Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: O] Being underestimated is the biggest advantage, being loved is the greatest victory.
from Sanne on 07/08/2018 11:32 PMEmma
Hoewel het verhaal de afgelopen paar dagen keer op keer was gedeelt met de studenten van Hogwarts, verwonderde het me nog steeds. Een eeuwen oud tournooi dat sinds de 13e eeuw bestaat en elke vijf jaar plaatsvind. Het begon als een vriendschappelijke wedstrijd tussen de drie wizarding scholen in Europa, die elke vijf jaar opnieuw werd gehouden. Door de jaren heen werd de wedstrijd echter minder en minder vriendschappelijk en begonnen er steeds meer slachtoffers te vallen, de een ernstiger dan de ander. De rustige stem van Ygbus Ollivander vertelt verder, over hoe het toernooi in 1792 stop was gezet, na een vreselijk ongeluk waarbij meerdere mensen zwaargewond waren geraakt en sommigen het zelfs niet hadden overleefd. Het was duidelijk dat het toernooi te gevaarlijk werd en toendertijd was de enige passende maatregel om de wedstrijd stop te zetten. Sinds 1994 was het toernooi weer functioneel, maar wel met een paar nieuwe regels. De meest voorname ervan zijnde dat de deelnemer ouder dan 17 jaar moet zijn en dat als de vuurbeker de kandidaat als meest geschikt heeft bevonden, er een magisch onbreekbaar contract wordt gemaakt waardoor je moet meedoen. Terugkrabbelen mag dan niet meer. Het idee erachter was dat men beter na zou denken voor achteloos hun naam in de beker te stoppen. Iets wat ik absoluut nooit zou doen.
'Ik moet iets toegeven...' fluistert Felix als het eten op tafel is verschenen en iedereen het verhaal van Ygbus is vergeten. Direct kijk ik hem aan, omdat de toon in zijn stem niet veel goeds voorspelt. 'Ik was vandaag in het verboden gedeelte van de bibliotheek...' voegt hij er zacht aan toe, waarbij Hannah zich verslikt in een stukje kip en Caro zo wit wegtrekt dat ik me afvraag of je zomaar een toeval kan krijgen. 'Wàt?' sis ik naar Felix en hij kijkt schuldig naar zijn bord. 'Niet boos zijn, ik zocht wat informatie voor een opstel, over het toernament.' fluistert hij, waarna hij met een ruk opkijkt. 'Wist je dat het in de 13e eeuw is opgezet met een vierde school erbij? Eentje in Griekenland, een soort zwart schaap waar niemand meer over praat, nooit. Zij waren de reden achter het stopzetten van de wedstrijd in 1792 en ze zijn verbannen ooit nog mee te doen.' floept hij eruit, waarna ik langzaam een zucht slaak. 'Oké, dit is te overzien. Zolang je er nooit met iemand over praat, denk ik niet dat je in problemen komt. Heb je al je sporen uitgewist?' vraag ik heel pragmatisch. Hannah is inmiddels weer aan het eten en Caro neemt trillend een slokje water. 'Ja.' zegt Felix kort af en ik aai hem over zijn bol. 'Waarom maak je het jezelf altijd zo moeilijk? Je had mijn oude opstel gemakkelijk kunnen overschrijven, het heeft een super pittige paragraaf over Cedric Diggory.' zeg ik en weet zo een glimlach op zijn gezicht te toveren.
Het avontuur van Felix wordt vergeten, maar ik kan zijn informatie maar niet loslaten. Kan het werkelijk zo erg zijn geweest dat de school volledig verbannen is uit de geschiedenis en het toernooi? Langzaam eet ik wat, maar mijn honger is door alle spanning en indrukken verdwenen. Afwezig staar ik wat rond, tot ik mezelf erop betrap dat mijn ogen zich wel heel vaak langs de Durmstrang jongens gaan. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 07/08/2018 11:32 PMDaisy
Stiekem vind ik het best wel leuk dat Will geen enkele aandacht heeft voor de serveerster. Dat verdient ze wel, nadat ze zo duidelijk zonder woorden liet merken dat ik niet meer dan uitschot ben. Waarvan ik niet precies weet wat ik ermee moet, is de onverdeelde aandacht van Will. Ik voel me opgelaten, opgewonden en vooral bekeken. Het is alsof hij mijn gedachten niet kan lezen, hij me daarom maar ontzettend nauwlettend in de gaten houdt. En dat terwijl hij vast wel weet dat als het moet, ik al mijn gevoelens zo kan verstoppen achter een koud masker. Een van de dingen die ik op mijn CV kan zetten door mijn opvoeding van de straat. De serveerster is weg en ik hoor Will zijn stem weer, waarna ik naar hem opkijk en stilletjes nadenk. 'Waarom?' vraag ik dan, mijn hoofd een beetje schuin gehouden als hij zegt dat hij me graag wilde kussen. Uiteraard heb ik er niets op tegen, maar nog steeds is het me soms onduidelijk waarom mensen kiezen voor lichamelijk contact, en dan met name intiem lichamelijk contact. De reactie die het met zich meebracht was ontzettend intens en Will kuste me in een haast achteloos gebaar. Hoe komt dat? Waarom wilt hij dat?
