Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 11 | 12 | 13 | 14 | 15 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/29/2018 09:12 PMCamille
Ik had even geglimlacht om Xavier's opmerking dat hij een oogje in het zeil zou houden. Dat was lief van hem. Ik was hem gevolgd naar een groepje mensen en knikte en glimlachte even naar iedereen die hij aan me voorstelde. 'Nice to meet you.' zei ik terwijl ik ook een paar handen schudde. Met een brede glimlach luisterde ik naar Xavier's verhaal en moest ook even lachen toen hij klaar was. 'It's good to have you back, Captain. How long are you staying?' werd hem daarna gevraagd waardoor ik ook even vragend naar hem keek. We hadden het eigenlijk helemaal niet over dat soort dingen gehad. Beiden waren we er al wel stukken beter aan toe dan toen we uit Parijs vertrokken, maar was alles al oké genoeg om terug te gaan? Ik op mijn beurt voelde die behoefte sowieso al niet echt, maar Xavier had natuurlijk ook wel zijn verantwoordelijkheden en taken op het paleis en daar konden we niet onderuit. Net op het moment dat iemand nog wat wilde zeggen, kwam Julie aangehold. 'Hmmm... That's your way of introducing her to Fontaine, brother? Boring talk? Here! Time for dancing! Come on, Camille! Xavier, if you dare... ' zei ze lachend voor ze me aan mijn arm meetrok naar een open stuk op het veld. 'But I don't know the dances!' probeerde ik te protesteren. 'If you can dance at court, you can dance here!' schudde Julie haar hoofd voor ze zich binnen de al dansende groep voegde. Ik had daarna niet heel veel keuze behalve om mee te doen op de vrolijke en snelle deuntjes. In Courdemanche had ik de tennants ook wel dergelijke dansen zien dansen tijdens het Harvest Feast, maar daar had ik me nog nooit eerder in gemengd. Ik moest af en toe dan ook even bij mijn buurman kijken en wat een aantal keer te laat met naar voren bewegen, maar het duurde niet heel lang voor ik het door had en mee kon dansen alsof ik er al jaren bij hoorde. Niet veel later werd me een beker toegestoken door een van de dorpelingen en ik nam een slok zonder echt te kijken wat het was. Al snel spoelde de smaak van ale door mijn mond. Niet wat ik normaal uit zou kiezen - ik vond het toch te bitter in vergelijking met wijn - maar voor nu was het wel prima.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/27/2018 10:41 PMCamille
Ik keek met een grote glimlach op toen ik zag dat Xavier mijn kant op kwam lopen. 'Captain.' glimlachte ik nadat ik ook een kleine buiging had gemaakt. Het was toch wel vervelend dat we hier onze relatie verborgen moesten houden, maar het was niet meer dan logisch. Daarnaast was het een goede oefening voor als we terug in Parijs zouden zijn en we zouden toch wel ergens een momentje voor ons tweën hebben? Ik zag het wel. We moesten maar zien hoe deze avond verliep. Ergens had ik er onwijs veel zin in, om te dansen en even nergens over na te denken, maar ik vond het ook wel een beetje ongemakkelijk en spannend. Echter zouden die gevoelens me niet bepaald helpen of de ervaring beter maken dus probeerde ik het naar de achtergrond te duwen. 'Yes, only just. Julie went off to see her friends.' beantwoordde ik zijn vraag met een glimlach terwijl ik hem achterna liep, het veld op. 'Yes, please, that would be great. It feels a bit... Awkward, not knowing anyone.' reageerde ik op zachte toon toen hij aangaf dat hij me graag zou introduceren aan andere mensen. Dat zou al enorm helpen om me op mijn gemak te stellen. Ook hoopte ik dat dat de nieuwigheid van me af zou halen, want ik had wel gemerkt dat iedereen nog steeds nieuwsgierig naar me keek. Ongetwijfeld dat er wat geruchten door het dorp waren gegaan, maar daar dacht ik maar niet te veel bij na. We kwamen niet heel ver voor Rosa ons stopte en mij welkom heette. 'I hope we'll show you the best that Fontaine has to offer. Enjoy!' glimlachte ze waarna ik haar bedankte en ze weer verder liep. Er begonnen steeds meer dorpelingen aan te komen en na een tijdje begon de band dan ook te spelen. Ik herkende de deuntjes niet, al kon ik door het tempo wel raden wat voor dans ze speelden, dus liet ik mijn blik naar het kleine groepjes dansers op het midden van het veld gaan. Een glimlach verscheen rond mijn lippen. Het leek zoveel vrijer dan de stijve dansen die we in Courdemanche en op het paleis altijd dansten. Daar was ook niks mis mee, ik hield van dansen dus hoe maakte me niet zo uit, maar dit leek zoveel vrolijker en uitbundiger. Hier werd gevierd en genoten. Dansen was hier niet uit verplichting omdat men vond dat dat hoorde, maar omdat men het daadwerkelijk leuk vond. 