Suche nach Beiträgen von WildHearts

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Voor het eerst na de woordwisseling met Chad en de irritatie die dit bij Dustin op had gewekt, wist hij het weer voor elkaar te krijgen een lachje tussen zijn lippen door te laten glippen, veroorzaakt door Charlie's opmerking. Hij vond het leuk dat zij, net als hem, niet altijd het serieuze type was. Al dat serieuze gedoe, Dustin werd er soms schijtziek van. Met name thuis werd de ernst van zaken te vaak ingezien. Als hij al een woordje wisselde met zijn moeder, sprak zij hem aan op het feit dat hij niet naar zoveel feestjes moest gaan, of moest stoppen met roken. Er kwam tegenwoordig enkel commentaar uit haar mond, dus Dustin ontliep haar liever. Vroeger was dat heel anders geweest, hij was echt een moederskindje geweest, maar daar was nu vrijwel niets van over gebleven. Hun relatie was veranderd, niets was meer hetzelfde na de scheiding tussen zijn ouders. Soms miste hij zijn vader, maar dan realiseerde hij zich vaak snel genoeg dat hij zijn vader niet miste, maar het hebben van een vaderfiguur in zijn leven. De man die zijn vader door de jaren heen geworden was, was niet iemand die Dustin ooit zou kunnen missen. En toch deed hij het soms als hij terug dacht aan een herinnering met hem. Het stak hem, dat dat zo was. Hij had liever dat hij niet meer gaf om de man, maar dat was enkel iets waar hij voor kon wensen. 
'Hm-mh.' Knikte hij, als antwoord op haar gestelde vraag. 'Yeah, he is very fond of me.' Grijnsde hij vervolgens. Dustin wist dat John waarschijnlijk niet boos op hem zou worden, dat zat simpelweg niet in de man, maar blij zou hij niet zijn. Zijn moeder, díe zou boos zijn. Ach, dat zou niets nieuws zijn voor hem. 'We're not.' Verklaarde Dustin, nadat Charlie meldde dat ze niet gedacht had dat ze vrienden waren. 'There's a party tonight, quite sure he'll be there after that chat.' Dustin's ogen waren een keer afgegleden in de richting waar Chad naar toe was gelopen. Echter vonden zijn ogen die van Charlie weer, toen hem iets te binnen schoot. Een glimlach sierde zijn lippen. 'Actually, that brings me to the next thing. I meant to ask you this morning, but I forgot.' Zijn vriend had hem geroepen en de gedachte om haar te vragen of ze vanavond ook zou verschijnen, was hem daarbij ontglipt. 'My friend's hosting the party, I was wondering if you'd wanna come?' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?

Dustin
Chad en Dustin hadden niet echt een goed verleden met elkaar, maar het was nog nooit drastisch uit de hand gelopen tussen de twee. Hij had immers ook helemaal geen zin om zijn aandacht aan de jongen te verspillen, dat was het alles behalve waard. Toch voelde Dustin soms een grote drang om hem eens een keer goed op zijn bek te slaan. Gelukkig was zijn vermogen om gevoelens te bedrukken goed genoeg om zich er doorheen te slepen zonder daad bij de gedachte te voegen. Soms had Dustin het gevoel dat hij de enige was die tegen Chad op durfde te knokken. Hij mocht dan wel veel aanzien hebben van de andere leerlingen, maar Dustin zag enkel een zielig hoopje vent dat verlangde naar aandacht, waarschijnlijk omdat hij die thuis niet kreeg. Als hij geen positieve aandacht kon krijgen, dan maar negatief. Hij deed maar, maar Dustin liet niet over zich heen lopen en al hélemaal niet door iemand zoals Chad. 