Waar Will vaak stil en afwachtend is, juist tastend naar mijn woorden, lijkt hij nu op zijn praatstoel te zitten. En de dingen die hij zegt, blazen haast letterlijk mijn hoofd op. De dingen die hij zegt, de gevoelens die ik al dagen zo niet weken lang heb, stopt hij zonder enige moeite in woorden, alsof het niets is. Gevoelens waar ik al nachten lang wakker om lig, omdat ik niet weet wat ik ermee moet en hoe ik erover moet praten, komen van zijn tong aan de lopende band. Het maakt me een beetje jaloers, maar ook heel bewust van de situatie. Natuurlijk vind ik Will leuk, ik heb bepaalde gevoelens voor hem. Bepaalde reacties die loskomen als ik hem zie, met hem praat, als ik hem aan het lachen krijg, als ik hem terloops maar ontzettend expres aanraak... Ik ben de eerste die volmondig zou toegeven dat William een van de meest aantrekkelijke jongemannen is die ik ooit heb gezien. Daar waar ik, behalve mijn rode haren, ontzettend normaal en saai ben. Een roodharige charity-case. Althans, zo voelde het in het begin. Zo voelt het nu allang niet meer, inmiddels heb ik net een paar procenten meer zelfvertrouwen en zelfrespect om zo over mezelf te denken.
Door de serveerster heb ik meer tijd om na te denken en als het eten uiteindelijk staat en Will uitgepraat is, schraap ik mijn keel. 'Ik vind het moeilijk om over dit soort dingen te praten, omdat ik ze niet begrijp en de juiste woorden niet heb voor wat ik voel en wat er in mijn hoofd omgaat. Maar, ik... Ik denk dat ik ook interesse in jou heb. Ik voel me niet alleen normaal bij jou, ik voel me speciaal. Maar ik heb wel een paar vragen voor je.' zeg ik en haal diep adem, waarna ik hem vastberaden aankijk. De woorden die hij sprak over dat ik het makkelijk maak voor hem, dat ik hem als normaal kan behandelen, dat hij zich goed voelt... Die woorden roepen vragen op. 'Vind je me leuk ondanks mijn krachten, of omdat ik mijn krachten heb? Denk je dat je ooit deze gevoelens had ontwikkeld als ik mijn krachten niet had, om de persoon die ik ben?' vraag ik dan in een lange ademteug.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] It's no longer all about faith, trust and pixie dust. It's about mercy.
from Sanne on 07/08/2018 11:32 PMNoa
Lachend door mijn tranen heen laat ik me tegen hem aan trekken. 'Sorry dat ik er zo'n drama van maak. Kijk mij nou, onze laatste momenten samen voor nu verpesten door om de haverklap te huilen.' zeg ik en ik veeg mijn tranen weg, waarbij ik me tegen Kane aan laat zakken en geniet van zijn lichaam tegen dat van mij. 'Het spijt me, het was nooit mijn bedoeling het allemaal zo ingewikkeld te maken...' zeg ik dan. Door de stevige omhelzing die ik van Kane krijg, leg ik mijn hoofd in het holletje van zijn nek en plant daar een kusje neer. Als Kane mijn hand pakt en die tegen zijn borst legt, maak ik me wat los uit zijn omhelzing zodat ik hem aan kan kijken. Het gebaar is zo teder dat mijn hart wat smelt en ik niet anders kan dan me realiseren hoe ontzettend veel ik van deze man houd. 'Als Lil je zou horen, zou ze je berispen dat je er weer een piraten-opmerking bij hebt gemaakt.' zeg ik glimlachend, in een poging de sfeer wat te verlichten. Niet meer huilen, dat neem ik mezelf voor. Vanaf nu alleen nog maar focus op de goede dingen, op het genieten van elkaar. Dat lijkt direct goed te komen als Kane me naar zich toe trekt en een kus op mijn lippen drukt. Het is oneerlijk hoe deze man met een simpele kus me zo week en gewillig weet te maken. Verhit laat ik zijn lippen los en luister naar zijn volgende voorstel.
