Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 13 | 14 | 15 | 16 | 17 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/11/2018 06:50 PMGeoffrey knikte toen Mylena vertelde over haar hobbies en wat haar bezig hield. Het kwam niet erg onverwachts toen ze aangaf dat ze kon paardrijden en boogschieten. Het hoorde nu eenmaal bij de Schotse cultuur, leek hem. 'Perhaps you can join our hunting party then. I am sure that will put you in a good light with the nobles.' zei hij met een glimlach. Het was dan misschien iets nieuws om een vrouw in hun hunting party te hebben, maar hopelijk zouden ze het wel accepteren en zien dat zijn bruid niet zomaar een simpele prinses was. Uiteindelijk zou Geoffrey ook graag hebben dat hij Mylena zou kunnen betrekken bij zijn taken. Het Koningschap was een monopolie zoals zijn vader het uitgevoerd had. Hij hoefde geen dictator te worden, al zou hij wel graag meer te zeggen hebben dan de nobles. Toen de muziek eindigde maakte hij een buiging naar Mylena. 'Do you wish to stay here or do you wish to... retire?' vroeg hij met enige twijfeling waarna hij haar weer zijn arm aanbood. Zelf had hij eigenlijk al wel genoeg van de drukte in de troonzaal, maar naar hun vertrekken gaan betekende ook dat er een heel ander deel van het huwelijk aan bod kwam en hij wist eigenlijk niet goed of hij - laat staan hoe zijn vrouw daarover dacht - daar klaar voor was. Het was absoluut niet zo dat hij nog nooit een vrouw in bed had gehad, maar het was wel een stuk vreemder als deze vrouw geen onbekende was, als je de rest van je leven met haar zou moeten delen. Hij wilde Mylena ook nergens in dwingen, maar uiteindelijk hadden ze weinig keus wat betreft die zaken. Ze mochten al van geluk spreken dat er niemand aan de deur zou staan luisteren. Dat nam natuurlijk niet weg dat het gewoon wat ongemakkelijk was om je bed te moeten delen met iemand die je amper kende.
Eleanor haalde kort haar schouders op. 'We all struggle, don't we? No point in others cossetting because in the end you'll be all you ever have.' mompelde ze. Hoe ging de nieuwe koningin in hemelsnaam op eigen voeten staan als haar raadsman zo bezorgd over haar was? Misschien lag het aan haar en het feit dat ze zoiets simpelweg niet gewend was, maar het leek haar niet dat het overbezorgde gedrag van Joseph Mylena erg zou helpen. 'And in England they're send abroad.' mompelde ze binnensmonds waardoor het voor Joseph moeilijk te verstaan was. 'Perhaps I would. Perhaps you would like to go back?' vroeg ze terwijl ze hem kort aankeek. Ze bedoelde het niet echt bot, maar misschien kwam het er wel een beetje zo uit. Misschien was het wel jaloezie die ze voelde. Het was duidelijk dat deze man gaf om de koningin, het beste met haar voor had en er alles aan zou doen om ervoor te zorgen dat zij gelukkig zou zijn. Het gebrek aan zo'n persoon in haar eigen leven, kon er soms voor zorgen dat Eleanor wat bitter deed. Niet omdat ze het Mylena niet gunde - ze zou absoluut niet in haar schoonzusje's schoenen willen staan - maar omdat het haar teveel herinnerde aan haar eigen eenzaamheid. Sommige dagen was ze erg goed in het doen alsof ze gelukkig was, maar op andere dagen kwam de realiteit als een mokerslag terug. Het probleem was dat ze er niets mee kon. Ze kon niet haar spullen pakken en vertrekken. Dat was geen optie want het zou tot een heksenjacht leiden en haar vervolgens alleen maar meer in isolatie brengen. Echter waren al haar pogingen om ook meer een beetje geluk in het paleis te vinden mislukt. Tot haar grote ergernis merkte ze dat er tranen opwelden in haar ogen. Geweldig. Ook dat nog. Ze kuchte kort om haar stem onder controle te krijgen voor ze in ging op Joseph's woorden. 'No, not necessarily.' kreeg ze met moeite uit haar keel geperst op zijn vraag of ze nog wilde dansen. Met moeite wist ze de tranen terug te dringen. No way dat ze hier bij een vreemde zou gaan staan huilen.
