensen bekijkend. 'Ah, broer! En? Hoe bevalt het feest? Gaat de stad er beter van worden?' vroeg hij met een grijns nadat hij naast hem was gaan staan. Hij nam nog een grote slok whiskey en keek opnieuw rond, een hand in zijn broekzak gestoken. Hij begreep er maar niets van dat zijn broer zich verantwoordelijk voelde voor de stad. Had hij dan niets beters te doen? Maar wat dat betreft kende hij zijn broer maar al te goed; altijd bezig om anderen te helpen, te beschermen. Iedereen, en vooral familie, was belangrijker dan hijzelf. Kol zelf mocht dan een egoïst zijn, want uiteindelijk vond hij zichzelf het belangrijkst, maar hij had er wel respect voor. Als zijn broer er niet was geweest, waren ze waarschijnlijk een stuk slechter af geweest. Ze hadden allemaal bloed aan hun handen - Klaus en Kol misschien meer dan de rest - waardoor ze ook veel vijanden hadden, maar door de vredemaker die naast hem stond, stonden ze hier allemaal nog, al hadden ze het allemaal verdiend om diep onder de grond te liggen. 'Nog plannen voor deze avond? Een mooie blondine versieren? Misschien een brunette? Of allebei?' vroeg hij aan Elijah toen hij wel weer uitgekeken was op de mensen die zich in hun buurt omgaven. Een lachje ontsnapte aan zijn lippen. Nee, waarschijnlijk dat hij zijn broer daar niet op zou betrappen, want ook daarvoor was hij te druk bezig met anderen. Niet dat hij zelf iedere avond een ander in bed had liggen. Sowieso was dat een beetje awkward met je hele familie erbij in een huis, maar de meeste dames konden zijn aandacht nooit echt vasthouden. Ze waren te braaf of juist te avontuurlijk en een ander probleem wat erbij kwam kijken was dat hij zich lang niet altijd in kon houden in zo'n situatie. Bloed ging sneller stromen, rook nog zoeter en ja... Dan ging het wel eens mis. Meer dan eens. Alle preken over weer een dode dame in zijn bed was hij al snel zat geweest en daarnaast was de lol er ook snel vanaf gegaan waardoor hij het maar aan de kant had gezet. Hij zou op andere manieren wel zijn plezier zoeken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/18/2018 11:24 AMCamille
Een glimlach verscheen rond mijn lippen door Xavier's reactie. Ja, dat was wel typisch iets voor hem. Hij zou het graag willen, maar vond het niet kunnen naar de overige aanwezigen. Hij was werkelijk te lief voor deze wereld; Hij leek nooit echt aan zichzelf te denken, maar was vooral bezig om het anderen naar hun zin te maken en hen gelukkig te houden. Iets wat ik uiteraard ook wel kon waarderen, maar soms zou het voor hem echt beter zijn om wat egoïstischer te zijn en dingen te doen of laten omdat hij dat wilde. Er verscheen een ongelovige blik op mijn gezicht toen hij zei dat ik primeur had om hem mee te nemen naar de dansvloer. 'You're not going to tell me you have never danced at Flora Day before?' vroeg ik hoofdschuddend. Dat meende hij toch niet? Hoe kon hij in zijn jeugd iedere keer opnieuw aanwezig zijn geweest, maar nog nooit gedanst hadden? Alleen al het horen van muziek bracht bij mezelf de drang om te dansen omhoog en hij vertelde me nu doodleuk dat hij altijd maar aan de kant had gestaan. Ik kon het simpelweg niet geloven. Echter volgde de uitleg al snel en dat herinnerde me meteen aan de dans die we gedeeld hadden in het klooster. Daar had hij me ook al verteld dat hij geen geweldige danser was en het daarom ook niet heel erg leuk vond. 'I know, but you're wrong because dancing isn't about how well you do it. It's about having fun, enjoying it.' wees ik hem met glimlach terecht terwijl ik hem aankeek. Waar hij mij onderweg eraan had moeten herinneren dat ik nu vrij was en kon doen wat ik wilde, moest ik hem er nu aan herinneren dat hij plezier mocht hebben, dat het oké was om je compleet voor gek te zetten - al geloofde ik niet dat er ooit een situatie zou zijn waar hij daadwerkelijk voor gek zou staan. Maar het was ook wel aandoenlijk hoe hij zich toch wat leek te verzetten tegen het dansen, het liever veilig hield en aan de kant bleef staan. Het liet weer een hele andere kwetsbare kant van hem zien, anders dan zijn kwetsbaarheid na het klooster.