'Alleen als je meekomt in bad dan.' zeg ik, waarmee ik instem met zijn voorstel. Er is echter geen enkel bad of wat dan ook wat me op dit moment kan loskrijgen van Kane. De laatste avond maak ik hoe dan ook door, vastgeplakt aan hem. 'Het is dat ik weet dat je elke ochtend zwemt in de zee, anders was het nu over geweest, viespeuk. Heb je dat bad nog nooit gebruikt?' vraag ik verbaast en schud daarbij mijn hoofd. 'Geen wonder dat dat haar van je zo stinkt.' plaag ik en druk daarbij nog een kus op zijn lippen. De zwaarmoedige bui van daarnet sluimert nog wat door, maar kan niet doorbreken. Kane maakt me te gelukkig, te blij en te licht voor die bui om echt door te zetten. 'Toen ik je voor het eerst zag, had ik nooit gedacht dat je zo'n zoetsappige piraat zou zijn die murmelde over schatten, liefde en samen badderen.' plaag ik wat verder en leun grijnzend wat naar achter, zodat ik beter naar hem kan kijken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.
from Sanne on 07/07/2018 11:37 PMViolet
Hoewel ik de vastberadenheid in mijn binnenste voel wankelen als hij niet stopt met lopen, laat ik dat niet merken. Hij is nog niet weg. Er is nog een kans. Niets is wat het lijkt. Niets is wat het lijkt. Mijn vaders stem fluistert deze woorden en ik recht mijn rug. Hij zou een kans zoals deze nooit laten glippen. Dus dan zal ik dat ook niet doen, ik zal pas opgeven als ik niet meer kan vechten. Het vuur wat hij heeft gezaaid, komt elke dag wat meer tot leven. In mijn binnenste voel ik het broeien. Het verlangen naar een betere morgen, het verlangen naar een beter leven. Niet eens voor mezelf, om mezelf geef ik niet. Voor de toekomst, voor de volgende generatie die rond zal lopen in de stad. Die zich misschien geen gevangene zal voelen, maar door de muren van de stad zich juist veilig zal voelen, zoals de muren ooit bedoelt waren. De droom van mijn vader is inmiddels niet meer alleen dat. Het is mijn droom, het is de droom van de Renegades. En onze kracht ligt in onze aantallen. Hij zal niet alleen een toevoeging zijn aan dat aantal, hij zal veel waarde kunnen opbrengen. Als hij mijn voorstel zou accepteren, zou de wereld aan onze voeten liggen. In stilte smeek ik hem, omdat ik naar niets meer verlang dan een kleine overwinning. De laatste tijd hebben we zoveel tegenslagen te verwerken gekregen, het lijkt erop dat dat het enige is wat de massa krijgt.
Mijn ogen vergroten zich wat in de schaduwen als hij stopt met lopen. Het lijkt erop dat ik zijn verlangen juist heb benoemd. Het eigen pad creeëren. Een zin die ik dagelijks terug hoor. De jonge strijders van de Renegades fantaseren het liefst de hele dag over hun eigen pad maken en dat bewandelen. Vrij zijn van alle regels, alle ketens die ons worden omgelegd zonder dat we daar een zeggen in hebben. Het verbaast me enigszins dat de jongeman met alles, dat ook wil. Die vrijheid. Zou de elite niet vrij moeten zijn, vrij genoeg om hun eigen pad te maken althans? Als mijn voorgevoel klopt en hij een Crimsen is, kan ik me ergens wel voorstellen dat dat zo goed als onmogelijk is. Hij is een man, als mijn voorgevoel klopt, de enige van een nieuwe generatie. Er zal verwacht worden dat hij de legacy voortzet, dat hij degene is die straks Richard overneemt. Het irriteert me dat ik de naam van de zoon van Richard Crimsen me niet kan herinneren. Hoewel, als ik de naam wel zou weten en hem daarmee zou aanspreken, dat wellicht op een groter probleem kan uitlopen. Hij kan zich bedreigt voelen als ik hem bij naam weet te noemen, of ik kan het fout hebben en hij is helemaal niet de jonge Crimsen. Toch ben ik er zeker van. Mijn voorgevoel is haast altijd goed, als je weinig hebt dan leer je te bouwen en te vertrouwen op de dingen die je wel hebt.
Verbaast kijk ik toe hoe de jongen zich omdraait en weer op me afbeent. Roerloos blijf ik staan, tot zijn gedaante weer vlak voor me staat en hij nu ook met verheven stem tegen me praat. Ik laat hem gaan. Frustratie is een emotie waarmee ik vaak geconfronteerd wordt en inmiddels weet ik dat er tegenin gaan geen zin heeft, niet als iemand die frustratie hoog nodig kwijt moet. Dus ik blijf stil wachten tot hij klaar is. Zelfs als ik zijn hand omhoog zie komen, beweeg ik niet. Ik laat hem begaan, kijk met een vastberaden en vurige blik als hij de capuchon van mijn hoofd tikt. Nauwlettend kijk ik naar hem, om te zien hoe hij reageert op het feit dat ik een vrouw ben. Hoewel mijn kleding dat aardig kan verbergen, heeft mijn gezicht te duidelijke vrouwelijke kenmerken om nu nog voor een jongen door te gaan. Dus schud ik mijn haar los, waarbij ik geen enkel moment het oogcontact verbreek met de jongeman. 'Screw that. You want to be free, so create your own group. You're young and you want change, I can't imagine you're the only one. Not only the Renegades have members like you. Maybe not as extreme as you, but they exist. You're able to speak to the minds of the ones like you, a group of people we are not able to reach.' zeg ik. Een kletterend geluid doet me met een ruk omkijken en ik zie dat de rel in hevigheid toe begint te nemen. De bittere toon in zijn stem ontgaat me niet als hij opmerkt dat hij nu tenminste weet tegen wie hij praat. 'Ready to come with me, or you wanna go back and go to your same old life?' vraag ik dan en kijk hem aan met een uitdagende blik in mijn ogen. 'Because I'm not staying here, this strike is about to get violent.' voeg ik eraan toe en ik schuif langs hem heen. 'Last change, pretty boy. You're not gonna find us again, let alone get an opportunity like this. Go back and follow that path to distruction of mankind, or make your own path. I want to show you my world, but its now or never.' zeg ik en loop achterstevoren het steegje heel langzaam uit, nog steeds het oogcontact niet verbrekend met de jongeman. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.
