Search for posts by Lunatic

Re: O | You try your best to calm the longing, but there are certain things you can't deny.

Scarlett
Ross leek de situatie vrij goed te handelen, aangezien hij er geen problem van leek te maken. Elijah keek echter niet zo vrolijk. De blik in zijn ogen deed het meeste pijn voor Scarlett. Een blik vol angst, bang voor hetgeen waar hij altijd al bang voor was geweest. Wanneer ze het in het verleden hadden over hun onzekerheden, vertelde Elijah dat hij altijd bang was om haar te verliezen aan een nieuw gezicht. Voorheen zou Scarlett gelachen hebben en hem verteld hebben dat dat niet mogelijk was. Zelfs nu ze het hem zo graag wilde vertellen, leek haar mond niet open te willen gaan. Ze kon de juiste woorden niet vinden, dus liet ze het maar over zich heen komen.
'I'll come and find you later, okay?' zei ze tegen Ross, die ze even een glimlach schonk. Het was het verstandigst om met Elijah te gaan praten, omdat hij anders de verkeerde ideeën zou krijgen. Daarnaast wilde ze Ross ook nog even praten, dus besloot ze maar eerst met Elijah te gaan praten. 'Come on, Eli, we need to talk before you get things in your head that aren't there,' zei Scarlett tegen Elijah. Na Ross kort even aangekeken te hebben, pakte ze Elijahs hand en nam ze hem mee naar een andere gang, waar ze voor wat kluisjes stopte. Ze liet zijn hand los en keek om naar Elijah. 'Eli, I know what it looked like, but it's not like that. I know you're afraid of losing me, but that won't happen. Yes, I know about the things that Ross is famous for, but he is actually really nice. A nice friend,' besloot ze hem te vertellen. Elijah was gelukkig een persoon die haar liet uitpraten, daarna zou hij even nadenken en dan zou hij met zijn oordeel of mening komen. Voor zijn reactie was Scarlett echter een beetje bang. Elijah zou haar nooit uit woede pijn doen, maar hij zou uiteen breken en als een wrak in elkaar storten. Dat vond ze nog erger dan wanneer hij haar eens te ruw zou vastpakken. De jongen had een vervelend verleden en Scarlett was voor hem ''het lichtpuntje'' in zijn leven geweest zoals hij wel eens had verteld.
Het enige wat haar het meest dwarszat, was dat ze zelf niet eens wist wat ze wilde. Haar hoofd was in een strijd, waar ze pas later achter zou komen waar het precies om ging.

Elijah
Ross had hem herkend als het vriendje, maar dat moest vast komen door het stoom dat bijna uit zijn oren leek te komen. Ross stelde zich voor, waarop Elijah enkel knikte. 'Elijah,' zei hij simpel, waarna hij zijn blik naar Scarlett liet glijden, die hem aankeek met een geschrokken en geruststellende blik. De blonde jongen vertelde wat de situatie was en hij keek even op toen Ross haar meteen al een bijnaam gaf. Bright Eyes? Zijn blik kneep wat samen, maar hij besloot het verder te negeren. Verbaasd was hij zeker, want hij had verder nooit van Scarlett gehoord over één of andere Ross, maar blijkbaar waren ze al vrij comfortabel met elkaar.
Scarlett keek om naar Ross en vertelde hem dat ze hem later zou opzoeken, waarvan Elijah niet wist of hij daar blij mee was of niet. Scarlett wilde met hem praten, pakte zijn hand en trok hem naar een andere gang. Vrijwillig liep hij met haar mee, want hij wilde er net zo graag over praten.
Voor een paar kluisjes waren ze gestopt en Scarlett begon met praten. Elijah luisterde maar half, maar probeerde wel op te letten. Ze vertelde dat hij enkel een vriend was, maar zulke verhalen kende hij onderhand ook wel. Natuurlijk wilde hij haar vertrouwen op haar woorden, maar hij wist niet of dat verstandig zou zijn. 'Scarlett..' zuchtte hij enkel, niet wetend wat hij wilde zeggen. Wat viel er te zeggen? Hij haalde een hand door zijn haar en schudde zijn hoofd even. 'I want to believe you, but I don't know if I can,' zuchtte hij. 'I want to hold you and keep you there forever, but I don't want to force you.. I'll have to think about some things and I believe you also need to,' besloot hij te zeggen. Hij zette nog een stap dichterbij en drukte een kus op haar voorhoofd. 'We'll talk when we have cleared our heads, okay?' vroeg hij, waarop Scarlett knikte en Elijah besloot om de eerste te zijn om weg te lopen.

