Search for posts by Meticulous
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | » | Last
Search found 37 matches:
Re: O] They say, once you dream something more than once, it is bound to come true
from Meticulous on 01/06/2018 08:23 PMZe had haar ogen nog niet geopend, of ze wist al welke dag het was. Of beter gezegd, welke dag het niet was. Het duurde nog vierentwintig uur voor ze haar ogen zou openen en ze eindelijk haar achttiende verjaardag kon vieren. Desondanks voelde ze zich al enthousiast genoeg bij het vooruitzicht. Haar peettantes hadden haar al vele malen verteld dat als ze achttien zou worden, dat ze eindelijk zouden verhuizen. Dat geheim hadden ze voornamelijk verklapt, omdat Aurora al jaren lang aan hun hoofden zeurde over wanneer ze eindelijk eens zouden vertrekken uit het afgelegen bos. Het was prachtig en Auri had een prachtige jeugd gehad, maar ze was toe aan iets anders. Het gevoel dat het leven haar zoveel meer kon bieden, was een aantal jaren geleden aangewakkerd en niet meer verdwenen. Met Paul had ze het er vaak genoeg over gehad, maar hij leek het onderwerp altijd zo snel mogelijk weer af te willen wimpelen. Hij had gelijk, het maakte niet uit, want veranderen zou het toch niet. Haar peettantes hadden redelijk wat steken laten vallen tijdens haar opvoeding, maar standvastigheid was een van de weinige dingen die ze wel bezaten. Ze hield ontzettend veel van hen, maar hoe ouder ze werd, hoe meer ze zich begon te beseffen dat er iets niet klopte. Alsof er iets was in de hele situatie dat niet klopte. Een onbekende factor, waar ze haast zeker van wist dat ze die zou ontdekken als ze achttien zou worden. Alsof er een magisch moment zou zijn, precies om twaalf uur 's nachts, wanneer ze haar achttiende levensjaar in zou gaan. Het gebeurde tegenwoordig haast elke nacht in haar dromen. Haar peettantes zeiden altijd dat als je iets vaak genoeg droomt, het vanzelf uit zal komen.
Vroeger droomde ze ook over een vriend die haar gezelschap zou houden. Op een gegeven moment was Paul daar. Een stuk verderop in het bos had hij zijn intrek genomen, van de een op de andere dag. Hij was er net zo plots als de droom. Aurora schopte de dekens van haar af en sprong uit het bed. Kort rekte ze zich uit, waarna ze naar haar kledingkast wandelde. Op veel aandringen, hadden haar peettantes een paar weken terug een broek voor haar genaaid. Ze begon alle jurken zat te worden, met name de ruzies tussen haar tantes om de kleuren ervan. Even twijfelde Auri wat ze aan moest trekken. Vanwege haar feestelijke stemming voor haar verjaardag, trok ze een donkergroene jurk uit de kast. Een jurk met mouwen tot haar ellebogen en die stopte iets over haar knieën, gemaakt van een dunne en satijnzachte stof. De jurk paste perfect bij haar blanke huid, blonde haren en blauwgrijze ogen. Ze keek in de spiegel en voelde een zenuwachtige golf door haar lichaam gaan. Haar hand gleed langs haar gezicht, raakte haar lippen, kaaklijn en nek aan en vervolgde zijn weg naar beneden. Ze zag eruit als een vrouw. Langzaam maar zeker, elke dag wat meer, begon ze het meisje kwijt te raken en kwam er een vrouw voor in de plaats. De rondingen op haar lichaam verwarde haar niet langer, maar maakte haar juist zelfverzekerd. De afgelopen paar weken merkte ze ook dat ze wat zenuwachtiger werd als ze Paul die dag zou zien. Hij was immers de enige man in haar leven, daarbij was hij ook een knappe man. Niet dat Auri veel vergelijkingsmateriaal had, maar ze wist het gewoon, ze kon het voelen.
Zacht zuchtte ze, waarna ze op blote voeten haar weg naar beneden voortzette. Het gekakel van haar tantes kwam haar al tegemoed. Een van de tredes kraakte onder haar voeten, waardoor ze direct stil vielen en alle drie met een ruk naar boven opkeken. Flora, Fauna en Merry's ogen werden groter toen ze de jonge prinses van de trap af zagen komen. Het begon elke dag lastiger te worden om de schoonheid van haar te verbergen. Het leven bruisde waar ze ging, maar zo ook de angst. "Ik heb met Paul afgesproken", zei Auri en pakte twee appels van de schaal. Ze zette haar koers voort naar de voordeur, haar drie tantes verstomd achter latend.
"Ik ben blij dat het bijna voorbij is, ze verdient beter dan dit leven", merkte Merry op toen Auri de deur achter zich dicht trok. Fauna liet zich met een zucht op een stoel zakken en Flora veegde een traan weg uit haar oog. Zich van geen kwaad bewust, wandelde Aurora door het bos, naar haar ontmoetingsplaats met Paul.
ReplyO] They say, once you dream something more than once, it is bound to come true
from Meticulous on 01/06/2018 08:12 PMEen ORPG met Brenda. Geïnspireerd op het sprookje van Sleeping Beauty.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:40 PMEven had ze nog een blik op hem geworpen, waarna ze besloot het onderwerp van straffen te laten rusten. Er waren nog genoeg opmerkingen over te maken, maar die weg wilde ze niet inslaan. Tot dusver was het duidelijk dat ze zich aangetrokken voelde tot hem, maar daar wilde ze niets meedoen. Dat was niet eerlijk naar hem toe, hij verdiende meer dan een kans die door niets beinvloed was. Toch vroeg ze zich stiekem af wat er in zijn hoofd om ging op dit moment, zijn blik stond ietwat wazig, alsof hij ergens over nadacht.