from Sanne on 07/07/2018 09:21 PMViolet
In gedachten ga ik na hoeveel er zijn. De Crimsen familie is altijd klein geweest, elite in de tijden dat dat woord nog geen betekenis had, elite op hun eigen manier. Ooit heb ik mijn vader horen zeggen dat dat hun manier was van de bloedlijn zuiver houden, om ervoor te zorgen dat hun idealen gemakkelijk overgebracht zouden kunnen worden aan fanaten met extreme invloed. Het was echter iets van de laatste generatie geweest om rustig aan te doen met de kinderen. De grootste Crimsen leider op dit moment was Richard. Zijn gezin bestaat uit zijn vrouw en zijn zoon. Dan is er George, iemand met veel aanzien en een dochter. De dochter is jong en woont buiten de stad. Dan blijft over Martha, een Crimsen vrouw met zo ontzettend veel aanzien, dat ze ervoor heeft gekozen kinderloos te blijven. Mijn vader maakte er altijd grapjes over, dat Martha te bang was dat haar kind haar spotlight over zou nemen en daarom alleen is gebleven. Dat zorgt er dus voor dat dit of een verre afstammeling is van de Crimsens, die hun achternaam niet draagt, of dat het de zoon van Richard is. De geheimzinnige jongeman die weinig in het openbaar verschijnt en waarvan gefluistert wordt dat hij het geheime wapen is van de Crimsen. Nu hij hier staat, kan ik dat niet bevestigen. Hij liet zich off-guard pakken, een steegje in duwen en verweerde zich geen enkel moment. Dat spreekt van slechte reflexen, iets wat toch cruciaal zou moeten zijn voor een geheim wapen. Eigenlijk heb ik hem bestempeld als ongevaarlijk vanaf het moment dat ik hem vastpakte. Toch blijf ik op mijn hoede. Niets is wat het lijkt, dat heb ik door de jaren heen geleerd als een ware bloedles.
Het ene woord dat hij uitspreekt, trekt mijn aandacht terug naar hem. Onderzoekend kijk ik hem aan. De jonge Crimsen voor me lijkt anders. Het motto wat ik bij me draag, lijkt te ontwaken bij hem. Niets is wat het lijkt. Is dat het geval met hem, of is dit enkel een afweermechanisme van hem? Een manier om onverschillig over te komen en zo ongedeerd uit een gevaarlijke situatie te blijven. Ik vraag me af hoe de menigte er nu aan toe zou zijn als ik de Crimsen niet uit de equation had gehaald. Het was te riskant geweest. Het had of goed kunnen gaan, de jongen was een voorbeeld geweest en de Crimsen's hadden een enorm verlies moeten lijden, of het was compleet fout gegaan. De menigte zou afgeschrokken kunnen zijn van de lust naar gelijkheid. Binnen de Renegades hadden we genoeg extremen erbij zitten. Extremisten zoals Fury, die geen moment hadden getwijfeld en de Crimsen ter plekken hadden gelyncht. Dan was het imago wat we al jaren stilletjes aan het opbouwen zijn, direct verwoest geweest. Dan waren we de opstandelingen die bloed vergieten, zonder eerst te strijden. Die hun messen trekken voor ze nadenken. De ondoordachten. We waren binnen no-time door een andere rebellende groep overworpen en zouden niets meer hebben, niets meer zijn. Meer dan eerst, ben ik ervan overtuigt dat ik een juiste beslissing gemaakt heb.