Re: O | You try your best to calm the longing, but there are certain things you can't deny.

Scarlett
May was alweer doorgelopen naar andere vriendinenn, omdat Scarlett op zoek wilde gaan naar Elijah. Ze liet haar blik over het schoolplein glijden, maar voordat ze hem kon vinden, hoorde ze een bekende stem. Het zou gelogen zijn als ze zei dat haar hart niet één keer harder begon te slaan toen hij zijn arm om haar heen legde. Een ongemakkelijk lachje kwam uit Scarletts mond. 'Awh, is that what you tell all the other girls?' vroeg ze plagend terug. Ze liet haar blik over zijn arm glijden, waarna ze hem aankeek. 'Who said you could get this comfortable with me?' vroeg ze nog met een grijns. Het was natuurlijk het verstandigst geweest als ze zijn arm had weggetrokken, maar iets hield haar tegen. Ook al had ze hem willen negeren zoals deze ochtend, het lukte haar niet. Hoe kon ze deze jongen negeren, terwijl hij alleen maar aardig tegen haar was geweest. Hij had zich ook niet aan haar opgedrongen, dus eigenlijk deed ze niets fout. Alleen zou daar vrij snel verandering in komen.
'Scarlett?' hoorde ze ineens in de verte. Geschrokken keek ze omhoog bij het horen van deze stem. Meteen haalde ze Ross zijn arm weg en keek ze beschaamd naar de grond. Elijah kwam aangelopen, met een verwarde blik in zijn ogen. 'Mind telling me what's going on?' vroeg hij aan beide Ross en Scarlett. Het zou hem waarschijnlijk niet veel boeien wie het vertelde, zolang hij maar antwood zou krijgen. 'Elijah, it's-' begon ze, maar ze stopte middenin haar zin. It's not what it looks like, was de stomste zin die ze kon zeggen. Dat zou betekenen dat zij er ook een betekenis achter zag, dat Ross zo met haar deed. Daarom besloot ze eerst nog maar eens na te denken, voordat ze haar mond zou opentrekken.

Elijah
Hij had nog wat zitten praten met Chase en zijn vrienden, toen Chase hem ineens aanstootte. 'What?' vroeg Elijah. Chase keek langs hem heen en wees ergens naar. Elijah zuchtte en draaide zich om. Zijn ogen werden groter bij hetgeen wat hij zag. 'Who is that?' vroeg hij. Hij zag Scarlett met een lange blonde jongen, die zijn arm om haar heen geslagen had. 'I know him. It's Ross. Big flirt and all but never seems to have a girlfriend,' vertelde Chris. Elijah keek hem aan en schudde zijn hoofd. 'Sounds amazing,' zei hij, waarna hij opstond en zijn rugzak over zijn schouder sloeg. 'What are you going to do?' vroeg Chase. 'I'm going to talk to them,' zei Elijah, waarna hij het schoolplein overstak om bij de twee te komen. Ze leken hem niet te zien, totdat hij zijn mond opende en Scarlett aansprak. Scarlett leek te schrikken en haalde de arm van de zogenaamde Ross weg. Elijah wilde alleen maar weten wat er aan de hand was, maar Scarlett leek niet uit haar woorden te komen. Dit verbaasde hem, want meestal was zij juist degene die overal wat op te zeggen had. Elijahs blik ging van Scarlett naar de jongen voor hem. Hij irriteerde zich aan het feit dat Scarlett met deze jongen omging. De jongen leek vrijwel het tegenovergestelde van hem. Wat zag ze in hem? Zag ze meer in hem dan alleen een vriend? De vragen gierden door zijn hoofd, terwijl hij bleef kijken naar het blonde koppie tegenover hem. Hij was iets langer dan Elijah en leek vrij relaxed te zijn. Typische fuckboy, zoals Elijah zou omschrijven.

Re: O | You try your best to calm the longing, but there are certain things you can't deny.

