Search for posts by ValVelocity

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Zackster~
Binnen enkele seconden zie ik haar houding shiften van zelfverzekerd naar ineen gekropen, een switch zo snel dat ze een compleet andere persoon lijkt "My calls can wait." Zeg ik terwijl ik de hoorn van mijn landline van de telefoon haal zodat ik tijdelijk niet berijkbaar ben "Madd- Excuse me Madison,you intrigue me." Ik probeer haar volle aandacht en interesse weer op mijzelf te krijgen. Ik kan aan haar houding zien dat ze er maar al te graag van door zou gaan terwijl ik haar gezelschap me juist zo goed doet nu. "Not a lot of people come in here that even slightly seem to match my level of strenght, mentally. But you seem to be keeping op pretty well." Misschien niet fysiek, maar mentaal zie ik iemand die nog niet gebroken is door de wereld, een onschuldigheid, helemaal voor mezelf als ze het toelaat. Ik sta weer op van mijn stoel, ik buig naar voren om een stapeltje papier recht te leggen en loop dan om mijn bureau heen en ga achter haar staan "Can I offer you anything to drink in return for a little more of your time or do you have places to be?" I shortly let my hand rest on the back of the chair the girl is sitting on and trace the full length of it as I walk tot he bookshelves on the other end of my office. I'm giving here a moment to get herself back together, there is a static pressence in the room, tho I might be reading the room wrong. I haven't been this interested in someone in a long time. Most people who'd have the nerve to talk to me the way she does would've been long kicked out by now but Madison might be what I've been longing for.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack Daniels~
Nadat ze haar verhaal heeft gedaan kijk ik verslagen op van mijn fles Jack "I'm sorry you had to go trough that." Ik voel een roesje opkomen van de Jack maar heb nu spijt dat ik ben gaan drinken, ze kan zelf dan wel zeggen dat ze het niet erg zou vinden als ik dit alles vergeet maar ik zou het verschrikkelijk vinden. "Lucky for me I can handle my liquor fairly well, me and Jack here have been friends for years." Ik trek mijn mond hoek omhoog in een halve glimlach terwijl ik de fles haar richting op duw. "I appereantly do lose my manners when I drink, here you want a sip so we can be miserable and drunk together?" Stiekem zou ik willen dat ik ook iets had om te delen, misschien zodat ze zich minder alleen zou voelen? Minder onbegrepen, maar ik had alles mee wat ouders en gezin betreft. Mijn sad story is meer intern. Ik laat me een beetje achterover zakken in een poging meer comfortable te gaan zitten. "I'm glad we were able to provide a little happiness to your story then," en dat ik het niet verpest zoals ik altijd doe, denk ik erachter aan. Ik neem nog een slok van m'n Jack waarna ik mijn hoofd naar Jemma toe draai en haar voor het eerst sinds ze de bunk uit is gekomen echt aankijk, ik leun iets naar voren "The worst things always happen to the best people." ik moet me inhouden, alles inhouden.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacksicle~
Plots komt er een geluid bij m'n bunk vandaan, blijkbaar was mijn val toch luid genoeg iemands aandacht te trekken. Jemma schuift langzaam maar zeker de bunk uit en komt mijn kant op "I hope it wasn't my gracious, muscular body hitting the floor that woke you up?" vraag ik fluisterend, Rian is geen ochtend mens en vooral niet als je hem voor zijn wekker wakker maakt. Ik kam met mijn handen door mijn haar in een poging casual over te komen terwijl er aan deze situatie niets casuals is, niet vanuit mijn point of view in ieder geval. Ik probeer mijn blik naar voren te houden, zou het raar zijn als ik haar nu aankijk? Of ik het juist raar dat ik het probeer te vermeiden? Ik schrik op uit mijn neerwaartse denk spiraal als ze naast me komt zitten en begint te praten "I'm good, i don't think a few hours in the bunk are gonna makeup fort he rocky painful night I had on this damn thing." Nog steeds Jemma vermijdend met mijn ogen spot ik een fles naast de bank, kan in het donker niet goed zien wat erop staat maar ik neem een slok, een welkom warm gevoel stroomt door mijn keel naar beneden. Jep dat ik waat ik op hoopte, een restje Jack. Normaal zou ik zeggen dat ik best een ladies man ben, tot ik daadwerkelijk interesse heb in de lady in questie. Dat ik waar ik al m'n cool verlies en verander in een anxiety filled mess, Jack D helpt me daarbij. "Before you can comment on my shitty life habits, someone once told me that you can drink when there's a five on the clock and it's around 5am now, I'm good to go." De stilte gaat verder, ik weet niet goed wat ik verder kan zeggen, of ik uberhaubt wel iets moet zeggen. De vuist waarmee ik de fles Jack vastheb verstrakt en ik voel hoe mijn knokkels wit worden, misschien had ik wel gewoon het aanbod moeten aannemen en nog een uurtje m'n bunk in moeten duiken zodat er geen mogelijkheid zou zijn dit te verpesten. "So,, Jemma, where are you from?" m'n stem is nog steeds op een fluister toon "Like not career wise, but family and such, leaving so suddenly on a tour with people you barely know is a big step." Gelijk nadat ik dat heb gezegd realiseer ik me dat dit best een persoonlijke vraag is, iets wat ik misschien iets beter had moeten overwegen voordat ik haar zo voor het blok zette met deze vraag "If you don't mind talking about it ofcourse, I know that not all family history is all happiness and sunshines." Nou Jack, de prijs van meest soepele gespreks openers gaat zeker niet naar jou dit jaar.