Met haar opmerking over wat er gebeurd als je iemand niet aankeek tijdens het proosten, kon Yué niet anders dan toch ietwat ondeugend glimlachen. Ze stond het toe, zolang het bij dit soort onschuldige, ietwat uitdagende en plagende opmerkingen bleef, was er niets aan de hand. Daarbij leek hij met de grijns op zijn gezicht het helemaal niet erg te vinden dat hij wat uitgedaagd werd. Koppig keek ze terug toen hij haar in haar ogen aankeek. Ze was niet van plan als eerste weg te kijken, dat is iets wat ze direct van Jet had geleerd; als leider kijk je niet weg. Dit was dan natuurlijk geen aanval op haar gezag, maar voor alsnog weigerde ze weg te kijken. Uiteindelijk won zijn honger het over het aankijken, wat Yué toch wel een beetje opluchtte. Ze was het niet gemakkelijk voor haarzelf aan het maken. Van een uitdaging had ze altijd genoten, maar ze wist dat ze voorzichtig moest blijven.
Stilletjes keek ze toe hoe Aisurou het eten aan het verdelen was. Inmiddels was haar maag ook aan het knorren en de geur van het eten deed haar watertanden. "Bedankt",' zei ze vriendelijk toen hij het bord in haar richting schoof. "Eetsmakelijk", voeg ik eraan toe en begin aan het eten. De ragout is ontzettend zacht van smaak. De kleine stukjes vlees en de kruiden die de koks toe hadden gevoegd, waren goddelijk. Elke avond wisten ze een goede maaltijd neer te zetten, maar dit was overduidelijk een van de betere avonden voor Yué. Ze kon alleen maar wensen op een dag zo te kunnen koken.
'Welke wijn?' vroeg ze op een overdreven vragende toon, waarbij ze haar eigen beker aan haar lippen zette. Veel van de wijn en andere alcoholische dranken die tijdens de overvallen op de vuurnatie buit werden gemaakt, werden bewaard. Eens in de tijd, als er dan genoeg was, dan hielden de Freedom Fighters een feest. De jongsten mochten uiteraard geen alcohol drinken, maar af en toe werd er een oogje dichtgeknepen met wat zoete appel cider. Een feest was een feest. Yué had de meest geweldige feesten meegemaakt toen ze nog geen leider was, samen met Kalah had ze de hele avond kunnen dansen. Vaak legde Jet beslag op haar voor ze dat daarwerkelijk kon doen, maar daar dacht Yué liever niet meer over na. Tijdens haar periode van leiding geven, hadden ze een feest gehad. Binnenkort zouden de voorraden er klaar voor zijn een te houden, iets waar Yué met smart naar uitkeek. "Vertel eens wat over de Noordpool, ik ben er nog nooit geweest", zei Yué, om de stilte te verbreken en hem wat beter te leren kennen. Ze zou graag een vriendschap met de jongeman willen opbouwen, maar ze wilde ook graag meer van hem weten in het belang van haar rol. Zijn dossier was leeg, maar zou als het goed is steeds voller worden. Aan haar interesse en belangstelling lag het niet, die had ze meer dan genoeg voor hem.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMZe kon niet anders dan zacht gniffelen om zijn opmerking. Wederom vroeg ze zich af wanneer het voor het laatst was geweest dat ze daadwerkelijk had gegniffeld om iemand of een situatie. Alleen al de afgelopen paar uren was ze meer uitgedaagd dan de afgelopen paar maanden tezamen. Daarbij had ze de afgelopen dag meer gelachen dan ze zich ooit kan herinneren. Ze vond het vreselijk om toe te geven, maar Aisurou wist iets in haar los te maken wat ze niet langer dacht te hebben. Wat ze wellicht nooit dacht te hebben gehad. Plezier was niet iets wat Yué vaak had beleefd, zelfs in haar jeugd was er altijd de schaduw die over het gezin heen hing. De schaduw van angst voor wanneer haar vader terug zou komen, of wanneer iemand erachter zou komen dat zij hetzelfde agressieve vuur bezit als de admiraal.
Zacht had ze haar keel geschraapt en keek weer naar hem op. "Ongetwijfeld dat je daar nieuwsgierig naar bent", zei ze zo nuchter mogelijk. Ze wist dondersgoed waar ze mee bezig was, maar het ging allemaal zo gemakkelijk dat het lastig tegen te houden was. Echt flirten wilde ze het niet noemen, maar er hing iets tussen hen wat lastig weg te krijgen was. Iets waarvan ze niet zeker wist of ze het wel weg wilde hebben. Hoewel ze verschillende voorstellingen en suggesties van gepaste straffen kon bedenken, liet ze zijn fantasie liever de vrije loop. Een stukje onzekerheid was altijd aanwezig wanneer het om mannen ging, ze wist niet goed hoe ze er exact mee om moest gaan. Daarbij vertrouwde ze in het dagelijks leven optimaal op haar intuitie, die haar momenteel vertelde dat het hem zelf laten bedenken vele malen leuker was.