Scarlett
Een paar uur was voorbij gegaan. De bel ging, wat zorgde voor opluchting onder de leerlingen. Het was pauze en ze mochten eindelijk het lokaal verlaten. 'Don't forget your assignments, guys!' zei de docent nog, maar de helft van de leerlingen had het lokaal al verlaten. Scarlett zelf was nog bezig met al haar spullen in haar rugzak te stoppen. May was bij haar gebleven en de twee waren nog even met elkaar aan het praten. May viel terug op de vorige avond, terwijl Scarlett het onderwerp probeerde te veranderen. 'Scar, you should have seen your face!' zei May, duidend op het moment dat Scarlett op Ross zijn schoot had moeten zitten. Scarlett glimlachte en schudde haar hoofd. 'I think you had too much to drink,' zei ze enkel, terwijl ze haar laatste boek in haar rugzak stopte. 'Hell no girl, you know it too,' zei ze, terwijl ze grijnzend haar wenkbrauw omhoog trok. 'May, stop it,' zuchtte Scarlett, al voelde ze wel hoe er rode blosjes op haar wangen ontstonden. Ze wist vanbinnen dat May gelijk had. De vorige avond had Scarlett veel plezier gehad en dat had ze toch wel te danken aan Ross. Als hij niet op haar afgestapt was, dan zou ze dat allemaal niet meegemaakt hebben. 
Ze werd uit haar gedachten gehaald toen de docent kuchte. 'Come on, girls,' zei hij enkel. Scarlett ritste haar rugzak dicht en gooide hem over haar schouder. 'Sorry, sir,' zei ze met een kleine glimlach, waarna ze met May langzaam het lokaal uitliepen. 'Does Eli know yet?' vroeg May, terwijl ze richting de deur naar buiten liepen. 'Not yet,' zuchtte Scarlett. 'Is there a reason for that? It didn't mean anything to you, so why not tell him?' vroeg May met een grijns. Weer wist Scarlett dat haar vriendin gelijk had. Scarlett haalde enkel haar schouders op en ze liepen door naar buiten.

Elijah
Het was alweer tijd voor pauze, wat betekende dat Elijah Scarlett weer kon aanspreken. Hopelijk had ze wat nagedacht de laatste paar uren en was ze er klaar voor om te vertellen wat er gisteren was gebeurd. Het was natuurlijk niet dat ze dit moest, maar het zou hem zeker geruststellen als hij wist dat er verder niets aan de hand was. Ergens voelde hij zich namelijk wel naar worden bij de gedachte dat dit vaker zou gebeuren. Scarlett was een van de weinigen waar hij echt om gaf en dat wilde hij niet veranderen. Hoe zij hierover dacht, wist hij niet zeker. Als zij het zouden willen beëindigen, zou hem breken, maar als ze dat willen, moest ze dat doen. Natuurlijk hoopte hij dat het niet zover zou komen.
Hij liep naar buiten, waar er vast nog wel een tafel over zou zijn waaraan hij kon zitten. Toen hij buiten kwam, moest hij enigzins wennen aan het licht, waardoor hij zijn hand boven zijn ogen hield. Hij zag al snel een tafel waaraan Chase met wat andere gasten zat. Elijah besloot bij hen te gaan zitten en als hij Scarlett zag, dan zou hij wel op haar afstappen.
'Hey guys,' glimlachte Elijah toen hij naast Chase ging zitten. Ze begroetten hem terug en ze begonnen al snel met een gesprek. 'Have you talked to Scarlett yet?'  vroeg Chase aan Elijah, die duidelijk niet was vergeten wat er gisteren was gebeurd. Elijah haalde zijn schouders op. 'Not yet, but I will this break,' zei hij tegen Chase. Andrew en Chris, de andere gasten, keken naar hen en Elijah kon de vraagtekens in hun ogen zien. 'Nothing important,' besloot hij maar te zeggen, waar de jongens genoegen aan leken te nemen.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Door veel geluid en geschreeuw werd de jongeman wakker. Zijn ogen gingen langzaam open en hij bewoog zijn hoofd omhoog. Langzaam kwam hij overeind van de grond waar hij op zat. Met een pijnlijke kreun greep hij naar zijn rug die tegen de ijskoude wand van de grot had geleund. Sinds de aanval op het dropship had Murphy amper geslapen. Elke keer als hij langzaam indommelde, werd hij weer herinnerd aan het overlijden van de enige persoon die hem begreep op een niveau dat anderen niet konden. Soms werd hij midden in de nacht wakker met een schreeuw, om vervolgens het plafond van de grot te zien en dus niet het slagveld van het dropship. De rest van de groep liet hem alleen, wat hij apprecieerde, maar hij wist dat ze hem niet alleen lieten voor alleen het rouwen. Hij wist dat de helft niets met hem te maken wilde hebben. Het deed hem echter niets. De enige persoon om wie hij gaf, was er al niet meer.