'Camille! Oh, you look absolutely stunning.' hoorde ik ineens naast me waar ik Xavier's moeder met een grote glimlach zag staan. Meteen voelde ik me een beetje schuldbewust. Had ik echt wel haar jurk aan kunnen doen? Ze had het zelf aan haar dochter gegeven en die weer aan mij, maar het leek me toch een familieding. Thuis waren we daar altijd heel erg streng in geweest, maar Xavier's moeder leek er niet eens twee keer over na te denken. 'Thank you. All of your preparations look wonderful. It's unbelievable what everyone has achieved. I'm not sure the decorations at the palace could top this.' reageerde ik met een glimlach waarna zij haar hand kort op mijn bovenarm had gelegd. 'You go and enjoy yourself! I will see you later. Xavier? I assume you were planning on introducing our guest?' glimlachte ze terwijl ze zich even naar haar zoon omdraaide en hem haast met een strenge blik aankeek. Daardoor schoot ik bijna in de lach, maar ik wist me in te houden. Nee, het was wel duidelijk dat deze lieve en zorgzame vrouw toch wel heel graag had dat alles netjes en volgens de regels ging.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/23/2018 12:22 AMCamille
Een dag later stond ik met Julie in haar kamer om ons klaar te maken voor Flora Day. De hele ochtend waren we nog druk bezig geweest met voorbereidingen zoals het bakken van allerlei lekkers en het versieren van het huis met bloemen, maar uiteindelijk had Xavier's zusje me apart getrokken, omdat wij ons volgens haar ook voor moesten bereiden. Ik had geen idee hoe het verder ging op deze dag dus liet ik haar maar de leiding nemen en alles over me heen komen. Tevens leidde dat me toch ook af van de toch wel angstige gevoelens die sinds de avond ervoor door mijn hoofd spookten. In de nacht ervoor was ik dan ook wakker geworden van een nachtmerrie, maar deze keer had ik Xavier met rust gelaten en was ik in mijn eigen kamer gebleven. Het had even geduurd, maar uiteindelijk had ik mezelf ook kunnen kalmeren en was ik weer terug in slaap gevallen. Het was daardoor wel een vrij korte nacht geweest, want ik was in de ochtend ook weer vroeger wakker geschrokken door nare dromen, maar daar had ik maar gebruik van gemaakt door dan ook vroeg uit bed te komen zodat ik kon helpen met voorbereidingen en mezelf daarmee af kon leiden. Terwijl ik terug dacht aan die nare dromen had ik op de rand van Julie's bed gezeten en wat voor me uitgestaard waardoor ik me niet realiseerde dat ze tegen me gesproken had. 'Earth to Camille... Did you hear anything I just told you?' vroeg ze terwijl ze met een hand door mijn blikveld zwaaide en er daarmee voor zorgde dat ik opschrok. 'I am so sorry. No, I didn't. My mind was... Elsewhere.' antwoordde ik met een zwakke glimlach voor ik mijn rug rechtte en haar aankeek. 'But now I am all ready to listen.' vervolgde ik, wat me een opgetrokken wenkbrauw opleverde. 'You were back in Courdemanche, weren't you? You seem a little pale...' vroeg Julie direct op de man af waardoor ik niets anders kon doen dan knikken. Ze kon me immers haast net zo goed lezen als haar broer dus het had geen nut om erover te liegen. 'So... To bring your thoughts to something else. What are you going to wear? How will you dazzle my brother?' vroeg ze daarna, dat laatste met een harde lach. 'Shush! Your mother will hear!' waarschuwde ik haar, maar door mijn serieusheid moest ze alleen maar harder lachen en dat zorgde ervoor dat ik ook in de lach schoot. 'I mean it, though. We don't... No one is supposed to know.' zei ik hoofdschuddend waarna ik opstond van het bed en keek naar de verschillende opties die ik over de achterkant van het bed had gelegd. Julie had zich tijdens mijn dagdromen al omgekleed in een simpel, maar prachtig ensemble en in vergelijking daarmee leken al mijn jurken vreselijk formeel. 'They are absolutely beautiful.' glimlachte Julie terwijl ze de jurken bekeek en de stoffen zacht door haar vingers liet glijden. 'But they are awfully formal and overdressed. I would stand out llike a sore thumb and honestly that's the last thing I wish.' viel ik haar in de reden waardoor ze opnieuw moest lachen. 'That's something I never thought I would hear from a lady.' zei ze hoofschuddend waarna ze nog eens van mij naar de jurken keek. 'Take that off.' beval ze me niet veel later voor ze mijn stays los begon te maken en daarna ook het touwtje dat mijn rokken passend maakte. Ik voelde dat mijn wangen rood werden. 'What are you doing?' vroeg ik, enigszins beschaamd. Ik was het niet echt gewend om hulp te hebben bij het aankleden of uitkleden dus het voelde wat vreemd dat iemand daar ineens de leiding in nam. Op het moment dat ik dan ook niets anders dan mijn chemise droeg, sloeg ik dan ook wat onwennig mijn armen over elkaar, voor mijn buik, alsof ik daarmee iets kon verbergen. 'Sorry, but this is how we do it in the country.' lachte Julie voor ze een paar passen naar achteren zette en me daarna nog een bekeek. 'Your dresses are stunning, but as you said, it will make you stand out.' zei ze daarna bedenkelijk.