Maar dat gevoel wankelt, als ik de volgende woorden hoor. Ik lik mijn lippen vochtig en bekijk de jongeman nog eens goed. 'That's the problem, isn't it? It doesn't work. The world doesn't give a shit about what happens in this prison of a city. The sun will still rise and set, no matter how much blood is spilled. The world doesn't care about injustice, the world doesn't care about hunger. But neither does the elite, so you can't blame people for blaming you, for being furious, for being desperate.' De jongeman begint weg te lopen, begint zijn rug toe te keren naar de opstand en zo precies te doen wat ik eigenlijk niet wil. Ik twijfel. Hij komt me zo bekend voor, maar ik kan er niet zeker van zijn of hij daadwerkelijk een Crimsen is. Hij is iemand van de elite, dat is duidelijk, dat hebben mijn observaties bevestigt. Maar hij zou net zo goed een invloedarme elite zijn, die simpelweg genoeg geld heeft om er nog gezond en levend uit te zien. Toch... Alleen al het voorstellen ervan, dat hij een invloedrijke elite is die zich zou aansluiten bij ons, het zou geweldig zijn. Het zou ons maanden, zo niet jaren, vooruitzetten op onze planning. Het zou zoveel mogelijkheden geven, dat mijn hoofd er haast van duizeld. 'But you do have the influence to make a change.' roep ik hem met luide stem na. Hij is nog lang het steegje niet uit, maar de opstand zwelt aan en ik ben bang dat hij me niet meer zal horen als ik gedempt praat. 'Let me show you!' roep ik uit en zet een stap in zijn richting. 'Let me show you, and you can decide for yourself if you want to follow the path your parents have chosen for you, or if you want to follow the right one. The one you make. Isn't that what you want? Isn't that why you came out today? To make your own decisions, to create your own path?' voeg ik eraan toe. Heel bewust zorg ik ervoor dat mijn stem vastberaden en zelfverzekerd klinkt. Als ik smekend of twijfelend zou klinken, zou het afgelopen zijn. Als ik meer te weten kan komen over deze jongeman, zou dat ons zomaar de voorsprong kunnen geven waar mijn vader zich dood voor heeft gewerkt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.
from Sanne on 07/06/2018 11:22 PMViolet
De woede waarmee de jongen zich eenmaal verweerd nadat ik hem tegen de muur had gegooid, is haast lachwekkend. Hij ziet er goed uit. Alsof hij een goed leven heeft gehad. Zijn huid is vrij blank, waarschijnlijk omdat hij veel binnen is geweest. Het heeft ondanks alles een gezonde kleur, zonder wonden, korstjes of littekens. De spieren die ik zojuist onder zijn kleding voelde, spreken voor zichzelf. Geen geld zorgen staat gelijk aan goed eten en genoeg vrije tijd hebben om een gezond leven te leiden. Zijn tanden staan recht, zijn oogwit is niet doorbloed en zijn hele houding straalt gezag uit. Ik vraag me af of hij dat door heeft, dat hij zich precies zo beweegt als hen. Hij is jong, misschien nog jong genoeg om tot hem door te dringen. Een Crimsen in the Infinity Renegades. Wat een giller. We zouden met een rebellende Crimsen direct de grootste leider zijn in de opstand. Geschiedenis schrijven volgens onze regels. Aanzien hebben, volgers krijgen. Niet alleen maar de straatarme massa, maar we zouden meerdere groepen aanspreken. Een geweldige fantasie.
De opmerking die brommend over zijn lippen komt, ontlokt een glimlachje aan mijn lippen. 'We're not destroying our reputation, we're creating one.' zeg ik en ik leg mijn vinger op het rode infinity teken geborduurd op mijn schouder. De hood van mijn capuchon is veel te groot, waardoor deze grotendeels over mijn ogen valt. Daarbij kan ik met gemak mijn haar erin verstoppen, waardoor ik eerder op een jong jochie lijk dan een volwassen vrouw. Nogmaals kijk ik de Crimsen aan. Zijn strakke en gladde huid. Mijn huid zit vol sproeten en is gehavend. Momenteel heb ik nog een kapotte lip, van een rel eerder deze week. Gelukkig was mijn lip het enige lichaamsdeel wat echt gehavend is geraakt. Door mijn opvoeding, die meer een opleiding te noemen is, weet ik hoe ik mezelf moet verdedigen. Ik vraag me af of de Crimsen me zal herkennen. Hoewel ik enkel als een klein meisje een jonge mannelijke Crimsen heb ontmoet, vraag ik me af of er nog wordt gesproken over de naam Aspen. Mijn ouders hebben de Renegades opgericht, in het geheim. Decennia lang heeft mijn familie erover gedaan om in aanzien te stijgen. Via de militaire weg hadden we het gemaakt, we hoorden bij de elite, we waren volledig undercover, geaccepteerd en geintegreerd. Door een verspreking van mijn oudere broertje, was alles kapot gegaan. Hij had onzekerheid gezaaid, onbewust als een klein kind dat doet. Voor ik het wist, werden we thuis aangevallen. Er was genoeg bewijsmateriaal verzameld tegen ons en we zouden gestraft worden, zoals dat op de elite manier gebeurd. Het peleton. Mijn moeder had als eerste gereageerd. Ondanks dat we de status van elite hadden, sliepen we altijd met zijn vieren op de kamer, voor situaties zoals deze. Ze hoorde ze aankomen, trok de twee eerste mensen die ze tegenkwam van de matrassen en duwde ze uit het raam. Letterlijk. Met een gebroken enkel was ik er vanaf gekomen, mijn vader met een gebroken schouder die nooit helemaal geheeld was. Mijn moeder en broertje hadden het niet overleefd. Twee jaar terug was mijn vader overleden, maar niet voor hij me de meest militaire opvoeding had gegeven. Het was zijn manier om me te zeggen dat hij van me hield, maar het was koud.