Lachend liet ze zich in een stoel zakken en pakte daarbij een extra bord, zodat Aisurou niet uit de schaal hoefde te eten als een soort voederbak. De jongeman was inmiddels wel genoeg gemarteld en gekleineerd, Yué dacht niet dat het hem goed zou doen om als een hond uit een bak te eten. "Koningin Regenboogglitter dankt u", glimlachte ze en pakte haar beker op, die ze in de lucht hield om te proosten. "Je weet wat je over jezelf uitroept als je iemand niet aankijkt tijdens het proosten, hè?", vroeg ze, waarbij ze het niet kon laten om een wenkbrauw op te trekken. Telkens wanneer ze dacht dat ze de plagende en uitdagende kant in de hand had, wist deze zich weer los te wurmen en maakte een opmerking als deze. "Goed idee", beaamde ze toen Aisurou voorstelde om het eten te mengen zodat het ietwat koude eten met het warmere werd gemengd. Ze wachtte tot hij dit zou doen, voornamelijk uit automatisme dat de Freedom Fighters haar alles uit handen namen. Heel erg vond ze dat niet, maar het maakte Yué af en toe wel blind voor kleine dingetjes.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMHet was ontzettend lastig voor Yué om uit haar bui te stappen. Voor een vrouw zijn dat soort buiten haast te lastig om simpelweg van zich af te schudden, een man heeft het in dat opzicht een stuk gemakkelijker. In wel meer opzichten, maar momenteel was dat de enige die ertoe deed. Aisurou's opmerking dat het hem kwetste, deed haar glimlachen, maar niet meer reageren. Als ze reageerde, kon ze wel eens een opmerking maken die het enkel alleen maar weer aanwakkerde. Dat was het laatste wat ze wilde of kon gebruiken. Het was vreemd, maar door dit alles zo goed mogelijk te negeren, beschermde ze niet alleen zichzelf. Natuurlijk was het haast onacceptabel als ze iets zou beginnen met hem, aangezien hij er net was. Zelfs al was het alleen maar seks en niets anders, het zou ongetwijfeld alsnog naar buiten komen. Hij was hier net, naast het feit dat ze zouden denken dat Yué misbruik maakte van haar machtpositie, zou het ook haar hele positie zelf in twijfel kunnen trekken. Het simpele feit was dat Aisurou hier net was, hij had zich in geen enkel opzicht bewezen tegenover de anderen. Het duurde niet lang voor een nieuw lid was opgenomen in de groep, eigenlijk ging dat altijd ontzettend natuurlijk en gemakkelijk. Wat vaak belangrijk was, was dat het nieuwe lid iets deed om zichzelf te bewijzen. Ook iets wat vaak natuurlijk en zonder moeite ging, maar er moest een moment zijn waarop het klikte. Waarop het nieuwe lid in de groep paste en de groep dat accepteerde. Met nog geen vierentwintig uur aanwezigheid, kon hij onmogelijk al zo'n moment hebben gehad. Yué wist zeker dat het kwam, maar ze moest hem ruimte geven tot het moment was geweest. Tot die tijd zou het alles en iedereen aan haar laten twijfelen. Niet alleen dat. Als ze voor dat klik moment iets zou doen, dan zouden de anderen hem alleen maar zien als iemand die zich een weg omhoog wilde slapen. Dat wilde ze niet voor hem, hij leek haar een goede vent die zijn eigen boontjes kon doppen. Dat moest hij de rest ook laten zien.
Grijnzend had ze naar hem opgekeken toen hij semi-beledigd had gereageerd op haar opmerking. Ze haalde haar schouders op, met gemak van zijn gezicht en lichaamstaal aflezend dat hij het niet meende. "Zo gaat het nou eenmaal. Ik maak de regels niet. Of wacht, eigenlijk wel. Oops", glimlachte ze liefjes naar hem, voor ze haar mondhoeken niet meer onder controle had en haar gezicht openbrak in een glimlach. Met Aisurou naast haar lopend kon ze beter nadenken. Het was gemakkelijker zo, een stuk beter. Als er iets in de kast was gebeurd, had Yué zich niet nu zo kunnen gedragen. Dan was het onmogelijk geweest om uit de bui te stappen. Toen hij begon over straffen, haalde ze even diep adem en keek opzij naar hem. "Ik denk dat ik wel een paar passende straffen kan bedenken", zei ze voor ze er erg in had. Haar stem klonk net te hees om het onopgemerkt voorbij te laten gaan, maar voor een moment kon het haar niet uitmaken. Het bleef maar over en weer gaan en zolang Yué ervoor zorgde dat het enkel bij woorden bleef, was er niets aan de hand.
Ietwat afwachtend en verbaasd had ze toegekeken toen hij iets vooruit spurtte en moeite had met de schaal. Haar gezicht bleef emotieloos, hoewel achter haar masker de emoties schuil gingen. Het masker gleed wat af toen ze zag dat hij het doek voor haar aan de kant hield. Een dankbaar glimlachje was wat ze hem schonk toen ze haar eigen hut binnen stapte. Ze haalde expres geen adem toen ze langs hem liep, ze wilde niet geconfronteerd worden met zijn lucht. De lucht die heel anders was dan eerder vandaag. Toen had hij gestonken naar ontlasting en verbrand vlees. Na zijn bad in de rivier en de schone kleding, had Yué in het opberghok al gemerkt dat er nu een sterke mannelijke geur om hem heen hing. Nog iets waar ze op een of andere manier maar mee om moest zien te gaan. Toen ze langs hem liep, wierp ze wel een blik op zijn gezicht.