Langzaam begon Murphy richting de bron van het geluid te lopen en hij kwam al snel bij wat jongeren die aan de buitenkant van de grot stonden. 'What's going on?' vroeg Murphy brommend. Hij hoorde nog snel de paar woorden die de mond van een jongen verlieten. Ark? Murphy's ogen schoten naar de lucht en inderdaad, een lichtgevend ding kwam met grote snelheid op de aarde af. Een grinnik verliet Murphy's mond. 'About time those motherfuckers came to join hell,' zei hij. 'Murphy, shut up,' zei Bellamy, die altijd de eerste was die de leiding nam bij dit soort dingen. 'We have to go,' zei Bellamy en meteen begreep de rest waar ze heen moesten. Jongeren renden de grot in en kwamen terug met wapens en rugzakken, waarin hoogstwaarschijnlijk voedsel en water zat. Murphy pakte zijn dolk erbij en zette al een stap naar voren. Bellamy pakte echter meteen zijn pols en trok hem terug. 'Where do you think you're going?' vroeg hij scherp. Murphy lachte en schudde zijn hoofd. 'Come on, you know I'm one of the best fighters when it comes to one-on-one fights,' zuchtte Murphy. Bellamy leek na te denken en schudde zijn hoofd. 'You're not stable,' zei hij enkel. 'Can you guys stop assuming how I'm feeling? I feel fine, nothing wrong,' zei Murphy geërgerd.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Octavia
Ze voelde hoe ze al begon te kalmeren bij de woorden van Lincoln. Ze knikte langzaam en liet haar ogen voor een laatste keer over de lijken glijden. Haar blik ging terug naar Bellamy. Langzaam liet ze Lincolns hand los en nam ze Bellamy apart mee. 'You have a safe place, right?' fluisterde ze naar Bellamy. Nog steeds met een geïrriteerde blik, keek hij naar haar. Hij snoof even en schudde zijn hoofd. 'Bell, come on, don't be like that. I don't want you to get hurt. You're one of the few whom I care about and is still alive. Don't leave me just because of this,' mompelde ze naar haar broer. Bellamy keek haar even aan en zuchtte. 'I know, O. I don't want you getting hurt either,' zei hij terug en hij knikte met zijn hoofd naar Lincoln, als teken dat hij doelde op Lincoln. Octavia schudde haar hoofd. 'If he wanted to kill me, he would have done it already. He saved my life, multiple times,' zei ze, in de hoop dat haar broer zou stoppen met het vijandige gestaar naar Lincoln.
Er viel een korte stilte tussen de twee, maar deze werd alweer onderbroken door Bella. 'We have a safe place. Are you coming with us?' vroeg hij zacht. Octavia keek hem aan en wilde haar mond opendoen, maar Bellamy had de blik in haar ogen allang gezien en schudde zijn hoofd. 'Just be careful, O,' zei hij en hij drukte nog een laatste kus op haar voorhoofd. 'You too,' mompelde ze nog terug en de twee liepen terug naar de rest. 'We're leaving,' zei Bellamy tegen zijn groep. Zijn blik ging nog naar Lincoln. 'If anything happens to her, I'll come and find you,' waarschuwde hij Lincoln. 'Bell,' zuchtte Octavia nog, maar Bellamy lette niet op haar. 'Lets go,' zei Bellamy enkel, waarna hij zich omdraaide en naar de struiken liep om ongezien weg te komen van de loerende Grounders. De groep volgde hem met enige twijfels.
Octavia en Lincoln waren weer alleen samen, zoals voorheen. Een zucht verliet haar lippen. 'I hope they'll be okay,' mompelde ze enkel, waarna ze haar broer nakeek totdat hij volledig verdwenen was.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Octavia
Iedereen leek met haar plan in te stemmen, totdat Lincoln haar weer tot realiteit bracht. Hij had zeker een punt, maar het deed haar pijn om tot die realisatie te komen. Octavia schudde haar hoofd en keek nog eens naar de lichamen. 'We can't just let them go to dust here.. They deserved so much more,' zei ze en ze voelde hoe er een brok in haar keel ontstond. De gedachte alleen al om de overleden jongeren zo te laten liggen, bracht haar afschuw. De jongeren hadden gevochten voor hun leven of het leven van anderen. Anderen waren te zwak geweest en hadden geen weerstand kunnen bieden tegen de Grounders.