'No.' zeg ik simpelweg en sla mijn armen over elkaar. 'I want to be, though. But what someone wants and what someone should are two very different things. I want to eat, but I should find shelter. I want freedom, but I should find another sweater.' zeg ik op een rustige toon terug, hoewel ik mezelf er niet van kan weerhouden om een verlangende blik op de opstand te werpen. 'This is going to go on for hours. It's the start of something big, something you shouldn't be involved with. If you follow this alley and turn right at the end, you'll get to a calmer area. From there a big boy like you should be able to find his way back.' zeg ik tegen hem en kijk hem vanonder de schaduwen van mijn hood aan. 'The elite is going to pay for their crimes and sins!' hoor ik de stem van Fury krijsen, wat mijn line was geweest. Ik had nu in het midden van de menigte moeten staan, ze toe moeten spreken vanuit mijn vaders hart. 'Don't you think you've ruined enough?' vraag ik uitdagend.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.
from Sanne on 07/06/2018 07:10 PMViolet
Met mijn armen over elkaar sta ik tegen een muurtje, gehuld in de schaduwen, geleund. Onder mijn over elkaar geslagen armen, peuter ik aan de stof van de trui. De capuchon valt ver over mijn ogen en verbergt mijn kastanje bruine haar van de wereld. Er is schaarste, in alles, zo ook in kleding. De trui die ik draag is dik, maar weet de kou van de gure lentewind niet buiten te sluiten. Het doet een siddering door mijn lichaam gaan, waarbij de herinnering aan de winter aangewakkerd wordt. Zo ontzettend veel hebben het niet gered, simpelweg doordat er niet genoeg warme kleding was. Niet genoeg veilige opvangplekken, waardoor er 's ochtends vroeg al vrijwilligers bezig waren om de bevroren lichamen van straat te halen. Vooral jonge kinderen en ouderen, die er alleen voor stonden, die haalden het niet. In die tijd liep ik 's avonds over straat, zelf ook half bevroren, om ervoor te zorgen dat ik zoveel mogelijk mensen binnen kreeg. Of ze sloten zich aan bij ons, of ze sliepen een nacht warm bij ons en deden iets voor ons terug. Zo ging het, nu er geen geld meer was. De armen waren te arm, er was niets meer waarmee betaald kon worden, alles was zijn waarde overstegen. Dus was de mensheid hier terug gevallen op het ruilen. Niet alleen van producten, maar ook van daden. Ik bied jou een veilige nacht aan, jij doet een klus voor mij. De woorden voelen vies, mijn mond lijkt al in vuur te staan als ik eraan denk.
Het was slechts een paar weken geleden, maar in de tussentijd voel ik me een stuk harder. Een stuk pessimistischer, een stuk sceptischer. Dit gaat niet zomaar over als iedereen de hoofden bij elkaar steekt, niet meer. De rijken hebben te lang hun hoofd afgewend, hebben te lang de situatie door laten koken. En nu zijn we gaar, well done, zelfs. De mensen zijn woedend, ziedend, naar de mensen met aanzien. De massa tegen de elite. Wij hebben de nummers, zij hebben... Al het andere. De Violet van een paar weken terug had nog gepleit voor een vreedzame manier van verder gaan, maar ik heb te veel leveloze en blauwe kinderlichamen weggesleept zien worden. De Violet van vroeger is te diep begraven onder Eris, de bijnaam die de anderen mij hebben gegeven. Binnen de opstand, onze opstand, The Infinite Renegades, krijgt iedereen een bijnaam. Zodat we elkaars echte naam niet weten, dat wanneer we gepakt worden, niemand kan praten. Niet dat we verwachten snitches te hebben, maar we hebben wel ontdekt dat als iemand eenmaal opgepakt wordt, we diegene nooit terug zien. Beter te voorzichtig, dan gepakt worden.
Het plein waar het gebeuren gaat, staat bol van de mensen. Dit is een van de betere gebieden, waar de rijken zonder enige invloed ook regelmatig komen. Dat is precies waarom we dit plein hebben gekozen. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe iedereen in positie staat, onopvallend maar opvallend genoeg als je weet waar je naar moet kijken. Het rode, dikgeborduurde infinity teken op de kleding die we dragen. Een simpel symbool, wat niets betekend voor buitenstaanders, wat niets betekend voor de elite. De kleding die we dragen is ook allemaal zoveel mogelijk hetzelfde. Donker en wijd, zodat er in eerste instantie niet kan worden gezien of we man of vrouw zijn. Mijn oog valt op Fury, een jongeman die zijn bijnaam eer aan doet. Hij schudt de fles rode spuitverf op en neer, om alle deeltjes goed los te maken. Alles lijkt even in slow motion te gaan. Als hij eenmaal het infinity teken op het midden van het plein spuit, begint de rel. Alle anderen staan klaar, sommigen hebben een drankfles met een doek erin vast, die ze aansteken en tegen muren kapot zullen gooien, om anderen op te jutten in de rel die we volledig uitbedacht hebben. Goedkeurend kijk ik om me heen, een overzicht houdend over iedereen. Dan valt mijn oog op hem. Een Crimsen. De jonge Crimsen. Godverdomme. Met een ruk kijk ik om naar Fury, maar het is te laat, hij is te dicht in de menigte op gegaan om mijn blik nog te vangen. 'Goddamnit.' fluister ik scherp en ik maak me los van de muur. Het laatste wat we nodig hebben, is een Crimsen die in de grootste georganiseerde rel terecht komt. Hij zal niet thuis kunnen komen, door straten die zijn afgezet en voor we het weten hebben we een kidnapping op onze kerfstok staan.
