Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 03/01/2019 08:54 PMCamille
Ik had even op mijn lip gebeten van de pijn toen ik wat bewoog op het matras omdat Xavier overeind kwam en het gewicht daarmee weer anders verdeeld werd maar keek daarna voor me uit. Hoe meer ik bewoog, hoe lastiger het voor hem zou zijn om te wonden goed te inspecteren. Ik was wel blij om te merken dat hij voorzichtig was want ik had de dokter in Courdemanche wel eens een diepe snee van een van mijn broers zien inspecteren en die had dat behoorlijk hardhandig gedaan. Niet dat ik van Xavier echt iets anders verwacht had, maar toch. Het was fijn dat hij zo zachtjes deed. Ik knikte langzaam op zijn woorden. 'Okay, I think... It hurts but it isn't too bad. I suppose if we bandage it, it should be fine.' beantwoordde ik de vraag die daarna volgde voor ik me wat boog in een poging zelf de wonden te zien, maar daarvoor zat het net op een verkeerde plek. 'We'll stay here tonight and then we'll leave tomorrow morning. I should be alright.' stelde ik voor waarna ik, met behulp van het nachtkastje, opstond van het bed. Daar zag ik echter al snel weer de dode man liggen waardoor ik me weer omdraaide. 'Can we... Can we get rid of him?' vroeg ik met zachte stem terwijl ik probeerde mijn blik niet opnieuw af te laten glijden naar de man.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 02/24/2019 02:26 PMFlorence
Ik had vragend en misschien ook wel wat verwijtend een wenkbrauw opgetrokken toen James nogmaals opmerkte dat hij wel naar huis kon. Hij had zeker niet door dat zijn stem hem verraadde en het feit dat hij bijna als een lappenpop in elkaar was gezakt hem ook niet hielp in zijn argument. 'Don't apologise. I suppose it's only natural.' schudde ik mijn hoofd toen hij zijn excuses aanbood. Ik lachte even op zijn opmerking over dat hij slechts een klein beetje koppig was. Ja, vast. Als hij een klein beetje koppig was, was ik 's werelds vriendelijkste persoon. 'Being shot sucks. I did exactly the same as you just did the first time I was shot. And the second... And third... And I suppose the fourth and fifth time weren't much different.' zei ik schouderophalend op zijn gemompel. Nee, ik was ook absoluut geen geduldige patient en waarschijnlijk was ik nog wel erger dan James. Het scheelde alleen dat ik ervaring had en ondertussen wel wist hoe ik de doktoren enigszins kon manipuleren; ik had gelogen over de hoeveelheid pijn ik had, had gelogen over eventuele familieleden die me konden helpen of tijdelijk bij me in huis konden komen terwijl dat niet zo was en nog wel meer dan dat soort dingen. Uiteindelijk was alles goedgekomen en kon ik mijn ledematen gewoon gebruiken zoals dat hoorde zonder echte problemen, maar dat vertelde ik James maar niet. Ik wilde hem niet aanmoedigen om op dezelfde manier onverantwoordelijk te doen. 'Well... If you really wanted to, you could discharge yourself. They have no right to keep you here. I'm not sure you'll be as comfortable at home and you definitely couldn't stay home unsupervised but it is an option if you really don't want to be here.' vertelde ik hem maar wel de waarheid. Het was geen verplichting om in het ziekenhuis te blijven. Het was verstandig, en dat zag hij zelf ook wel in, maar het hoefde niet. 'I could get you your laptop? Then you can do some work?' suggeerde ik toen hij opmerkte dat hij er niet voor gemaakt was om in bed te liggen. Nee, dat herkende ik. In bed moeten liggen gaf tijd voor nadenken en daar hield ik niet van.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/24/2019 02:13 PMCamille