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Mr. Americkan~
"Maybe communicating with your secretary would be easier." Zeg ik langzaam, ik merk dat in een paar seconden haar houding helemaal is omgedraait, zijzelf komt veel minder onderdanig over, alsof er een vuur in haar is aangewakkerd. Ze lijkt zelfs groter geworden, al is dat waarschijnlijk slechts omdat ze rechter op is gaan zitten, wat naast het uitstralen van zelf vertrouwen ook beter is voor je rug. Geamuseerd leun ook in naar achteren in mijn stoel "A question for a question sounds fair." Ik kraak mijn knokkels "Off the record tho." Mijn ogen zoeken het bureau af, voor mijn gevoel is het interview afgelopen, het gedeelte dat nu volgt is persoonlijk, up personal. Ik denk dat ik even vergeten was dat dit een interview was, er moet ergens een recorder zijn, iets dat tot nu toe alles heeft opgenomen en me al schadelijk in het nieuws zou kunnen brengen. Hij moet op he bureau liggen, interviewers leggen die verdomde dingen altijd op het bureau, ik probeer on opvallend wat dingen opzij te schuiven maar op mijn opgeruimde bureau is er niet heel veel plek waar hij verstopt zou kunnen zijn. Damn it. "Maddy, can I call you Maddy?" ik leun iets naar voren om te zien of ze hem misschien in haar handen heeft, mijn gezichts uitdrukking strak houdend "Are you still recording this?". Als naar buiten komt dat een of andere studente een interview van mij heeft waar ik mijn shit kwijt raak kan ik mijn reputatie wel vergeten. Verdomme. Ik probeer me stevig vast te klampen aan het autoritaire gezicht dat ik op heb gezet, ik heb vandaag al meer persoonlijkheid laten zien dan ik ooit van plan was en ben zeker niet van plan dat nog een keer te doen. Waar er zojuist een gespannen zweer in de ruimte hing hangt er nu van beide kanten een wat killere sfeer, alsof we gescheiden worden door twee dikke muren, wat figuurlijk waarschijnlijk zeer accuraat is.
Ik weet dat mijn zakenpartner nog steeds op mijn belletje terug aan het wachten is, ik weet dat ik waarschijnlijk mijn plaats in dit bedrijf op het spel aan het zetten ben, Maar ik kan er niet tegen dat mijn spel nu tegen mij gebruikt wordt, door iemand die ik nauwelijks ken nog wel. In de enige andere interviewen die ik ooit heb gedaan is de interviewer na slechts een aantal vragen weg gegaan omdat ik te intimiderend en kill over kom, maar dit meisje, Maddy, zit hier nog steeds, nadat ik haar zo goed als schreeuwend heb weg gestuurd, ze geeft niet op. Wat haar zowel een goeie medestander kan maken als een verschrikkelijke tegenstander.