ReplyRe: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/11/2018 03:15 PMGeoffrey was blij dat men hen inmiddels iets minder in de gaten hield. Alsof de nieuwigheid er nu al af was. Gelukkig maar. Hij had er een hekel aan dat iedereen zich overal maar mee bemoeide, maar daar kon hij weinig aan veranderen. Hij was nu eenmaal de Koning. Een positie die hij niet gekozen had, maar waar hij wel mee moest leven en daar hoorde al dat bekeken worden ook bij. 'Hmmm... Yes, that does make sense.' knikte Geoffrey waarna hij even zacht lachte. 'I am awful at painting, I can assure you.' lachte hij voor hij verder ging. 'But I do like horseriding, especially in the woods. I enjoy fencing and swordfighting, but I am quite useless at shooting a bow and arrow. I enjoy listening to music and I hate having to sit still for portraits.' vervolgde hij met een glimlach. 'And what about you? How did you spend your time in Scotland?' vroeg hij daarna geïnteresseerd. Het was fijn dat alles niet geheel stroef leek te gaan tussen hen. Als alles nu al ongemakkelijk zou zijn, zou dat alleen maar erger worden. Nu viel het nog wel mee en had Geoffrey de hoop dat dit ooit nog iets kon worden. Misschien niet direct, maar over een tijdje.
Eleanor glimlachte op het moment dat Joseph beaamde dat hij haar inderdaad niet kende. Hij was in ieder geval niet zo'n botte boer dat hij dat zou ontkennen. Opnieuw merkte ze dat hij haar onderzoekend bekeek, maar ze deed net alsof ze het niet in de gaten had en bleef voor zich uit kijken. 'Surviving is easy. Just keep your head down and stay in the background.' reageerde ze met een schamper lachje op het moment dat hij lachend opmerkte dat hij misschien ook zelf wel wilde weten hoe hier te overleven. 'Being happy is a different matter entirely. One with which I am certain I am not the right person to help anyone.' vervolgde ze daarna voor ze haar blik afwendde. 'Your Queen will be fine. She has been taught how to do this her whole life, hasn't she? Besides... She's got a purpose. I am certain she will be welcomed with open arms, given everything she could possibly ask for or need.' zei ze nadat ze een tijdje stil was geweest. Zou dat voor haar ook veranderen als zij uitgehuwelijkt zou worden? Zou er dan ook ineens aandacht zijn voor haar? Omdat ze een doel had? Een taak? Een diepe zucht ontsnapte aan haar lippen. 'Surely you would much rather be inside and attend the festivities, Milord?' vroeg ze voor ze kort opzij keek. Het was immers niet alsof zij nu het zonnetje in huis was. Het was wel fijn om eindelijk een enigszins fatsoenlijk met iemand te kunnen voeren, maar was het de moeite waard? Als hij geen informatie van haar had gewild, hadden ze elkaar waarschijnlijk niet eens gesproken.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/11/2018 10:43 AMGeoffrey keek Mylena even aan toen zij haar mening gaf over de situatie. Ze had in ieder geval een mening over dingen. Dat was goed. Natuurlijk hoopte hij dat die mening niet te sterk zou zijn, maar het was beter dan dat er geen zinnig woord uitkwam. Dat zag hij aan het hof al meer dan genoeg en hij kon zich niet voorstellen dat hij ooit gelukkig zou worden met zo'n vrouw. Dat was immers nog altijd wat hij toch nog wel uit deze situatie wilde slepen; geluk. Waarom zou hij dat niet willen? Zijn taak als Koning was al lastig genoeg en gelukkig zijn zou die lasten misschien nog enigszins kunnen verzachten, hoopte hij. Hij knikte kort om haar woorden, maar ging er verder niet op in. Als hij zijn mening zou geven, zouden ze nog uren bezig zijn. 'Of course you have. I'm glad.' zei hij op het moment dat zij opmerkte dat ze oké zou zijn en natuurlijk nog een aantal bekenden om haar heen had. Dat was ook zo. Met dit huwelijk waren ze beiden wel in het diepe gegooid, maar zij had ook nog eens haar thuisland achter moeten laten. Alles wat bekend en veilig was, had ze achter moeten laten. Behalve dan een handjevol ladies en haar raadsman. Met die man zou hij ook nog eens moeten praten, al was het maar om te weten wat voor karakter het was en wat hij van hem zou kunnen verwachten. Op wat voor manier zou hij Mylena adviseren? Zou hij er alles aan doen om de samensmelting van de landen soepel te laten verlopen of zou hij juist tegenstribbelen? 'Is there anything you wish to know? About court, I mean?' vroeg hij daarna. Hij kon zich zo voorstellen dat het hier nogal anders was dan in Schotland. Ook had ze hier natuurlijk een hele andere rol waar ze nog aan zou moeten wennen.