'We have to come back for them,' zei Octavia en ze keek met enige wanhoop naar Lincoln. 'Your people won't be hanging around this area for too long, right?' vroeg ze, terwijl er enige angst in haar stem klonk. Deze plek had hun veiligheid geboden en nu moesten ze de gevaarlijke wereld in. De Grounders wisten waar hun base was en zouden deze niet met rust laten totdat ze alle jongeren hadden uitgeschakeld. Een groot deel van de jongeren was waarschijnlijk gevlucht, maar Octavia zou niet weten of ze het daarbuiten ook overleefd hadden. De jongeren hadden waarschijnlijk Grounders achter zich aan gehad en deze kenden het bos door en door, dus een verstopplek vinden was vrij lastig en vrijwel onmogelijk. Het zou dan waarschijnlijk een van de prioriteiten worden om deze overlevende jongeren te vinden, voordat de Grounders dat deden. Octavia wist dat ze veilig zou zijn bij Lincoln, maar de rest zou hij waarschijnlijk niet toelaten in zijn grot. Dit betekende dat Bellamy en de rest van de groep een andere verstopplek moesten zoeken. Of ze deze al hadden, wist Octavia niet zeker. Dat zou ze nog maar eens moeten vragen aan Bellamy, al durfde ze dat niet te doen terwijl er kans was dat Grounders meeluisterden met het gesprek.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Octavia
Voordat ze nog maar verder kon gaan met Bellamy, voelde ze hoe Lincoln naar voren was gekomen en Bellamy aansprak. Bellamy's ogen werden wijd en hij keek met ongeloof naar de Grounder. Octavia had meteen door dat het kwam doordat hij ook gewoon Engels kon praten. Bellamy had wat seconden nodig om zich te herstellen, maar schudde daarna zijn hoofd. 'Why do you care for my sister like that?' vroeg Bellamy, al wist hij zelf het antwoord waarschijnlijk al.
Het leek Octavia het best als ze zich even stil zou houden, zodat Lincoln en Bellamy even konden praten over de hele situatie. Octavia's ogen gleden over de grond naar de achtergrond en meteen werd ze gruwelijk herinnerd aan de dood van Reagan. Ze stapte weg van de groep en liep richting Reagan. Een zucht verliet haar lippen en ze knielde naast het lichaam. Een pijnscheut schoot door haar rug, maar ze beet op haar lip en liet het gaan. Ze had Reagan niet heel goed gekend, maar het was geen verkeerde dame, helemaal niet. Octavia haalde een lok haar weg van haar gezicht en liet haar hoofd even hangen. 'You didn't deserve this,' fluisterde ze zachtjes, waarna ze weer opstond en naar de groep jongeren keek. Haar ogen gleden weer naar Reagan. Reagan verdiende het om begraven te worden op de grond waar de jongeren net weer hoop kregen in het leven. Octavia's ogen gleed over de rest van de lijken en zuchtte diep. De rest verdiende het uiteraard ook. Het zou nog heel wat werk worden om de lijken te verzamelen.
