Search for posts by Lunatic

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De woorden die haar mond verlieten, stelden hem alsnog niet gerust. 'I know Rea, but I'm not happy about it,' zuchtte Murphy en hij zette wat stappen richting het kamp. Al snel hoorde hij ook Reagans voetstappen achter zich. Met elke stap die hij zette, werd hij bezorgder. Een bepaalde angst trok over hem heen, maar hij schudde het van zich af. Murphy besloot het te negeren, want anders zou ook misschien Reagan nerveuzer worden dan nodig was.
Met stille passen liepen ze door het bos. Murphy had een mes uit de bunker gepakt en hield deze klaar in zijn hand. Als er een Grounder zou opduiken, zouden ze meer kans hebben met een mes in bezit. Murphy kon goed richten, maar of hij uiteindelijk het lef zou hebben, wist hij niet. Iemand vermoorden had hij nog nooit gedaan. Mensen in elkaar slaan tot ze bezweken; dat was het verst dat hij gekomen was. Hij hoorde wel van andere tieners die opgesloten waren voor moord dat een moord je voor altijd verandert. Maar als het ging om de bescherming van onder andere de jongedame achter hem, dan zou hij niet twijfelen.
Het kamp kwam langzaam in zicht en Murphy voelde zijn hart wat sneller kloppen. Ze wisten niet wat hen te wachten stond binnen de overgebleven muren. Er konden veel Grounders zitten of helemaal niemand. Er waren zoveel risico's, maar beiden leken deze te willen nemen.
'Please be careful,' had hij nog tegen Reagan gezegd, waarna hij zijn ogen over lichamen liet gaan die op de grond lagen. Ze waren net buiten de muren gekomen, rennend voor hun leven, maar hadden het niet gered. Messen, pijlen en bijlen lagen soms nog in hun rug gedrukt. Murphy schudde zijn hoofd en besloot het kamp in te lopen. Een walgelijke geur kwam hen te goed en Murphy kuchte kort. Overal lagen lijken van tieners die hadden gevochten voor hun leven, maar het niet hadden gehaald. Er lagen ook Grounders die waren gestorven door andere de vuurwapens van de tieners. 'God damn,' zei Murphy zachtjes en hij liet zijn ogen door het kamp glijden. Verder zag hij geen Grounder of wat dan ook. Langzaam zette hij dan ook wat stappen vooruit en knielde hij bij sommige lijken neer. De meesten lagen met open ogen en Murphy vond het een vreselijk aanzicht. Zachtjes sloot hij hun ogen en liet weer een zucht horen.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De jongeman had gekeken naar hoe de jongedame de bunker uitklom. Het ging haar wat moeizamer af en het zag er wat stuntelig uit in zijn ogen. Een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Clumsy,' plaagde hij haar, waarna hij haar een hand aanbood om haar het laatste stuk op de grond te trekken. Nadat Reagan was opgestaan, sloot Murphy het luik en keek hij om zich heen. Het luik was verouderd en roestig, waardoor het niet erg opviel. Murphy wilde echter geen risico nemen en liep naar de boom. Voorzichtig boog hij zich voorover en nam een stel bladeren en mos in zijn handen. Hij spreidde het over het gesloten luik en herhaalde dit twee keer. Nadat alles erop lag, was het luik verdwenen. Murphy keek weer op en keek naar rechts, de kant op waar het kamp was.
'You ready?' vroeg hij aan Reagan, waarna hij haar aankeek. De jongedame had graag meegewild en Murphy zou haar meenemen. Hij zou haar niet dwars zitten, al was hij het niet eens met haar beslissing. Een naar gevoel begon zich in de buik van de jongeman op te hopen, al wist hij niet waardoor het kwam. Het kwam vast door de zenuwen die licht door zijn lichaam gierden. Murphy was niet snel bang voor dingen, maar hij moest zeggen dat hij zich toch niet helemaal op zijn gemak voelde. Er waren veel tieners geslacht, dat wist hij zeker. En die mensen zouden ze zo onder ogen komen.