Glimlachend was ik met hem meegelopen naar de bar en had de beker ale aangenomen toen hij deze naar me uitstak. 'To our future.' fluisterde ik zachtjes terug op zijn toast voor ik ook een slok nam. Zo mocht ik dat toch wel uitspreken? De mensen om ons heen wisten het dan wel niet, maar voor ons was er geen twijfel over. Het liefst zou ik hem kussen om mijn woorden kracht bij te brengen, maar dat was gewoon niet mogelijk. Niet met al die mensen om ons heen. Het was al erg genoeg dat ik de woorden had moeten fluisteren, want het liefst zou ik het van de daken schreeuwen.
Nadat ik mijn beker ook leeg had, liepen we samen naar de weide waar gedanst werd. Ik maakte een diepe buiging naar hem en glimlachte breed door zijn woorden. 'The honour is all mine.' zei ik waarna ik al snel merkte dat ik het warm kreeg van zijn knipoog. De opmerking die daarop volgde, zorgde voor blosjes op mijn wangen en een klein lachje dat door mijn lippen ontsnapte. 'Oh, you can ask me to dance any time, any place.' glimlachte ik voor ik ook begon met dansen. Direct voelde ik me helemaal op mijn gemak en dolgelukkig. Dit was het enige wat ik wilde voor de rest van mijn leven; met Xavier zijn.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/11/2018 12:15 PMCamille
Er was een glimlach rond mijn lippen verschenen toen Xavier "You're welcome" zei en het zorgde ervoor dat ik nog meer moeite moest doen om hem los te laten. Oh, die verdomde regels ook! Ik trok een vragende wenkbrauw op op het moment dat ik merkte dat Xavier mijn vraag een beetje ontweek. Was er iets gebeurd waarvan ik op de hoogte moest zijn? Had hij het echt niet naar zijn zin? Echter kon ik mijn glimlach niet inhouden toen hij ook aangaf mij een beetje in de gaten te hebben gehouden. Dat was zo lief van hem! Ik begon me ergens een beetje schuldig te voelen dat ik niet harder mijn best had gedaan om aan mijn danspartners te ontkomen en hem op te zoeken. Als ik ook maar een dans had afgewezen had ik naar hem kunnen zoeken, maar zelfs dat had ik niet gedaan. 'You may have every other dance this evening.' glimlachte ik met een klein lachje. Nee, wat mij betreft zouden we elkaar deze avond niet meer uit het oog verliezen en iedere dans samen dansen, maar ik wist ook wel dat dat eigenlijk niet kon. Een mens kon dromen, toch? Het was niet zo dat mijn andere danspartners vervelend waren geweest - zoals op het paleis vaak wel het geval was - maar sinds het klooster hadden we geen kans gehad om samen te dansen en de gedachten aan die keer in het klooster waren eigenlijk weer verpest door de gebeurtenissen die zich daar ook hadden afgespeeld. Ik wilde het dus maar wat graag over doen en nieuwe herinneringen maken. En bij Xavier zijn. Dat was natuurlijk het voornaamste.'Ale sounds lovely!' vervolgde ik waarbij mijn glimlach alleen maar groter werd toen hij mijn hand kuste. Ik merkte wel dat ik allemaal al wat lichter in mijn hoofd was en het, naast de al bestaande hitte, het echt behoorlijk warm had waardoor ergens het idee ontstond dat het misschien wel beter was als ik niets meer zou drinken, maar ik kon het ook niet afslaan. Voor het eerst in mijn leven was ik vrij en was er niemand die me zou veroordelen over hoe ik me gedroeg of wat ik deed. Hier waren geen strenge regels zoals op het paleis en hoefde ik geen toneel te spelen - wat een stuk lastiger was met alcohol op.
Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from PoppyRedx on 08/10/2018 12:02 AMHet was een verstikkend warme avond in New Orleans waar Emma Desrosiers, via Jackson Square en St Peter Street, Bourbon Street inwandelde, op weg naar de bar waar ze werkte. Ze had die ochtend al een korte shift gewerkt bij Saints & Sinners, maar mocht nu opnieuw aantreden om te helpen bij een Jazzfeest dat georganiseerd was door de Mikaelson familie. Er hadden de hele week posters door de stad gehangen om het feest te promoten en aangezien de familie door de hele stad bekend was - zowel bij de supernaturals als bij de mensen, al kenden die laatste groep lang niet altijd hun gezichten en was het meer de naam waar ze van onder de indruk waren - verwachtte Emma dan ook dat het behoorlijk druk bezocht zou worden. Gratis Jazzmuziek, gratis drank en mogelijk een blik opvangen van de befaamde familie. Wie wilde daar nu geen deel van uit maken? Het was een gewaagde zet, vond ze, want ondanks dat ze pas twee weken in de stad woonde, had ze al wel gemerkt dat lang de verschillende groepen in de stad niet echt met elkaar door een deur konden. Het feit dat er dus ook mensen konden komen die werkelijk niets van deze supernatural problemen afwisten, maakte haar dan ook wat nerveus. Ergens baalde ze dan ook dat de Mikaelsons Saints & Sinners hadden uitgekozen als locatie, maar zij, en de andere werknemers, werden flink extra betaald om te helpen en ze had het geld hard nodig. Haar appartement op Bienvielle Street was vreselijke klein, maar kostte haar een godsvermogen. Van alle plekken waar ze de afgelopen jaren had gewoond, was dit absoluut de duurste. Echter hoopte ze hier langer te blijven dan in haar vorige woonplaatsen, al had ze het record van twee dagen allang verbeterd. Emma was het zat om constant maar weer haar spullen op te pakken en te vertrekken, maar soms voelde het alsof ze geen keuze had. Haar verleden leek haar altijd in te halen, haar telkens weer opnieuw dwars te zitten. In de afgelopen vijf jaar had twaalf verschillende staten, vijf verschillende landen en dertig verschillende steden gewoond, maar iedere keer opnieuw werd ze achtervolgd door de keuzes die ze had gemaakt. Keuzes die ze door haar familie had gemaakt. Keuzes die ze haar alles hadden ontnomen. Hopelijk zou het in New Orleans langer duren voor alles weer terugkwam.
Hoe dichter ze bij de bar kwam, hoe luider de muziek werd. Hoewel haar gedachten kort daarvoor nog niet al te vrolijk waren geweest, bracht de muziek direct een glimlach bij haar teweeg. Dit was de reden dat ze naar New Orleans had gewild. De constante vrolijkheid, de muziek, de mensen, het eten. Waar je ook keek en met wie je ook was, je kreeg het gevoel thuis te zijn. Met een lichte glimlach rond haar lippen was ze dan ook door de openstaande deur naar binnen gelopen en knikte even naar haar collega's die al achter de bar stonden. Via de personeelsdeur liep ze door de keuken naar de pauzeruimte om daar haar tas te droppen voor ze toch nog even een blik in de spiegel wierp. Omdat het feest jazz-gerelateerd was, hadden ze Mikaelsons bedacht dat het wel leuk was om er een jaren 30/40 dresscode aan te plakken en iedereen was dan ook verzocht om zich op die manier te kleden - dus ook het personeel. Emma had dan ook maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om zich wat meer op te tutten dan normaal, want hoewel het haar wel degelijk interesseerde hoe ze eruit zag, draaide ze zoveel uren in de bar dat ze daar vaak niet echt keuze in had. Zwart was de verplichte kleur op het werk waardoor ze meestal dan ook rondliep in zwarte jeans, zwarte tops, zwarte cardigans of zwarte jurkjes. Op het werk moest ze zich kleden voor comfort en hoewel ze vanavond ook een dienst moest draaien, had ze er toch voor gekozen om wat meer haar best te doen. In een van de vele boutiques in de stad had ze zich dan ook maar een keer over het hart gestreken om (te veel) geld uit te geven aan een vintage jurk. Ook dit exemplaar - het bleef eenmaal werk en geen feest waarop ze vrij was om te gaan en staan waar ze wilde - was zwart, maar zodra haar oog erop was gevallen, had ze hem niet meer uit haar hoofd kunnen zetten. Hij was gewoon te mooi en hoewel ze het geld eigenlijk niet op die manier had kunnen besteden, had ze het toch maar gedaan, wetende dat de jurk anders door haar hoofd zou blijven spoken. Haar haar had ze voor de gelegenheid gekruld en over een schouder gelegd en ondanks dat ze wist dat ze er aan het eind van de avond gigantische spijt van zou krijgen, had ze een paar hakken aangedaan.
Na een laatste blik in de spiegel liep Emma weer terug via de keuken, de deur door naar het café. Met alle aanwezige gasten en de versieringen begreep ze wel waarom de Mikaelsons deze bar hadden gekozen. Het was een geweldig plaatje. De verschillende hoeken van het cafe zaten vol en op het open stuk voor de bar stonden mensen te dansen op de muziek die door de jazzband gespeeld werd. Naast de ruimte binnen in het cafe waren de enorme terrasdeuren aan de achterkant opengeslagen waardoor men ook alle ruime had in de grote tuin die nog bij het pand hoorde. Het was dan ook buiten dat de band gestationeerd was, want daar was in het café zelf niet genoeg ruimte voor. 'Oh! Sorry! Mijn excuses!' verontschuldige Emma zich toen ze bij het verlaten van de personeelsdeur bijna tegen een man aanliep. Van achter de bar werd er naar haar geseind dat ze op moest schieten - een blik op de rij voor de bar vertelde haar wel genoeg over hoe druk het was en dat ze haar hulp dus wel konden gebruiken - dus had ze niet echt tijd om haar excuses uit te breiden en ook te kijken tegen wie ze daadwerkelijk aan was gelopen. Ze snelde zich dan ook naar de bar en begon al te helpen met het opnemen van de bestellingen en het inschenken van alle verschillende drankjes.