Dustin had hem voor een moment geërgerd na gekeken, hij liep over het schoolplein alsof hij de school bezat. Walgelijk, vond hij het. Charlie maakte een opmerking over de twee jongens. 'Yeah, he's my best bud.' Verzuchtte hij sarcastisch, nog na sussend van zijn drift. Uiteindelijk gingen zijn ogen weer naar Charlie toe, waarbij de vlam woede die hij voelde, plotseling gedoofd werd. Zijn blik verzachtte weer en de spanning die hij in zijn spieren voelde, verliet langzaam zijn lichaam. De dame vroeg hem over de auto, waarvan hij beweerd had dat het de zijne was. Hij draaide zich een keer half naar het voertuig om en trok grijnzend een mondhoek op. Dustin draaide zich weer terug. 'No, it's my mothers boyfriend's car, actually.' Mompelde hij en begon er nu zelf tegen aan te leunen. Hij sloeg zijn armen over elkaar heen en keek Charlie met een dartel glimlachje aan. 'I like to bug him from time to time.' Zei hij geamuseerd, waarna hij een keer triomfantelijk zijn schouders ophaalde. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.

Dustin
Hij zag het wel, de ogen die oordelend over zijn gelaat gingen. Het irriteerde hem, en meer dan dat, dat in het hoofd van de kijker nu een bepaald beeld gevormd werd van hem dat niet strookte met de werkelijkheid. Gedeeltelijk zou het zeker kloppen; Dustin's familie had aanzien, was rijk, hij had materieel gezien alles waar hij voor zou kunnen wensen. Maar hij had niet alles wat zijn hartje begeerde, en als hij zo om zich heen keek naar wat er terecht was gekomen van de stad waarin hij was opgegroeid, vond hij dat oké. Hij wist dat hij het goed had op een heel aantal vlakken en een klager was hij niet. Ironisch was het eigenlijk, dat de opstandelingen vochten voor alle materiële dingen waar Dustin over bezat, terwijl hij verlangde naar de emotionele connectie die zíj hadden met elkaar. Ze wilden beiden wat ze niet hadden. Hij voelde mee voor de armere laag van de bevolking, maar dat zou niemand geloven met de achternaam die hij droeg. Het kwam altijd neer op die verdomde achternaam van hem. Als hij het ding af kon schudden, had hij dat al lang gedaan. Dustin vond het vreselijk om met zijn eigen familie geassocieerd te worden. De dingen waar zij bekend om stonden, de rol die zijn vader in het bestuur had en hoe hij die gebruikte om omstandigheden voor zichzelf en zíjn mensen te verbeteren, was misselijkmakend. Dustin wilde er niets van weten, dat gold zowel voor de dingen die zich achter de schermen afspeelden, als voor zijn bloed eigen ouders. En ze wisten beiden dat hij hier zo over dacht, Dustin was niet bang zijn mening uit te spreken, ook als deze niet gehoord werd. Maar zijn ouders hoorden hem wel, alleen hielden ze hem met opzet weg bij hun belangrijke zaken. Hij zou roet in het eten gooien, want de kloof tussen arm en rijk herstellen, dát mocht niet gebeuren. Dat was ook de reden dat Dustin de plek in het bestuur niet zomaar van zijn vader over zou mogen nemen, iets dat ongetwijfeld wél het geval zou zijn geweest als hij ja en amen geknikt had op al zijn vaders opvattingen. Maar juist omdat hij precies door had wat er speelde, en omdat hij met de macht die hij over zou nemen een convergerende beweging tussen arm en rijk in start zou zetten, zou hij nooit in de schoenen van zijn vader komen te staan. Zijn vader gooide het erop dat dit enorm moeilijk was om voor elkaar te krijgen, maar Dustin was niet dom. Ze hielden hem met opzet weg van de menigte, zodat niemand erachter zou komen dat zij een ''belemmerende denker'' in het gezin hadden. Men zou gaan twijfelen aan hun macht, hun bedoelingen, en hun aanzien verliezen, poh, dát was me toch een groot drama voor zijn ouders. 
