Search for posts by WordsAintEnough
1 | 2 | 3 | » | Last
Search found 30 matches:
Re: ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.
from WordsAintEnough on 06/23/2018 10:31 AMEr waren nog meer dingen waar hij tegenop keek als hij het ziekenhuis uit kon. Zo had hij de vorige keren ervaren als hij terugkwam van zijn dienst, dat hij het aanpassen aan de rest van de wereld erg lastig vond. Een paar maanden geleden kwam hij terug en had zijn moeder de hele familie uitgenodigd. Daarbij was hij twee keer bijna uitgeflipt. Zijn ooms gingen zich namelijk bemoeien met de strategieën van het leger, ze waren erover aan het praten alsof het een of andere voetbalwedstrijd was. Maar, net zoals bij voetbalwedstrijden, waren zij gewoon de mensen die thuis op de bank lagen en bekritiseerden. Ze wisten er niets vanaf, hadden nooit hetzelfde meegemaakt en toch durfden ze hém erover te spreken dat hún systeem niet goed in elkaar zat! Het sloeg nergens op! Ze hadden nog nooit gezien wat hij had gezien, nooit daadwerkelijk een geweer vastgehouden en moeten schieten op échte mensen. Ze hadden nog nooit door weilanden moeten rennen met een enorme grote kans op het geraakt worden door een kogel. Ze hadden nog nooit vrienden verloren aan die verrekte oorlog. En toch durfden ze te spreken over hoe het allemaal beter moest. Toen had hij niets liever gewild dan dat er een familiedag zou zijn aan het front. Zodat ze een keer met hun eigen ogen konden zien wat voor gevaren het allemaal met zich meedroeg en dat dit echt veel meer was dan een voetbalspelletje. Het ging letterlijk om leven of dood. En dan durfden zíj, op honderden kilometers afstand, met geen ervaring én geen kennis, hún te bekritiseren. Daniël had hun bijna een klap voor hun kop gegeven.
Dan was er nog een andere groep. De jongeren. Het verbaasde hem hoe erg hij veranderd was door de tijd in het leger. Eerst kon hij het heel goed vinden met zijn nichten en neven, maar nu klonk alles wat ze zeiden zo onbelangrijk. Ze hadden het over de nieuwste Iphone, klaagden erover dat ze nu geen chocolade in huis hadden en hadden een hekel aan school. Een aantal jaar geleden had Daniël hierover mee kunnen praten, was hij het eens geweest met al dit geklaag. Nu kon hij echter alleen maar denken aan hoe blij de families in Afghanistan zouden zijn als ze überhaupt konden klagen over iets kleins als chocolade, of konden discussiëren over de nieuwe Iphone.
Daniël lachte kort. 'Dat zal nog wel even duren, maar ik zal het je laten weten als het zover is,' zei hij. Haar volgende reactie had hij niet echt aan zien komen. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Het verbaasde Daniël. Ze had toch vast en zeker wel meerdere klanten gehad die ook zoiets mee hadden gemaakt...of nou ja, die zaten meestal in een veteranenziekenhuis. Maar er waren vast wel ernstigere ongelukken dan die van Daniël die slechts een nieuwe knie had...Het was erg tegenstrijdig. Als hij ging vergelijken met andere mensen, dan moest hij van geluk spreken dat het slechts zijn knie was dat kapot was. Maar als hij dan weer ging kijken naar zijn leven en hoe drastisch die verandert zou worden door dit ongeluk, dan voelde hij zich nog miserabeler dan ooit.
Daniël lachte weer even kort. 'Klopt,' zei hij tegen haar. Als zij ook iemand was die niet stil kon zitten en niet over zichzelf praatte, dan leken ze zeker op elkaar. Hij keek toe naar hoe ze iets op haar blok krabbelde en vervolgens het papiertje van de blok af scheurde. Pas toen hij de cijfertjes zag snapte hij wat ze aan het doen was. Hij kreeg haar nummer. Dat was onverwachts! 'Oh oke, is goed. Ik zal het in m'n telefoon zetten,' zei hij en hij wapperde even met het briefje. Daniël knikte. 'Tot morgen,' zei hij en hij keek toe hoe ze de kamer uit liep.
But my darlin', I'll be rooting for you
ReplyRe: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/12/2018 08:03 PMCaleb
Hij keek haar schijnheilig aan. 'Daar valt over te discussiëren,' zei hij en hij kon het niet laten om even naar haar te grijnzen. Soms verbaasde hij zich er nog over, over wat voor geweldig persoon Anna wel niet was. Iedere keer als hij zich dat weer opnieuw besefte ontstond er een kriebelig gevoel in zijn buik en in zijn hoofd. Het was niet te omschrijven wat er dan in zijn lichaam omging. Caleb was er volledig van overtuigd dat als hij haar rond deze tijd voor de eerste keer was tegen gekomen, dat hij opnieuw stapelgek op haar zou worden.