Het duurde niet lang voor Emma al compleet de tel kwijt was geraakt van de hoeveelheid glazen die ze gevuld had. In een lege ruimte onder de bar begonnen de lege flessen zich dan ook op te stapelen en hoewel ze echt flink hadden ingeslagen, betwijfelde ze of de voorraad het tot het eind van de avond uit zou zien. Nee, in New Orleans waren ze zeker niet vies van een feestje. Iedere keer als ze weer een korte blik op de feestende menigte wierp, zag ze weer nieuwe mensen. Een aantal "bekende" gezichten, mensen die ze kende omdat ze hier regelmatig kwamen of omdat ze een belangrijke rol speelden binnen de supernatural community, maar ook mensen die ze nog nooit eerder gezien had. Ze nam een slok uit haar glas met witte wijn en schrok weer op uit gedachten toen iemand weer een bestelling wilde doen. Ze zette het glas aan de kant - omdat het toch een feest was, had haar baas besloten dat de werknemers ook wel wat mochten drinken. Zolang het niet uit de hand liep natuurlijk - en schoof snel twee glazen whiskey over de bar. Tegen de tijd dat die persoon zijn glazen gepakt had, had Emma alweer drie andere bestellingen verwerkt en ze wilde net de volgende opnemen toen het wat voor haar begon te duizelen. 'Jools? Kun jij het misschien heel even overnemen?' vroeg ze zonder echt op antwoord te wachten want ze perste zich al tussen al haar collega's door om achter de bar uit te kunnen komen. Ze had lucht nodig, moest afkoelen, en snel. Helaas was het overal vreselijk druk en wist ze zo snel niet waar ze heen moest. Met moeite wurmde ze zich door de menigte heen naar buiten, naar de tuin. Daar was net wat meer bewegingsruimte en dat zou haar hopelijk ook helpen beter na te kunnen denken. Eenmaal buiten liep ze ook weer tegen verschillende mensen aan. 'Sorry.' 'Mijn excuses.' mompelde ze meerdere keren terwijl ze zich door de mensen bewoog. Eindelijk vond ze de deur die ze gezocht had. Achter in een hoek van de tuin, in het ijzeren hek, zat een deur naar de steeg die achter het gebouw doorliep. Deze was donker en misschien niet de beste plek om laat op de avond te zijn, maar voor nu was het perfect. Het bood rust en dat was exact wat Emma nu nodig had. Ze leunde tegen de bakstenen muur van een gebouw en sloot tijdelijk haar ogen terwijl ze langzaam in- en uitademde. Deze duizeligheidsaanvallen waren haar niet ontbekend, net als de plotselinge koortsaanvallen die ze soms kreeg. Het waren allemaal gevolgen van de keuze die ze gemaakt had, die ze had moeten maken. Op momenten als deze was er maar één ding wat belangrijk was; ze moest overeind blijven staan, moest bij blijven. Om ook maar voor een seconde haar bewustzijn te verliezen, kon haar vreselijk veel kosten. Na een tijdje merkte ze dat het gevoel weer wegebde en opende ze met een opgeluchte zucht haar ogen weer.