'Lets go,' zei Murphy na een korte tijd, waarna hij even adem haalde en alvast naar voren liep. De jongeman zou voorop willen lopen, zodat hij een eventuele klap zou opvangen. 'Stay close behind me. If you hear branches breaking or rustling, tell me right away. Or just run,' zei hij, waarna hij zich omdraaide naar de jongeman en haar glimlachend aankeek. Zijn ogen gleden naar beneden, terwijl hij haar beide handen vastpakte. 'I couldn't bear it if something would happen to you,' zei hij, met zijn blik op hun handen gericht. Daarna liet hij ze langzaam los en zuchtte hij. Waar was hij toch mee bezig? Hij moest haar nu vertellen om terug te keren. Dat ze niet meekon voor haar eigen veiligheid. Maar hij kon het niet. En dat zou de grootste fout in zijn leven worden.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Murphy's blik was onbewust naar de grond gegleden, terwijl hij wachtte op tekens van Reagan dat ze ontwaakt was. Hij hoorde het bed kraken en hij keek glimlachend opzij toen hij haar woorden hoorde. 'I wouldn't dare,' zei hij plagend terug, waarna hij haar even aankeek. Haar haar zat wat warrig van het gedraai in haar slaap en haar ogen stonden nog wat vermoeid. Het stoorde hem niet dat ze er zo uitzag; Murphy dacht dan ook niet snel dat Reagan er op sommige momenten slecht uitzag. Die momenten waren er volgens hem niet.
'If we leave now then we'll have enough light to show us the way. And I hope the Grounders aren't awake yet,' glimlachte hij wat zwakjes, waarna hij weer omhoog keek naar het luik. Hij bracht zijn hand naar de hendel en pakte deze vast. Kort sloot hij zijn ogen en luisterde hij even, maar hij hoorde niets verdachts. 'I'm going first. Wait 'till I call your name,' zei hij serieus. Murphy zou het niet kunnen hebben als haar wat zou overkomen. Wat zou hij dan moeten? Murphy trok aan de hendel en trok daarmee het luik open. Van tevoren had hij al een stoel gepakt, zodat hij makkelijker uit de bunker kon klimmen. De jongeman ging op de stoel staan en trok zich omhoog aan de rand van het luik. Met een soepele beweging kwam hij uit de bunker en werd hij begroet door het felle zonlicht dat in zijn gezicht scheen. Hij moest een paar keer met zijn ogen knipperen om te wennen aan het licht. Langzaam ging de jongeman opstaan en keek hij voorzichtig om zich heen. Er waren vage voetstappen op de grond te zien, maar ze waren niet vers. De Grounders waren niet teruggekomen. Verder zag hij niets verdachts om zich heen, dus konden ze snel terug naar het kamp. 'Reagan, it's safe,' fluisterde hij, maar alsnog op harde toon, zodat ze het zou horen. Murphy keek nog eens voorbij de boom en zag gelukkig niets. Ze hadden erg veel geluk gehad.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Het zou gelogen zijn als de jongeman zou zeggen dat hij zijn ogen niet had gesloten in de nacht. Door alle dingen die de afgelopen dagen waren gebeurd, was hij vermoeid geraakt. Niet zo'n beetje ook. Het was bijna niet aan hem te zien, naast de wallen die allang waren verschenen onder zijn ogen. Daarnaast had hij heerlijk gelegen op het bed, met Reagan tegen hem aan geknuffeld. Sinds weken lag hij weer comfortabel, zonder constant met een oog open te moeten slapen.
Murphy was wakker geworden en wilde eigenlijk meteen opstaan om het luik te checken, maar voerde zijn acties niet uit door een beweging naast hem. Zijn blik schoot opzij en zijn hartslag bedaarde al snel bij hetgeen wat hij zag. Reagan lag naast hem, wat haar die over haar wang gleden en zo voor haar ogen vielen, die vredig gesloten waren. Er verscheen spontaan een glimlach op het gezicht van Murphy, die hij niet kon tegengaan. Zijn hand ging automatisch naar de verdwaalde haren op haar gezicht, die hij weghaalde met zijn wijsvinger. De jongedame leek rustig te slapen, wat hem goed liet voelen. Een dag geleden was Reagan over haar toeren heen, omdat ze had gedacht dat ze haar beste vriend had achtergelaten. Ze gaf zichzelf de schuld, al was dat natuurlijk niet het geval. Als Murphy langer gekeken had in het kamp, had hij de jongeman vast ook gespot en konden ze met zijn drieën ontsnappen. Dat was echter ook maar de vraag. Als Murphy was gebleven om meer mensen te redden, had hij dan Reagan en zichzelf kunnen redden?
Langzaam stond hij op van het bed en rekte zich uit. Het bed was wat hard, maar was goed te doen. Hij rolde zijn nek even en voelde het knakken. Een hand gleed door zijn nek en daarna door zijn haar, wat vast nu nog warriger zat dan voorheen. Het was niet dat het hem veel boeide, maar hij kon altijd een poging wagen om het enigszins te fixen.