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Mr.Merrick~
"Well I think it's only fair, you asked me questions now I'd like to ask you one." Ik probeer serieus te blijven maar ik kan het niet helpen dat mijn rechter mondhoek omhoogkrult. "Or well, maybe it's not really one questions, just tell me something about yourself, some personal facts about you, since I shared more than I intended." Ik voel mijn lichaam ontspannen, ik had niet eens gemerkt dat ik alles zo gespannen was. Door die vraag, door de blik in haar ogen voel ik mijn kracht terug komen. Ik zet mijn ellebogen op tafel, vouw mijn handen in elkaar en laat dan mijn blik op Maddy rusten. Ik weet niet precies wat verwarring bij haar heeft veroorzaakt, het feit dat ik opeens mijn interesse naar haar keerde of het feit dat ik haar niet weg heb gestuurd maar de verwarring in haar ogen, de emotie bij de onwetendheid geeft me een goed gevoel. Ik heb nooit geweten waarom, ik heb geen idee waarom ik het nodig heb de touwtjes in handen te hebben, maar mijn humeur is op zijn best als ik de baas ben. Mijn blik drift geen seconde bij haar vandaan, ik doe mijn best haar niet te indringend aan te staren, ik wil haar niet wegjagen, het enige wat ik probeer is mijn dominantie terug veroveren. De muur de ik eerder bij haar opmerkte staat er nog steeds en ik denk niet dat die echt te breken is, maar dat is ook niet nodig, ik hoef alleen maar te zorgen dat ze de muren zo verlaagd dat ik eroverheen kan stappen.
In het moment van stilte lijkt mijn kantoor onmogelijk groot en heel erg klein tegelijk, ik weet niet wat ik met de ruimte moet en voelt alsof ik niet eens genoeg ruimte heb om te ademen, dat is wat de kracht met me doet. Het is power over iemand anders maar het verliezen van mezelf, een soort verstikkende vrijheid.

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Steven~
Ik knik, "I see" ik weet niet zeker wat ik nu moet doen, ik heb haar zojuist zo goed als weggestuurd maar ik wil helemaal nog niet dat ze weg gaat. "What now." Ik kijk haar opzettelijk niet aan als ik die vraag stel en laat me rustig weer in mijn stoel zakken waar ik mijn korte nagels in de leuning van mijn stoel laat zinken, ik ben gefrustreerd, ik ben altijd georganiseerd en heb altijd de antwoorden maar Madison zorgt voor een soort chaos in mijn hoofd en ik heb me nog nooit zo gevoeld, het lijkt alsof haar aanwezigheid iets in me los probeert te maken, iets waarvan ik geen idee heb wat het is. Ik snap uit een trans en kijk op naar Madison, ze ziet er niet uit alsof ze op haar gemak is, wat ik kan begrijpen, maar ik kan mijn excuus niet aanbieden, dat zou zwakt- "I'm sorry if I came across as harsh." Ik leg mijn handen op mijn bureau en bestudeer ze net iets te aandachtig, ik heb mezelf niet meer in de hand. Er is maar een ander persoon geweest die me zo gedesoriënteerd kon laten voelen, maar dat was lang geleden en niet iets waar ik positief op terug kijk.
Het was drie jaar geleden, de herfst was net begonnen en de vel gekleurde bladeren dwarrelde overal door de lucht, het bos rook gewoon naar najaar en kaneel, we liepen in stilte door het bos zoals we meestal deden, dat vonden we allebei het fijnst. Genietend van de natuur en elkaars aanwezigheid. Ik laat mijn hand in de hare glijden, haar altijd warme huid tegen mijn ijskoude. Een oprechte glimlach speelt om mijn lippen, we lopen zo nog een stuk verder en stoppen pas weer als we bij een klein huisje aankomen midden in het bos, het is niet echt van ons maar zo ver als ik weet zijn wij de enige die het af en toe huren, dit is ons speciale plekje. Als we allebei een vrij weekend hebben komen we altijd hier. Ze laat mijn hand los en pakt mijn gezicht met twee handen vast, ik zou vooraltijd in dit moment willen blijven, ik zou willen dat ik hier de tijd stil had kunnen zetten maar dat gebeurd alleen in sprookjes, ons verhaal heeft geen happily ever after.
Ik word ruw verstoord door mijn telefoon, er is maar een minuut verstreken maar ik heb het gevoel dat ik uren weg was, ik pak mijn telefoon lichtelijk geïrriteerd op "What now?" daar gaat mijn smetteloze professionele masker, "Excuse me, Merrick speaking, what can I do for you?" het is mijn zake partner, hij is ontstemd. "I'm sorry Robert, I had something going on here that acquired my attention." Ik kijk richting Madison "I'm not sure how long, I'll call you back." Ik leg mijn telefoon neer "Can I ask you something now Madison?".

