Search for posts by WordsAintEnough
First Page | « | 1 | 2 | 3 | » | Last
Search found 30 matches:
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:02 PMCaleb
Terwijl zijn hart nog overtoeren draait van de gebeurtenis van zojuist luisterde hij naar Nadine's voorstel. Pizza bestellen. Het verbaasde hem opnieuw wat voor andere wereld dit was. Pizza bestellen klonk als een lachertje net zo goed als het klonk als hemel op aarde. Caleb's maag draaide zich al om bij het idee aan zo'n vettige hap. Hij zou het eten van vettige dingen weer langzaam op moeten bouwen, als hij dat al zou willen. Pizza stond namelijk onderaan de lijst van dingen die hij het meest gemist had.
Het was lastig om Anna niet weer te zoenen toen ze naar hem opkeek met een kleine glimlach. Honderde keren had hij aan haar glimlach gedacht. Toen hij aan het trainen was, toen hij aan het verkennen was, maar vooral in de avonden, toen iedereen stil was en hij naar de foto keek die hij van haar had meegebracht. Er was geen dag voorbij gegaan dat hij niet aan haar had gedacht.
Een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Dus je komt mee,' besloot Nadine voor Anna en ze pakte haar hand en trok haar mee waardoor Caleb haar niet langer meer vast had. Op een rustig tempo liep hij achter Nadine en Anna aan, hij hoorde ze praten, maar hoorde ze niet genoeg om te horen waar het over ging. Niet dat hij te ver weg liep, hij zat gewoon ergens anders met zijn gedachten.
Hij had zijn nek ietsjes gebogen en keek naar de grond terwijl hij een steentje meenam tijdens het lopen. Het steentje deed hem denken aan het balletje dat ze gooiden om te kijken of de vijand een hinderlaag had opgezet in vorm van een boobytrap of een landmijn. Hij schopte het steentje weg toen hij erachter kwam waar het zich aan herinnerde en probeerde zijn aandacht ergens anders op te focussen.
Toen ze eenmaal thuis kwamen en de woonkamer inliepen stond iedereen abrupt op. 'Caleb?' Zijn moeder kwam bezorgd op hem afgelopen. Caleb glimlachte klein. 'Het gaat prima,' zei hij tegen haar, in de hoop dat ze dan minder bezorgd zou zijn. En dat gebeurde, want ze zag Anna. Haar gezicht klaarde meteen op. 'Annaaa,' zei ze als een kind die haar favoriete snoepje zag. 'Wat leuk om je weer te zien,' zei ze lachend en ze gaf Anna een knuffel. 'We hebben thee gemaakt, willen jullie ook?' Vroeg ze. Caleb schudde zijn hoofd. 'Ik ga me even douchen,' zei hij tegen haar en hij keek naar Anna. Was het erg dat hij hoopte dat ze voor zou stellen om mee te gaan? Zou dat te snel zijn? Caleb wist het niet, het enige waar hij zeker van was was dat hij nu Anna graag bij zich had.
But my darlin', I'll be rooting for you
ReplyRe: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:02 PMHet huid- op huid contact zorgde voor herinneringen die hij, voor de verandering, eens niet weg wilde drukken. Hij voelde zich weer een high school leerling, een doodnormale rugbyspeler, die zich alleen druk maakte over een wedstrijd of een meisje. Het was een opluchting en Caleb vervloekte zichzelf erom dat hij dit niet zo had weten te waarderen toen hij jonger was. Het normale leven dat hij geleid had stond erg in contrast met het leven dat hij nu leidde. Af en toe had hij een herinnering aan die tijd nodig, een herinnering als deze. Met Anna, zoenend bij het meer zitten.
Caleb voelde hoe de temperatuur van zich lichaam zich langzaam opbouwde, hoe langer hun lippen en lichamen elkaar aan bleven raken, hoe warmer hij werd. Ze snakten beide naar elkaar, nu meer dan ooit. Het was duidelijk hoe erg ze elkaar hadden gemist, Caleb snapte niet hoe hij het had overleefd in dat verre land zonder Anna. Zonder haar zijdezachte huid en fluwele lippen.