Met grote passen liep Murphy naar het luik en keek hij weer naar Reagan. Hij wilde niet de gok wagen om het luik open te doen en dan Grounders te zien. Nee, hij zou wachten tot de jongedame wakker was en zou dan samen met haar naar buiten gaan. Murphy wist ook dat Reagan dat wilde. Ze zouden immers samen teruggaan om te kijken naar de slachtoffers en om te zoeken naar overlevenden.

Octavia
Octavia was al een tijdje op. Dat ze niet goed had kunnen slapen, was zacht uitgedrukt. Ze had naar Lincoln geluisterd en was gaan liggen op de verschillende vachten op de grond die als bed dienden.
Het lag comfortabel genoeg; dat was het probleem dan ook niet. Nee, het enige wat in haar hoofd omging was Bellamy. Was de jongeman veilig? Natuurlijk was Octavia ook bezorgd over de andere overlevenden, maar haar broer kwam eerst. De jongen die haar zestien jaar had geholpen om verborgen te blijven onder een luik. De jongen die er altijd voor haar was geweest. Ze hadden vaak genoeg onenigheden, maar dat was normaal onder alle broers en zussen. Zij was echter degene die was weggerend samen met een Grounder. De blik die in Bellamy's ogen was ontstaan, zou ze niet snel meer vergeten. Angst en verbazing; dat waren de twee grootste emoties die aanwezig waren.
De jongedame was op een tafel gaan zitten, terwijl ze constant haar rug probeerde te rechten of te draaien. Het deed allemaal echter veel pijn en het zorgde ervoor dat een paar pijnlijke kreunen haar mond verlieten. Ze voelde zich zwak, terwijl ze eigenlijk het liefst meteen op zoek ging naar Bellamy, om zeker te weten dat hij nog wel leefde. Octavia wist dan ook niet zo goed of ze zichzelf zou vergeven als Bellamy iets was overkomen. Misschien had ze het wel kunnen voorkomen. Dat zou echter wel betekenen dat ze tegen Lincoln in moest gaan, want die was haar komen halen. Zonder echt naar haar te luisteren, had hij haar met zich meegetrokken. Octavia wist dat de man veel om haar gaf en hoogstwaarschijnlijk zijn leven voor haar zou geven, waar ze niet akkoord mee ging. Waarschijnlijk was ze dan ook met hem meegegaan, wat ook het geval was. Bellamy achterlaten was hartverscheurend, maar met de groep jongemannen die hij was, zou hij heel wat Grounders kunnen afweren. Zeker ook met de geweren en pistolen die ze hadden. De Grounders kenden die technologie niet, dus konden ze zich er moeilijker tegen verweren. Dat was dan ook een groot voordeel voor de jongeren. Misschien waren er dan toch meer overlevenden dan Octavia zou denken.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De jongeman kon al snel zien dat Reagan in haar eigen gedachten verzonken was. Ze staarde wat voor zich uit, zonder zich op een bepaald punt te concentreren. Een emotie in haar gezicht was niet op te lezen, wat ook maar aantoonde dat ze gewoon aan het nadenken was. Een zucht verliet Murphy's lippen. Hij gaf haar geen ongelijk. Hoe was het ook maar mogelijk om niet na te denken aan het bloedbad waaraan ze waren ontkomen. Ze waren ontkomen door hem en zijn egoïsme. De jongeman was dan ook niet gebleven om te vechten. Dat zou hij nooit doen. Het kamp was hem niet zo dierbaar en de jongeren die erin woonden ook niet zo erg. Behalve Reagan. Als hij de jongedame toch niet op tijd had gevonden.. Hij wist niet hoe hij gereageerd zou hebben als hij zijn enige vriendin ergens dood op de grond zou zien liggen. Dat zou hem ergens breken, dat wist hij zeker.
Bij haar reactie, grinnikte Murphy even. Ze had haar aandacht weer op hem gevestigd en Murphy deed hetzelfde. Bij haar bedankje, kon de jongeman het niet laten om een glimlach op zijn gezicht te laten ontstaan. 'Don't mention it,' zei hij met hetzelfde glimlachje en een zucht verliet zijn lippen. 'I would never let you die. I mean, who else would listen to my constant complaining?' zei hij daarna met een knipoog erachteraan. Hij liet zijn hand naar haar gezicht glijden en schoof een plukje haar achter haar oor. Daarna liet hij zijn blik naar de hare gaan en keek hij haar serieus aan. 'You better get some rest. Today was.. Quite exhausting. We'll go look for other survivors tomorrow,' vertelde hij haar, waarna hij kort glimlachte. 'I'll make sure no one will jump in this bunker,' zei hij serieus, met een klein glimlachje. Hij wilde niet slapen vanavond, of in ieder geval niet veel. Veel slaap had hij daarnaast niet nodig; hij was het gewend. Doordat zoveel mensen haat aan hem hadden, sliep hij vaak licht in de nacht, waardoor hij bij elk geluid wakker zou worden. Het was een gewoonte van hem.