Het figuur wees naar het borduursel op het kledingstuk. 'Right.' verzuchtte Dustin, wellicht met een glimps van een sarcastische ondertoon. Een reputatie creëren, dat hadden ze zeker gedaan. Infinity Renegades. Hij had het de massa al horen roepen. De groep opstandelingen groeide met de dag, tot grote onrust bij de elite. Dustin merkte het in zijn eigen huis. Er kwam meer beveiliging en zijn vader werd steeds minder spraakzaam. Als hij niet in zijn kantoor zat, was hij wel opweg naar belangrijke vergaderingen. Hij rende van hot naar her, maar zei geen woord. Zo nu en dan gaf hij zijn vrouw en zoon een minuscule update over het terugdringen van de opstand, maar Dustin vond het onprettig om hier naar te luisteren. Hij werd er kwaad van. Vaak was hij daarom niet meer aanwezig in de eetkamer, of bij zijn ouders in de buurt in het algemeen. Het knelde, dat hij de enige was die met gezond verstand nadacht en inzag dat wat zijn vader allemaal aan het regelen was, fout was. Ze deden als samenleving momenteel een grote stap terug. De elite streefde naar meer macht en de opstandelingen waren hongerig voor gelijkheid en vrijheid. Hij zag de ogen van de persoon voor hem immers wel continu naar het tafereel gaan. Dit was hun leven, hun doel. De woorden van de persoon voor zijn neus lieten hem zijn ogen ten hemel slaan, gevolgd door een inwendige zucht. Die neerbuigende toon, die hoorde hij wel vaker. 'The elite is going to pay for their crimes and sins!' hoorde hij een stem door de menigte heen snijden. Waarom had de persoon voor zijn neus hem niet de menigte in gesleurd? Dan hadden ze eindelijk dat bloed waar ze zo naar leken te verlangen. Iemand zou hebben geboet voor de fouten die de elite maakte. Hij durfde te wedden dat zijn ouders het niet erg zouden vinden, hij had er toch nooit echt bij gehoord. 'And suddenly I'm the one destroying things, funny how the world works these days.' Mompelde hij, gevolgd door een vreugdeloze grinnik. 'Take a look around you,' zei hij, terwijl hij een stap de goeie richting op deed, gebaseerd op de aanwijzingen die hij net gekregen had. 'this is not my doing.' Plakte hij er aan vast. Dustin was niet verantwoordelijk voor wat er hier gebeurde, niet voor het afbreken van de stad, waar de opstandelingen zo fanatiek mee bezig waren, maar ook niet voor het in gang zetten er van, het doen van de elite. Dustin deed nog eens een stap naar achteren, terwijl hij hoorde hoe de opstand overduidelijk ruiger werd. 'I am not my parents.' Sprak hij nog, voordat hij zich omdraaide om de goede richting op te lopen. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.

Dustin
Het begon te schemeren buiten, waardoor er een donkere gloed over de straten heen daalde, als een warme deken. Echter bracht het iets kils met zich mee en dat sloot perfect aan op de sfeer die er al een lange tijd in het stadje hing. Alles was kil geworden, de mensen, de omstandigheden, maar daardoor ook de wereld waarin zij leefden. Niets was meer wat het ooit was geweest en de straten waren onbekend voor hem geworden, ondanks dat hij er duizenden keren doorheen gelopen had. Het verbijsterde hem, dat alle omstandigheden bij elkaar opgeteld hiertoe geleid hadden; het gebrek aan herkenning voor de stad waar hij al zijn hele leven woonde. Een sentimentele gedachte in hem fluisterde hem in dat het onmogelijk was om deze plek niet meer te kunnen zien voor wat het ooit geweest was, terwijl zijn onverbiddelijke verstand al die tijd al wist dat het niet uitsluitbaar was. Diep van binnen, of wellicht wel helemaal niet zo diep als hij dacht, had hij áltijd al geweten dat deze stad een heleboel misstanden met zich mee droeg. Het was onvermijdelijk, dat deze op een gegeven moment rechtgezet moesten worden. Die tijd was aangebroken en barre tijden waren het zeker, maar soms was dat précies wat er nodig was om mensen wakker te schudden uit een droom die zij vergisten voor de werkelijkheid. Er moesten nog heel wat mensen wakker geschud worden echter, zijn vader bijvoorbeeld, was er een van. Hij bleek echter een vaste slaper. Dustin wist alleen wel beter. Zijn vader was klaarwakker, maar draaide onverschillig zijn hoofd de andere kant op en sloeg zijn ogen neer voor wat er gebeurde. Het was naïef, egoïstisch en wellicht zelfs meedogenloos. Het was fout. Maar het zou de eerste keer zijn, als Dustin's mening er toe deed, want niet alleen wendde zijn vader zijn ogen af van alle problemen in de stad, ook wendde hij zijn blik af voor zijn eigen zoon.