Ik had nog een paar momenten zo gestaan, ongemakkelijk en kwetsbaar, voor Julie een idee had. 'I might have something for you...' zei ze waarna ze naar haar kast liep en daar alle planken kort bekeek voor ze eruit haalde wat ze nodig dacht te hebben. 'Here!' vervolgde ze waarna ze de bundel met verschillende kledingstukken en stoffen in mijn armen drukte. 'It is beautiful!' glimlachte ik nadat ik alles bekeken had. 'I believe it was mother's once, but she gave it to me and well... Blue isn't really my colour.' knikte Julie voor ze de bundel weer uit mijn handen nam zodat ze me kon helpen. 'No, I can't wear it. It's a family piece. You shouldn't lend it to me.' protesteerde ik hoofdschuddend. Ik kon toch niet zomaar een familestuk dragen? Ik was geen lid van deze familie en daarnaast was het ook niet alsof Xavier's moeder het niet zou zien. 'But you must. I am giving it to you. Trust me... We're not that traditional in this family. Besides... You will be family soon, won't you?' knipoogde Julie waardoor ik mijn wangen weer warm voelde worden. 'Not a word of it will reach mother. I promise. I know my brother wants to do things the proper way.' lachte ze toen ze mijn wangen zag waardoor ik kort mijn hoofd schudde terwijl er een glimlach rond mijn lippen doorbrak. 'That's very, very kind to you. Thank you.' bedankte ik haar. 'Alright! Now, let's get you dressed because we also still have to do your hair and well... We don't want to miss half of the festivities, do we?' glimlachte ze terwijl ze me omdraaide om me in het grijs/blauwe ensemble te helpen. Niet veel later stond ik voor de spiegel in een grijs-blauwe rok met een heel fijn bloemenpatroon, - waardoor je eigenlijk niet goed zag dat het bloemen waren, tenzij je echt goed naar de stof keek - een paar donkerblauwe stays met prachtige decoratieve stiksels en een jasje van een wat lichtere blauw met lossere vlindermouwen. Het was iets heel anders dan wat ik in het paleis altijd droeg - daar waren de mouwen vaak wat meer poffend, de neklijn een stuk lager, de rok groter en alles rond mijn middel een stuk strakker - maar ik kon niet goed beslissen wat ik nu mooier vond. Dit voelde veel beter, minder benauwend en alsof ik er daadwerkelijk in kon bewegen, en het had al het kant en de kraaltjes die op mijn jurken in Parijs droeg helemaal niet nodig. 'See? I told you it would be perfect for you!' glimlachte Julie toen ze zag dat ik lichtjes naar mijn spiegelbeeld lachte. Meteen sloeg ik mijn ogen neer, maar dat lokte alleen maar een lach uit voor ze me weer naar de rand van het bed duwde. 'Now as for your hair... I think you should wear it up. If only because of the heat and dancing.' begon Julie, misschien wel meer tegen zichzelf dan tegen mij. Ik liet het allemaal maar gebeuren, want ik vertrouwde erop dat ze niets raars zou doen. Het fijne van dit alles was dat ik even totaal niet bezig was met het feest zelf en mijn zenuwen daarvoor. Ik dacht even helemaal niet aan wat er in Courdemanche of het klooster was gebeurd, wat er eventueel hier zou kunnen gebeuren, al was de kans klein. Nee, Julie wist me helemaal af te leiden van dat alles waardoor ik eigenlijk ook echt zin kreeg in het feest. 'Finished.' glimlachte ze na een tijdje waardoor ik opkeek. 'Hold on. For finishing touches...' mompelde ze waarna ze wat bloemen pakte die we eerder ook als decoratie rondom het huis hadden gebruikt. 'It's beautiful! Thank you.' glimlachte ik toen ik zag wat ze gedaan had. Al mijn haar was als een soort kroon rondom mijn hoofd gevlochten waarna ze drie rode rozen net achter de vlecht had gestoken aan de voorkant, waardoor het haast leek alsof ik echt een kroon droeg. 'And now it must be time we go! I am sure my brother is waiting for you and he musn't wait too long.' knipoogde Julie waarna ze haar eigen outfit nog eens checkte voor we de kamer verlieten.
Het was niet ver lopen naar Rosa's huis en het veld waar de festiviteiten gehouden werden. Wel merkte ik onderweg dat ik wat nerveus werd, maar meer om het feit dat ik niemand echt kende dan omdat ik dacht aan wat er eventueel kon gebeuren. Gelukkig had ik Julie's arm vast. 'I do want to warn you. People are quite... curious, so they might have a thousand questions for you.' glimlachte Julie waarna ik knikte. Ja, zoiets had Xavier me ook al verteld toen we hier voor het eerst aan waren gekomen en het was niet alsof we heel veel tijd hadden gehad om met mensen te praten daarna. Daarvoor waren we simpelweg te druk geweest bij Isabelle en de voorbereidingen rondom Flora Day. Dit was dan ook een ware vuurdoop, maar het was niet anders. Ik vertrouwde erop dat Xavier, Julie en waarschijnlijk ook hun moeder me er wel doorheen zouden slepen. Het duurde niet lang voor het veld in zicht kwam en daarmee ook een glimlach op mijn gezicht bracht. Het was echt prachtig. Ieder oppervlak was met bloemen in allerlei kleuren versierd en er stonden lange tafels met eten en drinken en de mensen die er waren leken het al ontzettend naar hun zin te hebben. Mijn blik gleed kort langs de aanwezigen om te zien of ik Xavier al kon zien, maar dat was niet het geval. Samen met zijn moeder was hij al eerder richting Rosa gegaan om daar nog verder te helpen met voorbereidingen, want uiteraard waren zij ook sneller aangekleed geweest. Ik had zo'n vermoeden dat Julie er alleen zolang over had gedaan om mij af te leiden en eventuele zenuwen tegen te gaan. Wat natuurlijk vreselijk lief was en daar was ik haar ook erg dankbaar voor. Ik keek nog even rond toen we aangekomen waren, maar werd al snel door Julie op mijn arm getikt. 