Octavia
Aandachtig luisterde naar zijn woorden, zoals ze altijd deed. Haar ogen volgde zijn bewegingen, maar al snel zag ze dat hij naar haar opkeek, waardoor ze hem aankeek. Zijn antwoord was iets wat ze had verwacht. Ze was er ondertussen wel achter gekomen dat Lincoln het niet eens was met zijn volk. Zo was hij het niet eens met de moorden die ze pleegden op Octavia's volk. De mensen van Trikru hadden niet eens de tijd genomen om de honderd jongeren beter te leren kennen. Nee, ze hadden hen meteen aangevallen; iets wat ze Trikru niet snel zou vergeven.
'You're doing the right thing,' verbeterde ze hem, met een glimlach op haar gezicht. Het was de jongedame opgevallen hoe laag de man over zichzelf dacht. Dit was echter iets wat volgens haar helemaal niet waar was. Lincoln deed de juiste dingen. Hij kon er niets aan doen dat zijn volk andere ideeën had, die overigens slecht waren. Mensen uitmoorden zonder ze enige kans te geven om zichzelf voor te stellen. De Grounders hadden de jongeren kunnen benaderen en een gesprek kunnen hebben, maar nee, dat was te zwak voor hen. Ze vielen meteen aan. Iets wat ook niet slim was geweest van het Trikru volk. De jongeren hadden geleerd hoe ze zichzelf moesten verdedigen en deden dat dan ook met alle kracht. Natuurlijk waren de jongeren in de minderheid en hadden ze verloren, maar ze hadden ook verliezen gemaakt bij de Grounders.
Octavia keek op toen ze een hand op haar wang voelde. Ze zag de glimlach op het gezicht voor zich en kon het niet laten om zelf ook te glimlachen. Er waren geen woorden nodig in het moment dat ze hadden. De jongedame voelde zijn lippen op de hare en kon het niet laten om weer te glimlachen. Al snel ging Lincoln weer door met het verzorgen van haar verwondigen en keek Octavia kort naar hem. Het kleine glimlachje op zijn gezicht was haar niet ontgaan. 'You can be really cute, did you know that?' vroeg ze hem met een plagende knipoog, waarna ze het niet kon laten om kort te lachen. Bijna meteen stopte ze met lachen en greep ze naar haar zij. Lang had ze niet gelachen, maar ze kon wel een pijnlijke steek in haar zij op voelen komen.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Hij kon de ogen van Reagan over zich heen voelen gaan. Murphy kon het dan ook niet laten om te grijnzen. 'You like what you see?' vroeg hij nog, waarna hij een por in zijn zij voelde. Daarna voelde hij hoe zij haar gewicht ook naast hem op het bed liet vallen. Een glimlach verscheen weer op het gezicht van de jongeman toen hij voelde hoe ze langzaam dichter naar hem toe kroop. Het viel de jongeman dan ook op dat hij een huiver bij zijn vrouwelijke gezelschap voelde. 'You cold?' vroeg hij aan haar, waarna hij zijn handen onder zijn hoofd vandaan haalde en zich op zijn zij draaide, met zijn hoofd richting Reagan. Daarna legde hij zijn arm rond haar middel en trok haar tegen zich aan. Zijn arm bleef rond haar middel liggen en zijn andere vrije hand had hij weer onder zijn hoofd gelegd. 'If this isn't comfortable for you, just say it. Then I'll just strip and give you my clothes,' zei hij met een speelse grijns. De jongeman kon het niet laten om Reagan te plagen, omdat het zo makkelijk leek. De jongedame leek er niet veel problemen mee te hebben dat hij haar zo zat te stangen. Anders zou ze het wel zeggen, daar was hij zeker van. Dat vond hij ook een fijne eigenschap van de jongedame: als haar iets niet lekker zat, dan zei ze het. Net zoals Murphy wachtte op de reactie van Reagan van zijn plotselinge actie. Zelf had de jongen niet verwacht dat hij zich ooit zo zou voelen richting een meisje. Hij voelde dan ook hoe zijn hart soms wat sneller sloeg, maar dat hij dat vaak negeerde.
Murphy begon langzaam met zijn arm op haar middel te wrijven, zodat ze misschien wat warmer zou worden. Het was misschien een tevergeefse poging, maar beter dan niets. 'I'll get you warm,' zei hij met een glimlach. Als hij zo neerkeek op de jongedame, kreeg hij de neiging om zich nog meer naar voren te buigen. Dat zou hij echter niet doen. Hij was bang dat hij anders Reagan zou afschrikken.