Hij merkte dat het steeds bevolkter werd naarmate hij dieper de stad in verdween. De massa mensen leek met elke stap die hij nam toe te nemen, maar Dustin's aandacht ging er niet zozeer naar uit. Hij stapte ferm door, ondanks dat hij opmerkte dat er iets anders stond te gebeuren dan normaalgesproken. Men zou hem als gek verklaren dat hij het huis verliet, al helemaal als afkomstige van een familie met veel aanzien in de elite. Het was niet veilig op de straten, dat wist iedereen. Dustin wist het ook, maar het hield hem niet tegen. Hij had de buitenlucht nodig, ondanks dat hij vaak de rook van gestookte vuurtjes inademde. Hij hield het niet vol in dat huis, het was verstikkend. Elke kans die hij had om aan zijn ouders te ontsnappen, greep hij met beide handen beet. De gevolgen die hem tegenmoet zouden komen als hij een keer gesnapt werd, schrikten hem ook niet af. Hij zou waarschijnlijk opgesloten worden in zijn kamer en in de gaten gehouden worden, maar daar maakte hij zich geen zorgen over. Dustin was slim en kwam vrijwel overal onderuit met een of andere list. Ook voelde hij rondweg geen angst voor wat er hier buiten gebeurde. Hij had zeker geen doodwens, maar laten we maar zeggen dat de dood hem niet beangstigde. Wellicht was het een beetje cynisch, dat hij zich comfortabel voelde in deze chaos. Het overstemde de chaos die hij in zichzelf voelde, waar hij op zulke momenten aan kon ontsnappen. 
Dustin kwam uit op het plein, waar hij vroeger regelmatig kwam. Zijn moeder nam hem er vaak naar toe toen hij nog jong was en vertelde hem verhalen over de elite van vroeger, over de oorsprong van de stad en over voorgaande leden van de familie Crimsen. Wat zij niet wist was dat het hem nooit geboeid had. De ogen van het jongetje waren als een magneet naar de zwerver op straat gegaan. Hij was nog te jong om dit te begrijpen en snapte niet waarom niemand de man hielp, terwijl hij dit overduidelijk nodig had. Toen zijn moeder in een discussie verzuild raakte met haar man over God mocht weten wat en hiermee haar zoon uit het oog verloor, was Dustin nieuwsgierig naar de man toe gelopen. Deze had openhartig naar hem geglimlacht, ondanks dat hij wist dat Dustin op zou groeien om hem te verachten. Dustin had de man gevraagd wat hij op straat deed, waarop hij antwoordde dat dit zíjn huis was. Hij had hier fronsend bij opgekeken en nog voordat hij kon vragen wat hij hiermee bedoelde, riep zijn moeder in paniek zijn naam. Hij werd ruw bij zijn arm gegrepen en in een ruk van de man weg getrokken, alsof hij zojuist in levensgevaar was geweest. Vol onbegrip had hij zijn moeder aangekeken toen zij voor hem neer hurkte en hem duidelijk op het hart drukte dat hij niet met vreemden mocht praten, ''dat soort mensen'' in het speciaal, zei ze hem. Wederom, begreep hij dit niet, maar hij hield zijn mond en knikte. Pas jaren later, toen hij terug dacht aan het moment, begreep hij wat er gespeeld had. De scheiding tussen arm en rijk was er bij hem op jonge leeftijd al ingedramd. Maar van het plein waar het allemaal plaats gevonden had, was niets meer over. Het zag er grauw uit, onheilspellend zelfs. Voornamelijk op dit moment, de massa mensen die zich op dit moment op het plein bevonden, voorspelde niet veel goeds. Dustin tuurde nog eens onder zijn capuchon vandaan, maar besloot vervolgens om zo onopvallend mogelijk door de menigte heen te stappen. Wat er ook zou gebeuren, hij zag het ongetwijfeld niet zitten om hier en verzuild te raken. De geluiden