Eleanor trok kort een wenkbrauw op toen Joseph haar zowaar op botte toon vertelde dat ze hem niet kende en niet wist waar hij in geïnteresseerd was. Niet dat hij geen gelijk had, maar ze was het toch niet echt gewend dat mensen, buiten haar familie om, op die manier tegen haar spraken. Dat was overigens niet het punt geweest dat ze had willen maken, al was haar punt toch gemaakt. Het was er haar immers om gegaan dat hij haar gevraagd had waarom ze weg had willen lopen van het feest, maar als hij daar daadwerkelijk interesse in had gehad, had hij er wel nogmaals naar gevraagd. Ze hoorde zijn gepraat maar aan terwijl haar blik weer over de bloemen gleed. De opmerking over haar "pretty head" negeerde ze compleet. 'It would appear you do not know me either, milord, because if you did, you would have known that I am as much a foreigner at this court as you are.' wierp ze hem met een glimlach toe nadat hij aanagf het gevoel had dat zij hem meer zou kunnen vertellen dan de dronken nobles. Niet veel later kwam ze in beweging om verder door de tuin te wandelen. Hij mocht dan wel gelijk hebben; zij kende hem niet, maar andersom was het minstens zo waar. Mogelijk wist hij nog minder van haar dan andersom en dat zou ze ook graag zo houden. Nee, tegenovergesteld van wat mensen mogelijk dachten was zij hier haast ook een vreemdeling. Natuurlijk was ze hier geboren en had ze hier een aantal jaar doorgebracht, maar het grootste deel van haar jeugd had ze in het buitenland gezeten, ver van het paleis vandaan. De band met haar broer was dan ook niet zozeer slecht omdat ze elkaar niet mochten, maar meer omdat ze elkaar niet kenden. Ze waren vreemden van elkaar en echt mogelijkheid om daar wat aan te veranderen leek er niet te zijn.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/10/2018 04:19 PMGeoffrey glimlachte zwak toen Mylena zelf ook aangaf dat ze normaal gesproken niet zo stil was. Gelukkig maar. 'I do.' mompelde hij als reactie op haar woorden over de nobles. Het maakte hem wel uit, want hij was er klaar mee dat ze nog altijd probeerden hem te ondermijnen. Helaas kon hij ook niet zonder hen dus moest hij het voor het grootste deel maar gewoon accepteren. Nog wel. Er moest toch een manier zijn om hen aan zijn kant te krijgen? Als Koning had hij het recht om titels af te nemen en aan anderen te geven of om nieuwe titels te creëren, maar hij zat nu niet bepaald te wachten op een burgeroorlog. Dat zou teveel levens kosten en hem ook niet bepaald helpen populariteit te winnen. Hij zat nog maar een paar jaar in dit politieke spel, maar werd er nu soms al moe van. Voor nu probeerde hij alles dan ook uit zijn hoofd te zetten. Hij was vreselijk gezelschap als hij zo over alles bleef malen en er was op dit moment toch niets wat hij er aan kon doen. 'I hope you will feel at home here.' zei hij zacht tegen Mylena op het moment dat ze aan het dansen waren. Hij had wel gevoeld dat ze kort getrild had en had even vragend een wenkbrauw opgetrokken. Het ging hem eigenlijk vrij weinig aan, dacht hij, maar dat was natuurlijk niet waar. Ze was zijn vrouw nu. Haar welzijn was wel degelijk een van zijn zaken, maar hoe kon je je interesseren in zulke zaken als je niet eens de kans had gehad om je vrouw te ontmoeten? Hoe kon je dan in hemelsnaam iets voelen bij de aanwezigheid van die persoon? Hij had geen idee hoe ze was, waar haar interesses lagen. Dat en liefde waren helaas niet echt prioriteiten bij een koninklijk huwelijk. Het enige wat daar telde was het voordeel dat eruit te halen was en dat was in dit geval wel duidelijk. Althans. Dat had zijn vader gehoopt bij het aangaan van deze alliantie.