Ik had niet verwacht dat Xavier zo diep op mijn vraag in zou gaan, dat hij de waarheid niet uit de weg zou gaan en me zou vertellen dat hij het ook niet wist, dat hij ook geen idee had wanneer het over zou zijn. Ik knikte langzaam op zijn woorden, probeerde ze tot me door te laten dringen en schudde mijn hoofd toen hij opnieuw zijn verontschuldigen aanbood voor het feit dat hij niet had kunnen voorkomen dat ik gewond was geraakt vandaag. Hij had er niets aan kunnen doen. Ik was zelf te eigenwijs geweest om in m'n eentje naar boven te gaan. Xavier had me nog gewaarschuwd, me gevraagd voorzichtig te zijn, en dat had ik niet gedaan. Ik glimlachte op zijn laatste opmerkingen, dat als er iemand was die zich hier doorheen zou kunnen slaan, wij het wel waren. Misschien had hij ook wel gelijk. We hadden beiden al zoveel doorstaan. 'I know.' knikte ik waarna ik me wat overeind drukte in het bed. We zouden in Parijs ook veiliger zijn. De vraag was alleen hoe snel ik zou kunnen reizen. Ik voelde de pijn nog steeds in mijn zij. Mijn arm deed een stuk minder pijn, maar ik had geen idee hoe de wonden eruit zagen. 'Could you... Could you take a look at them?' vroeg ik aan Xavier waarna ik rechtop ging zitten, al kostte dat me wat moeite. Ik knoopte mijn jasje los en trok mijn chemise voorzichtig los uit mijn rok zodat Xavier bij mijn zij zou kunnen. Ik wilde me wat meer draaien zodat hij er beter bij zou kunnen, maar dat veroorzaakte alleen maar pijn. Even had het gevoeld alsof het gestopt was met bloeden, maar door de beweging voelde ik weer kleine druppels van de warme vloeistof uit de wond komen. 'Is it bad?' vroeg ze terwijl ze hem aankeek.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 02/23/2019 03:06 PMFlorence
Ik keek op toen ik beweging hoorde in het ziekenhuisbed en zette mijn mok thee weg waarna ik zag dat James wakker was geworden. Ik wilde net opstaan en vragen hoe hij zich voelde toen ik hoorde wat hij zei. Ik sloeg m'n ogen neer. Ja, dat was ook een manier om er naar te kijken. Misschien was het ook wel niet helemaal netjes geweest om het niet met hem te overleggen en de beslissing voor hem te maken. Echter wist ik maar al te goed hoe pijnlijk een schotwond was en dat het slapen vaak onmogelijk maakte. Ik wilde dat dan ook tegen hem zeggen toen hij over Chelsea begon en vervolgens weer in een soort roes leek te vallen. Met een zwakke glimlach pakte ik mijn mok thee weer op en nam een slok waarna ik me terug in de stoel liet zakken. Als ik niet uit zou kijken, zou ik zelf nog in slaap vallen. Opnieuw hoorde ik beweging in het bed waardoor ik opkeek, maar deze keer bleef zitten omdat ik al meteen merkte dat James een stuk helderder was dan daarvoor. 'Because it's my job?' gaf ik hem als antwoord waarna ik nog een slok thee nam. Het was niet alsof ik verder wat beters had te doen dus waarom zou ik naar huis zijn gegaan? Wat als er dan wat zou gebeuren? Het schuldgevoel voor het feit dat hij neergeschoten was, knaagde al genoeg aan me. Ik verzonk wat in gedachten waardoor zijn vraag me bijna ontgaan was. Echter kreeg ik geen kans op antwoord te geven, want op dat moment kondigde James aan dat hij naar huis zou gaan en deed hij een poging om uit bed te komen. Het duurde even voor het tot me doordrong wat hij nu eigenlijk aan het doen was, waardoor ik wat trager reageerde dan normaal. 'Christ!' mompelde ik waarna ik in een vloeiende beweging mijn mok neerzette en op sprong uit mijn stoel. 'Don't be an idiot, James. You were shot. You can't just go home.' viel ik haast tegen hem uit terwijl in een paar passen naar hem toe liep en hem onder zijn goede arm vastgreep. Het was niet mijn bedoeling zo fel te zijn, maar de vermoeidheid en het schuldgevoel hielpen daar niet echt bij. 