en stemmen die om hem heen zweefden vertelden hem zijn pas te versnellen. En toen werd hij ineens bij zijn arm gepakt en mee gesleept. Dustin had geen tijd om hier ook maar enige reactie op te geven, daar ging het te snel voor en daarvoor gebeurde er op het moment te veel om hem heen. In de actie was zijn capuchon afgevallen. Hij belandde in een verlaten steegje met een vaag figuur voor zijn neus. De gedachte dat het op een keer fout zou moeten zijn gegaan, schoot door zijn hoofd heen. Dustin werd los gelaten, maar werd met een duw tegen de muur gespeeld. Binnen no-time had hij zichzelf hier verwoed weer vanaf geduwd. Hij was niet goed met emoties, maar woede, dáár was hij goed in. 'Your reputation? Seems like you don't need any help destroying that.' Bromde Dustin onaangedaan, terwijl hij gepikeerd zijn sweater recht trok. 'Equality! Equality! Equality!' Hoorde hij de massa mensen doortastend roepen. 'Aren't you supposed to be over there?' Snauwde hij vervolgens. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.

Dustin
Geroutineerd liet hij de grip om één van de houten balken van de constructie van zijn balkon los, waarbij hij met twee voeten behendig in het gras terecht kwam. Tussen de bomen door ontsnapten bundels namiddagzon die een deel van zijn gezicht beschenen, over de andere helft viel een schaduw. Sinds kort had hij geluk; hij hoefde de camera's die rond het belachelijk grote huis hingen niet meer te ontwijken, deze waren een tijdje geleden al kapot gegooid door een paar opstandelingen. Hoewel dit een scheldpartij aan zijn vaders lippen had ontlokt, was Dustin blij dat hij niet meer door die verdomde brandneteltakken hoefde te manoeuvreren als hij ongezien het huis wilde verlaten. Het was eigenlijk vooral zijn moeder die zich met de dag meer zorgen ging maken over de veiligheid van haar gezin. De berichten die het nieuws lieten zien werden steeds verontrustender, vertelde de vrouw haar man dan lichtelijk in paniek. Haar man deed mislukte pogingen haar gerust te stellen en was opvallend koel onder de situatie. ''Ze hadden alles onder controle'', was altijd zijn weerwoordje. Dustin wist wel beter. Niemand had iets onder controle en hij kon het weten. Iedere keer dat hij de straat op ging, was chaos alles wat hij zag. Toch besloot Dustin telkens die onrust tegenmoet te gaan als hij weer eens het huis uit sloop, want niets was chaotischer dan zijn thuissituatie, daar was hij van overtuigd.
Dustin sloeg de hoek van een zoveelste straat om en dat was waar het pas echt begon. Hij had het van een afstand al kunnen horen, maar alle oproer kwam nu direct in aanraking met zijn zintuigen. Het geschreeuw en de onrust die in de straten heersde was iets waar hij gewend aan was geraakt. Hij trok de capuchon van zijn sweater over zijn hoofd en stopte zijn handen in de buidelzak van het kledingstuk. De rol van zijn vader in het bestuur had ook hem in een lastige positie geduwd. De rellen die plaatsvonden waren immers voornamelijk gericht op mensen met macht en geld. Dustin was de gelukkige, hij was in zo'n gezin geboren. Ironisch was het, dat macht en geld twee dingen waren die hij niet nodig had in het leven. De dingen die hij werkelijk zocht, werden hem niet geschonken. Hij zat opgescheept met twee ouders die meer gaven om hun rijkdom en welvaart dan om hun zoon. En hoewel hij werkelijk niet verder van zijn vaders standpunten af kon wijken, gaf de menigte daar niet om. Een Crimsen was een boosdoener, zo ook Dustin. 