Eleanor deed maar net alsof ze Joseph's opmerking niet had gehoord en knikte toen hij instemde dat ze inderdaad beter voor een wandeling konden gaan. 'Yes, they are. It is a shame no one really spends any time here.' beaamde ze op het moment dat hij opmerkte dat de tuinen prachtig waren. Ze liet haar eigen blik door de tuin glijden, haar handen achter haar rug in elkaar gevouwen en bleef stug voor zich uit kijken toen ze merkte dat Joseph zijn blik op haar liet rusten. 'I am not cosseted, nor am I a fool... Please tell me what it is you wish to talk about because I highly doubt that you are truly interested in any of the things you just mentioned.' sprak ze zachtjes voor ze kort naar hem opzij keek. Gelukkig leek het er minder hard uit te komen dan het in haar gedachten geklonken had. Ze wist heus wel hoe mensen op het paleis haar zagen. Koel. Arrogant. Onverschillig. Nee, het beeld wat anderen van haar hadden was niet persé positief, maar dat vond ze wel prima. Ze wist immers van zichzelf dat ze dat niet was, maar wat was het nut van vriendelijk en behulpzaam zijn als je er niets voor terugkreeg? Het was verspilde energie. En natuurlijk deed het pijn. Het deed vreselijk veel pijn, maar wat kon ze er aan veranderen? Ze had alles al geprobeerd en niets had haar ook maar iets opgeleverd. Nee, het was veel makkelijker om zich voor iedereen behalve zichzelf te sluiten. 'Besides... I do not think it is any of your business. I am not asking you why you are not at your Queen's side, though she might be glad with the company.' vervolgde ze daarna terwijl ze hem even recht in de ogen had gekeken om mijn blik daarna weer af te laten glijden naar de tuin.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/10/2018 02:32 PMGeoffrey was aan zijn tweede glas wijn begonnen toen zijn bruid begon te spreken. 'I am glad.' knikte hij waarna hij zijn arm even liet rusten op de armleuning van zijn troon. Zijn blik gleed door de troonzaal en bleef bij verschillende figuren hangen. Kort ging zijn blik naar zijn moeder, die zoals altijd werd omringd door haar dames en een aantal belangrijke figuren van het hof. Waarschijnlijk probeerde ze haar invloed verder uit te breiden. Vaak was hij dankbaar voor haar adviezen en vooral net na de dood van zijn vader had hij daar gebruik van gemaakt, maar ze moest niet denken dat hij in zijn vaders voetstappen zou volgen. Nee, hij zou die broken crown niet overnemen. Hij was meer dan de zoon van en dat zou hij bewijzen ook; hij had zijn eigen recht op de troon en zou deze indelen zoals hij dat wilde. Echter ging dat nogal moeizaam omdat de nobles lastig te overtuigen waren. Ze vonden hem te onervaren, te naief. Hij wilde teveel en te snel. Wat hun echte probleem was, was het feit dat Geoffrey hun macht probeerde in te dammen. Zijn vader had zich laten leiden door het geld wat al deze mannen bezaten, had hen gevolgd in alles wat ze zeiden, ook als dat betekende dat de rest van het land erop achteruit zou gaan. De rijken waren rijker geworden en de armen nog armer. Als kroonprins had Geoffrey hier niets in kunnen betekenen, maar nu hij eenmaal op de troon zat zou hij bergen verzetten om die zaken ongedaan te maken. Hij wist alleen nog niet hoe. Zonder steun van de nobles kon hij weinig dus was het langzame traject om hen over te halen begonnen - tot nu toe zonder resultaat. Geoffrey realiseerde zich dat hij wel heel erg stil was dus kuchtte zacht voor hij opnieuw opzij keek. 