'Would you mind if I go and see my friends? I'll see you later, of course!' vroeg die waarna ik met een glimlach mijn hoofd schudde. 'No, please, go! Enjoy your evening!' antwoordde ik waarna zij mijn wang kuste en daarna haast naar haar vrienden huppelde. Ik lachte even bij mezelf. Nee, ik had geen babysitter nodig en het laatste wat ik wilde was dat zij tijd met mij zou spenderen terwijl ze ook bij haar vrienden kon zijn. Ik merkte echter al wel snel dat meerdere mensen naar me keken, me onderzoekend bekeken, en dat voelde toch wel een beetje ongemakkelijk. Ik had immers niet meer iemand langs mijn zijde om een praatje mee te maken en daarmee te doen alsof ik het niet zag. Ik kon daar slechts blijven staan, mijn handen wat nerveus in elkaar gevouwen achter mijn rug, en mijn ogen neerslaan.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/21/2018 10:57 AMGeoffrey moest even lachen toen Mylena opmerkte dat het hier warm was in vergelijking met Schotland. 'Hmmm... Yes, I can imagine, but France is warmer still. Too warm for my taste.' knikte hij waarna hij nog een slok thee nam. 'No, I understand.' zei hij begrijpend op haar uitleg waarom ze nog niet echt plannen had. Natuurlijk niet. Ze kende hier amper de weg, wist amper wat er te doen was, dus hoe kon ze ook plannen hebben? Hopelijk zou hij haar daar een beetje mee kunnen helpen, al zouden velen dat niet als zijn taak zijn. Sowieso vonden veel mensen het al niet zijn taak dat hij haar wegwijs zou maken, maar hij zat zelf toch echt niet te wachten op een huwelijk waarbij ze elkaar amper konden luchten of zien. Een liefdvol huwelijk was natuurlijk het fijnst, maar als ze slechts vrienden zouden kunnen worden, was dat ook goed. Dan zouden ze in ieder geval door een deur konden en samen keuzes kunnen maken als er ooit een kind kwam. Geoffrey sloeg zijn ogen neer toen Mylena opmerkte dat hij hier vast niet was om het weer te bespreken, maar om te zien of ze samen tijd konden spenderen. Was het zo doorzichtig geweest? 'Yes... Yes, that is why I came actually.' lachte hij uiteindelijk maar. Hij kon het wel ontkennen, maar wat zou hij daarmee opschieten? Het was de waarheid dat hij wilde weten of hij een kans had, of zij een kans hadden. De avond ervoor had ze signalen afgegeven van wel, maar dat had 's nachts ook weer zo kunnen veranderen. Dat zat nu eenmaal in vrouwen, toch? Tenminste, dat was wat zijn vader hem altijd verteld had met zijn moeder als voorbeeld. 'That sounds like a good idea, though I am not the best sailor.' knikte hij op haar voorstel. Hij had het idee dat hij maar beter meteen eerlijk kon zijn, want hij was niet bepaald ervaren met roeien of iets dergelijks. Paardrijden vond hij geen enkel probleem, maar varen was dan weer niet echt deel geweest van zijn opvoeding. Hij stond op nadat hij zijn kop thee leeg had gedronken en stak zijn hand uit naar Mylena zodat hij haar daarna naar het water zou kunnen begeleiden. Er lag altijd wel een roeiboot in, omdat de tuiniers deze vaak gebruikte om kikkers uit de vijver te jagen.
Eleanor haalde kort haar schouders op toen Joseph opmerkte dat ze sneller droog zouden zijn met een vuurtje en dat ze dan terug op het kasteel kon zijn voor iemand haar mistte. Die kans achtte ze klein en ze had zelf dan ook niet bepaald haast om terug te gaan, maar ze zei er maar niets over. Een discussie was wel het laatste waar ze nu zin in had. Ze staarde slechts naar de vlammen in de haard die telkens een beetje groter werden. Om haar schouders lag nog altijd Joseph's mantel, maar ze wist ook dat ze nooit echt droog zou worden als ze het ding omhield dus na een tijdje haalde ze het van haar schouders en liep wat dichter naar het vuur toe. Dat ze nu praktisch naakt was met de natte, dunne stof die aan haar lichaam plakte en alleen met een man was, probeerde ze maar even te vergeten. Gelukkig was er ook niemand anders in de buurt om er iets van te zeggen dus kon dit tussen hen blijven. 'I... I didn't even thank you for saving my life yet.' begon ze zacht waarna ze zich naar Joseph omdraaide. 'Thank you. I... Thank you.' vervolgde ze voor ze haar ogen neersloeg. Meer kon ze ook niet zeggen, wist ze niet te zeggen. Ze was hem echt dankbaar, al liet ze dat dan misschien niet echt merken. Ze sloeg haar armen voor haar buik over elkaar en staarde weer even naar het vuur. 'Can you promise not to tell anyone about this place? Or the lake?' vroeg ze uiteindelijk op zachte toon waarna ze hem aankeek. Ze zou simpelweg niet weten waar ze heen zou moeten gaan om zich terug te trekken als deze plek bekend werd. Natuurlijk had Joseph eerder gezegd dat het beter was als ze zou stoppen met weglopen, maar dat nam niet weg dat ze af en toe weg moest kunnen uit het paleis. Iedereen had daar toch wel eens behoefte aan? Hij had in Schotland vast ook zijn plek gehad.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/16/2018 08:21 PMCamille