Octavia besloot terug te lopen naar de groep en liep allereerst naar Bellamy. 'Can we please stop fighting for now and care for the people that died, trying to save us?' vroeg ze zacht aan Bellamy. 'We'll need all of your guys help, so please,' zei ze, zich richtend op de rest van de groep.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Zijn passen werden steeds groter naarmate hij dichter bij de Grounder kwam. Hij had nog zo'n vijf meter te gaan, maar hij schrok toen hij een schot af hoorde gaan. De kogel vloog langs hem heen op de grond. Met verbazing keek hij achteruit, richting de kant waar het schot vandaan kwam. Het was Bellamy die zijn pistool gericht had naast Murphy. 'Murphy, stop, you'll regret this!' riep Bellamy. De jongeman stapte naar voren en begon richting Murphy te lopen. De rode waas was voor zijn ogen verdwenen, maar nog steeds haalde hij zwaar adem. Zijn blik ging van Bellamy weer richting de Grounder. Voordat hij ook maar enige passen richting de Grounder kon zetten, voelde hij hoe hij op de grond werd geduwd en dat er iemand op hem ging zitten. Hij werd van zijn mes ontdaan en zijn armen werden op zijn rug vastgehouden. 'What the hell are you doing?!' riep hij kwaad naar Bellamy, die op zijn rug was gaan zitten. Er kwamen voetstappen dichterbij van Bellamy's groep en hij voelde hoe iemand anders de taak van Bellamy op zich nam. Hij keek opzij en zag dat het Nate was, die Murphy stevig vasthield. 'You guys are fucking nuts! This Grounder is the reason for all of our problems so far! They terrorise the earth!' riep Murphy, terwijl hij zijn armen los probeerde te krijgen van Nate's grip. Helaas was het een tevergeefse poging. 'Help me get him up,' zei Nate tegen een ander persoon en Murphy voelde het gewicht van zijn rug wegvallen. Net toen hij weer wilde proberen te ontsnappen, voelde hij twee andere stevige handen zijn arm vastpakken. Een geërgerde grom kwam uit Murphy's mond, waarna hij omhoog getrokken werd. Zijn blik schoot richting de Grounder en een bries verliet zijn mond. 'Don't think you'll get away with this. Just because you're fucking one of us, doesn't mean you're one of the good ones,' melded Murphy de Grounder, waarna hij door Nate en de andere person weggetrokken werd. Op zijn weg terug zag hij het lichaam van Reagan en hij sloot zijn ogen voor een moment. 'I wish I was here, Rea. I'll take revenge, my sweet angel,' mompelde Murphy en een stille traan liep over zijn wang, voordat hij het kamp uitgeleid werd.

Octavia
Met opengesperde ogen had Octavia gekeken naar Murphy die vervaarlijk dichtbij kwam. Ze wist dat Lincoln hem makkelijk aankon, maar ze wist dat Murphy ook een prima vechter was. Lincoln had haar naar achter geduwd, waardoor ze alleen maar kon toekijken.
Net voordat de twee een gevecht konden beginnen, hoorde ze een schot en keek ze geschrokken op. Bellamy kwam tevoorschijn en liep richting Murphy. Voordat Murphy weer verder kon, had Bellamy een paar grote passen gezet en had hij Murphy op de grond geduwd. Een opgeluchte zucht verliet haar mond, waarna ze wat passen naar voren zette. Ze liep naar voren, zodat ze naast Lincoln stond. Net toen ze dacht dat het gevaar geweken had, keek Bellamy haar kant op en voelde ze zijn teleurstelling. Ze zag teleurstelling, woede, maar vooral verwarring in zijn ogen. Octavia beet op haar lip en keek kort naar de grond. Ze kon van alles hebben, maar deze blik van Bellamy deed haar pijn. Ze begreep hem volledig, maar hij kende het verhaal niet.
Vanuit de richting waar Bellamy vandaan was gekomen, kwamen er andere jongeren naar voren. Octavia herkende ze allemaal en ze keken haar ook allemaal aan. Nate en Thomas grepen Murphy, maar voordat ze hem konden wegvoeren, hoorde ze hem nog wat zeggen. De woorden die zijn lippen verlieten, lieten haar hoofd schudden. In een poging om zichzelf te verdedigen, stapte ze naar voren richting Bellamy. 'I'm not a traitor. You have to believe me, Bell,' zei ze zacht tegen hem en ze merkte hoe haar stem trilde. Haar ogen gleden naar de rest van de groep, die vooral argwanend naar Lincoln keken.
Toen Octavia omhoog keek, zag ze hoe Bellamy's ogen strak in die van Lincoln keken. 'You're that Grounder we captured. How did you escape?' vroeg Bellamy bitter. Octavia zuchtte en stapte terug naar Lincoln. Ze pakte zijn hand vast en keek Bellamy aan. 'I did. Lincoln is one of the good guys,' zei ze en ze probeerde zo kalm mogelijk te klinken. Bellamy begon te lachen en schudde zijn hoofd. 'I didn't think you would sink that deep, sister,' lachte Bellamy. Octavia voelde hoe ze boos werd en haar kaken zette ze klem op elkaar. Ze liet Lincolns hand vast en stapte naar voren. Zonder er verder bij na te denken, haalde ze met vlakke hand uit naar Bellamy. 'Don't you ever fucking say that again,' sprak ze met woede.

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
De jongeman kon het allemaal niet geloven. Reagan lag op de grond, een bloedvlek begon zich rond haar lichaam te vormen. Een Grounder kwam rennend op hem af, maar hij kon het even niet beseffen. Reagan.. Het onschuldige meisje dat niet op deze wereld hoorde. Zijn Reagan.