"Inmiddels verga ik ook bijna van de honger", glimlachte ze, waarbij ze het stemmetje in haar hoofd onderdrukte die vroeg waar ze precies honger naar had. In plaats van naar het stemmetje te luisteren, pakte Yué twee houten bekers uit een la, samen met een afgesloten kan met wijn. "Dit heb je niet gezien", fluisterde ze en schonk de twee glazen in, zodat ze tijdens het eten konden drinken van de sterk geurende rode wijn. Het was voornamelijk voor haar. De hoofdpijn was niet weggetrokken, het was juist erger geworden na wat er was gebeurd in het hok. De wijn zou haar hopelijk wat weten te kalmeren.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMVoor een kort moment dacht Yué dat hij haar zou zoenen. De niet bestaande ruimte tussen hun twee lichamen leek te branden. Yué voelde dat haar lichaam haast in de fik leek te staan, sommige plekken meer dan anderen. Het was zo godvergeten heet in de ruimte, met daarbij ook nog eens zijn warme lichaam dat strak tegen haar aan stond. De opmerking van Aisurou zorgde ervoor dat ze opnieuw naar hem opkeek. Hij had het gezien. Natuurlijk had hij het gezien. Yué kon het zelfs voelen in haar ogen, zelfs een blinde had nog kunnen zien wat er in haar ogen aan het broeden was. Ze wist het tot een minimum te beperken, wat ze van haar lichaam niet kon zeggen. "Dan is mijn mond duidelijk de verstandigste", zei Yué zacht, waarbij ze opnieuw haar blik van hem afwendde. Ontkennen was onmogelijk en ontzettend hypocriet, maar ze was blij dat ze nu wist dat ze zich weer zo kon voelen. Dat die kant van haar niet bruut was afgesneden toen Jet ook zo bruut uit haar leven werd gesneden. Oprecht had ze niet van hem gehouden, maar ze wist dat die potentie er altijd had gezeten. Toen had ze zich destrijds ervan afzijdig gehouden, maar geen van beiden kon ontkennen dat gevoelens en emoties zich aan het ontwikkelen waren. Dat maakte zijn verraad alleen maar erger. Yué had het niet zien aankomen, ze had geen enkel teken gezien van zijn dubbelspel. Naderhand kon ze veel terugleiden, maar in het moment zelf was ze zo blind. Het verwarde haar nog het meest dat ze wist dat ze die gevoelens nooit meer wilde voelen, maar voor alsnog verlangde naar iemand die haar zo kon laten voelen. Scherp had ze ingeademd en met een ruk naar hem opgekeken, toen hij fluisterde dat ze geen bed ervoor nodig hadden. Haar hart begaf het haast en leek uit haar borst te willen springen van spanning en adrenaline. Als ze nog een seconde langer met hem in de kast had gezeten, had ze hem laten weten dat hij degene was die een bed nodig had als ze klaar was met hem. De koele lucht kwam dan als een grote verlosser en ze bedankte in stilte haar kracht om zich los te trekken uit het moment. Ze voelde ook spijt, maar dat probeerde ze te negeren. Het kon niet. Wat ze nu deed was fout. Hoewel ze de aantrekkingskracht kon voelen, zou het lijken alsof ze hem zou gebruiken. In de ogen van de andere Freedom Fighters, als ze er al ooit achter kwamen, zou het enkel negatief worden gezien. Ze zouden het zien alsof Yué Aisurou had misleid en verleid toen hij aan was gekomen en hem op die manier voor haar eigen plezier had gebruikt. Het was niet hoe ze bekend wilde staan, dus ze wist dat ze moest stoppen. Met enkel een blik op Aisurou, wist ze dat dat een hele strijd ging worden. Helemaal als hij snel zou herstellen, zijn spieren zouden aansterken en hij weer op volle kracht was gekomen. Nu al had hij een ontzettend sterk en machtig uiterlijk, mannelijk, waar Yué haast bij in katzwijm viel. Nu die kant van haar weer was ontwaakt, wist ze dat die kant ook heel snel weer in slaap moest vallen. Voor iedereen zijn bestwil. Behalve voor die van Yué persoonlijk dan. Zelfs met het overgeven van de schaal ragout, probeerde Yué te negeren hoe dichtbij zijn vingers waren. Gelukkig wist de buitenlucht haar te kalmeren en uit haar bui te trekken. Diep haalde ze adem, waarna ze zich weer ertoe kon brengen om naar hem te kijken. Direct voelde ze een glimlach groeien toen hij opmerkte dat het eten stelen leuk was. "De charme van iets stiekem doen valt nooit weg, hoe oud je ook bent", glimlachte ze naar hem, waarbij ze over haar schouder keek. Voor Yué de deur achter zich dicht had getrokken, had ze het briefje op een keukenblad gelegd. Daarop stond dat zij, Yué, wat eten had meegenomen uit de keukens. Ook stond het verzoek erop om Aisurou wat meer te geven voor de komende twee weken. Waarschijnlijk wist de keukenstaff allang dat er een nieuw gezicht rondliep, maar ze wilde zeker weten dat de regels werden nageleefd. "Als iemand ons heeft gezien en komt beschuldigen, zal ik je wel alle schuld moeten geven", zei ze en probeerde daarbij zo serieus mogelijk te klinken. Ze haalde haar schouders op en keek hem zo onschuldig mogelijk aan. "Je dwong me, je had zoveel honger dat je anders míjn eten had opgegeten. Ik had geen keuze", vervolgde ze, haar onschuldige gezicht in de plooi houdend, hoewel ze haar mondhoeken voelde trillen. Daarbij bleef ze Aisurou aankijken, vertrouwend op haar richtingsgevoel.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:38 PMZe had gelachen om zijn opmerking en daarna toch hem een serieuze blik toegeworpen. "Je hebt er al een, voor dat gebeuren met Kalah. Waarom denk je dat ik zelf met je ga trainen?" vroeg ze en trok daarbij een wenkbrauw omhoog. Het was een leugen, natuurlijk had hij geen kruisje, maar een file had hij zeker wel. Daar had ze onder anderen vandaag aan gewerkt. Over iedereen was er een eigen file te vinden in Yué's ladekast, waarin ze de files zelfs had geordend op alfabetische volgorde. Dingen zoals dat zorgde ervoor dat ze overzicht kon blijven houden, anders was de chaos enkel groter en zou die maar blijven groeien.