Octavia
De zucht die Lincoln over zijn lippen liet gaan, lieten haar weten dat ze de juiste keuze had gemaakt. Lincoln zat vast ook niet te wachten op haar constante gejammer, zoals een klein kind dat zou doen. De jongedame besloot dan ook maar haar mening voor zich te houden, in ieder geval voor de tijd dat hij naar haar verwondingen zou kijken.
Bij de woorden van Lincoln verscheen er een glimlach op haar gezicht. 'Good,' antwoordde ze met haar glimlach, waarna ze zelf ook een momentje nam om naar haar armen te kijken. Er zaten schrammen op, die al een tijdje geleden waren gestopt met bloeden. Littekens zou ze hoogstwaarschijnlijk ook nog krijgen, dat moest wel.
Lincoln nam zijn tijd om naar haar verwondingen te kijken, dus begon Octavia na te denken. Ze probeerde zich de eerste ontmoeting met Lincoln weer te herinneren. Het was haar eerste keer dat ze van het kamp was ontsnapt. Onbewust van de gevaren buiten de muren, was ze een rustig plekje gaan zoeken. Dat was het moment geweest dat haar leven een interessante draai nam. Ze werd bijna ontdekt door een Grounder die uit was op bloed, maar Lincoln was daar om haar te redden. Al wist ze dat in die tijd niet. Octavia had echt gedacht dat het haar laatste moment op de Aarde zou zijn.
'Why'd you save me? The first time we met?' vroeg Octavia vanuit het niets, waarna ze kort even haar hoofd naar Lincoln draaide om een glimp van zijn gezicht te zien. 'I was just a random girl, you know,' zei ze met een glimlach. Natuurlijk was ze hem enorm dankbaar dat hij haar had gered. Meerdere keren zelfs. Lincoln was er altijd voor haar, zonder dat ze het zich echt realiseerde.
'I can't thank you enough for all the times you have saved me,' zei ze met een oprechte glimlach.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De jongeman vond het fijn om te zien dat de jongedame weer glimlachte. Zijn idiote vraag en actie hadden de sfeer veranderd en haar aan het lachen gemaakt. Glimlachen vooral. Een tijd van echt hardop lachen, was het niet. De jongeman wist dat ook goed. Reagan had waarschijnlijk teveel door haar hoofd gaan, zonder dat ze het echt doorhad. Murphy begreep dat wel, want haar beste vriend liep of lag daar ergens buiten.
Bij het antwoord dat ze gaf, trok hij een gezicht alsof haar antwoord hem gigantisch kwetste. 'What are you talking about? I'm, like, the hottest guy around,' zei hij, waarna hij overdreven een hand door zijn haar haalde en haar een knipoog gaf. 'All the girls want me,' zei hij zogenaamd opscheppend, waarna hij een zwoele blik ozpette. 'And you? Don't you want me, little Rea-Rea?' vroeg hij met zijn opgezette zwoele blik, waarna hij langzaam wat voorover boog en zo zijn hoofd dichter bij de hare bracht. Zijn ogen gleden van haar ogen naar haar mond, waar hij met opzet wat langer naar keek. Daarna boog hij nog een klein stukje verder naar voren en stak hij zijn tong uit, die haar neus raakte. Daarna trok hij zich terug en grinnikte hij. 'Just messing with you,' grinnikte hij, waarna hij weer op afstand ging zitten. Daarna liet hij een zucht horen en liet hij zich achterover vallen op het bed. Zijn handen kruiste hij achter zijn hoofd, zodat hij wat steun onder zijn hoofd had. De jongeman werd nu al moe van het wachten op de volgende dag. Het liefst was hij weer teruggegaan naar het kamp, maar hij wist dat het nog te gevaarlijk was. De Grounders wisten hun weg beter in het woud en dus ook in het donker. Murphy zou een gemakkelijke prooi voor hen zijn, die ze dan ook met plezier neer zouden halen.

Octavia
De jongedame volgde met haar ogen de Grounder die voor haar op de grond ging zitten. Hij begon al potjes en andere hulpmiddelen te pakken, om haar te helpen met haar rug. De woorden die zijn mond verlieten, deden haar pijn. Eigenlijk wilde ze erop ingaan, maar besloot ze dat maar niet te doen. Lincoln was serieus en zou haar niet weg laten uit de grot. Daarnaast wist ze onderhand ook wel dat ze niet eens kon opstaan met hulp, dus terug naar het kamp gaan was ook geen optie. Die realisatie vond de jongedame echter wel zwaar klote.