'You can't discharge yourself from hospital. Being shot is serious. You need time to recover.' vervolgde ik een stuk rustiger terwijl ik probeerde mijn schouder onder zijn oksel te krijgen zodat ik hem weer rechtop kon krijgen. Ik kon flink wat gewicht tillen en had ook al vaak genoeg collega's terug naar de basis moeten tillen, maar het was toch lastig om een versufte James weer in bed te krijgen. 'That's better.' mompelde ik toen ik hem eenmaal weer in bed had. 'Do you want me to call for the doctor?' vroeg ik aan hem terwijl ik hem onderzoekend aankeek. Ik had geen idee in hoeverre hij me zou horen of begreep, want ik kon aan hem zien dat hij het weer even kwijt was door de plotseling inspanning. Ik had eigenlijk geen recht om zo kwaad op hem te worden, want ik had zelf exact hetzelfde gedaan de eerste keer dat ik neergeschoten was, maar ik had er inmiddels van geleerd.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/23/2019 02:53 PMCamille
Ik glimlachte zwak toen Xavier, met enige tegenzin merkte ik wel, toegaf dat hij ook gewond was geraakt. Gelukkig gaf hij ook al snel aan dat het niets ernstigs was, al wist ik ook niet zeker in hoeverre ik hem daarin moest geloven. Ik kende hem al langer dan vandaag en misschien zei hij wel dat het niets was om mij verder niet bezorgd te maken. 'I am glad. There were not many wounded... Or at least... Not that I tended to.' glimlachte ik op het moment dat hij aangaf dat iedereen beneden oké was. Gelukkig maar. Ik had me immers niet echt aan mijn taak gehouden dus er had genoeg kunnen gebeuren. Ik had mijn ogen gesloten toen ik mijn hoofd op zijn borstkas had neergelegd en lachte zachtjes toen ik plotseling iets voelde kriebelen bij mijn wang. Toen ik mijn ogen opende zag ik dat het gelukkig alleen maar Xavier's geplaag was. 'Is it ever really over?' vroeg ik nadat ik een hele tijd stil was geweest en mijn ogen weer had gesloten. Voor nu was het over, maar wat was het toch telkens dat ons zo gigantisch in de problemen bracht? Wat deden we verkeerd? Waarom waren wij telkens het doelwit? Ik beet even op mijn lip. Hopelijk zouden we snel onze weg kunnen vervolgen, want stiekem verlangde ik wel weer naar het gevoel van veiligheid op het paleis. Natuurlijk voelde ik me bij Xavier ook veilig, maar op het paleis was er meer beveiliging en was hij niet de enige die zich daarmee bezig moest houden.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 01/03/2019 06:34 PMFlorence
Ik glimlachte zwak om de stelligheid in James' stem bij de woorden dat hij me wel geloofde. Het was fijn om dat te horen, ondanks dat het in realiteit geen verschil maakte. Het feit dat hij me geloofde zou immers niks helpen tegen Isaac. Die strijd was al gestreden voor ik weer op Engels grondgebied was geland. Toch was het prettig om te horen, voelde het goed om te weten dat ik er toch niet helemaal alleen in stond. 'And that means a lot to me. Thank you.' fluisterde ik terug, want het lukte me niet goed om de emoties uit mijn stem te dringen. Ik had hem dan wel mijn verhaal verteld en hij had mogelijk wel wat tranen gezien, maar dat betekende niet dat ik verder niet zou proberen mijn emoties te verbergen. Het was als een tweede natuur om dingen op te kroppen en mijn hart gesloten te houden en dat zou niet snel veranderen. Het luchtte dan ook erg op om te merken dat hij niet door had gehad dat ik weer een beginnende paniekaanval had gehad toen ik nog op het voeteneind had gezeten. De staat waarin ik dan verkeerde wilde ik met niemand delen. Niemand hoefde die blinde paniek te zien, de angst voor ook maar ieder klein geluidje, lichtje of beweging en hoe fysiek ziek ik er ook van werd. Dat kon ik alleen toe laten achter de gesloten deuren van mijn appartement en hoefde met niemand gedeeld te worden. Toen hij aangaf dat ik me niet hoefde te verontschuldigen, wendde ik mijn blik af en beet op de binnenkant van mijn wang. Maar het was toch niet eerlijk om mijn verhaal zo bij hem te dumpen terwijl ik de oorzaak was van waarom hij hier lag? Of dat hij bij mij waarschijnlijk nooit een zelfde luisterend oor zou vinden als hij iemand nodig had? Ik keek echter weer op toen hij me aan mijn hand wat terug trok. 