Ook Caleb had de kuch niet aan zien komen, met een klein stuipje maakte hij zich los van Anna en keek hij op. Nadine. Tegenstrijdige gevoelens overspoelden hem. Hij was blij dat hij haar zag, hij had haar immers ook gemist. Maar moest het nu? Hij wilde Anna het liefst nog even voor zichzelf houden. Caleb keek Anna met een verontschuldigende glimlach aan. Toen ze haar hoofd even tussen zijn nek en schouder bracht glimlachte hij. Het was schattig wat ze deed en zorgde voor een nog warmer gevoel dan hij al had.
Caleb stond ook op nadat Anna van hem afgeklommen was. Toen hij zag dat Anna een beetje wankelde legde hij een arm om haar middel en keek hij haar bezorgd aan. Ze had niks gegeten. Daar moest hij verandering in brengen. 'Waarom kom je niet mee naar huis? Volgens mij heeft mam nog wel wat restjes,' zei hij en hij keek even naar Nadine om te checken of dat klopte. Hij hoopte zo vurig dat Anna mee zou gaan en niet nu al afscheid zou moeten nemen. Momenteel was zij zijn enige rots in de branding en hij was band dat als ze weg zou gaan hij zich weer zo ellendig zou voelen. Bovendien zou hij graag af willen maken waar ze aan begonnen waren.
'Ja, ze heeft vast nog wel wat liggen, en anders bestellen we een pizza voor je of zo,' zei Nadine die nu ook bezorgd naar Anna keek. Caleb kon zien dat ze hoopte dat Anna ook mee zou komen, ze zou het heerlijk vinden om hun allebei weer thuis te hebben.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:01 PMHet voelde akelig vertrouwd hoe ze zo op zijn schoot zat. Het was alsof ze nooit weg was geweest. Voor zijn vertrek hadden ze vaak van dit soort momentjes, verstrengeld in elkaar naast het meer zitten, zoenen. Het liet hem voor even het geweld dat zich in zijn hoofd afspeelde vergeten. Ze was voor een moment zijn medicijn en Caleb was bang dat als hij haar los liet, het dan terug zou komen. Dat hij deze rust niet meer zou ervaren, deze bijna gelukkigheid dat hij voelde. Daarom besloot hij, zeker nadat Annabelle hem niet afwijst, om zijn lippen nog even op de hare te laten zitten.
Het hier zo zitten liet hem merken dat niet alleen zijn geest haar had gemist, maar ook zijn ichaam had haar gemist. Alsof het al die tijd niet compleet was omdat Anna niet tegen hem aan zat. Het was alsof nu eindelijk het laatste puzzelstukje was gelegd, zo'n gevoel gaf het, dat opeens alles op zijn plek viel. Caleb herinnerde zich wel dat de aantrekkingskracht tussen de twee erg groot was, maar zo groot?! Dat had hij niet durven zeggen.
Hij liet zijn handen door haar haren glijden, voelde hoe haar lokken zich een weg baanden door het beetje ruimte tussen zijn vingers. Dat Annabelle toe leek te geven aan de kus zorgde voor een warm gevoel in zijn buik. Hoe had hij zichzelf ooit wijs kunnen maken dat hij zonder haar kon?
De zoen werd vuriger, intenser, nu ze allebei niet meer twijfelden of dit wel het juiste was om te doen. Hij had zijn handen uit haar haren gehaald en liet deze over haar rug glijden om vervolgens bij haar heupen uit te komen, waar hij ze liet rusten. Zachtjes kneep hij erin en hij schoof haar nog wat dichter bij, voor zover dat nog mogelijk was. Een zachte, genietende hum kwam over zijn lippen en werd gedeeltelijk afgedempt door de hare.
Zijn lichaam wilde meer dan dit, het werd bijna frustrerend dat ze beide nog nog niks uit hadden en dat er nog geen huid op huid contact was gemaakt. Ze moesten niet te hard van stapel gaan lopen, maar dat was echt niet iets waar Caleb nu aan dacht. Hij dacht alleen aan het gevoel dat ze hem gaf en de gedachtes die hierbij verdreven werden.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:01 PMAnnabelle suste hem en sprak kalmerende woorden, woorden die soms overstemd werden door zijn gesnik. Het was lief wat ze deed, maar vrijwel niks drong tot Caleb door. Hij was nog steeds in shock van de beelden die zich steeds maar weer voor zich afspeelden. Het was gewoonweg eng, vooral omdat hij er niets aan kon doen.