'Alright,' zei ze zachtjes, waarna ze knikte. Ze besloot zijn beslissing maar goed te keuren, omdat ze hem geen grotere last wilde geven. Haar verzorgen in de stemming die ze nu was, moest zeker niets makkelijks voor hem zijn. Daarnaast wilde Octavia ook dat Lincoln was dat ze zijn hulp apprecieerde.
Al snel had Lincoln een potje opengetrokken, waar een soort van medicijnen inzaten. De jongedame had het altijd interessant gevonden hoe de man wist waar alles voor was. Alles moest puur uit de natuur komen, dus dat maakte het nog interessanter en mysterieuzer. De Grounder reikte haar de medicijnen toe, die ze zonder twijfel en tegenstribbelen innam. Ze vertrouwde hem. Lincoln kwam wat dichterbij en trok haar bebloede en door zweet doordrenkte shirt wat omhoog. Zelf kon ze niet zien hoe het eruitzag, maar de pijn voelde ze nog wel. Een zucht verliet haar mond. De jongedame trok voorzichtig haar shirt uit, zodat Lincoln er beter bij kon. 'Is it really bad?' vroeg ze aarzelend.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Murphy had tijdens het vertellen van zijn verhaal de gezichtsuitdrukking van Reagan zien veranderen. Haar ogen liet bezorgdheid zien, die ze al snel leek te verbergen. Dat vond de jongeman een fijne eigenschap van Reagan. De jongedame liet haar bezorgdheid niet zien, omdat ze wist dat Murphy daar niet van hield. Dat was ook een goede reden waarom de jongeman goed met haar kon opschieten.
Haar ogen stonden vol medelijden, maar ze uitte het niet erg. De woorden die haar mond verlieten, klonken zo oprecht voor Murphy, dat hij zelf ook even een kneepje in zijn hart voelde. Haar hand kwam kort omhoog, maar werd al snel op het bed gezet. Murphy glimlachte klein en schudde zijn hoofd. 'Thank you, really,' zei hij met een oprecht glimlachje. Ook al hield hij niet van het feit dat hij snel medelijden kreeg, deed Reagan het op een niveau dat hem wel beviel. Zo minimaal mogelijk, maar alsnog oprecht. Daarom had de jongeman het niet kunnen laten om haar een klein bedankje ervoor te geven.
'Well, let's lighten the mood a little, shall we?' vroeg Murphy met een glimlachje, waarna hij zachtjes in de wang kneep van de jongedame. 'Let me think..' begon Murphy en hij tikte denkend met zijn vingertoppen tegen zijn kin aan. Wat was een leuke vraag om een jongedame te stellen? Waar hadden meiden het eigenlijk vooral over? Precies op dat moment kreeg Murphy een idee. 'Well, since you are a girl, let's gossip a little. Who's the hottest guy of the hundred youngsters?' vroeg hij, waarna hij zijn benen over elkaar sloeg en zijn handen op zijn knie legde, als een bekakte dame. Daarna knipperde hij met zijn wimpers als een meid en begon hij te lachen. Het zag er waarschijnlijk echt idioot uit, maar hij had geen zin om de hele tijd zo depressief vragen te stellen. Als hij zich daarom idioot moest gedragen voor een leuk gesprek, dan zou hij het doen. Zeker voor Reagan.

Octavia
De grot was donker, zoals Octavia gewend was. Het zonlicht verlichtte het enigzins, maar niet genoeg. Er hing dan ook wel een brandende fakkel die de grot het meest verlichtte. Octavia keek er even naar. De fakkel brandde nog niet heel lang. Waarschijnlijk was hij in de ochtend aangestoken. Voordat hun kamp was overvallen. Voordat onschuldige mensen waren gestorven. Voordat ze van haar broer was weggerukt.