Yué vond de grijns die Aisurou tevoorschijn haalde toen ze het had over zijn handeling bij de rivier eerder vandaag, aanstekelijk en amuserend. De jongeman wist haar keer op keer te verrassen en te amuseren. Het zorgde voor een soort nieuwsgierigheid naar hem toe, die ze lastig kon onderdrukken. Naast de aantrekking die ze voor hem voelde, maar die was wat makkelijker weg te stoppen. De combinatie echter, die was gevaarlijk. Helemaal toen de knipoog die Aisuro haar toewierp, haar duidelijk opviel en ervoor zorgde dat ze kriebels in haar buik kreeg. Hij was een gevaarlijke combinatie voor haar, dat begon ze zich te beseffen. Er was iets aan hem wat ervoor zorgde dat ze het lastig vond om hem te behandelen als ieder ander.
Het gebeurde allemaal veel te snel. Het ene moment waren ze binnen, het volgende moment stonden ze veel te dicht tegen elkaar in een berging. Yué voelde haar hart in haar borst kloppen, maar probeerde opnieuw haar ademhaling zo rustig mogelijk te houden. Ze kon het niet laten om nog eens omhoog te kijken. Het viel haar nu pas op dat hij een stukje groter was. Ze scheelden haast een kop, wat gek was. Het was haar nog niet eerder opgevallen, maar leek nu perfect uit te komen. Haar hoofd viel precies in zijn nek, wat ervoor zorgde dat haar warme adem terecht kwam op zijn huid. Zijn warme adem voelde ze tegen haar voorhoofd en kruin komen. Het zorgde voor kippenvel over haar hele lichaam. De opmerking die hij maakte, gevolgd door zijn gelach, zorgde ervoor dat Yué de behoefte had om te blozen. Die behoefte negeerde ze en ze keek zo vurig mogelijk naar hem op. Met zijn gelach had ervoor gezorgd dat ze het lage en trillende gevoel nog na voelde gonzen in haar eigen lichaam. "Als ik je zo onweerstaanbaar had gevonden als je denkt, had ik je allang opgeeist. Ik ben de enige met een tweepersoonsbed, weet je nog" kaatste Yué scherp terug. Ondanks dat haar tong scherp was, lag er een bepaalde glinstering in haar ogen die er heel lang niet meer was geweest.
Met Aisurou's lichaam zo strak tegen dat van haar aan, leek een heel ander deel van Yué wakker te worden. Een deel waarvan ze dacht dat het was verdwenen. Ze had zoveel geprobeerd om dat gevoel weer te beleven, sinds Jet hen had verraden. Het leidde tot niets, tot nu. Door de meest simpele handeling als in een donkere berging staan met Aisurou, had ze zichzelf weer doen ontwaken. "Haal die grijns van je gezicht", mompelde ze nog haar stem wat meer schor dan anders. Ze wendde haar blik af en telde af naar het moment dat ze uit deze berging kon stappen. Het werd haar haast te veel. Zijn aanwezigheid was overweldigend, samen met haar lichaam dat op manieren reageerde dat ze niet tegen kon houden. Net toen Yué trillerig ademhaalde en overwoog om iets te doen, hoorde ze de deur in de keuken dichtvallen. Direct keek ze op naar Aisurou, hield zijn blik een kort moment vast en opende de deur van de berging weer. Ze verwelkomde de koele lucht en onderdrukte de behoefte om haar hand langs haar gezicht te halen.