Een lach ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier me op schoot trok. 'If anyone sees us...' wilde ik tegen hem inbrengen, maar zijn gefluister in mijn oor bracht me even van mijn stuk waardoor mijn stem langzaam wegstierf. Maar het was wel de waarheid; ik was niet gekleed zoals het hoorde, hij droeg geen shirt en het ergste van alles zou nog wel zijn dat ik op zijn schoot zat. Genietend sloot ik echter even mijn ogen, want het was wel heel erg fijn, maar al snel ging hij verder alsof er niets gebeurd was. Ik grinnikte even, maar keek daarna geïnteresseerd naar wat Xavier deed en hoe hij de tafel inspecteerde. 'Hmmm...' knikte ik toen ik snapte wat hij bedoelde en me vervolgens uitlegde hoe we dit het beste aan konden pakken. 'So... If you show me, I might be able to do the next one?' stelde ik voor terwijl ik mijn hoofd wat naar Xavier toedraaide. Ik hoef me nu ook nog niet volledig voor schut te zetten. Ik wist niet eens hoe ik een hamer vast zou moeten houden, laat staan hoe ik ergens een spijker in moest slaan. Nee, het zou beter zijn als hij het eerst voor zou doen.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/14/2018 05:24 PMGeoffrey besefte zich meteen dat hij misschien beter niet had kunnen beginnen over de avond ervoor en het feit dat er vaker zulke avonden voor zouden komen, maar het was er al uit en hij kon dat niet terugnemen. Wel kon hij er niet verder op in gaan dus knikte hij kort en hield er daarna over op. Dat kwam nog wel. Misschien ook wel op een andere locatie, want hoewel er niemand echt in de buurt was, was het natuurlijk niet helemaal privé. 'No, you're absolutely right. Your ladies, your choice.' stemde hij met haar in. Nee, hij zou zijn moeder zeker aan moeten spreken op haar bemoeienis want het werd overduidelijk niet op prijs gesteld en dat vond hij vervelend. Het laatste wat hij wilde was dat Mylena zich gedwongen vond tot situaties waar ze het helemaal niet mee eens was. Hij wist dat zijn moeder een indrukwekkende vrouw kon zijn en dat het enige moed vereiste om daar tegenop te boksen. Voor hem had het ook enige tijd geduurd voor hij dat echt gedurfd had, maar nu was hij natuurlijk Koning en was ze daar zelf ook wat voorzichtiger mee. 'Of course.' glimlachte hij toen Mylena aangaf dat ze zelf met zijn moeder zou gaan praten. Dat liet in ieder geval zien dat ze niet bang was. Alleen nam dat niet weg dat hij zelf ook nog met haar zou gaan praten, niet alleen over Mylena maar ook over andere zaken. Hij wist alleen niet zo goed of hij dat haar ook moest vertellen. Voor nu besloot hij het nog eventjes voor zich te houden. 'Yes, it is very nice. It hasn't been this sunny is some time, even though it still isn't particularly hot.' glimlachte hij op het moment dat ze uitleg gaf over hoe ze hier terecht was gekomen. 'So do you have any other plans for today? Or tomorrow?' vroeg hij geïnteresseerd. Hij wilde graag weten wat ze van plan was, hoe ze haar interesses in wilde zetten en eigenlijk ook wel of er een mogelijkheid was om meer tijd met elkaar door te brengen. Althans, dat zou fijn zijn en ook wel nodig als ze elkaar wilden leren kennen. Dan zou hij ook weten bij welke taken hij haar zou kunnen betrekken zodat hij het koningschap niet alleen op zijn schouders meer droeg.
Eleanor keek Joseph kort aan op het moment dat hij haar zei dat ze beter haar moeder wat lichter op kon nemen. Ja, dat kon hij makkelijk zeggen, maar hij wist niet hoe het was. 'You seem very keen to lose your head... Other people might have called that treason. Again.' merkte ze op waarna een licht vermaakte glimlach rond haar lippen verscheen. Gelukkig was er niemand in de buurt en was zij niet de persoon die het door zou vertellen. Wat was het punt daarvan? Joseph was de eerste persoon in maanden die een echt gesprek met haar voerde en ze was nu niet bepaald in een haast om dat te veranderen. Enigszins verward keek ze hem aan toen hij aangaf dat hij haar gevolgd was, omdat hij had gezien dat ze overstuur was en zomaar was vertrokken. Waarom zou hem dat wat uitmaken? Ze sloeg haar ogen maar snel neer en hield met een hand de mantel stevig om zich heen terwijl ze zich met haar andere hand door hem overeind liet helpen. 'Yes, that is not a bad idea.' stemde ze met hem in waarna ze even om zich heen keek. Waar had ze haar jurk en korset ook alweer gelaten? Ze zou eenmaal opgedroogd ook moeilijk in slechts een onderjurk terug naar het paleis kunnen gaan. Dat zou veel te veel vragen en ongemakken opleveren. Nog niet te spreken over het feit dat ze zich zo ook wel erg naakt voelde naast Joseph. Helaas was ze nog niet bepaald opgedroogd - verre van zelfs. Haar onderjurk kon nog altijd uitgeknepen worden - dus kon ze haar kleding ook nog niet aandoen. Het duurde even voor ze de stapel gevonden had, maar als snel hield ze deze vast terwijl ze Joseph voorging naar het kleine huisje dat ooit van een jachtopziener was geweest. Het stond al minstens twee jaar leeg, want zo lang was het al Eleanor's geheime plekje. Ergens baalde ze dan ook dat ze het nu met Joseph moest delen, maar aangezien hij haar leven had gered, was dat wel het minste wat ze nu kon doen. Eenmaal aangekomen duwde Eleanor met haar schouder de houten deur open voor ze naar binnenliep. Het was er wat donker, want er zaten weinig ramen in en de bomen om het hutje heen blokeerden een groot deel van het licht.