De woede begon zich steeds meer op te hopen en de jongedame begon zich onderhand pijn te doen door het harde knijpen van haar vuisten. De woorden van Lincoln waren wel bij haar aangekomen, maar ze reageerde er niet op. Een rode waas begon voor haar ogen te hangen, waardoor ze zwaar begon te ademen. Langzaamaan begon ze duizelig te worden. Pas toen ze een hand op haar vuist voelde, begon ze zich redelijk te ontspannen. Lincoln stond voor haar en meteen voelde de jongedame zich weer wat rustiger worden. Een zucht verliet haar mond, die meer gefrustreerd dan opgelucht klonk. 'I can't just stay here and do nothing. I've got to go back. I have to!' zei ze gefrustreerd, waarna ze zich resoluut omdraaide, maar daarbij pijnlijk haar rug hoorde kraken. Bijna meteen voelde ze plotseling de grond onder haar knieën. Een pijnlijke grom verliet haar mond, waarna ze haar handen op de grond liet zakken en ze zo steun zocht. De jongedame probeerde haar rug te bollen om zo op te kunnen staan, maar alleen een pijnlijk geluid verliet haar mond. Ze verbood zichzelf om op te geven. Haar mensen waren daarbuiten en hadden haar nodig. Bellamy had haar nodig.. De gedachte zat in haar hoofd, maar ze wist dat ze tegen zichzelf loog. Zij had Bellamy nodig, hij haar waarschijnlijk niet. 'I feel so useless. My people are out there. God, why can't I even stand up?' begon de jongedame boos tegen zichzelf te praten. Weer op haar twee handen en twee knieën, probeerde ze haar voet neer te zetten, maar daardoor moet ze haar rug buigen, waardoor ze hem weer voelde kraken. Een pijnlijke huiver ging door haar lichaam, waardoor ze weer in haar oude positie viel. Het enige wat ze kon doen, zonder dat het teveel pijn deed, was op haar kont op de grond gaan zitten, waarna ze haar handen voor haar ogen legde. Wat had ze een gigantisch hekel aan zichzelf op het moment.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Hij luisterde naar haar antwoord en knikte. Dat klonk als een redelijk antwoord. Zeker in de situatie waar ze zich nu bevonden. Hoe vrienden van hen buiten waren, misschien op het randje van de dood, wachtend op hulp? Niemand wist, zeker Murphy niet. Al mocht hij niet al jongeren in het kamp, hoopte hij wel dat de meesten zich gered hadden. Dat er jongeren net zoals hij en Reagan waren die ontsnapt waren. Of het in ieder geval geprobeerd hadden.
Al gauw was het Reagans beurt en de jongedame had al redelijk snel een vraag voor hem. Murphy kreeg een klein glimlachje op zijn mond. 'You just had to go there, didn't you?' vroeg hij met dat glimlachje, waarna hij eens zuchtte. Niet veel jongeren wisten van zijn misdaad. Murphy verwachtte wel dat het even door de groep was gegaan, maar het had blijkbaar niet iedereen bereikt. De jongeman kon zich herinneren dat hij het in ieder geval Bellamy had verteld. Daarnaast had hij het vast nog wel aan iemand anders verteld, maar dat kon hij zich niet meer herinneren.
'Well, I've got quite the story for you, my dear,' zei hij met een grijns, waarna hij beter ging zitten op het bed en een hand door zijn haar haalde. 'When I was a little boy, I was very sick. My father wanted to save my life and stole medicines. Crazy right?' begon Murphy, waarna hij lachend zijn hoofd schudde. Het was nog steeds pijnlijk voor hem, zeker omdat het een van de laatste keren was geweest dat iemand had laten zien dat hij gewild was. 'My father was caught, sentenced and eventually floated. Then my mother started to blame me for my father's death. She started drinking, a lot, and died from it. Her last words were,' ging hij verder, waarna hij even zuchtte en zijn handen over zijn gezicht wreef. Hij kon zijn moeder weer zien, liggend op haar sterfbed. Zonder enige emotie richting haar zoon had zij hem de schuld gegeven. 'Her last words were only the blame of my father's death. Then she died. I couldn't think clear after that. I ran into the office of the officer who arrested my father. I set the whole thing on fire. And so I ended up as a criminal and ta-da, I'm here,' zei Murphy, waarna hij opzij keek naar Reagan. Het was een heel verhaal en het klonk alsof hij zielig was, maar dat was hij niet. Hij had geen medelijden nodig van anderen.

Octavia
Het zicht van de grot kwam al dichterbij. Hij was goed verstopt en niemand zou hem zomaar kunnen vinden. Behalve als je echt wist waar hij was, kon je hem vinden. Bij Octavia was dat het geval. De jongedame was vaak langsgeweest bij Lincoln en herkende onderhand de boom waar de grot zich onder bevond. Men zou zich nog verbazen over de ruimte die zich in de grot bevond. Octavia had het altijd erg primitief gevonden, maar begon langzaam te begrijpen dat het gewoon was voor de Grounders. Hun vijanden leefden vooral op de grond, dus waarom niet onder de grond verstoppen? Ook zeker met de zure mist, daar moesten ze ook voor oppassen.