'Get out of my way.' snauw ik mensen toe terwijl ik me door de menigte heen duw, zijn richting uit. Ergens in de achtergrond hoor ik hoe het schudden van de fles is gestopt en hoe Fury de dop van de fles afhaalt. Nog wat harder duw ik, nog wat sneller probeer ik bij Crimsen te komen. Dit was de dag van het openbare debut van The Infinite Renegades, we waren het al maanden aan het plannen. Niets en helemaal niet iemand zou die dag in de war schoppen, dat was het hele punt van zover vooruit plannen. Het geluid van gemompel begint aan te zwellen, precies nadat ik het spuitende geluid van de verffles hoor. Tien meter. Het gespuit stopt, mensen beginnen te roepen. Zeven meter. 'The Infinite Renegades disagree! The Infinite Renegades demand equality! The Infinite Renegades want blood for blood!' Schreeuwt Fury, waarna het gemompel stilvalt. Vijf meter. 'Equality! Equality! Equality!' begint iemand te roepen, waarmee de massa direct meegaat. 'Blood for blood!' roept iemand anders. Drie meter. De eerste fles raakt de muur en de vlammenzee begint. De massa geniet, drinkt van de sensatie en de belofte aan een betere morgen.
Te pakken. Mijn hand sluit zich strak en stevig rond de bovenarm van de Crimsen en ik duw hem met brute kracht vooruit en links, een nauw en verborgen steegje in. 'Keep your head down, don't say a fucking word. I know who you.' sis ik en blijf hem voort duwen, tot we zo ver in de schaduwen verborgen zijn dat ik het veilig vind. 'What the hell are you doing here? This isn't a place for someone like you, definitely not the time.' zeg ik en laat hem los, waarbij ik hem een harde duw tegen de muur geef. 'Really, dude, get out of here. Last thing we need is to have "harming a Crimson" on our reputation right now.' zeg ik en beweeg me langzaam en bedachtzaam. Er zit een scherpe dolk achter mijn riem, op mijn rug, die de lengte heeft van mijn onderarm. Genoeg om hem bang te maken, mocht dat nodig zijn. Maar eigenlijk denk ik niet dat het nodig is, het geschreeuw, de honger naar gelijkheid en bloed, bereikt onze oren en neus. Vuur, verderf en vuilnis. Het plein brandt, letterlijk en figuurlijk. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.
from Sanne on 07/04/2018 05:35 PMwe back bish
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] The irony of choking on a lifesaver
from Sanne on 06/08/2018 11:26 PMJemma
'The master panda has spoken.' mompelt Rian, waarna hij als eerste begint aan zijn klusje. Hoewel mijn gezicht strakgetrokken blijft, ben ik oprecht verbaast dat ze daadwerkelijk luisteren. Met mijn armen over elkaar voel ik een glimlach groeien en ik kijk naar Jack. 'And you can definitely blame Barakat for this. Competly his idea.' voeg ik eraan toe en al kijkend naar Jack voel ik de glimlach nog meer groeien. Zelf ga ik uiteraard niets schoonmaken, omdat het mijn troep niet is. Anders had ik sowieso mijn handjes ook uit de mouwen gestoken, maar voor nu ga ik bij Allan zitten, omdat zijn chauffeurs ruimte de schoonste is in de hele bus, inclusief het schoonmaakkastje meegerekend. Voor ik mijn weg naar Allan en de chauffeur kan vinden, komt Jack nog naar me toe, met een bezem tussen zijn benen. 'I think I might need that, considering they all must think I'm a witch now after pulling this.' merk ik op en wijs naar de bezem. Lachend wuif ik het weg. 'Low blows strike the hardest.' merk ik op, waarna ik naar Jack knipoog, mijn eten pak en van het podium verdwijn.