Zo snel mogelijk had Yué zich weer herpakt, heel bewust keek ze daarbij niet naar Aisurou. Ergens vond ze een schaal, waar ze eten in begon te scheppen wat over was van vanavond. Het was een heerlijke ragout, gemaakt met rundvlees. Simpel, maar heerlijk. Yué wenste niet voor het eerst dat zij ook zulke dingen kon koken. Yué had haar bui van zich af kunnen zetten en stapte naar Aisurou toe, om hem de schaal met ragout te nemen. De damp kwam er nog vanaf. Opnieuw voelde ze een golf adrenaline door haar lichaam gaan door wat ze aan het doen waren. Het duurde net een tel te lang voor ze de schaal aan Aisurou had gegeven, wat ze zo goed mogelijk probeerde te negeren. Ze griste nog een half brood mee in een doek, waarna ze naar de deur van de keuken gebaarde.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:38 PM"Mijn lichaam moet zich niet zo aanstellen", zei Yué opstandig bij het horen van zijn wijzelijke opmerking. Hij had gelijk, absoluut honderd procent gelijk. Toch zou ze zich nooit zo snel gewonnen geven, daar was ze veel te koppig voor. Ze wist dat ze zich de afgelopen tijd wel heel erg had gepushed en zonder een manier van ontspannen, was het telkens lastiger geworden. Daarbij voelde ze het vuur onder haar huid, iets wat haar ook constant gestresst wist te maken. Alles bij elkaar hielp nou eenmaal niet. Maar, morgen zou ze het vuur weer los laten en momenteel zorgde Aisurou voor wat afleiding, wat er al haast direct voor zorgde dat ze zich wat lichter voelde. Ondanks alles, wist ze dat hij gelijk had. Ze had meer rust nodig, of in ieder geval meer rust in haar hoofd. Lichamelijk voelde Yué zich geweldig, misschien wel beter dan ooit, helemaal met het vooruitzicht dat ze snel weer zou trainen. Ze miste haar zwaard in haar dagelijkse leven, dus een trainingschema opzetten met Aisurou zou daar ook bij helpen. Zijn komst leek haast een geschenk van de goden.
Zonder er erg in te hebben, liet Yué ook een lach los door zijn opmerking. "Pas maar op, dit gaat in je file", zei ze dreigend. Met een glimlach keek ze de jongeman aan. Voor iemand die zo lang vast werd gehouden, mishandeld was en amper eten heeft gekregen, gedroeg hij zich zo normaal. Ze hoopte maar dat het was omdat hij zich hier simpelweg goed voelde. Een andere verklaring zou lastiger te accepteren zijn. Het was nu eenmaal zo dat Yué hem had geaccepteerd hier, maar hij zou zijn omgeving ook moeten accepteren. Grote kans dat dat al gebeurd was, anders had hij zich waarschijnlijk allang uit de voeten gemaakt. De weg naar beneden is zo lastig niet, maar betekend wel dat de weg naar boven nooit meer gevonden zou worden.
Dit keer schudde zij met haar hoofd toen hij vertelde dat hij het gewend was om niets te eten. "Zo werkt dat hier niet, minstens twee maaltijden per dag, daar staan we voor. Ook voor jou. Zelfs als je geen honger hebt, het is goed om wat reserves aan te leggen", zei ze. Woorden die Jet haar had vertelt toen ze hier net aan was gekomen. De dagen erna had hij al zijn eten met haar gedeeld, boven op Yué's eigen porties. Binnen no-time had ze weer wat vet op haar lichaam en kon ze weer doorgroeien als een normaal kind. Nu had Aisurou geen voedingsstoffen meer nodig om te groeien, maar wel om in leven te blijven. Erg mager zag hij er niet uit, maar kleding kon veel verbergen. Yué zou ervoor zorgen dat hij de komende periode meer eten dan anders zou krijgen. Niet omdat ze hem op die manier voor zou trekken, maar omdat hij het nodig had. Het was een onuitgesproken regel sinds Yué aan het hoofd was komen te staan, dat de nieuwelingen meer eten zouden krijgen. Vaak voor een periode van twee tot drie weken, wat haar in dit geval genoeg lijkt. Met name als ze morgen zouden beginnen met de training, had hij wel extra energie nodig. Daarnaast zouden wat extra voedingsstoffen voor spierherstel ook niet verkeerd zijn, maar Yué wist niet in hoeverre ze hier invloed op had. Het eten was vaak wat de pot schafte, daar kon ze weinig tegen in brengen.
De verbazing die over het gezicht van Aisurou schoot, deed haar glimlach wat groeien. Ze genoot ervan om mensen te verrassen. Vaak had iedereen die haar voor het eerst ontmoette, direct een mening klaar over haar. Het was geweldig om die mening eens goed door elkaar te schoppen met een opmerking als deze tussendoor. Ze had vaak te horen gekregen dat ze er lief uit zag, met haar lange blonde haren en haar blauwe ogen. Haar bouw was inmiddels vrouwelijk, licht gespierd, maar toch rond. Niemand verwachtte van haar dat ze grof in de mond was, opmerkingen zou maken over seks of soms had ze zelfs gehoord dat ze het niet hadden verwacht dat ze grapjes zou maken. Yué nam haar rol serieus, maar ze wilde niet dat haar rol haar serieus nam, daar had ze liever een man voor. Ze kon dan ook niet anders dan lachen om zijn gezichtsuitdrukking en zijn opmerking samen. "Ik denk dat de tweeling blij is om dat te horen", zei Yué met een kleine grijns. "En ik denk dat ze je al geaccepteerd hebben sinds het moment dat je genoeg ballen had om naakt dat water uit te lopen", vervolgde ze terwijl ze een stel roestige sleutels uit een laatje pakte en richting Aisurou liep. "Letterlijk", zei ze zacht in het voorbijgaan en stapte langs hem naar buiten.