'Ik wil niet praten,' zei Caleb. 'Ik wil mijn verhalen niet delen, ik wil weten hoe het met jou gaat, hoe het hier gaat, ik wil niet meer denken aan daar,' zei Caleb eerlijk.
Caleb schudde zijn hoofd toen ze over PTSS begon. Hij had verhalen gelezen over mensen met dit syndroom, dat had hij niet, het zou vast over een paar weken weer overwaaien. Het was normaal voor iemand die uit de oorlog kwam dat dit gebeurde, hij moest gewoon alles nog even verwerken. 'Nee, dit waait wel weer over, het is maar tijdelijk. Over een paar dagen of weken ben ik weer de oude,' zei Caleb, niet alleen tegen Annabelle, maar ook tegen zichzelf. De leugen was namelijk makkelijker te verdragen dan de waarheid. Hij was nog liever thuisgekomen van de oorlog met één been minder, dan was het leed al geleden. Psychische dingen waren veel lastiger om vanaf te komen. Ja, ook Caleb had zijn huiswerk gedaan. De meeste veteranen deden er 5 jaar over om weer psychisch volledig te herstellen, anderen levenslang, iets waar Caleb natuurlijk niet echt naar uitkeek. Dan kwam er ook nog bij dat gemiddeld 22 veteranen zelfmoord plegen per dag.
Het opzoeken van wat er met veteranen gebeurde was eigenlijk net als een ziekte geweest. Zodra Caleb te horen kreeg van zijn huisarts wat er met hem aan de hand was, een verkoudheid, buikgriepje, of iets ergers, dan ging hij onderzoek doen. Na een avondje googelen wist hij er meer van af dan de dokter zelf. Hij had al erg veel verhalen gelezen van mensen met PTSS en had zich er misschien iets te zeer in verdiept, maar voor de oorlog vond hij dit nog interessant, nu vond hij het maar eng en wilde hij het liefst er niks van horen.
Caleb voelde het en hij wist dat Anna het ook voelde. De spanning tussen hun in. De herinneringen die deze houden terugbrachten. Deze keer waren het goede herinneringen, geen herinneringen van de oorlog, maar herinneringen van liefde. De liefde tussen hun twee. Caleb herinnerde zich nog goed hoe fijn het had aangevoeld om zo verliefd te zijn, om constant aan Anna te denken, onbewust en bewust. Het bracht hem terug naar de keren dat hij zijn lippen op de hare had mogen drukken en hij haar vast had mogen houden alsof ze het enige levende wezen op aarde was. Caleb verlangde terug naar die periode, misschien dat daardoor de verlangen om haar te zoenen ook groter werd. Voor het eerst keek hij haar weer normaal aan, recht aan. Was dit dan misschien de manier om al het geweld te vergeten? Hij voelde Annabelle's adem zachtjes tegen zijn lippen strijken toen hij zijn gezicht nog wat dichterbij bracht. Aarzelend drukte hij zijn lippen op de hare, echter het wachten op een goedkeuring was hij meteen vergeten toen hij het effect van de zoen op hem voelde. Hij werd warm van binnen, voelde zelfs weer wat oude verliefde vlindertjes opduiken. Hij sloot zijn ogen en genoot van het moment, ze zou hem namelijk ieder moment af kunnen wijzen, Caleb wilde er gewoon van genieten zo lang het nog kon.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:00 PMCaleb
Het was niet alleen het beeld dat hem bang maakte, geluiden kwamen er ook bij kijken. Het was alsof hij weer op het veld was, met zijn oortje in waar zijn commandant vanalles door schreeuwde. Woorden waar hij niks van kon verstaan, wat paniek veroorzaakte. Hij wist niet wat hij moest doen zonder zijn commandant. Het was John Thomassen, de jongen van nog maar 19 jaar, die hij na het verdwijnen van de vrouw zag. HIj probeerde hem met woeste gebaren te vertellen dat ze weg moesten, maar Caleb kon alleen maar blijven zitten. Zitten en denken over wat hij zojuist had gezien en wat hij had gedaan. Hij verdiende dit. John Thomassen werd gedood terwijl hij Caleb mee probeerde te krijgen, een jongen van 19 jaar! Hij had bloed aan zijn handen.