Een paar chille uren later, hoor ik Jack roepen en kom ik direct overeind. Allan kijkt een beetje vreemd op door mijn directe reactie, maar ik geef er geen aandacht aan. 'Yes?' vraag ik als ik mezelf langs de stoelen heb gewurmt en bij Jack aankom. Direct dringt een frisse geur mijn neus binnen en ik glimlach. 'I have to admit, it's really starting to look like something. I'm proud of you.' zeg ik onder de indruk. Nog steeds rondkijkend, ga ik zitten, waarna Jack direct naast me neerzakt. Glimlachend kijk ik naar hem. 'You did good. I think we should clean on a bi-weekly basis. When we rorate within the four areas, there is sometimes a shift off. What do you think?' vraag ik en kijk hem aan. 'We should definitely make it to Cali then!' grijns ik, waarna ik een half spastische beweging maak door Jack die me in mijn zij kriebelt.
Stilletjes luister ik naar Allan zijn wijsheid als hij ineens opduikt. Het klinkt als een goed idee, maar ik houd mezelf stil. Ik wil mezelf niet te snel en te diep in deze group dynamic mengen, het kost tijd om een plekje te vinden en dat moet allemaal op zijn tijd gebeuren. Al snel is zijn idee over, waarna ik opsta en even bedenkelijk naar Jack kijk. 'Nah, I think I'll just take yours, you seem comfortable enough on that couch.' plaag ik, waarna ik inderdaad naar Zack toeloop, in de veronderstelling dat Jack wel zal volgen door mijn opmerking. Onderweg komen we langs een schone keuken, een nog schonere badkamer en de bunks, die allemaal er netjes en gelikt uitzien. Zelfs de mijne. 'I'm glad I don't have to yell out that I want "topsies"' merk ik op als ik zie dat mijn bunk voor alsnog bovenop is. 'Thanks.' zeg ik tegen Zack, die nogal ongemakkelijk lijkt te reageren op mijn aandacht. De schaapachtige lach die ik terug krijg, is geen steek veranderd dan wanneer we de eerste fotoshoot hadden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] It's no longer all about faith, trust and pixie dust. It's about mercy.
from Sanne on 06/08/2018 10:59 PMNoa
Een onbekend verlangen wordt gestilt als ik zijn lippen tegen die van mij voel. Het is alsof elke keer als ik wat dichterbij Kane kom, ik me wat meer compleet voel. Het enige wat ik wil is bij hem blijven, voor altijd. Samen elke dag doorbrengen, zelfs als het me tot waanzin drijft weet ik dat ik niets liever wil dan waanzinnig worden aan zijn zijde. Zacht mompel ik afkeurend als hij zijn lippen van die van mij haalt en me fronzend en bedenkelijk aankijkt. Vragend en ietwat argwanend kijk ik terug, omdat ik niet weet wat die piraat nu weer in zijn hoofd haalt.
De woorden die volgen zijn geen piratendaad, maar vreselijk lief. Glimlachend en blozend rol ik met mijn ogen. 'Wat een slijmbal ben je.' mompel ik, waarna ik hem aankijk en nog steeds niet anders kan dan glimlachen. 'Kane...' begin ik zacht, maar ik kan mijn zin niet afmaken. Er zijn zoveel dingen die ik wil zeggen, maar ik heb de woorden er niet voor. Ik weet dat ik het niet kan maken om te zeggen dat ik niet weg wil gaan. Dat zal het alleen maar lastiger maken, voor ons allebei. Ik kan het niet maken om hem te zeggen dat ik samen oud wil worden, of om te zeggen dat ik nooit iemand zo zou kunnen liefhebben als ik dat bij hem doe. Dus de woorden blijven steken in mijn keel, terwijl ik geniet van zijn duim die zacht mijn wang streelt. Het is niet genoeg. Het zal nooit genoeg zijn, met in mijn achterhoofd het idee van gemis dat me nu al zoveel pijn en verdriet doet.
Zijn lippen raken mijn wang aan. Eens, twee keer, drie keer, ontelbaar keer. Met elke keer dat zijn lippen mijn huid aanraken, voel ik de pijn en het verdriet wat wegebben. Hij doet me stukje bij beetje vergeten wat we beiden al dagen lang proberen uit de weg te gaan, dat het einde van "ons" eraan zit te komen. Dat "ons" straks niet meer is dan een herinnering. Een prachtig pijnlijke herinnering. Door het pad wat zijn vingers volgen, heb ik steeds meer moeite met ademhalen, maar Kane lijkt te ver in gedachten te zijn verzonken om dat door te hebben. Zijn lippen komen nog steeds herhaaldelijk neer in mijn hals, waarbij zijn behendige en bewerkte vingers zich zo vederlicht een pad langs mijn huid maken, dat ik sterretjes begin te zien. Zo diep mogelijk haal ik adem als hij weer omhoog kijkt, omdat ik geen idee heb hoelang ik veilig ben voor zijn volgende aanval begint. Stilletjes kijk ik terug. Zijn woorden zorgen voor een brok in mijn keel en ik voel hoe de verradelijke tranen zich in mijn ogen beginnen op te hopen. 'Kane, laat me niet gaan...' fluister ik zo zacht en zo snel dat ik er geen erg in heb. Ik sla mijn armen rond zijn hals en druk me zo dicht mogelijk tegen hem aan, vechtend tegen de tranen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you