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Mr. Merrick~
Die laatste vraag had ik niet verwacht, in een interview komt altijd wel een gewaagde vraag maar niemand is ooit begonnen over mijn ouders, vaak wordt er simpelweg als 'shocker' gevraagd of ik gay ben wat ik redelijk makkelijk af kan wimpelen. Ik kijk Madison aan en slik in een poging mezelf te herpakken "Me and my parents are on friendly terms." Ik negeer het feit dat ze specifiek naar biologische ouders vroeg, ik verwacht niet dat ze het lef heeft de vraag te herhalen. Ik duw de nagels van mijn linker hand in de armleuning van mijn stoel, er zit een spanning in mijn lichaam die ik niet goed weet te plaatsen. Mijn ouders zijn best een gevoelig onderwerp, het heeft nooit goed geklikt tussen ons en ik doe mijn best het onderwerp ouders zo veel mogelijk te vermijden. Ik sta op uit mijn stoel en draai mijn rug naar Maddy toe, ze mag me niet kwetsbaar zien, ik mag haar geen zwaktepunt laten zien waarmee ze mij zou kunnen ruineren. "Next question?" zeg ik terwijl ik mijn focus richt op de hoek van het gebouw recht tegenover me.
De meer ontspannen sfeer die er voor mij net hing is weg nu, mijn hele houding is gespannen en ik vrees het ergste. De donker grijze muren van mijn kantoor lijken nu donkerder dan normaal en geven nu een benauwende druk, alsof ze proberen me te verstikken. Ik heb mijn emoties niet meer in de hand wat een gevoel is dat ik lang niet meer heb gehad, maar Madison heeft een gevoelige snaar geraakt waarvan ikzelf niet had verwacht dat hij nu nog zo gevoelig lag. Ik tover een neutrale uitdrukking terug op mijn gezicht, gesierd met een kleine glimlach, bijna ontspannen te noemen waarna ik me terug omdraai. "My reaction just then was just stress I suppose." ik laat een kort nep lachje horen "You see, I'm a busy guy and I have a lot going on right now, so unless you have any really urgent questions I'm afraid I'll have to end this interview." Ik zet mijn handen op mijn bureau en leun een stukje naar voren en kijk Madison recht aan, mijn laatste poging mezelf te herpakken. Haar donkere grauwig blauwe ogen stralen een kracht uit waardoor ik me bijna geïntimideerd ga voelen. Ze heeft iets interessants, iets wat ik graag van dichterbij had willen bekijken.

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Zachary~

Met mijn vriendelijke, signature glimlach knik ik naar de stoel die tegenover mijn bureau staat. Het is een van de enige dingen die naast mijn bureau en een grote kast in mijn kantoor staan. Het brengt orde en rust, een zekere regelmaat. "So what can I do for you?" ik weet dat ze hier voor een intervieuw is, ik heb een hekel aan journalisten maar ik had door gekregen dat dit een of andere school opdracht was, waar ik wel aan mee wilde werken. Ik tik met de zilveren ring die om mijn rechter ringvinger zit zachtjes tegen het donkere hout van mijn bureau blad aan wachtend op de vragen. Ik kijk de jonge vrouw tegenover me aan, niet indringend maar meer onderzoekend, ze ziet er wat nerveuzig uit, maar tegelijkertijd heeft ze een hele rustige gloed over zich heen. De meeste vrouwelijke bezoekers die ik in dit kantoor ontvang zijn helemaal uitgedost, maar zij, Madison, zij niet, haar lange rode accentueert de zachte vormen van haar gezicht wat haar een natuurlijke mooie vibe geeft. Glimlach even en schud mijn hoofd, ik moet professioneel blijven dit is een intervieuw met een verdomde student, ik kan niet mn reputatie op de lijn zetten niet nu. Ik kijk nu naar een punt net boven haar hoofd waar een donkere vlek zit op mijn muur van een ongelukje dat ik jaren geleden had. Ik doe mijn best rustig adem te blijven halen, ik wil het niet graag toe maar de aanwezigheid van deze studente zorgt voor een sfeer die ik niet gewend ben, in plaats van kille zakelijkheid hangt er nu een iets ontspannere sfeer, voor mij in ieder geval.