Het was pas toen hij gefluister in zijn oor hoorde dat hij weer bij zinnen kwam. Het was Annabelle die hij plotseling op zijn schoot zag zitten, hij had niet eens gehoord dat ze was blijven staan, dat ze niet weg was, laat staan dat ze bij hem op schoot was gekropen. Zijn hele lichaam shockte nog een beetje en Caleb wist niet of het kwam doordat hij nog in shock was of door de tranen die met grote hoeveelheden over zijn wangen gleden. Hij had nog nooit gehuild terwijl Annabelle erbij was. In ieder geval niet meer dat hij zich kon herinneren, misschien was het vroeger wel eens gebeurd toen hij was gevallen of iets dergelijks. Ja, soms waren zijn ogen wel eens vochtig, maar nog nooit had hij zo'n heftige huilbui gehad in haar bijzijn. Het feit dat ze hem begon te troosten zou ervoor moeten zorgen dat hij zich beter ging voelen, maar het tegengestelde gebeurde. Zijn schokken werden heftiger, voornamelijk omdat Annabelle hem nu zo zag. Hij was niet langer meer haar rots in de branding en was niet langer meer de sterke jongen die ze had gekent. 'Ik...ik weet niet wat...wat ik moet doen,' zei hij snikkend. 'Ik wil hier weg, maar...maar het blijft me achtervolgen,' vervolgde hij en hij keek weer van haar weg. 'Die..die vrouw Anna, ze had niks gedaan en..en ik,' hij bleef hangen in zijn woorden, kon het ook niet meer over zijn lippen krijgen, het viel hem te zwaar.
Na een aantal minuten bedaarde hij weer, het heftige snikken was gestopt en er kwamen geen tranen meer uit zijn ogen. 'Ik weet niet wat ik moet doen,' herhaalde hij weer, deze keer zonder onderbreking en met een zachte, gebroken stem. Hij voelde zich kapot, en totaal niet meer als de jongen die hij was toen hij pas begon in het leger.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:00 PMCaleb
'Jij, in het leger, ze zouden je zo doodschieten,' zei Caleb. 'Ik zou niet met mezelf kunnen leven als ik jou het leger in liet gaan.' Hij keek op toen hij voelde dat ze in zijn bovenbeen kneep en zag een bezorgde blik in haar ogen staan. De blik deed hem denken aan zijn moeder, zo had ze ook gekeken toen hij thuiskwam, Nadine ook en nu hij erover nadacht zijn vader ook. De enige die nog een beetje normaal keek was Michael, maar dat kwam waarschijnlijk omdat hij nog niet eens weet wat oorlog inhoudt en hij oorlog slechts in een film heeft gezien, waarbij 'the good guys' altijd heel terugkomen. Het was een blik van medelijden, bezorgdheid en nieuwsgierigheid. Allemaal wilden ze dat hij hun vertelde over wat er gebeurd was, welke beelden hij niet van zijn netvlies af kon krijgen, welke vrienden hij verloren was en welke normen hij allemaal had moeten verbreken om te zijn waar hij nu was. Thuis. Maar thuis voelde niet meer als thuis en zijn familie voelde niet meer als familie, maar gewoon een gezin, dat medelijden met hem had. Hij wilde gewoon dat alles hetzelfde was als voordat hij vertrok en niet dat iedere keer als hij een kamer binnenliep hij aangekeken zou worden met een blik vol medeleven. Hij zag wat Annabelle aan het doen was en hij hield er niet van.