'My apologies. I am not usually this quiet and rude.' verontschuldigde hij zich tegenover Mylena. Zij kon er ook niks aan doen dat ze met hem had moeten trouwen en hoewel hij niet had staan springen om deze alliantie kon hij haar moeilijk negeren. Ze was immers wel zijn vrouw. 'Tomorrow the nobles and I will decide on a date for your coronation. Perhaps in a month's time would be best, though they might push for a year.' vertelde hij daarna maar, omdat hij niets anders wist te zeggen. Meteen schudde hij zijn hoofd. 'I am sorry. Tonight we should not talk about business. Perhaps you would care to dance with me?' vroeg hij terwijl hij zijn hand naar haar uitstak.
Eleanor keek op toen iemand haar de pas afsneed. 'It's Your Royal Highness, actually... Especially if you are not well acquainted and part of a formal occassion as a royal wedding.' verbeterde ze hem met een geamueerde glimlach rond haar lippen voor ze ook een lichte buiging naar Mylena's raadsheer maakte. Ze mocht dan wel het grootste deel van haar leven bij nonnen hebben doorgebracht, maar dat nam niet weg dat ze een uitstekend paar hersenen had - al zou haar eigen familie dat nooit opmerken. Daarvoor brachten ze immers nooit genoeg tijd met haar door. Toen ze haar naar het buitenland hadden gestuurd had haar moeder alleen geist dat ze goede scholing zou krijgen. Wat die scholing in zou houden was niet iets waar ze zich mee bezig had gehouden waardoor ze nu een dochter had die vloeiend Engels, Frans en Spaans sprak, Grieks en Latijn kon lezen en schrijven, een uitstekende danser was en tevens goed op de hoogte was van de vaderlandse- en wereldgeschiedenis en politiek. Met haar scholing was ze waarschijnlijk de meest geleerde dame aan het Engelse hof, maar ze kreeg nooit de mogelijkheid hier iets mee te doen. Het enige wat men van haar wilde was dat ze mooi was en stil op een stoel zou zitten. Ze had geen nut, tot het tijd was om een nieuwe alliantie te smeden en haar uit te huwelijken aan een buitenlandse prins of koning. Tot die tijd werd ze geacht op de achtergrond te blijven en het liefst niemand lastig te vallen. 'If you wish to talk, milord, perhaps we should go for a walk in the gardens instead of dancing. Less chance of eavesdroppers and it is much easier to talk when one is not physically engaged. People tend to get out of breath and that makes their speech rather incomprehensible.' beantwoordde ze zijn verzoek om te dansen terwijl ze hem met een opgetrokken wenkbrauw aankeek voor ze zijn hand aannam. Ze was niet dom, maar wel nieuwsgierig. Het was meer dan duidelijk dat hij iets van haar wilde en ze wilde graag weten wat. Misschien dat zijn aanwezigheid haar nog kon redden van deze doodsaaie avond. Er was immers weinig wat ze kon doen zonder de volgende morgen uitgefoetert te worden door haar moeder. Gelukkig was haar vader er niet meer.
Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/09/2018 10:57 PMGeoffrey keek naar de enorme eikenhouten deuren die voor zijn neus geopend werden terwijl hij zijn bruid aan de hand de troonzaal in leidde waar ze al snel begroet werden door diepe buigingen en woorden als 'Your majesties' door alle hofleden die al in de zaal aanwezig waren geweest en nu uit de weg gingen zodat er een pad vrijkwam. Hij bleef echter recht voor zich uitkijken terwijl hij Mylena's hand hoog hield en haar naar hun tronen leidde. Er waren amper woorden tussen hen gewisseld, naast de vows dan, en dat vond hij eigenlijk niet erg. Dit huwelijk had immers niet op zijn planning gestaan, maar op die van zijn achterlijke vader. Helaas was alles al geregeld en op papier gezet voor de man was neergestoken op het slagveld waardoor Geoffrey er niets meer aan had kunnen doen. Met een moeder die in diepe rouw was en zijn nieuwe status als Koning had hij ook weinig tijd gehad om een poging te wagen nog iets te veranderen. Daarom was hij vandaag dan ook in het huwelijksbootje gestapt, al was het dan misschien niet van harte. Hij wierp een zijdelingse blik op zijn vrouw. Ze was in ieder geval knap. Dat was dan wel een voordeel. Stel je voor dat zijn vrouw ook nog eens op een paard had geleken. Voor vandaag, voor het altaar, had hij haar nog niet eerder gezien, al waren de gesprekken over het huwelijk al jaren aan de gang geweest. Hij kon het zich niet eens anders herinneren dan dat zijn huwelijk besproken was. 'Here. Take a seat.' mompelde hij zachtjes toen ze bij hun tronen aangekomen waren waarna hij Mylena zachtjes in de richting van de hare duwde. Daarna ging hij zelf snel zitten en gaf een knikje naar de muzikanten om hen toestemming te geven weer verder te spelen. Dan hadden de mensen tenminste afleiding en zouden ze iets anders doen dan zo vreselijk naar hem en zijn bruid staren. Dankbaar nam hij een glas wijn van het zilveren dienblad dat voor zijn neus werd gehouden en nam gulzig een slok. Misschien dat dat zou helpen. Een diepe zucht ontsnapte aan zijn lippen. Echter was dat het moment dat hij zich realiseerde dat hij nu wel erg onbeleefd was dus pakte hij nog een glas waarna hij deze aan zijn vrouw aanbood. 'I hope your journey was not too unpleasant? Did my sister welcome you upon arrival?' vroeg hij nadat hij een tijdje stil voor zich uit had lopen staren. Hij kon moeilijk stilzwijgend blijven zitten. Hij was niet harteloos, maar hij had werkelijk geen idee wat hij moest zeggen. Hij kende haar niet. Ze was een compleet vreemde voor hem, maar wel een compleet vreemde waar hij de rest van zijn leven mee door zou moeten brengen. Zuchtend nam hij nog een slok wijn.