Kol Mikaelson had eigenlijk weinig zin gehad in het feest dat zijn familie zo nodig had moeten organiseren. Wat kon hem het schelen hoe het er verder in de stad aan toe ging? Er gebeurde altijd al genoeg binnen de familie dus wat maakte het uit als het in de stad wat vaker mis ging? Wat veranderde er voor zijn familie als er een weerwolf of een heks meer of minder was? Hij zag het probleem niet zo en had in eerste instantie dan ook geweigerd mee te helpen of te komen. Dat hij met zijn familie onder één dak woonde, betekende nog niet dat hij het altijd maar met hen eens moest zijn of braaf naar hen moest luisteren. Hij maakte zijn eigen keuzes wel en hij haatte het als die voor hem gemaakt waren - iets waar Klaus behoorlijk goed in was. Daarnaast was zijn familie groot genoeg. Het was niet alsof mensen hem zouden missen, leek hem. Echter had iedereen erop gestaan; ze deden dit met zijn allen. Zij, de Mikaelsons, waren de verantwoordelijken voor deze stad en dus moesten zij er toezicht op houden. Ze hadden de stad mee opgebouwd, zien vergaan en alles weer herbouwd dus nu moesten ze ook zorgen dat alle moeite niet voor niets was geweest. Zelf voelde Kol die verantwoordelijkheid niet echt, maar hij was de dagenlange discussie zo zat geweest - iedereen die constant maar op hem liep te vitten dat hij ook deel uitmaakte van de familie en dat hij daar niets aan kon veranderen - dat hij maar had toegeven en gezegd had te komen. Wel had hij pertinent geweigerd om te helpen bij de voorbereiding. Wat interesseerde het hem nou naar welke bar ze zouden gaan of welke muziek er gespeeld moest worden? Hij vond dat zijn familie allang blij moest zijn dat hij überhaupt kwam. Hij was dan ook aan de late kant geweest met zich omkleden, wat weer voor grote ergernis bij Rebekah had gezorgd. Kol probeerde het maar te negeren en het het ene oor in te laten en het via de ander weer te laten verdwijnen. Na deze avond zou zijn zusje weer haar normale zelf zijn, want van het organiseren van dit soort feesten - iets waar zijn zusje dol op was - werd ze altijd behoorlijk bitchy en kon ze uit haar slof schieten om de kleinste dingen. Over het algemeen kon hij het wel goed met haar vinden, maar op dit soort momenten wilde hij haar het liefst zeven meter onder de grond stoppen. Iets wat uiteraard onmogelijk was in hun situatie, maar daardoor ook juist begrijpelijk was. Duizend jaar was een lange tijd om met elkaar om te gaan. Te lang misschien, maar wat konden ze er aan doen? Dingen gingen al met hun ups en downs en er waren ook genoeg perioden geweest waarin hij zijn familie niet of amper zag, maar uiteindelijk bleef ze toch weer bij elkaar komen. Iedere keer weer opnieuw. Dat stomme pact ook dat Elijah, Klaus en Rebekah hadden gezworen. Always and Forever. Kol had nooit daadwerkelijk die vow gezworen, maar toch was hij er ook aan gebonden. Iedere Mikaelson zat aan die belofte vast, of ze dat nu wilden of niet.
Hij had zich voor het feest omgekleed in een net pak, want als er een dresscode was, moesten zij daar als familie natuurlijk wel het goede voorbeeld van geven. Dat het daar veel te heet voor was op deze zomerse avond in Louisiana had hij maar niet tegen zijn familie gezegd, om meer irritaties te voorkomen. Rebekah had uiteraard zijn haar weer moeten fatsoeneren en Freya had zijn stropdas opnieuw gestrikt en daarna waren ze met zijn allen vertrokken naar het bar. Het was niet ver van de Mikaelson Compound - zijn thuis - dus dat was ook wel prettig. Als hij het echt zat was, kon hij altijd nog terug wandelen - hoewel hem dat waarschijnlijk niet in dank zou worden afgenomen. Eenmaal in de bar leek het feest al aardig op gang, al draaiden veel hoofden hun kant op toen ze voorbij liepen. Blikken van angst, afgunst, bewondering volgden hen overal waar ze gingen. Inmiddels was hij er wel aan gewend, maar het bleef een prettig idee dat niet iedereen die aanwezig was hen zou kennen. Nee, de locals, de mensen, zouden geen idee hebben hoe ze eruit zagen. Zij kenden voor de Mikaelson naam, de rijkdom en positie die daarbij kwam kijken, maar ze zouden zich geen beeld kunnen schetsen van de verschillende familieleden. De aanwezige supernaturals wisten stuk voor stuk wie de familie was en waar de een ontzag voor hen had, had de ander niets meer dan haat in zijn hart tegenover hen. Voor beiden was iets te zeggen en Kol wist niet waar hij trotser op was. De groep die hen adoreerden of de groep die hen haatte. In feite waren ze levende legendes en dat wist hij maar al te best. In sommige situaties kon het helpen, maar in andere werkte het je vreselijk tegen en hij probeerde er maar tussen te manouvreren zo goed als het ging. De ene dag betekende dat meer vrienden en de andere dag meer vijanden. Samen met Rebekah had hij plaatsgenomen aan een tafeltje terwijl Freya wat te drinken was gaan halen. Klaus was hij bij binnenkomst al uit het oog verloren en ook Elijah zag hij zo snel niet meer in de menigte. 