Mensen verzamelden zich rond een aantal gestrande auto's, waar kwade berichten in gekerft werden met sleutels. Het geluid van brekend glas sneed voor maar een seconde door de nijdige menigte heen. Er werden ruiten in gegooid, maar het grootste deel van de huizen in de desbetreffende straat waren al onbewoond. Sommige bewoners waren op de vlucht geslagen, echter was niemand ergens écht veilig. De stad was afgesloten, je kon geen kant op. Het woord ''veilig'' had haar betekenis volledig verloren. Naast het gerinkel van glas hingen er grijze rookwolken in de lucht, afkomstig van een aantal gestichte vuurtjes. Dustin liep ondanks alles, onaangedaan door alle chaos heen. Dit was wat er van het stadje waar hij in opgegroeid was terecht was gekomen en ergens verbaasde hem dat niet. Wellicht had hij het zelfs al wel verwacht. Er was een heleboel mis met de plek waar hij woonde, dat had hij altijd al geweten. Dit kwam na al die jaren op deze manier tot uiting en hoe hard er ook geprobeerd werd deze toestand terug te dringen, viel zoiets niet tegen te gaan. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

O} I will fight till the flag waves white until my dying days, for it is better not to breathe than to breathe a lie.

Dustin Tobias Crimsen

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | You try your best to calm the longing, but there are certain things you can't deny.

Ross
Scarlett's vriendje, die Elijah bleek te heten, liet niet veel van zich horen. Echter was dat ook niet nodig, want zijn gezicht sprak boekdelen. Het verbaasde hem enigszins dat hij niet naar Ross uitviel, maar daar was hij ook niet bepaald het type voor. Het jaloerse type was hij daarentegen misschien wel, maar Ross kende hem niet, dus hem meteen een label op de kop drukken deed hij niet. Daar had hij zelf immers ook een hekel aan. Wellicht was dat ook wel waarom deze jongen zo kwaad leek te zijn. Ross had nogal een naam op deze school en hij twijfelde er niet aan dat ook Elijah hier vanaf wist. Jammer, dat dit vaak blind geloofd werd, terwijl de werkelijkheid niet bepaald strookte met alle roddels die over hem rond gingen. De mensen die hem écht kenden en die close met hem waren, wisten dit, maar de rest ging maar al te graag uit van alles wat er gezegd werd. Tuurlijk, bepaalde dingen waren er vast van waar. Ross was namelijk nou eenmaal op uitdaging uit en hier en daar een beetje roekeloos, maar dit werd volledig uit proportie geblazen en plotseling deed Ross het met de halve school. Ach, zo ging het nou eenmaal en Ross had onderhand al wel geaccepteerd dat dat was hoe het er aan toe ging op een high-school, ongetwijfeld élke high-school. 
Scarlett besloot een woordje met haar vriend te spreken, zonder dat Ross erbij was. Hier had hij geen problemen mee, dus knikte hij enkel. Hij liet het stel maar, het was immers ook alles behalve zijn bedoeling om tussen hen in te komen of een grens tussen hun te trekken. Voor een moment keek Ross toe hoe de twee zich terug de school in baanden. Een zucht rolde over zijn lippen heen. Hij had gezien hoe schuldig Scarlett zich voelde, alsof ze ineens iets goed moest praten. Een arm om iemand heen slaan, was dat nou werkelijk zo'n big deal? Ross snapte het niet, maar het was iets tussen hun twee en daar zou hij zich niet mee bemoeien, ondanks dat het over hem ging. Hij liet het maar gewoon voor wat het was, het waren zijn zaken niet en eigenlijk interesseerde het hem ook niet heel veel. Het ging hem simpelweg niet aan. Hij hoopte enkel dat dat vriendje van haar het zou begrijpen en dat Scarlett zichzelf weer wat wist te bedaren. En natuurlijk dat zij zich niet al te schuldig zou voelen. Er was immers niets gebeurd, vond Ross. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Hij bekeek haar bruine ogen, die ondanks alles die prachtige glinstering tentoonstelden. Naliah sloeg zich ontzettend goed door alles heen en daar had hij bewondering voor. Niet iedereen zou het zo goed doen onder deze omstandigheden, of in ieder geval de omstandigheden waar zij in gezeten had. Ze had nogal wat voor kiezen gekregen en ookal was de situatie ontworpen haar gelijk te maken met de grond, stond zijn nog steeds overeind. Ja, Ross had haar erbij geholpen, maar Naliah had dit toe gelaten. Hoewel zij dit eerst totaal niet had willen laten gebeuren, had zij uiteindelijk toch ingestemd. Ze had de juiste beslissing gemaakt, Ross wist het heel zeker. En hij had zelf ook voor de juiste weg gekozen. Hij wilde niet weten wat er gebeurd was als Naliah nog veel langer onder Jason's duim geleefd had. Op een keer zou het écht goed mis gaan, het zou uit de hand lopen, velen malen heftiger dan het dagelijks al zou zijn geweest. Hij was opgelucht dat het niet zo ver had hoeven komen. 