'I wasn't going to leave the room.' stelde ik hem gerust waarna ik alsnog opstond van het bed. 'You should try to sleep. I'll be right here, okay?' zei ik hoofdschuddend terwijl ik weer plaatsnam in de stoel naast zijn bed, op hetzelfde moment dat hij wat begon te ratelen. Ik begreep wel waar het vandaan kwam, maar ik had ook zo'n vermoeden dat de twijfels voortkwamen uit, onbewuste, pijn en vermoeidheid. 'I will give you some more morphine. It will help you sleep.' glimlachte ik waarna ik hem via de pomp wat meer morfine toediende en daarna een blik op de klok wierp. Vier uur 's ochtends. Dit werden nog een paar hele lange dagen.
Ik had de rest van de nacht en ochtend afwisselend in de stoel gezeten, ijsberen door de kamer, thee gezet, naast het raam gestaan met over elkaar geslagen armen en gebruik gemaakt van de toiletruimte om me wat op te frissen. Het was al meer dan vierentwintig uur geleden dat ik voor het laatst geslapen had en dat was ook maar een paar uur geweest. Ik voelde me dan ook niet bepaald fit, maar ik was het gewend en wist hoe ik mezelf scherp en alert kon houden in dit soort situaties. Gedurende de nacht waren er nog verschillende verplegers langs geweest om me toch over te halen naar huis te gaan of in een van de gastenkamers te gaan slapen, maar ik had James beloofd dat ik de kamer niet zou verlaten dus deed ik dat ook niet. Behalve de paar keer dat ik door het Ministerie gebeld was, maar toen had ik ook maar net buiten de deur gestaan. Door een staking op de vliegvelden in Spanje leek het erop dat James' ouders pas over drie dagen weer zouden kunnen komen en dan was het maar te hopen dat ze tickets konden krijgen. De Prime Minister had een privéjet die normaal gebruikt zou kunnen worden, maar die zat zelf in het buitenland. Er zat dus niets anders op dan wachten. Ik rekte me nog eens uit en stond op van de stoel naast James' bed om een kop thee te gaan maken. In het kleine keukentje - wat niet meer was dan twee aanrechtsblokken waarvan een met een kraan - stond een dienblad met wat ontbijt, maar ik had er nog niet aangezeten. Ik had geen honger en wachtte liever tot James was gegeten had. Met mijn warme kop thee in mijn handen, kroop ik terug in de stoel, trok mijn knieën op en sloot vermoeid even mijn ogen terwijl de warme stoom van mijn thee mijn gezicht in blies. Ik had nog nooit zo naar een bed verlangd, maar tegelijkertijd ook het idee gehad dat ik geen oog dicht zou doen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 01/03/2019 06:05 PMCamille
Ik glimlachte zwak toen Xavier knikte en daarmee bevestigde dat hij bij me zou komen liggen. Dan voelde ik me in ieder geval veilig, al wist ik ook dat het niet erg plezierig zou worden. Gelukkig zaten mijn wonden aan één kant van mijn lichaam waardoor ik prima op mijn linkerzij zou kunnen ligen, maar anders was dat vreselijk ongemakkelijk geweest. Een lichte kreun ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier zich wat draaide en daarmee zijn arm bewoog langs mijn zij. Hij deed het heus niet expres, dat begreep ik, maar ik voelde het wel. Eenmaal in bed schudde ik mijn hoofd toen hij vroeg waar ik aan dacht. Ik was te verward en vermoeid om dat te antwoorden. In plaats daarvan focuste ik me op hem. 