'Relax, Rebekah. Echt... Je maakt je druk om niets. Alles is tiptop georganiseerd dus probeer er maar gewoon van te genieten. Je kan er nu toch niets meer aan veranderen.' verzuchtte Kol toen hij de blik op zijn zusje's gezicht zag. Tevens was het toch niet alsof de mensen zouden weten dat Rebekah alles gedaan had, dacht hij er achteraan, maar dat zei hij maar niet. Dit was niet het moment om een nieuwe ruzie te beginnen. Hij had zijn taks al wel weer bereikt voor deze maand, vond hij. Rebekah was het er niet mee eens geweest dat hij niet wilde helpen met het feest, Klaus had gevonden dat hij teveel van het familiefortuin uit gaf, Elijah had gezeurd over de slachtoffers die hij de afgelopen weken had gemaakt - Kol kon het toch echt niet helpen, maar vers bloed bleef toch het lekkerst - en Freya had zijn hulp gewild bij het uitwerken van een nieuwe beschermingsspreuk terwijl hij in plaats daarvan weer eens de stad in was gedoken. Sommige dingen waren kleine irritaties en andere weer grote, maar in allemaal waren flink wat woorden gewisseld en hij had wel weer genoeg gehad voor deze maand. Ergens was het wel logisch dat er constant gekibbeld werd in Huize Mikaelson. In duizend jaar maakte je meer dan genoeg mee om over te kunnen ruzieën en daarnaast lag er ook altijd een grote druk op hen. Mensen hadden verwachtingen van hen, wilde dat zij waren zoals in de verhalen. Een almachtige familie waar niemand tegenop kon, maar in werkelijkheid waren er constant dingen die hun familie ondermijnde waardoor ze altijd bezig waren om deze reputatie hoog te houden. Iedereen droeg wel zijn steentje bij, maar dat nam niet weg dat het zwaar was. Wat dat betreft konden ze niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. Ze waren elkaars zwakte, maar ook elkaars kracht.
'Dankjewel.' bedankte Kol Freya toen deze terugkwam met drie glazen whiskey tussen haar handen geklemd. Nog voor het glas op tafel was gezet, stond deze al aan zijn lippen waarna hij de inhoud in een teug wegdronk. 'Moet dat nou, Kol? Kun je je vanavond alsjeblieft gedragen? Dat is alles wat ik vraag.' siste Rebekah terwijl ze hem afkeurend aankeek. Kol haalde slechts zijn schouders op en zette het glas met een klap op tafel, hoewel deze teniet werd gedaan door de muziek die gespeeld werd en door de ruimte galmde. 'Ik zal het proberen, lief zusje.' knipoogde hij, niet geheel gemeend. Hij zou wel kijken. Als het hem niet zou bevallen, als het te saai werd, kon hij niets beloven. Iedereen had zo zijn behoeftes en een saai feest kon wel een zorgen voor een enorme trek in bloed. Van zijn hele familie was hij mogelijk nog steeds degene die er de meeste moeite mee had om zich te beheersen. Zijn emoties gingen vaak met hem aan de haal waardoor hij wat impulsief kon reageren. Soms speelde boosheid een rol, soms verveling, maar ook wel een verdriet en dan kon hij vaak niets anders doen dan een slachtoffer zoeken. Ze waren nu eenmaal vampieren en daar schaamde hij zich niet voor. Het was hun natuur en in tegenstelling tot zijn familie was hij niet van plan dat te verbergen of onderdrukken, al vroegen sommige situaties daar wel voor. Hij probeerde het wel, want als hij zich echt zou laten gaan, zou hij waarschijnlijk toch wel uit huis worden geschopt door zijn familie, maar hij zou dat nooit zo krampachtig doen als bijvoorbeeld Rebekah of Elijah. Naast dat het zo zijn nadelen had, waren er toch ook zeker voordelen aan het vampier zijn en daar maakte hij maar al te graag profijt van.
O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.
from PoppyRedx on 08/09/2018 09:25 PM"Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn. So why give a damn about her?"
"There is beauty in the courage of the fragile fighter. Those that persevere, despite all they've been through, those who still believe there is good in the world, as dark things we often find we need that light the most."
ORPG met Crystal, gebasseerd op The Originals.