'I'll move with you.' Glimlachte hij, wellicht een tikkeltje plagend, terwijl hij zijn hand een keer zachtjes langs de zachte huid van haar wang liet gaan. Hierna liet hij echter zijn hand weer vallen en rolde er wederom een zucht over zijn lippen heen. Het was zeldzaam, dat hij zich zo zorgeloos voelde. Het was dan ook al een tijdje geleden dat hij zich zo gevoeld had, maar het beviel hem goed, heel goed. Naliah opperde uiteindelijk dat hij haar een joggingbroek kon geven. Hij grijnsde. 'I don't know about that, I kinda liked the view of you in your lingerie.' Ross kwam met een geamuseerde glimlach uiteindelijk tóch omhoog van het bed en opende zijn kast. 'Or naked, for that matter.' Plakte hij er nog grijnzend aan toe, niet precies wetend of ze dat zinnetje wel gehoord had. Hij griste een joggingbroek uit zijn kast en liet zich weer op het bed vallen in een zittende houding, terwjil hij haar de broek aan gaf. Niet lang daarna voelde hij Naliah's lippen voor een kort moment op de zijne. Geen straf, zéker geen straf. Het trok opnieuw die bom van gevoelens los in zijn lichaam. Hij knikte, wist dat ze het meende. 'You deserve it.' 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O ♥ When you said your last goodbye I died a little bit inside. I lay in tears in bed all night alone without you by my side.

Ross
Hij ging op in de felle lichten die er door de ruimte schenen, de harde muziek die door de boxen dreunde en de mensenmassa die over de club verspreid waren. Ross kon intens genieten van een avondje uit, met name als hij een drukke dag zoals deze achter de rug had. Hij werkte immers als het ware drie baantjes om zichzelf staande te kunnen houden, dat was niet makkelijk. Maar Ross was een optimist, of dit probeerde hij te zijn. Zolang hij nog plezier had in het werk dat hij had, was het prima. Het was typisch Ross, dat zelfs als hij geen cent te makken had, zo positief de toekomst in kon kijken. Dit was simpelweg omdat hij op dit moment tevreden was over zijn leven, ondanks dat hij krap zat. Zijn grote droom was iets in de muziek, maar dat was niet iets wat van de een op de andere dag gebeurde en dat besefte hij zich heel goed. Ross trad op dit moment soms op in barretjes of cafeetjes, waar hij ook betaald voor kreeg, maar uiteraard was dat niet wat hij verstond onder ''het ver schoppen''. Zorgen maakte hij zich hier echter niet over, hij had nog vele jaren voor zich en er kon nog van alles gebeuren. Dat niets vast stond, van dat idee genoot hij ook altijd wel. Hoewel dit voor sommige mensen beangstigend was, stond Ross het idee wel aan. Wellicht was dat omdat hij niet enorm veel te verliezen had. Zijn werk als barista en als medewerker in een garage waar hij motoren opknapte misschien, maar hij had genoeg baantjes gewerkt en had genoeg ervaring opgedaan, dat hij er niet over twijfelde dat hij vrij gemakkelijk aan een nieuw baantje kon komen. Maar goed, naast al zijn werkdagen, hield hij ook echt wel van een feestje. Life of the party, werd hij vroeger wel eens genoemd voor de grap, maar die benaming vond hij nogal overdreven. 