'You're hurt.' merkte ik dan ook op. Het was heus niet zo dat ik het niet gezien had. Hij liep niet soepel en leek ook langer te duren voor hij een comfortable positie in bed had gevonden dan normaal. 'What happened?' vroeg ik waarna mijn hand kort langs zijn wang streek. Het was makkelijker om me nu op hem te focussen en even niet na te denken over wat ik voelde of dacht. 'How was everyone downstairs? Did everyone survive?' vroeg ik voorzichtig nadat ik een tijd stil was geweest. Ik sloot mijn ogen en begroef mijn gezicht toen tussen zijn schouder en zijn kin waarna ik mijn ogen sloot. Wat keek ik er naar uit om dit iedere dag te kunnen doen, om iedere dag tegen hem aan te kunnen kruipen, maar dan op een veilige plek. Een plek die we beiden ons thuis noemden. Het was natuurlijk afhankelijk van wat er in Parijs op ons te wachten stond, maar er was niets wat ik liever wilde dan samen met hem zijn, hem mijn man kunnen noemen en samen een plek te delen die van ons alleen was.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/29/2018 06:25 PMFlorence
Ik had mijn ogen neergeslagen zodra ik James' reactie had gezien. De blik op zijn gezicht zei al genoeg. Ik had mijn andere been ook op het bed getrokken waardoor ik in kleermakerszit zat, mijn armen ieder steunend op een knie. Ik gaf geen reactie toen hij zijn hand op mijn onderarm legde of toen hij uitsprak dat het niet mijn fout was. Mijn blik gleed pas omhoog toen hij vroeg of we er wat aan konden doen. Ik schudde kort mijn hoofd. 'No. There's nothing we can do. There's no proof. It's my word against his and it would be a court-martial, with his superiors ruling. There's no point in even trying because they are protecting him.' antwoordde ik waarna ik gefrustreerd een hand door mijn haar haalde. 'God... If my own mother doesn't even believe me, why should anyone else?' mompelde ik bitter. De rest van zijn woorden gingen eigenlijk alleen maar langs me heen. Ik hoorde ze wel, maar ze kwamen niet binnen en ik kon er niet echt op reageren. Het suizen in mijn oren nam weer toe, net als het gevoel van misselijkheid. Een nieuwe paniekaanval. Dit kon ik er nu niet bij gebruiken. Sinds ik terug was in het Londen was het slechts twee keer voorgekomen. De eerste keer, een paar dagen nadat ik terug was gekomen, had het uren geduurd. Ik was wakker geworden van een nachtmerrie, tranen over mijn wangen stromend, trillend en ijskoud. Vier uur lang had ik boven het toilet gehangen, misselijk van de cocktail die op mijn lippen dacht te proeven en geen adem kunnen halen door diezelfde misselijkheid. De tweede paniekaanval had ik eerder vandaag gehad, op het gala. Veel korter, maar dezelfde symptomen en nu voelde ik het weer opkomen. In door mijn neus. Uit door mijn mond. Ik probeerde me te focussen op mijn ademhaling halen, om rustig te blijven, waardoor ik al helemaal niets meer meekreeg van wat James zei. Alles was een waas voor mijn ogen en ik hoorde niets door het gesuis in mijn oren heen. Ik merkte wel dat ik het weer ijskoud kreeg en dat ik lichtelijk begon te trillen. Echter pakte James op dat moment mijn hand vast waardoor al mijn aandacht meteen naar hem toe gleed en de paniek af nam. Met enige verwarring keek ik naar hem, verward waarom hij mijn hand vast had gepakt, maar ook verward dat hij me daardoor genoeg af had kunnen leiden om me uit de aanval te krijgen, voor ik mijn blik afwendde. 'You should rest. I'm sorry, I shouldn't have bothered you with all this.' zei ik hoofdschuddend, een kleine trilling in mijn stem, voor ik aanstalten maakte om op te staan.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/29/2018 06:03 PMCamille