Mogelijk 18+
Mijn rollen:
Emma Natalia Desrosiers
Kol Mikaelson
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 08/02/2018 09:25 PMCamille
Ik draaide mijn hoofd wat onwennig opzij en richtte mijn blik weer op de grond toen iedereen begon te applaudiseren. Dat was werkelijk zenuwslopend geweest, maar nu was het voorbij. Gelukkig maar. Hopelijk was dit een geval "eens en nooit meer", want ondanks dat het toch wel een beetje je ego streelde dat men het leek te waarderen, vond ik het toch verschrikkelijk om zo in het middelpunt te staan. Al die mensen die naar je keken, een mening over je hadden. Ik vond het drie keer niks en deed meestal de grootste moeite om het te voorkomen. Nu was dat echter niet gelukt, maar gelukkig was er wel iemand geweest die me toch een soort vertrouwen had gegeven. Kort keek ik op naar de plek waar Xavier eerder had gestaan, maar hij leek verdwenen. Daarom gleed mijn blik verder het veld rond terwijl ik een ontsnapte pluk haar uit mijn zicht streek, al zag ik hem nog altijd niet. Enigszins teleurgesteld wendde ik mijn blik weer af en keek ik naar de tafel onder me terwijl ik in probeerde te schatten hoe ik er het makkelijkst af kwam. Echter verscheen er al snel een hand en toen ik bekeek aan wie deze toebehoorde, verscheen er een grote glimlach op mijn gezicht. 'It was absolutely terrifying.' zei ik hoofdschuddend terwijl ik Xavier's hand vastpakte en met zijn hulp van de tafel afklom. Eenmaal op de grond kon ik het niet laten om mijn armen om zijn nek te slaan en hem even te omhelzen. 'But you helped me through it.' fluisterde ik zachtjes in zijn oor voor ik met mijn lippen heel lichtjes een kus op zijn wang drukte en hem toen weer losliet. Het was immers niet alsof we hier konden doen wat we wilden, zoals wanneer we alleen waren, maar dit zou er, hopelijk, slechts uitzien als een omhelzing tussen twee vrienden en dat konden ze toch niet tegenspreken? Het zou zoveel fijner zijn als we niet hoefden te doen alsof, als we konden laten zien dat we samen waren, maar ik begreep ook wel waarom het niet kon, waarom we de (ongeschreven) regels moesten volgen. Uiteindelijk zou dat alles makkelijker maken, maar voor nu zorgde het ervoor dat ik er wel drie keer over na moest denken voor ik zijn hand vastpakte of voor ik naar hem keek. Starende blikken, blozende wangen, onnodige aanrakingen zouden mensen op gaan vallen en voor je het wist zou het alles verraden. Hier in Fontaine was alles wel ietsje losser, maar op het paleis werd het echt enorm uitkijken. Daar deed men niets liever dan roddelen en als je ze ook maar een kleine glimps gaf, was het binnen de kortste keren uitgelopen op een schandaal en dat was wel het laatste wat we wilden, wat we konden gebruiken. We moesten immers ook nadenken over Xavier's baan. Deze kon geen schade oplopen door het schandaal van onze relatie of het idee daarvan. Dat was absoluut het laatste wat ik zou willen. Daarvoor betekende hij veel te veel voor me en was ik hem al teveel verschuldigd. Het idee dat ik de reden zou zijn dat hij zijn baan verloor, zou teveel zijn. 'So... Captain. What have you been up to this evening? I lost sight of you.' vroeg ik uiteindelijk met een glimlach. Hopelijk zou hij het me niet teveel kwalijk nemen dat ik eigenlijk vanaf aankomst met allerlei verschillende mannen had gedanst.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/30/2018 09:23 PMCamille
Het had niet lang geduurd voor ik de dansjes door had en me er ook goed in kon mengen. Blijkbaar viel dat in de smaak, want al snel claimde iemand de plek tegenover me en dansten we de volgende dans. 'Gabriel.' stelde hij zich tijdens het dansen met een grote grijns voor. 'Camille.' knikte ik terug terwijl ik een rondje om hem heen danste. Toen de dans ten einde kwam, stond er ineens weer iemand anders voor mijn neus, met een beker drinken die me werd toegestoken. 'Hugo.' glimlachte hij voor hij zijn eigen beker in een keer achteroversloeg en me daarna meetrok voor de volgende dans. Hierdoor had ik geen andere keuze dan de drank ook achterover te slaan, want ik zou er niet van durven dromen dat ik het tijdens het dansen over iemand heen zou gooien. Dit schouwspel deed zich nog een paar keer - gelukkig niet iedere keer met een nieuwe beker drank, want dat zou ik nooit volhouden - voor terwijl mijn ogen tijdens iedere dans op zoek gingen naar Xavier, maar door al het bewegen en de mensen die telkens door mijn zicht dansten, lukte dat niet echt. Julie was ik ook uit het zicht verloren en aangezien ik hier verder niet echt mensen kende of mijn eigen weg wist te vinden, kreeg ik het niet voor elkaar om dansen te weigeren. Op het bal in het klooster had ik dat ook niet echt gedurfd en misschien zat het ook wel niet in mijn natuur om nee te zeggen, tenzij iets echt over de schreef ging natuurlijk. Bij het incident aan het meer was ik immers duidelijk genoeg geweest. De sfeer leek er bij alles en iedereen al goed in te zitten en ik merkte dat ik ook wel redelijk kon ontspannen en ervan kon genieten, al kwam dat misschien ook door de warmte en de hoeveelheid drank die ik al, deels onbewust, genuttigd had.