'Ja dat weet ik,' zei hij tegen haar en hij wende zijn blik weer af om haar niet in haar ogen aan te hoeven kijken. Echter lang kan hij niet in de verte staren want Annabelle legde een hand op zijn wang om ervoor te zorgen dat hij haar wel aan moest kijken. 'Ja, zal ik doen.' Zijn antwoorden waren, nu hij wist dat Annabelle naar antwoorden aan het vissen was, kortaf. Het praten verliep een stuk minder soepel en het liefste wilde hij ook hiervan vluchten. Dat was echter niet meer nodig toen Annabelle vroeg of hij liever alleen was. 'Ja, ik wil liever alleen blijven,' zei hij tegen haar en hij wende zijn blik weer af. Zijn hart bonkte in zijn keel en hij voelde dat hij even lastig adem kreeg. Opnieuw keek hij om zich heen, wetend dat er weer een hallucinatie aan zat te komen. Het geluid om zich heen viel weer weg, zijn blik werd wazig terwijl hij recht voor zich uit keek naar hoe de vrouw met hoofddoek uit het meer komt gelopen. Ze praat, maar Caleb kan er niets van verstaan, het zijn allemaal woorden waar hij nog nooit van gehoord had, toch gaven ze hem kippenvel. Zijn adem stokte in zijn keel toen de vrouw dichterbij kwam. 'Fuck,' mompelde hij, zijn stem trilde, net als zijn handen. Een rode bloedvlek verspreidde zich over de hoofddoek van de vrouw, haar lichaam verslapte toen ze net voor hem stond. Hyperventilerend kwam hij uit de waas. De vrouw was weg. De angs niet. Tranen stonden in zijn ogen, nog steeds had hij er geen vreden mee gesloten dat hij een onschuldige vrouw had gedood.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 05:59 PMCaleb
Een klein lachje verliet zijn lippen. Annabelle in het leger, dat zou hij nooit toestaan, waarschijnlijk zou dat zijn stresslevel alleen nog maar verhogen. Zo had hij niet alleen zichzelf en zijn unit om zich zorgen over te maken, maar ook over Anna. 'Ga er maar vanuit dat dat nooit gaat gebeuren, alleen de gedachte eraan maakt me al bang,' zei hij tegen haar. Beelden flitsten door zijn hoofd, hoe hij haar in zijn armen vasthoud, een bloedvlek op haar borst, dramatischer kon het niet. Het beeld leek een beetje op iedere oorlogsfilm die Caleb ooit gezien had, maar hoe nep het beeld er ook uit zag Caleb kreeg het er benauwd van en kreeg een druk op zijn borst die hij lastig kon omschrijven. Hij ademde even diep in en uit in de hoop dat het weg zou gaan, maar helaas. Pas toen hij voelde hoe Anna het gras op zijn been legde had hij een weg gevonden uit zijn fantasiewereldje. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Alsof ik nooit weg ben geweest,' zei hij en hij grinnikte even. 'Verzin jij maar een excuus voor m'n moeder deze keer,' zei hij lachend en hij knipoogde even naar haar. Ze maakte hem vrolijk en liet hem bijna vergeten over alles wat hij gezien had en alles wat hij voelde. Die gave had ze altijd al gehad, zolang hij bij haar was kwam alles goed. Zo herinnerde hij zich een keer dat hij zich even helemaal alleen op de wereld voelde, niemand die hem begreep, niemand die interessen toonde. Een uurtje met Anna en dat gevoel was helemaal weg.
Hij zag dat Anna hem aankeek, die oude vertrouwde blik liet hem bijna te veel voor haar voelen. Toen ze hem vroeg wat er thuis gebeurd was wende hij zijn blik van haar af. Iemand van thuis had haar dus ingelicht, hij kon wel raden wie. 'Niet veel, ik moest er gewoon even weg, ze waren verstikkend met al hun vragen. Ik had gewoon wat rust nodig,' zei hij. Het verbaasde hem zelf hoe makkelijk deze leugen over zijn lippen kwam. Het was dan wel geen volledige leugen, hij had rust nodig, dat was zeker, maar zijn familie stelde niet te veel vragen. Ze waren ontzettend lief om hem bijna niks te vragen over hoe het was, dat ze deden alsof alles weer als vanouds kon zijn. Hij wilde graag horen over Mitchell's vriendin en over de dingen die Nadine allemaal had meegemaakt in haar nu tiener leven. Caldb voelde zich bijna schuldig dat hij zo onaardig over ze praatte terwijl zij er alles aan deden om hem op zijn gemak te stellen. Misschien was het wel juist het feit dat ze zoveel voor hem deden dat hem gek maakte. Maar bovenal voelde hij zich schuldig dat hij loog tegen Anna, het feit dat hij weg was geweest voelde al als een enorme muur die tussen hun was gekomen. Dat hij er nu ook nog over loog maakte de muur alleen maar dikker. Waarschijnlijk had ze het ook door dat hij loog, dat was vroeger zo. Maar op de een of andere manier was het minder erg dat ze wist dat hij loog dan dat ze de waarheid wist. Dat hij gek was geworden en mensen zag die er helemaal niet waren.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 05:59 PMCaleb
Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. Het was lang geleden geweest dat hij deze kalme warmte had gevoeld, dit warmtebronnetje in zijn buik dat hem van binnenuit helemaal verwarmde. Annabelle deed dat met hem, die gave had ze altijd al gehad. Pas wanneer Caleb zich niet meer zo zou voelen in haar bijzijn zou het verdacht zijn en raar zijn. Wanneer hij ziet dat er tranen in Anna's ogen staan voelt hij zijn eigen ogen ook vochtig worden. Oh god, wat voor emoties hij allemaal ervaarde alleen al door in haar ogen te kijken.