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/13/2018 08:32 PMGeoffrey kreeg een glimlach rond zijn lippen toen Mylena aangaf dat ze het niet erg vond dat hij naar haar toe was gekomen. Gelukkig maar, want dat zou alles een stuk lastiger maken. Hij wilde echt zijn uiterste best doen om hier iets van te maken, maar dat zou niet lukken als zij hem niet in de buurt wilde hebben - of andersom natuurlijk. Zijn glimlach verzwakte wat door haar antwoord over hoe ze zich voelde, maar al snel vertelde ze ook dat het niet zo vreselijk erg was. 'I'm glad.' knikte hij waarna hij nog wat thee dronk. 'I have been told that it will get better soon and that it will get less and less painful every time.' vervolgde hij voor zijn wangen wat rood kleurden. Hij impliceerde nu in ieder geval duidelijk dat hij het niet erg zou vinden om de vorige avond nog eens over te doen. 'That is completely up to you. None of that has got anything to do with me.' glimlachte hij op het moment dat ze vertelde dat ze Eleanor liever niet als har lady had, maar als vriendin. 'I should probably even thank you for that. I believe my sister is lonely, so it's very nice of you to do that.' vervolgde hij waarbij hij kort haar hand vastpakte en daar zachtjes in kneep. 'Yes, I can imagine. I will talk to her about it. She does have the annoying habit of getting or trying to get involved in everything. I am sorry you had to go through that this morning.' verzuchtte hij toen ze over zijn moeder begon. Ja, dat was te verwachten geweest. Hij moest zelf ook toegeven dat hij daar absoluut niet op zat te wachten. 'So, how did you end up here in the garden?' vroeg hij daarna om het onderwerp maar te veranderen. Hij wilde niet te lang bij zijn moeder blijven hangen, maar hij zou later zeker nog langs haar gaan om dit te bespreken, want de bemoeienis moest toch echt wel gaan stoppen.
Eleanor haalde haar schouders op. 'No, he is not an awful man, but he's a stranger to me and I to him and I don't know how to overcome that. I've tried talking to him, but everytime it is so awkward and then my mother intervenes and there is just no point in doing it anymore.' reageerde ze waarna ze de mantel wat steviger om zich heen trok, want ze had het nog altijd ijskoud. Ze staarde een tijdje voor zich uit en beet op haar onderlip. 'I'll try.' zei ze uiteindelijk op zachte toon waarna haar blik even opzij gleed en ze Joseph kort bekeek voor ze haar ogen weer neersloeg. 'I was... Upset and impulsive. My mother had another wonderful go at me this morning and this tends to be the place where I can calm down and try to let it all go...' vertelde ze in zachte tonen terwijl ze naar het water staarde en haar knieën nog wat meer optrok. Dat was iets wat ze niemand anders verteld had, dus ze hoopte maar dat hij het voor zich zou kunnen houden zodat ze zich hier nog wel terug zou kunnen trekken als dat nodig was. 'There's a small cabin nearby. Sometimes I sleep there if I truly need to get away from it all.' vervolgde ze dan ook voor een lichte zucht over haar lippen gleed. Het was ergens wel heel erg fijn om met Joseph te praten, om überhaupt iemand te hebben om mee te praten. 'How did you end up here? I mean... I was quite sure no one knew about this place.' vroeg ze uiteindelijk waarna ze hem aankeek.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/13/2018 06:57 PMGeoffrey had met een kort knikje naar Mylena's ladies gegeven en zonder dat iemand er iets van zei, excuseerden ze zichzelf. 'I was working, yes.' glimlachte hij naar zijn vrouw. 'However, I got bored and saw that you and your ladies were out here. I also spoke to my mother, but that wasn't a pleasure, so I decided to come over here. I hope you don't mind?' vervolgde hij voor hij plaatsnam op de stoel naast haar. 'Thank you.' knikte hij met een glimlach toen ze het enige lege theekopje vulde voor hem. 'How are you feeling?' vroeg hij nadat hij even stil was geweest en haar kort had bekeken. Hij had die ochtend geen kans gehad haar iets te vragen, want ze was zo diep in slaap geweest dat hij haar niet wakker had willen maken. Ze had haar slaap waarschijnlijk hoognodig gehad, want hij kon zich zo voorstellen dat alles behoorlijk intensief en indrukwekkend was geweest. Zelf had hij graag ook meer geslapen, maar dat leek er niet echt in te zitten helaas. Hij sliep al weken slecht, al wist hij niet precies waarom. Natuurlijk was een deel spanning voor zijn huwelijk geweest, maar er moest wel meer zijn om hem zo veel wakker te houden. Hij hoopte maar dat het snel over zou gaan, want hij kon het nu niet bepaald gebruiken dat het hem op zou gaan breken. Met een lichte zucht nam hij een slok thee waarna hij de tuin even rondkeek. 'I heard from my mother that she has appointed my sister as a new lady-in-waiting. She didn't have the right to do so, so if you wish to relieve her from that position, you can just do so. I guess my mother is a bit too used to bossing everyone around.' zei hij na een tijdje met een lach aan het einde. Hij nam nog een slok thee en liet zijn blik opnieuw opzij glijden naar Mylena.