Het was een korte wandeling naar de eetzaal, maar ze namen een andere route om bij de achterdeur te komen. Het was stil buiten, de route was slecht verlicht, maar Yué wist alle routes slapend nog uit haar hoofd. Vele van de routes had ze zelfs bij geholpen om het aan te leggen. Ze bereikten ze achterdeur van de keuken, die direct grensde aan de eetzaal. Van binnen klonk er gepraat en gelach, hoewel het gedempt werd. Yué draaide zich half om naar Aisurou en legde haar vinger tegen haar lippen, waarna ze de sleutel in de deur stak en het slot omdraaide. Geruisloos stapten ze naar binnen. "Stap een voltooid", fluisterde Yué, waarbij ze met twinkelende ogen naar Aisurou opkeek. Ze wenkte hem met haar hoofd, waarna ze door de keuken slopen richting de voorraad kast. Haar ademhaling probeerde ze rustig te houden, maar haar hart klopte van de spanning en adrenaline. Aanzwellende voetstappen, zorgde ervoor dat ze instinctief handelde en Aisurou en haarzelf in een veel te kleine kast met schoonmaakspullen duwde en de deur achter zich dicht trok. Zacht hijgde ze, waarna ze opkeek naar Aisurou. Even wist ze niets uit te brengen of te doen, hij was zo dichtbij dat ze zijn lichaam tegen dat van haar voelde. Zijn aanwezigheid overdonderde haar en ze wendde haar blik snel af, overwoed knipperend met haar ogen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMYué ontwaakte elk moment wat meer, wat betekende dat de vermoeidheid en de hoofdpijn ook wat meer ontwaakte. Daarbij voelde ze haar arm, die Aisuro net nog had aangeraakt, branden. Ze haatte haar verradelijke lichaam, omdat ze zich niet zo wilde voelen, maar zich ertegen verzetten lukte ook niet. Niet zo goed als ze wilde althans. Direct schudde ze met haar hoofd toen ze het excuus van Aisuro hoorde. "Maak je geen zorgen, het is mijn schuld, ik had niet in slaap moeten vallen" zei ze, zijn excuus wegwuivend. Dit waren de taken die ze het meest verachtte aan het leiderschap. Het papierwerk. In principe was het een fijne dagelijkse bezigheid, een baan haast te noemen, maar het was simpelweg vreselijk om alles te moeten documenteren. Yué was niet van plan om binnenkort het stokje aan iemand over te geven, dus de documenten waren enkel voor haar. Ze wist dat ze ze nodig had, omdat ze anders dingen zou vergeten. Ondanks dat ze dat wist, haatte ze het alsnog.
Door zijn opmerking, kon Yué het niet laten om zacht te lachen. "Eten naar de baas brengen voor extra punten, natuurlijk kon je dat niet laten", merkte ze op, niet meer in staat de glimlach van haar gezicht te krijgen. Het voelde gemakkelijk en natuurlijk om hem te plagen. Kort vroeg ze zich af of het plagen was, of wellicht flirten. Direct had ze die gedachte weer uit haar hoofd gezet, daar wilde ze niet over nadenken. Het was leuk, dat was alles wat telde voor nu. Zacht schudde ze met haar hoofd toen ze hem hoorde zeggen dat hij best kon wachten met eten. "Daar geloof ik niets van, dat droge stuk brood wat ik je vanmiddag had laten brengen is niets vergeleken het avondeten hier", zei Yué, waarbij ze de geur van het eten opsnoof. De hoofdpijn trok voor een kort moment op, plaatsmakend voor het aroma dat haar vulde. Ze volgde zijn bewegingen met haar ogen, tot hij plaatsnam tegenover haar. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en luisterde naar zijn woorden. "Daar zou ik zo zeker niet van zijn, op is op", zei Yué, waarbij er een idee zich begon te vormen in haar hoofd.
Lachen, ze moest lachen. Ze wist dat ze moest lachen om zijn opmerking over Kalah, maar ze kon het niet. In plaats daarvan wist ze haar mondhoeken omhoog te trekken in een overtuigende glimlach. Een die ze uren lang voor een spiegel had geoefend, tot hij zo echt en natuurlijk was, dat ze hem altijd kon gebruiken op momenten als deze. "Goed om te horen dat je er geen gras over laat groeien. Hoewel, ik vraag me af of ik wel iemand in de groep wilt die na na nog geen vierentwintig uur al zijn geslacht naloopt", zei ze, waarbij ze haar wenkbrauwen naar hem optrok in een provocerend gebaar. Ze was benieuwd wat hij hierop zou zeggen. De gesprekken die ze samen voerden, waren eerder vanmiddag al anders dan gesprekken die ze met anderen voerde. Het had een flirterige toon, iets wat ze zo goed mogelijk probeerde te negeren. Het had een toon die enkel de gesprekken tussen Jet en haar ook hadden gehad. Toch besefte Yué zich ook dat Jet en Aisurou ontzettend veel verschilde. Waar Jet arrogant was, was Aisurou tot nu toe vriendelijk geweest tegen haar. Uit niets sprak arrogantie, wat haar intrigeerde.