Voor de ingang van de grot, waarbij je je door wat wortels moest laten zakken, liet Octavia zich uit Lincolns armen. Om nog steeds voorzichtig te doen, had ze haar armen lichtjes rond zijn nek en keek ze ondertussen naar de grond om te zien waar ze haar voeten plaatste. Lincoln was dan ook wel een stukje groter dan zij was. Nadat ze veilig op de grond stond, voelde ze meteen weer de pijn in haar rug, maar ze probeerde het te negeren. Snel focuste ze zich weer op Lincoln en glimlachte ze naar hem. Ze ging op haar tenen staan en drukte een kusje op het puntje van zijn neus. 'Thank you, really. I hope I didn't hurt your back' grapte ze zwakjes. Een tijd van grappen maken was het niet, dat wist de jongedame. Het was alleen haar manier met het omgaan van dingen: ze negeren als het je teveel werd. Zo kon de jongedame nog steeds het gezicht van haar broer zien. Verward en furieus, dat kon ze van zijn gezicht herleiden. De paniek in zijn stem toen ze hen zagen wegrennen, kon ze nog steeds horen. Octavia hoopte dan ook echt dat Bellamy het overleefd had. Natuurlijk hadden ze genoeg meningsverschillen, maar hij bleef haar broer. Degene die voor haar had gezorgd en van haar hield.
Octavia kneep haar ogen even dicht en zuchtte. Ze verbood zichzelf nog langer medelijden met zichzelf te hebben. Nee, het was tijd dat ze ruimte maakte voor wraak. Wraak op de Grounders die hen dit hadden aangedaan. Ze wist dat Lincoln bij hen hoorde en ook vrienden had tussen die moordenaars, maar het kon haar niet boeien. De Grounders hadden de eerste stap gezet in deze oorlog en het was tijd voor de jongeren om terug te vechten.
Langzamerhand begonnen Octavia's handen zich tot vuisten te ballen en zuchtte ze gefrustreerd. De pijn in haar rug voelde ze al niet meer. Ze voelde alleen nog de woede die in haar aan het borrelen was.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De jongeman glimlachte om haar antwoord. Tuurlijk was het paars; een echte kleur voor meiden.
Al snel was Reagan aan de beurt om een vraag te stellen en ze hoefde niet eens lang na te denken. Bij haar serieuze stem grinnikte hij zachtjes en al snel hoorde hij haar vraag. Kort dacht hij na. Had hij iets gedaan waarvan hij spijt had? 'I don't think so, really. I've done... Things, but I don't regret them. Hell, even if I kissed you right now, I wouldn't regret it' zei hij plagend terug. Het was misschien een beetje een plotselinge reactie, maar hij wilde haar graag terugpakken door de opmerking die ze maakte over zijn complimentje. 'Yeah, it was a little compliment. Just a little one' zei hij met een grijns. Hij wendde zijn blik van Reagan af en keek even voor zich uit. 'My question for you is..' begon Murphy, waarbij hij een moeilijk gezicht trok, 'what is your biggest fear'. Het was weer een standaard vraag, maar hij was wel benieuwd naar zijn antwoord. Onorginele mensen zouden iets zeggen als spinnen of zo, maar Murphy wist zeker dat Reagan niet zo'n standaard type was. Dit wist hij al sinds het eerste gesprek dat hij met haar had gevoerd, die hij tevens nog kon herinneren.
Murphy liet zijn blik weer naar Reagan gaan, wachtend op haar antwoord of reactie op zijn opmerking.

Octavia
Octavia keek naar Lincoln toen hi antwoordde. Haar ogen werden iets groter bij zijn verhaal en ze schudde haar hoofd. Natuurlijk snapte de jongedame dat het anders ook zijn dood was geweest, maar ze had enigszins gehoopt dat hij er niks van af had geweten. Haar blik ging weer naar hem terug, toen hij zijn verontschuldigingen aanbood. Een glimlach verscheen op haar gezicht en ze legde haar hand op zijn wang. 'Don't be. I'm glad you didn't do it, because otherwise, maybe you wouldn't even be here. And I need you' zei ze zachtjes tegen hem, waarna ze kort met haar duim over zijn wang wreef. De glimlach op haar gezicht zat er nog steeds toen ze langzaam haar hand weghaalde. Daarna wendde ze haar hoofd weer af en legde ze deze weer tegen zijn schouder aan.
Hoe graag ze ook aan iets anders wilde denken, kwamen de gedachten over de aanval weer terug. Daarbij zag ze ook weer het beeld van Diana, die recht voor haar ogen werd vermoord. Toen pas merkte ze een andere emotie dan die ze eerst had. Woede. De jongedame was woest op de andere Grounders die hen zomaar hadden aangevallen. De aarde was niet van hen, hoe graag ze het ook zouden willen.