Eleanor had Joseph's opmerking genegeerd en had haar armen voor haar borst over elkaar geslagen toen ze zich realiseerde hoe dun de stof van haar onderjurk was en hoe erg deze aan haar huid plakte. Ze keek even verbaasd op toen hij zijn mantel om haar schouders legde. 'Thank you.' wist ze fluisterend uit te brengen. Ze bleef een tijdje zo staan, de mantel over haar schouders terwijl ze met een hand probeerde het ding wat dicht te houden om haar lichaam te verbergen. Na een tijdje liet ze zich echter ook op de grond neerzakken en trok haar knieën op. 'My mother would... My father would have been were he still alive and I doubt many others would even notice.' verzuchtte ze waarna ze haar ogen neersloeg. Op zijn volgende opmerking reageerde ze niet eens. Ergens had hij ook wel gelijk, maar ze had het meerdere keren geprobeerd, alleen niet succesvol. Het had weinig verschil gemaakt en dan was weglopen toch de makkelijkste optie. Haar blik schoot echter weer naar Joseph toen hij vroeg waarom ze zichzelf had willen verdrinken. Dat namelijk helemaal niet de bedoeling geweest. Althans, in het begin, maar op het moment dat de situatie hopeloos had geleken was ze er haast vrede mee gaan hebben dat het mogelijk wel zou gebeuren. 'I didn't try to drown myself. Cross my heart.' begon ze, feller dan ze eigenlijk bedoelde. 'Sorry, that was rude of me.' zei ze daarna een stuk zachter voor ze haar blik weer afwendde. 'But I mean it. I didn't try to do anything. I just got stuck.' vervolgde ze. Daarmee beantwoordde ze zijn vraag eigenlijk niet, helemaal niet, maar ze wist ook niet goed wat ze zou moeten antwoorden. Ze had geen idee wat er aan de hand was, alleen dat ze er doodongelukkig van werd en het grootste deel van haar leven was geweest.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/13/2018 04:04 PMGeoffrey had de rest van zijn ale achterovergeslagen terwijl hij nog kort uit het raam had gekeken voor hij weer naar zijn bureau was gelopen. Daar bladerde hij nog door wat losse papieren heen die niet in de houten box thuishoorden voor hij zijn kantoor verliet. Hij besloot zijn moeder maar voor te zijn en naar haar toe te gaan, want dan zou hij het ook af kunnen kappen wanneer het hem uitkwam terwijl zijn moeder anders eindeloos door kon gaan en hij haar moeilijk zijn kamer uit kon bonjouren. Hij vond haar, niet geheel verrassend, in een van haar vertrekken. 'Good morning, mother.' glimlachte hij waarna hij een kus op haar wang drukte. 'Why are you here? Are you not supposed to be with your wife?' reageerde zijn moeder echter met een opgetrokken wenkbrauw. 'Yes, I was planning on going to her after seeing you.' antwoordde hij terwijl hij ging zitten in een heel comfortabele fauteuil. 'Hmm... I suppose you did your duty yesterday. I saw your wife this morning. I sent your sister to be one of her ladies, but not surprisingly the child vanished.' zeurde zijn moeder verder waarop Geoffrey een zucht moest onderdrukken. Hij begreep ook niet zo goed waarom zijn moeder constant op zijn zusje zat te vitten. De band tussen hen zou hij zeker niet als goed beschrijven, maar hij zag het nut er niet van in om altijd maar commentaar te leveren. Daarvoor kende hij haar simpel genoeg niet. Door al die jaren dat ze in het buitenland had gezeten, waren ze praktisch vreemden van elkaar. Hij kende haar misschien net wat beter dan hij Mylena kende, maar daar hield het ook wel op. Kansen om die relatie te verbeteren leken er weinig te zijn dus kon hij niets anders dan neutraal zijn of Eleanor. Zijn moeders gezeur hield nog even aan en hij begon haast spijt te krijgen dat hij er naartoe was gegaan in de eerste plaats. 'I will go and see my wife now, mother.' onderbrak hij haar uiteindelijk voor hij opstond, een kus op haar wang drukte en de kamer verliet. Hij wandelde door de gangen en vond uiteindelijk de weg naar de tuin waar hij al snel Mylena en haar ladies zag. Met trage passen begon hij hun richting in te lopen.