Toen ze hem losliet verween plotseling een hele hoop warmte, hij had haar nog langer vast willen houden. Het liefst had hij haar plat geknuffeld, hij zou immers nooit genoeg krijgen van het knuffelen met Anna, zoals hij al zei, hun knuffels waren perfect. Niemand kon daar tegenop.
Caleb zakte met haar mee op de grond en keek naar haar bewegingen. Ze plukte in ieder geval nog altijd gras, ze was gelukkig niet zo veel veranderd dat ze daarmee was gestopt.
'Ach ja, als je de opleiding uiteindelijk maar hebt afgerond, daar gaat het om,' zei hij. Het was verbazingwekkend wat de afstand tussen hun met hem deed. Hij wilde korterbij haar zitten, zijn arm om haar heen slaan. Ze hadden immers een lange tijd om in te halen op dat gebied. Ondanks dat hij vermoedde dat Annabelle hetzelfde voelde, hield hem iets tegen om dat toch niet te doen. Het feit dat ze een paar weken voordat hij vertrok had gezegd dat ze dit niet meer wilde, was waarschijnlijk dat 'iets'. Nog altijd was het voor hem onduidelijk waarom ze dat gedaan had. Hoe ze hier zo met hem zat, hoe ze hem niet omhelsde, Caleb was toch niet de enige die voelde dat het vuur tussen hun nog lang niet gedoofd was? Maar goed, die vraag was misschien beter voor een andere keer, ze moesten het nu positief houden. Maar positief zijn na zoveel gezien en gevoeld te hebben was lastiger dan verwacht.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 05:57 PMCaleb
Haar daar zo zien staan deed iets met hem. Het zorgde voor de brok in zijn keel die zich nog zo lang had weten te verschuilen achter de leugen die hij zichzelf steeds maar weer vertelde, dat het goed met hem ging, dat hij zich goed voelde en lekker in zijn vel zat. Toen Anna haar armen om hem heen sloeg twijfelde hij geen moment om zijn armen ook om haar heen te slaan. Hij drukte haar stevig tegen zich aan, had zijn armen achter haar rug gekruist en zijn ene hand op haar hoofd liggen en zijn andere hand op haar schouder. Ze was nog altijd kleiner dan hij was, maar goed ook, anders zou hun knuffel tien keer zo slecht gevoeld hebben...nou dat ook weer niet, maar op deze manier pasten ze precies in elkaar. Zachtjes kneep hij even in haar schouder en streelde hij over haar hoofd. Het voelde zo goed om dat weer te kunnen doen. Alles leek op zijn plek nu.
Toen Annabelle hem vertelde dat ze hem gemist had glimlachte hij zwakjes. 'Ik jou ook, heel erg zelfs,' zei hij tegen haar. 'Fijn,' zei hij tegen haar en hij glimlachte, het ging redelijk met haar, dat was beter dan slecht. Ze keek hem aan en Caleb haalde even een haartje weg uit haar gezicht om deze vervolgens achter haar oor te schuiven. 'Ik ben zeker nog heel,' zei hij tegen haar. 'En het gaat goed met me,' zei hij tegen haar. Hij had soldaten gezien die er slechter aan toe waren dan hij, een vriend van hem die zijn been had moeten laten amputeren aangezien er tot drie keer toe in zijn dij geschoten werd. De arme jongen zat nu in een rolstoel en thuis te wachten totdat hij een kunstmatig been aan kon. Verder was er nog iemand die gek was geworden en die zichzelf door z'n kop had geschoten ook iets wat Caleb allemaal live had mogen meemaken. Dat waren de dingen waar hij 's nachts niet van had kunnen slapen. Je wist nooit wat er zou gebeuren de dag erna, zelfs beste vrienden konden dingen doen waarvan je dacht dat ze er nooit toe in staat waren.