Opnieuw stond er iemand nieuws voor mijn neus - Elliot? Marius? Lucien? Gustave? Ik had alles ondertussen al wel een keer gehoord, maar zijn naam was me echt compleet ontgaan en interesseerde me eigenlijk weinig - terwijl de muziek nooit stopte en iedereen maar bleef dansen. De mensen die niet dansten stonden langs de kant te praten in groepjes, maakten muziek of waren, al behoorlijk aangeschoten, op een van de tafels geklommen en stonden daar te zingen. Niet geheel in de maat van de muziek of zuiver, maar dat leek ze niets te kunnen schelen. Ze hadden plezier. 'Who's singing next? Who knows another song?' werd er geroepen toen de muziek uiteindelijk stopte en ik een buiging maakte naar mijn naamloze danspartner. 'Visitor! Where is our visitor? She must know some songs from her home county. Where is she?' was de vervolgvraag waarop mijn ogen groot werden. Oh nee! Nee, toch? Ik boog mijn hoofd een beetje naar de grond, in de hoop zo een beetje in de achtergrond te kunnen verdwijnen, maar voor ik het wist werden er armen door de mijne gehaakt en werd ik mee getrokken naar de tafel. 'No, no, please. Truly, I don't know any songs. Any songs at all!' probeerde ik tegen te stribbelen, maar dat viel natuurlijk niet in de smaak. 'Everyone, come and see! Our guest is going to sing for us.' werd er medegedeeld naar iedereen die in de buurt was. Oh geweldig. Als er iets was waar ik niet van hield was het op deze manier in de spotlight staan, maar ja... Ik kon geen nee zeggen. Wat zouden mensen dan wel niet denken? Ondertussen keek ik om me heen of ik iemand bekends zag, iemand die ik misschien mee kon slepen in dit, maar opnieuw zag ik alleen maar onbekende gezichten voor me. Een geschrokken geluid kwam over mijn lippen toen ik ineens opgetild werd en op de tafel werd geplaatst, precies waar iedereen me kon zien. Ik probeerde via de zijkant de tafel af te klimmen, maar werd natuurlijk tegengehouden. 'Don't be shy, madame! Come on! Sing something for us.' werd me toegeroepen waarna ik even slikte. Nee, hier ging ik echt niet meer onderuit komen. 'I don't...' probeerde ik nog te protesteren, maar ook dat werd weer tegengesproken. Mijn hoofd begon meteen met malen. Welke liedjes kende ik in hemelsnaam? Het was niet zo dat ik absoluut niet kon zingen of iets dergelijks. Zangles en muziek waren immers een belangrijk deel van mijn opvoeding geweest, maar ook daar had ik het vreselijk gevonden om alle aandacht op me te hebben. Ik herinnerde me de avonden in Courdemanche waar ik na het diner naast de open haard had moeten gaan staan en iets voor mijn familie moest opvoeren maar al te goed herinneren. Uiteindelijk schoot me een lied te binnen terwijl ik al die tijd met neergeslagen ogen op de tafel had gestaan, mijn trillende handen achter mijn rug ineen gevouwen. Mijn blik gleed kort langs alle mensen terwijl ik probeerde om de moed te verzamelen dit daadwerkelijk te doen. Waar was Xavier? Waar was Julie of haar moeder? Zelfs de aanblik van Rosa zou me op dit moment nog kunnen kalmeren, maar ik zag ze zo snel nergens. 'Go on!' riep iemand vooraan waarna ik mijn ogen weer neersloeg. Ik knikte wat onzeker en haalde een keer diep adem voor ik dan toch maar begon te zingen. De eerste noten waren wat onzeker en ik hield mijn blik dan ook nog altijd op de grond gericht. Ergens achteraan hoorde ik iemand joelen, gevolgd door een collectieve 'Shhhhttt!' van de mensen om die persoon heen, maar het was genoeg om me op te laten kijken. Mijn ogen zochten naar een bekende, naar iemand die de zenuwen weg kon halen. Ineens ving ik zijn blik. Xavier! Eindelijk! Meteen brak er een glimlach door op mijn gezicht terwijl ik natuurlijk wel door bleef zingen. Ik merkte dat ik mijn handen niet meer zo krampachtig in elkaar gevouwen hield en dat ze uiteindelijk losjes naast mijn zij kwamen te liggen. Al die tijd hield ik Xavier's blik vast en pas na de laatste noot kreeg ik het voor elkaar om mijn blik te laten varen.