Ik beantwoord al haar vragen zorgvuldig, geen detail overslaand, soms moet ik me inhouden geen vragen terug te vuren, ze lijkt een hele zorgvuldige muur om zich heen te hebben, een muur dat geen persoonlijke details doorlaat en haar tot een soort mysterie maakt. Plots gaat mijn telefoon, ik steek mijn vinger even naar Madison op om haar te laten weten dat ik dit telefoontje even moet afhandelen "I said that I didn't want to be interrupted the next two hours, why are you calling?" mijn assistente begint te vertellen maar halverwege onderbreek ik haar, mijn zakenpartner wil me spreken en neemt geen nee als antwoord, jammer genoeg voor hem ben ik nu bezig "I'll call him when I'm done." zeg ik waarna ik gelijk de telefoon neer leg "I'm sorry, where were we?" zeg ik Madison weer even aankijkend, we gaan verder met het intervieuw maar ik merk dat ik wat afgelijd ben, alsof niet alles meer netjes op zijn plek staat, ik kijk mijn kantoor rond, het voelt alsof er iets ontbreekt, het voelt alsof ik iets mis. Voor een seconde sluit ik mijn ogen en richt mijn blik weer op Maddy "I'm sorry, could you maybe repeat that last question?".

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Zack~

Zachtjes hoor ik regendruppels tegen het raam van mijn slaapkamer tikken, het is een fijn ritmisch geluid waardoor ik me rustiger voel dan normaal vlak voor interviews. Ik trek mijn vaal grijze stropdas recht en bekijk mezelf in de spiegel. Het kleur contrast tussen het donkeren van mijn pak en het koud grijze van mijn das zijn precies zoals ik ze graag heb. Mijn werk tas ligt al klaar in mijn auto dus alles wat ik nu nog nodig heb ik een kop zwarte koffie. Ik druk drie keer op de grote espresso knop van mijn koffiezet apparaat en wacht tot mijn meeneem mok tot op het randje gevuld is.
Ik luister nooit naar muziek of radio als ik in de auto zit, ik luister liever naar de geluiden van mijn omgeving. Het verkeer hier in de stad is altijd druk en er gaat geen moment voorbij zonder het geschreeuw van boze autobestuurders, of huilende kinderen. Toen ik mijn auto de garage uit reed zag ik dat het alweer gestopt was met regenen, misschien is dat ook maar beter, regendruppels op mijn pak ziet er niet heel professioneel uit. Na ruim een half uur komt eindelijk het mat grijze gebouw waar ik werk in zicht, ik zucht en neem een grote slok van mijn koffie terwijl ik langzaam de laatste meters naar de parkeer garage afleg.
De garage zit helemaal vol als ik naar binnen rijd, ik ben officieel 5 minuten te laat doordat ik nauwelijks door het drukke verkeer heen kwam, maar gelukkig heb ik als CEO mijn eigen parkeerplaats waardoor ik nooit bang hoef te zijn dat ik geen plek heb om mijn auto te parkeren. De grijze muren geven een bedrukkende indruk, mijn secretaresse heeft me al een aantal keer gevraagd of we er niks aan konden veranderen, of op z'n minst een iets lichtere kleur konden kiezen voor de ruimte die zonder de donkere muren al zo, volgens haar, deprimerend aanvoelt, maar ik vind de kleur grijs juist vertrouwd en daarnaast het is een verdomme garage, wie geeft er nou ook maar iets om de sfeer van een garage. Ik parkeer mijn auto en slenter naar de lift.
Als ik in mijn kantoor binnen stap word ik verwelkomd door de frisse geur van schoonmaakmiddelen, ik zet mijn tas neer naast mijn bureau en start mijn computer, het is de aller nieuwste computer die er te koop is en nog steeds vind ik het opstarten te lang duren, tegen mijn stoel aan leunend kijk ik naar buiten, het regent nog steeds een beetje en ik zie mensen over de straten rennen zoekend naar onderdak en droogte, ik moet er niet aandenken met dit weer op straat te moeten leven, of met welk weer dan ook eigenlijk. Ik word uit mijn gedachte gehaald door een klop op de deur, "Come in." zeg ik op mijn rolex kijkend, precies op tijd, dan draai ik me om met een glimlach om mijn gast te verwelkomen.

Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now

Zachary Steven Merrick