'Hoe gaat het met je opleiding?' Vroeg hij aan haar, het liefst wilde hij dat ze nu gewoon over haar zouden praten, over wat er allemaal gebeurd is hier, niet over wat hij gezien of gedaan had in Afghanistan. Hij had afleiding nodig van die nare flashbacks en verschrikkelijke verhalen.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.
from WordsAintEnough on 05/05/2018 05:19 PMEstelle keek hem de hele tijd recht aan. Het was iets wat Daniel niet echt gewend was en waarbij hij zich ook een beetje ongemakkelijk voelde, zeker als hij erop ging letten. Ogen konden zo intimiderend zijn soms, zeker de ogen van Estelle. Ze had grote ogen, ogen die de zijne vast leken te houden buiten zijn wil om. Het drong nu pas tot hem door dat ze eigenlijk best mooie ogen had. De vorm viel hem het meeste op. Zo elegant. Ze zou zo uit een modeblaadje kunnen komen.
Daniel werd uit zijn gedachten gehaald door haar vragen. 'Lopen kan helaas nog niet, bewegen überhaupt is nogal moeilijk. Ik kan m'n knie nog niet echt goed buigen, al moet ik dat van de dokter wel trainen anders blijft 'ie stijf,' zei hij. Het feit dat hij zijn knie niet goed kon buigen was een heel groot minpunt. Hierdoor was zijn bed verlaten opeens een hele missie geworden, wat er weer in resulteerde dat hij nog meer aan zijn bed gekluisterd bleef raken. 'En ja, het doet nog steeds pijn, maar al wat minder als ik gewoon op bed lig.'
Hij was blij dat het tot nu toe nog ging over zijn fysieke klachten, deze waren beter te analyseren en kon hij ook beter begrijpen en onder woorden brengen. Het was duidelijk wat er aan de hand was en wat deze 'nep-knie' met hem deed. Hij wist precies hoe lang hij nog last zou hebben en hoe lang hij hiervoor nog in het ziekenhuis moest blijven. Zijn nachtmerries en hallucinaties, dat was een heel ander geval.
'Een kogel,' zei hij tegen haar. 'Ik zit...ik zat in het leger,' zei hij tegen haar. Hij was verbaasd dat ze dit niet al wist, hadden ze haar niet ingelicht wat er met hem gebeurd was. Eigenlijk moest hij ook niet meer verbaasd hierover zijn, het ziekenhuis was een en al lopende band werk. Ieder ochtend moest hij weer opnieuw uitleggen aan de nieuwe verpleegster wat er gebeurd was. Het was verre weg van een geoliede machine.
De volgende vraag kwam wat harder aan dan die van tevoren, voornamelijk omdat hij hier constant al over na had gedacht. 'Dat kan ik straks niet meer doen, daarvoor is een goed functionerende knie toch wat te belangrijk,' zei hij tegen haar, zo nuchter mogelijk. Het leek stom dat hij zoveel om zijn baan gaf, het was altijd wel duidelijk geweest dat hij niet levenslang daar zou kunnen werken. Uiteindelijk werd de leeftijd toch de baas over je en zou je niet meer alles kunnen doen wat essentieel was. Dus dan zou hij al een nieuwe baan moeten zoeken. Maar dat had best nog even mogen duren. Daniel was nu achtentwintig, zat in de bloei van zijn leven.
Hij pakte even het glas water van zijn nachtkastje en dronk hier wat uit om vervolgens het glas weer neer te zetten. Hij moest even kort lachen bij haar volgende vraag, en de interpretatie die erachter kwam. 'Nee klopt, ik vind het helemaal niks hier. Het is dat de pijnstillers een beetje helpen bij het rustig blijven, maar anders kan ik dit echt niet hebben. Ik sta liever gewoon op mijn benen in de buitenlucht, maar ja, je kunt niet alles hebben.'
But my darlin', I'll be rooting for you