Ik voelde me, ondanks de pijn, ontspannen in Xavier's armen. De angst leek langzaam van me af te glijden, al verdween hij niet compleet en was dat waarschijnlijk ook niet mogelijk met het lichaam van de man nog in onze kamer. 'I'm fine...' antwoordde ik zachtjes toen hij vroeg hoe het met me was. Het was een leugen en dat zou hij ook wel weten, maar wat moest ik anders antwoorden? Ik wist niet hoe ik me voelde. Ik was vermoeid en verward, maar bovenal voelde ik me veilig met zijn armen om me heen. Ik schudde mijn hoofd op het moment dat Xavier zijn excuses aan begon te bieden. 'You had your own task to carry out. It wasn't your fault. We're both still here. That's what matters.' glimlachte ik zwak waarna ik hem even aankeek. Hij had ook niets aan de situatie kunnen veranderen. Als het niet deze keer was geweest, had de man me wel een andere keer gevonden. Het was immers wel duidelijk dat dat zijn taak was geweest, dat hij die taak ooit af had moeten maken. 'Will you lay down with me? I... I don't want to be alone.' gaf ik zachtjes antwoord op Xavier's vraag. Het maakte me eigenlijk helemaal niets uit wat ik zou doen, zolang hij maar bij me bleef en me veilig hield. Vermoeid wreef ik even over mijn gezicht. Ik had niet verwacht dat ik het ooit zou denken, maar ik kon niet wachten tot we weer terug in Parijs waren. We wisten dan wel niet wat ons daar te wachten zou staan, maar we wisten in ieder geval dat we een veilig dak boven ons hoofd hadden. Natuurlijk was ik het liefst weer omgedraaid naar Fontaine, maar dat was geen optie. Misschien in de toekomst, maar nu was Parijs onze bestemming en kon ik niet wachten tot we daar zouden zijn en de rust weer terug zou keren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/10/2018 08:09 PMCamille:
Ik schrok op toen de deur openging en wankelde even terwijl ik direct voelde dat mijn hart een aantal slagen oversloeg in paniek. Mijn adem bleef even steken in mijn keel en het duurde dan ook even voor ik weer wat rustiger werd door het besef dat het Xavier maar was. Geen nieuwe indringer. Niemand die me pijn wilde doen. Alleen Xavier, de man van wie ik hield en wie ik volledig vertrouwde. Een lichte kreun van pijn ontsnapte aan mijn lippen op het moment dat hij zijn armen stevig om me heen sloeg en me tegen zich aan trok. Het drukte op de wond op mijn schouder, maar ondanks de pijn sloeg ik mijn armen ook om hem heen. Echter moest ik me daardoor wat uitstrekken waardoor de wond in mijn zij pijnlijk zeurde en ik een nieuwe kreun niet tegen kon houden. Bij zijn woorden, zijn verontschuldiging, schudde ik voorzichtig mijn hoofd, al luktlukt het niet om te praten, om uit te leggen wat er gebeurd was. Ik klampte me aan hem vast, nog meer dan ik in het klooster had gedaan, en sloot mijn ogen om de opwellende tranen van angst, pijn en shock tegen te houden. Ik Iiet me door hem kussen, maar was er niet genoeg bij om hem ook terug te kussen en het te menen, en klampte me dan ook weer direct aan hem vast toen ik daar de kans voor kreeg. Ik nestelde mijn hoofd tussen zijn schouder en zijn nek en beet op mijn lip. 'I did it... I... I kil... I killed him.' wist ik uiteindelijk met trillende stem uit te brengen, al was het slechts een een gedempte gefluister met mijn gezicht zo verborgen. Dat was ook het moment waarop ik merkte hoe erg ik stond te trillen en als ik in de spiegel had gekeken, had ik waarschijnlijk ook gezien hoe alle kleur uit mijn gezicht was getrokken. 'He attacked me... He was... He was here to fi.. to finish the job. I tried to defend myself and.... I killed him.' probeerde ik te vertellen, al viel mijn stem regelmatig weg en had ik moeite met het onder controle houden van mijn adem.