'My god, Jordan, just fucking do it.' Mompelde Ross gefrustreerd. De jongen had de hele avond al een jongedame op het oog, maar had blijkbaar nog niet genoeg moed verzameld om op haar af te stappen. Wellicht had hij nog een drankje nodig, want de ballen had hij er nog niet voor. In dat opzicht verschilden de twee jongens enorm van elkaar. Ross was juist van de uitdaging, risico's nemen en alles wat daar bij kwam kijken, terwijl Jordan liever observeerde en aan de zijlijn bleef kijken. Niet vanavond. 'You know what, I'll go and get myself another drink and when I come back, you better be fucking talking to her.' Zei Ross en grinnikte, toen hij zag dat Jordan wat lachte. 'I will let you walk home, mark my words.' Deed hij er lachend nog een schepje boven op. Hij gaf de jongen plagend een stomp tegen zijn borstkas en baande zich vervolgens een weg naar de bar toe. Ross nam met een binnensmondse zucht plaats op een van de barkrukken en vroeg om nog een drankje. 

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O | Try to be King, but the Ace is back.

Ross
Ross merkte dat hij langzaam begon te ontwaken. Hij had ongelofelijk goed geslapen, zo'n goede nachtrust had hij in tijden niet meer gehad. En juist terwijl hij het hard nodig had met de lange dagen die hij draaide. Gelukkig ging Ross wel goed op een korte, of slechte nachtrust. Dat was niets nieuws voor hem, sterker nog, het kwam hem maar al te bekend voor. Hier had hij met name in het verleden veel last van gehad, toen het onderwereldje nog volledig onbekend was voor hen allemaal. Hij kon er wel aan wennen, naast Naliah slapen. Ross had momenteel een warmtebron naast hem, waar hij van genoot. Ross had altijd al alleen gelegen in dit bed, maar hij wist onderhand wel waar zijn voorkeur naar uit ging. Hij hoopte dat dit moment voor eeuwig zou duren, want hij lag enorm comfortabel. Helaas deed dat het niet, want zijn lichaam begon nu toch echt te ontwaken uit de slaap waar hij zich in verkeerd had. Eigenlijk wilde hij geen spier verroeren, bang het moment te verpesten, maar hij was niet de eerste die uit de houding rolde. Dit trok Ross volledig naar het oppervlakte. Hij opende zijn ogen en keek vrijwel meteen in die van Naliah. Een glimlach sierde zijn lippen. Het beste uitzicht waar hij voor had kunnen wensen. De dame steunde lichtjes op zijn borstkas, een schattig gezicht. Het was een hele andere ochtend, dat wist Ross. In opstaan was hij nooit goed geweest, na al die jaren nog steeds niet. Soms kon hij dan ook vreselijk veel last hebben van een ochtendhumeur, waar daar was nu geen enkele sprake van. 'Goodmorning.' Terwijl Ross zijn ogen over Naliah's feilloze gezicht liet glijden, streek hij een verdwaald plukje haar achter haar oor. Hierna voelde hij de drang om zich een keer uit te rekken, waarbij een zucht over zijn lippen rolde. Hij had een kop koffie nodig. En Naliah leek hetzelfde idee te hebben toen zij begon over ontbijt. Ze waren precies optijd wakker geworden. Ross kon zijn zus vanaf hier ruiken kokerellen. Dat bracht hem tot het volgende. 'You smell that?' Glimlachte hij. 'Rydel must be cooking up some breakfast already,' plotseling bedacht hij zich iets. 'But we don't have to have breakfast with everyone, if you don't want to.' Hij wilde Naliah de ruimte geven om te kiezen waar zij zich op dit moment comfortabel bij voelde.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.