Eleanor had nog een aantal keer geprobeerd zich los te krijgen, maar was haast klaar om zich over te geven aan het water toen dit niet lukte. Misschien zou het ook maar beter zijn. Ze sloot haar ogen en stopte alle manieren van tegenstribbelen terwijl het inmiddels begon te voelen of haar longen snel zouden exploderen. Echter schrok ze op toen ze ineens twee handen op haar lichaam voelde waardoor ze verschrikt haar ogen en ook mond opende. Voor ze in de gaten had wat er gebeurde, was ze al bovenwater. Er was een behoorlijke hoeveelheid water haar mond en longen binnen gelopen wat ze nu dan ook uitproeste. 'You should have let me BLOODY drown!' viel ze in eerste instantie uit tegen haar redder, maar haar plotseling uitval zorgde ervoor dat ze nog meer moest hoesten en proesten. 'It would have been better for everyone.' mompelde ze achterna waarna ze nog meer water uitproeste. Pas toen dat eindelijk een beetje op hield, kreeg ze echt aandacht voor wie haar geholpen had. Ze maakte zich van hem los zodat ze zelf moest blijven watertrappelen en veegde een natte pluk haar uit haar gezicht. 'I was fine.' zei ze bot voor ze terugzwom naar de plek van waar ze kon staan en daarna het water uit begon te lopen. Hoewel het grotendeels haar eigen schuld was, was ze vreselijk overstuur en wist ze niet goed wat ze met zichzelf aan moest dus was het makkelijker om hem weg te duwen, al wist ze dat ze hem eigenlijk zou moeten bedanken. Nu pas begon ze te merken dat ze het eigenlijk vreselijk koud had en haar hele rillende lichaam stond dan ook compleet vol met kippenvel. Joseph's vraag was terecht geweest. Wat had ze in hemelsnaam gedacht? Waarom had ze gedaan wat ze deed? Ze kon zelf geen antwoord bedenken, tot haar grote ergernis.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/13/2018 02:49 PMGeoffrey had Joseph kort nagekeken en wees een bediende toen op de fles ale. Al snel werd er een glas voor hem ingeschonken waarna hij gulzig een slok van nam voor hij zich weer over zijn papieren boog. Iedere dag werd de houten box opnieuw gevuld met staatspapieren en iedere dag opnieuw moest hij alles doorlezen, brieven schrijven, aanpassingen maken en afspraken maken met mensen om er over te praten. Gisteren had hij in verband met de bruiloft niets kunnen doen waardoor hij nu een inhaalslag te maken had. De papieren waren vooral droge meuk en veel zaken waren ter info voor hem, maar toch zorgde hij er altijd voor dat hij alles doorlas. Zo kon men hem er niet van beschuldigen dat hij nergens van op de hoogte was en was het tevens stukken lastiger om zaken achter zijn rug om te doen. Echter begon het papierwerk hem al snel te vervelen en merkte hij dat hij voor zich uit zat te staren. Af en toe nam hij een slok ale en na een tijdje boog hij zich toch maar weer over de papieren. Uiteindelijk had hij alles dan ook doorgelezen, zelf wat zaken opgeschreven en een aantal brieven geschreven waarna hij de box opborg en opstond van de stoel. Met het glas ale in zijn hand liep hij naar het raam waar hij prachtig uitzicht had op de tuin. Een lichte glimlach verscheen rond zijn lippen toen hij daar Mylena zag. Misschien dat hij zich later bij haar zou kunnen voegen, al wilde hij zich ook niet opdringen. Natuurlijk had ze ook tijd met haar ladies nodig en sowieso had ze tijd nodig om bij te komen van de vorige dag. Wel wilde hij graag weten hoe ze zich voelde dus dat zou hij later dan ook gaan peilen.
Eleanor had haar paard al snel aangespoord over te gaan in een galop en racete dan ook de bossen in. Het kon haar niet schelen of anderen haar zouden zien of niet. Ze moest weg van het paleis en dan was dan ook wat ze deed. Natuurlijk was ze niet echt weg van het paleis, want er hoorde een enorm perceel aan grond bij en het bos was daar ook deel van, maar ze wilde in ieder geval niet binnen de muren van het paleis zijn. Mylena was vriendelijk geweest en ergens voelde ze zich ook ondankbaar door de manier waarop ze plotseling was vertrokken, maar ze had geen seconde langer de ruimte met haar moeder kunnen delen. Wat deed ze toch altijd zo verkeerd in haar ogen? Wat had ze ooit gedaan om dit te verdienen? Haar vader was niet veel beter geweest, maar die had vaak alleen gereageerd als daar ook echt een reden voor was. Haar moeder leek op haar vitten voor het feit dat ze ademde. Na een tijdje liet ze haar paard rustiger stappen en toen ze eenmaal de plek gevonden had waar ze heen had willen gaan, bracht ze hem tot stilstand. Ze sprong uit het zadel en maakte de teugels vast aan een stevige tak van een boom. Het beest zou los ook niet weglopen, maar ze vond het toch prettiger om er zeker van te zijn dat dat niet gebeurde. Met kleine passen liep ze naar de oever van het meer. Dit was altijd al haar favoriete plek geweest en omdat niemand er vanaf leek te weten - men kwam er hooguit langs tijdens de jacht maar waren dan zo druk met andere dingen dat ze er geen aandacht aan besteden - was het er altijd rustig en kon ze weer tot zichzelf komen. Na een tijdje aan de kant te hebben gezeten, stond ze op waarna ze zich uit begon te kleden. Uiteindelijk had ze niets anders meer aan dan een onderjurk toen ze het water instapte, tot ze niet meer kon staan. Nadat ze een keer diep adem had gehaald, liet ze zich onderwater zakken om vervolgens een stuk onderwater te zwemmen. Op het moment dat ze amper adem meer kreeg, kwam ze weer bovenwater. Het water was kouder, kouder dan ze eigenlijk verwacht had aangezien de temperatuur buiten meer dan prima was, maar het was ook wel verfrissend. Het was haast verdovend te noemen. Na nog een grote hap adem dook ze opnieuw onderwater. Omdat het meer aan beiden kanten werd aangevuld door een rivier was er behoorlijk wat stroming en deze sleepte Eleanor meer mee dan ze eigenlijk zou willen. Op het moment dat ze merkte dat ze naar boven moest om adem te halen, kreeg ze dit echter niet voor elkaar. Haar onderjurk was verstrengeld geraakt tussen een aantal waterplanten en door de stroming lukte het niet om erheen te zwemmen en de stof los te trekken. Ze pakte de jurk vast en trok er een paar keer aan, maar ook dat zorgde er niet voor dat ze loskwam. Langzaam begon er toch een soort paniek op te borrelen. Wat ze ook probeerde, ze kreeg zichzelf niet los terwijl ze toch echt merkte dat haar longen dit niet heel veel langer vol zouden gaan halen. Wanhopig probeerde ze dan ook haar jurk los te krijgen. Desnoods dat ze hem uit zou trekken, maar de stof zat als een tweede huid aan haar vastgekleeft waardoor dit ook niet goed lukte. Wat moest ze nu?