Woede begon in hem te borrelen en er veranderde iets in zijn blik. Een rode waas viel voor zijn ogen en hij greep het mes steviger vast dan ooit tevoren. De Grounder kwam steeds dichterbij en Murphy besloot ook om op hem af te rennen. De twee botsten bijna tegen elkaar aan, maar Murphy ontweek net op tijd. De Grounder haalde uit, maar Murphy was sneller. Zodra hij zijn kans vrij zag, haalde hij uit met zijn mes en sloeg hij in de arm van de Grounder. Een kreet verliet diens mond, waarna hij begon te briesen en Murphy vijandig aankeek. Murphy wilde enkel wraak. Het zou hem niet eens uit maken als hij sterven op dat moment. Hij zou zijn wraak halen. Voordat Murphy de laatste slag kon gaan, hoorde hij een schot. Twee schoten. Na de schoten gehoord te hebben, viel de Grounder voor hem voorover, met een bloedplas die zich al begon te vormen. Murphy keek niet op of om en rende meteen naar Reagan. Zonder verder na te denken, liet hij zich naast haar op de grond vallen. Hij pakte haar hand en tilde met zijn andere hand haar hoofd op. 'Rea..' verliet zijn mond zacht, met een angstige ondertoon. 'I'm so sorry.. So sorry,' zei hij, waarna hij de tranen in zijn ogen voelde branden. Hij drukte de hand tegen zijn wang en gaf hier nog een kus op. Haar ogen stonden wijd open, maar hij wist dat ze weg was. Veel pijn had ze niet meegemaakt. Murphy liet zijn handen over haar ogen glijden, zodat hij deze kon sluiten. Hij slikte de tranen weg en sloot zijn ogen. Als hij bij haar was gebleven.. Hij had haar kunnen redden. Reagan had niet hoeven sterven. Een schreeuw van woede verliet zijn mond, waarna hij nog één keer naar het meisje keek die zo dierbaar tot hem was. 'I'll get revenge. I will kill all of them. All those motherfuckers,' zei hij briesend met woede, waarna hij voetstappen hoorde en opkeek. Een groep jongeren kwam tevoorschijn en hij herkende meerdere gezichten. Eentje daarvan was Bellamy. Hij keek Murphy aan en schudde zijn hoofd uit medelijden. Murphy stond echter op en wilde naar hen toelopen, totdat hij nog andere voetstappen hoorde. Vanuit de andere kant van het kamp, zag hij twee gedaantes tevoorschijn komen. Één van hen was Octavia, dat was duidelijk. De persoon daarnaast liet meteen Murphy's bloed borrelen. 'You!' riep hij kwaad naar de Grounder, die bij hen in gevangenschap had gezeten. 'Motherfucker!' riep Murphy, waarna hij zonder nadenken zijn mes er weer bij pakte en op de Grounder afrende. De rode waas was weer voor zijn ogen gekomen.

Octavia
Lincoln was ook al redelijk snel wakker geworden en had nog even bij haar verwondingen gekeken. Lopen ging al beter, al had ze nog wel pijn als ze kracht moest verrichten. Er was een korte discussie ontstaan over het feit of het wel handig was om deze dag naar het kamp te gaan, maar Octavia had al vrij snel haar punt gemaakt. Ze zou gaan. Met of zonder Lincoln. En daar wist ze dat ze hem had, want hij zou haar niet alleen laten gaan.
Ondertussen waren de twee al bezig met hun weg naar het kamp. Met soepele passen liepen ze over boomstammen en langs bomen. Het kamp lag nog een stukje verder weg. Bij elke stap die de jongedame zette, voelde ze zich steeds angstiger worden. Wat als ze Bellamy op de grond zag liggen? Wat als niemand was ontsnapt? Ze zou niet met zichzelf kunnen leven, wetende dat ze andere had kunnen helpen. Natuurlijk was ze dankbaar dat zij nog leefde, maar ze hoopte dat anderen dat geluk ook hadden gehad. Al bereidde ze zich voor op het ergste.
De palen van de muur kwamen al in zicht en een zucht verliet de mond van de jongedame. Ze haalde diep adem en blies deze weer uit. 'Lets go,' zei ze voornamelijk tegen zichzelf, om zichzelf voor te bereiden. Octavia had besloten om haar ingang te gebruiken, aangezien bijna niemand daarvan wist. Als er andere Grounders in het kamp waren, konden ze ook weer ongezien weg als het moest.