Eleanor had net als alle anderen een buiging gemaakt toen haar broer werd aangekondigd en vervolgens binnenkwam lopen met zijn bruid aan haar arm. Echter hield zij haar blik niet op de grond gericht - zoals het leeuwendeel van de hofleden wel deed - maar volgde ze hen met haar ogen waarna ze ook een van de eerste was die overeind kwam. De blik op Geoffrey's gezicht zei haar al genoeg. Ze zag de bui wel hangen - hij was nog ontevreden ook. Ergens had ze medelijden met haar schoonzusje, maar dat gevoel verdween al snel. Ongetwijfeld dat zij vandaag al meer aandacht had gehad dan Eleanor in de laatste week. Soms leek het alsof ze niet eens bestond. Voor haar broer, haar moeder en al helemaal niet voor haar vader toen hij nog in leven was geweest. Natuurlijk werd ze door de gangen van het paleis gevolgd door haar eigen ladies in waiting en maakte iedere bediende die ze tegenkwam een diepe buiging, maar dat zei haar niets, deed haar niets. Voor haar eigen familieleden was ze haast lucht. Zodra ze de leeftijd had voor een governess had ze die een gekregen en zodra ze de leeftijd had gehad om naar het buitenland te gaan, was ze daarheen gestuurd. Wat hadden ze immers aan een prinses op het paleis? Ze had jaren in Frankrijk en daarna Spanje doorgebracht en bij haar thuiskomst twee jaar geleden had het haast geleken alsof niemand zich haar herinnerde. De wereld was gewoon doorgegaan zonder haar aanwezigheid en men was haar haast vergeten. In het begin was ze daar vreselijk kwaad om geweest en had ze er alles aan gedaan om de aandacht van haar ouders te trekken, maar uiteindelijk had dit haar alleen openbare klappen in het gezicht opgeleverd en die schaamte had ze niet meer gewild. Daarom deed ze tegenwoordig maar alsof het haar niets meer kon schelen, alsof het meer dan prima was dat ze alleen was, maar het brak nog dagelijks haar hart. Ze schrok op uit gedachten toen de muzikanten weer begonnen te spelen. Snel stapte ze van de dansvloer af, want ze zou toch geen partner hebben en daar hoefde ze niet aan herinnert te worden. Met een zucht pakte ze een voorbijkomend glas wijn. Misschien dat ze het hele feest maar zo snel mogelijk moest ontvluchten. Er was hier toch niets meer voor haar. Ze sloeg het glas in een keer achterover en begon langzaam haar weg naar de deur te zoeken door de menigte.
O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
from PoppyRedx on 07/09/2018 09:44 PMORPG met xMirima
To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.
Jouw rollen:
Mijn rollen:
King Geoffrey Richard John of the House of York
Princess Eleanor Phillipa Maria of the House of York
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/08/2018 08:46 PMCamille
Ik trok even een wenkbrauw naar Xavier op toen hij vroeg of ik wist hoe om te gaan met een hamer en spijkers. Wat dacht hij nu zelf? 'I am afraid I have never held a hammer in my life and the only time I have seen nails was when my brothers were trying to built their own toys with wood.' lachte ik hoofdschuddend. Nee, natuurlijk had ik die dingen nog nooit in m'n leven aangeraakt. Het was misschien wel een wonder te noemen dat ik wist hoe ze eruit zagen. 'Hmmm... I used to complain about the rain in Courdemanche, but I am not so sure I dislike it anymore.' mompelde ik op het moment dat hij vertelde dat het hier meestal warm en zonnig was. Op zich was er ook niks verkeerds aan, maar het was flink wennen. 'Yes, let's!' knikte ik enthousiast op Xavier's voorstel om alle tafels eerst om te draaien. Mijn enthousiasme verdween echter al snel, want de tafels waren niet bepaald licht te noemen, maar daar probeerde ik me al snel overheen te zetten. Ik had zelf aangeboden te helpen dus nu moest ik me ook niet aanstellen. Daarnaast voelde ik een soort bewijsdrang naar Xavier toe. Ik wist wel dat dat niet nodig was, maar toen we voor het eerst gesproken hadden over deze trip had hij toch zijn twijfels gehad of ik wel op de boerderij paste en het me daar wel naar mijn zin zou hebben. Inmiddels waren die twijfels, naar mijn idee, wel afgenomen, maar toch was ik vastbesloten om hem te tonen dat ik het boerenleven ook aan kon.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/08/2018 05:35 PMCamille