Zonder er erg in te hebben, liet ze een zucht los en scheurde een stukje brood los van de homp brood. In plaats van het brood in haar mond te stoppen, keek ze ernaar hoe ze het verplette tussen haar vingers. "Moe, gestresst, gespannen, gefrustreerd..." begon ze op te noemen, waarna ze het balletje brood in haar mond stopte. Ze haalde haar schouders op in een zogenaamd nonchalant gebaar. "Het is heel druk hier", zei ze en tikte tegen haar slaap aan, als teken dat het druk was in haar hele hoofd. "En hier is het ook druk, geen beste combinatie. Het botst, wat voor hoofdpijn zorgt. Ik wilde slechts even mijn ogen sluiten, maar voor ik het wist", ging ze verder, waarna ze diep adem haalde en opstond. "Kom op, laten we eens wat eten voor jou wegpikken uit de keukens. Ik weet een achterdeur-route", zei Yué. Haar hart maakte een opgewonden sprongetje bij het vooruitzicht aan iets geheims, iets wat eigenlijk niet mocht. Ze griste een stukje leeg papier naar haar toe, krabbelde er wat op en stopte het in haar zak, waarna ze naar Aisurou keek, in afwachting of hij op haar voorstel in zou gaan.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMZe sliep niet heel diep en hoorde haar naam wel, maar was te erg uitgeteld om erop te reageren, laat staan om ervoor wakker te worden. Als het dringend was, dan merkte ze dat wel snel genoeg. Yué was nog niet diep genoeg in haar slaap om al te dromen, maar wel om wat beelden langs haar gesloten ogen te laten schieten. Voornamelijk beelden van de jongeman die eerder vandaag het kamp in was gebracht. Ze zou het niet toegeven, maar Aisurou had een indruk gemaakt op haar. Zelfs de stem die haar naam herhaalde, leek op die van hem. Yué wist dat ze zich afzijdig moest houden van hem, ruimte moest creeëren en moest bewaren. Toch was het lastig, zelfs haar onderbewustzijn leek haar iets te willen vertellen. Een lekkere en vaag bekende geur drong haar neus binnen, maar was voor alsnog niet genoeg om haar te doen bewegen. Toen ze echter een hand zacht langs haar arm voelde gaan, schoten haar ogen open en kwam ze met een ruk overeind. Verrast en gedesorienteerd keek ze in het rond, al snel focuste haar blik zich op Aisurou. Kreunend wreef ze met een hand over haar gezicht, waarna ze direct overeind kwam. "Wat is er? Is er iets gebeurd?" vroeg ze op een snelle en gehaastte toon, waarbij haar blik langs zijn verschijning gleed. Ze was pas net wakker, maar een van de eerste dingen die ze dacht was dat hij er goed uitzag, alsof hij hier hoorde.
Al snel knoopte ze de eindjes aan elkaar en zag ze het eten op tafel staan. Met een zucht voelde ze de spanning wegtrekken uit haar lichaam en haalde van opluchting een hand door haar losse en blonde haren, waarna ze hem weer aankeek. Yué glimlachte klein waarbij ze haar hoofd schudde. "Je liet me schrikken", gaf ze toe en nam weer plaats op de stoel. Over haar hele bureau lagen bladeren, er lagen twee grote kaarten en overal lagen verschillende potjes inkt. De hoofdpijn kwam haast direct weer opzetten bij het zien van de chaos. "Ik dacht dat Kalah het eten zou komen brengen", zei ze een beetje afwezig, waarna ze weer opkeek naar Aisurou. Even liet ze haar blik hier hangen, waarbij ze nadacht. Zacht liet ze een zucht los en keek weer naar de tafel, die ze gebruiksmatig leeg begon te halen. "Het verbaast me echter niet dat ze de nieuweling de klusjes laten doen", zei ze toen en keek met een glimlachje naar hem om. "Heb je al gegeten?" vroeg ze, waarbij ze tegelijkertijd de bladeren bij elkaar veegde en de kaarten oprolde. Dat zorgde al voor iets meer overzicht.
Tegen al haar gezonde verstand in, keek ze opnieuw op naar Aisurou. Voor ze er erg in had, rolde de woorden al over haar lippen. "Houd je me even gezelschap? Anders val ik zo weer in slaap", zei ze en glimlachte klein. Iemand als Onrak, Kenso of zelfs Kalah zou accepteren, alleen maar vanuit het respect dat ze voelde voor haar. Vanuit een soort plichtmatige trouw, zouden ze plaatsnemen. Ze zouden echter niet gezellig zijn, niet zoals vroeger. Vriendschap bestond er al heel lang niet meer tussen hen, meer een soort wederzijds respect wat van hun kant vele malen groter was. Het was nooit Yué's eigen keuze geweest om de leider te worden, de anderen hadden het net zo goed kunnen zijn, maar ze heeft de plicht wel geaccepteerd. Ze dacht nog steeds dat veel van het respect en de trouw daar vandaan kwam, het feit dat zij kon accepteren wat zij niet konden en niet wilden. Aisurou was anders. Van hem hoefde ze niets te verwachten en hij niet van haar. Het was duidelijk dat ze de leider en de baas was, maar dat zorgde er nog niet voor dat Aisuro zich anders ging gedragen. Misschien was dat wel hetgeen wat Yué het meeste tot hem aantrok, het feit dat hij haar scherp hield. "Als je wilt tenminste. Of heb je inmiddels al de liefde van Kalah en Kenso gewonnen en ga je liever terug naar hen?" vroeg ze glimlachend en ietwat uitdagend. Hoewel ze nog steeds hoopte dat Aisurou Kalah met rust zou laten, was het voor alsnog een perfecte situatie om hem mee te plagen en uit te dagen.