Octavia wachtte tot Lincoln haar was gevolgd en kon op dat moment een schot horen. En daarna nog één. Haar ogen schoten wijd open en haar adem stokte in haar keel. 'Oh my god,' verliet haar mond zachtjes. Het liefst wilde ze de open plek op rennen, maar ze wist dat het niet verstandig was. Misschien waren het Grounders die pistolen hadden gevonden. Er klonk een schreeuw en bijna meteen wist Octavia wie het was. 'Murphy,' zei ze zachtjes, waarna ze even omkeek naar Lincoln. 'Be careful,' zei ze zachtjes, bijna vragen tegen hem. Zodra ze de open plek opstapten, zag ze wat er gaande was. Murphy zat bij een meisje op de grond, die Octavia herkende als Reagan. Verderop lag een Grounder, neergeschoten. 'No,' zei Octavia zachtjes, waarna ze haar blik pas naar de overkant liet glijden. Een groepje mensen stond er, wiens aandacht langzaam hun kant opgleed. Daartussen stond Bellamy. Haar broer keek haar stomverbaasd aan en ze kon zijn blik naar Lincoln zien glijden. Voordat ze ook maar iets kon zeggen of doen, hoorde ze nog eens schreeuw van Murphy en zag ze hoe hij op Lincoln af kwam stormen. 'Linc!' riep Octavia, waarna ze keek hoe Murphy steeds dichterbij kwam. Wat gebeurde er?

Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.

Murphy
Het stelde de jongeman niet gerust dat er een lege stilte was. De bladeren in de bomen ritselden alleen door de wind en daar bleef het ook bij. Ergens had Murphy gehoopt dat hij een pijnlijke kreun hoorde van een overlevende, maar die was er niet. Er waren geen overlevenden. De jongeman geloofde wel dat er een paar slimme tieners waren geweest die waren ontsnapt, maar dat kon hij alleen hopen. Het idee dat Reagan en hij de enigen waren die waren ontsnapt, liet hem oncomfortabel voelen.
Murphy keek naar het dropship en begon erheen te lopen. Hij kon zich nog herinneren dat Bellamy hier met andere gozers had gestaan om de Grounders neer te schieten. Met geweren hadden ze in het voordeel gelegen, omdat ze dan van afstand de Grounders konden neerschieten. De jongeren waren dan ook niet goed in fysieke gevechten. Zeker niet tegen mensen die hun hele leven al op de aarde leefden en fysieke gevechten het meest gewend waren.
Voor het dropship lagen verscheidene lijken. Hij herkende er een paar, maar besloot zich er niet op te richten. Met moeite stapte hij om de lijken heen en ging hij het dropship binnen. Het doek dat er voor hing was gescheurd en bevatte allemaal gaten, waarvan Murphy verwachtte dat ze door pijlen en kogels waren veroorzaakt. In het dropship lagen ook verschillende lijken, maar een zucht van opluchting verliet zijn lippen toen hij het lijk van Bellamy niet zag. Bellamy was een slimme vent en wist wel wat hij moest doen in deze situaties. Murphy besloot de ladder op te klimmen in het dropship en zag binnen drie lijken van jongeren liggen en twee Grounders. Waarschijnlijk waren de jongeren naar boven geklommen, richting hun dood.
Een zucht verliet de mond van de jongeman, waarna hij de trap weer afliep en bij alle lijken de ogen sloot. Sommigen waren aan bloedverlies gestorven, dat kon Murphy ook zien. Sommigen hadden dus eerst moeten lijden, voordat ze uiteindelijk verlost werden van de pijn en stierven. Murphy voelde de moed steeds dieper in zijn schoenen zinken en sloeg het doek van het dropship opzij. Hij keek naar buiten en zocht met zijn ogen naar Reagan. Al snel zag hij haar, maar ze was niet alleen. Ze zat bij een lichaam op de grond en Murphy zag iemand anders op haar af komen. Zijn ogen vergroten en hij begon te rennen. 'Reagan!' riep hij angstig naar haar uit, terwijl hij voor zijn ogen zag hoe een mes in haar lichaam werd gestoken. Bij haar hart. 'Nee!' riep Murphy hard en hij voelde woede in zich opborrelen. Wat gebeurde er? Was dit echt? Eens schreeuw verliet zijn mond en hij haalde meteen zijn mes tevoorschijn. Het was een Grounder. Een fucking Grounder.