Ik glimlachte toen Xavier de laatste resten meel van mijn gezicht veegde. 'Thanks!' zei ik waarna ik mijn haar wat uitkneep. Toch bleef het nadruppelen, maar dat was eigenlijk wel verfrissend. 'Please let me help you! I want to learn...' reageerde ik op het moment dat hij vertelde dat hij eerst alles zou repareren voordat we alles zouden verplaatsen met paard en wagen. Het zou fijn zijn om nieuwe dingen te leren en al helemaal als het nuttige dingen waren. Mijn ouders zouden zich waarschijnlijk omdraaien in het graf want een dame hoefde natuurlijk helemaal niet handig te zijn. 'Does it always get this hot in Fontaine this time of year?' vroeg ik daarna terwijl ik de mouwen van mijn jurk opstroopte voor zover als dat ging. Echter kwam ik al snel tot de conclusie dat dat veel te strak zat dus knoopte ik de top los zodat ik uiteindelijk in m'n stays en de verschillende rokken stond. Dat gaf ook meteen meer bewegingsruimte om Xavier te helpen. 'I am glad they like me!' knikte ik met een glimlach. Ik vermaakte me enorm hier in Fontaine en het was fijn om even een "normaal" leven te leiden. 'So... How do we fix them?' vroeg ik terwijl ik mijn natte haar over een schouder veegde zodat het iets minder in de weg zou zitten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 07/05/2018 10:00 PMCamille
Ik had kort Xavier's blik gevangen nadat ik langs mijn gezicht had geveegd en ik kon zo wel raden waar de grijns vandaan kwam. Het kostte me echter de grootste moeite om niet in de lach te schieten en mijn ogen neer te slaan. Nee, met Xavier's moeder in de buurt konden we dat niet maken. Hier in Fontaine waren we niets anders dan collega's. Dat was alles wat iedereen in dit huis en het dorp hoefde weten. 'Yes, it seemed the easiest. When the kids get tired, they can easily go to bed at Rosa's and stay there for the night. Or be carried home.' legde Xavier's moeder uit terwijl ik probeerde nog wat meer een broodvorm in de lomp deeg voor me te krijgen. Ik had er helemaal niet over nagedacht dat de kinderen er ook bij zouden zijn. Natuurlijk! Het was iets voor het hele dorp. Ik begon er steeds meer zin in te krijgen, hoewel er ergens in mijn achterhoofd ook wel een soort paniek woedde. Hoe groter de groep mensen, hoe minder overzicht er zou zijn. Wat als er weer iets zou gebeuren? Wat als Xavier en ik doelwitten waren en we nu een schietschijf op het dorp hadden geplakt? Ik richtte mijn aandacht snel weer op het brood en probeerde alle nare gedachten te verdringen. Courdemanche was gebeurd. Het klooster was gebeurd. De geschiedenis zou zich niet nog eens herhalen. Ik had geen reden om bang te zijn. Niemand wist dat we hier waren, behalve de Koning en Koningin. We waren hier veilig. 'Sounds like a plan to me!' reageerde ik ietsje trager dan ik normaal gereageerd zou hebben. 'Let me just get all the dough of my hands.' vervolgde ik terwijl ik mijn best deed om zoveel mogelijk restjes er zo af te halen voor ik mijn handen in de kom water stak die Xavier's moeder klaar had gezet en zo de rest van mijn handen waste. Ik stond al bijna bij de deur toen Xavier's moeder moest lachen. 'Camille? You might want to clean your face.' knipoogde ze waarna ik kort een wenkbrauw optrok, maar me al snel bedacht waar ze het over had. Ik zou het bijna vergeten zijn. Ik moest kort lachen. 'I'll use the water barrel.' glimlachte ik voor ik naar buiten liep, waar het al flink warm was. Wat dat betreft kon je goed merken dat Fontaine aan een andere kant van Parijs lag dan Courdemanche. Daar was hitte zoals hier zeldzaam. Het gebeurde wel eens, maar meestal maar voor enkele dagen voor er flinke stortbuien volgden. Hier leek warmte echter meer voor te komen dan regen. Ik haalde de deksel van de regen ton en haalde een keer kort adem voor ik mijn hoofd in het water stak. Dat hierbij mijn haar ook nat werd interesseerde me vrij weinig. Met deze hitte zou het waarschijnlijk zo weer droog zijn. Op het moment dat ik geen adem kreeg, kwam ik weer overeind. Dat voelde een heel stuk frisser.