Dat ze nu inmiddels met hun lichamen op het bed waren beland zorgde ervoor dat het spel dat hun monden en tongen uitvoerden steeds wat passioneler werd. Ze leken beiden naar elkaar te smachten, de aantrekkingskracht was zo groot en het moment was zo heftig dat zelfs de gedachten aan Afghanistan deze sfeer niet konden doorbreken. Hij legde zijn warme hand op haar deels ontblote heup en steunde met zijn andere arm op de matras naast haar. Zijn adem stokte in zijn keel. Zou Anna deze zoen ook als zo intens ervaren? Zou ze evenveel voelen als hij nu voelde? Het was iets waar hij nooit achter zou kunnen komen, maar doodgraag wilde weten.
Zo plotseling als maar kon zijn haalde ze haar lippen van de zijne af waardoor Caleb gedwongen werd zijn ogen te openen. Zijn adem was diep en onregelmatig en hij voelde hoe zijn borstkas sterk op en neer bewoog. Een zwak glimlachje verscheen op zijn gelaat terwijl hij haar recht aankeek. De hand die eerst op haar heup lag had hij nu naar haar gezicht gebracht waar hij zachtjes met zijn duim over haar wang streelde. Hij had het gevoel dat hij iets moest zeggen, maar de woorden die in hem opkwamen vormden zich maar niet tot volledige zinnen. Dus keek hij haar, en zij hem, in stilte aan. Misschien was dit moment wel nog intiemer dat het moment dat ze hiervoor hadden gedeeld. Hij voelde hoe ze samen, op een gelijk tempo ademden en hoe hun lichamen elkaar lichtjes raakten bij de inademing. Hij voelde haar adem als een zacht briesje bij de uitademing tegen zijn lippen. En hij zag haar ogen die hem zo doordringend aankeken. 'Hoe wil je verder?' Vroeg hij. De vraag kon op verschillende manieren opgevat worden en Caleb bedoelde hem ook op verschillende manieren. Hij wilde weten hoe ze verder wilde op dit moment, wilde ze al het bed met hem delen, zo snel na zijn terugkomst? Ook wilde hij weten wat dit nu was en of de reden dat ze het uit had gemaakt nu nog steeds een kwestie was. En wat die reden dan was, daar wat hij ook nieuwsgierig naar.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/06/2018 04:49 PMCaleb
Caleb zette een schijnheilige glimlach op zijn gezicht, waarmee hij het spel stopte. 'Ik zou jou nooit vergeten,' zei hij tegen haar en hij grinnikte even bij het voelen van de tik op zijn neus. 'Zeg, denk je niet dat ik wel genoeg heb geleden. Hoeveel klappen heb je me al niet gegeven vandaag? Vier? Vijf?' Vroeg hij grijnzend en hij prikte haar in haar zei. De tikken tegen zijn achterhoofd, of zoals deze keer tegen zijn neus, deden nooit pijn en hij had er ook nooit last van. Toch vond hij het wel leuk om haar daar eens op te wijzen.
In het leger had hij tientallen, misschien wel duizenden gesprekken gehad over vrouwen. Het waren vieze gesprekken, gesprekken die hij nooit had gevoerd hier, in zijn geboortestad. Destijds was het echter soms even nodig om weer te kunnen denken en praten over hoe het zou zijn als ze het nog een keer konden doen. Alhoewel Caleb nooit heel erg meedeed met deze gesprekken had hij er wel heel veel mannen over horen praten. Terwijl ze in hun tenten waren. Dan kon je je oren zo stevig bedekken als je maar wilde, maar luisteren deed je toch. Hij had de aanraking van een vrouw gemist. Maar nu pas kwam hij erachter hoe erg hij het gemist had. Hij kwam erachter wat hij gemist had. Zo'n tederheid had hij in een lange tijd niet meer gevoeld.
Annabelle drukte haar lichaam nog dichter tegen de zijne en duwde hem zo langzaam wat meer achterover tijdens de zoen. Met de seconde voelde Caleb zijn lichaam meer naar de hare snakken. Hij vroeg zich af of Annabelle dit net zo graag wilde al hij, of ze dezelfde intenties had met deze zoen als hij. Hij betwijfelde het.
Van haar wang liet hij zijn hand naar haar rug glijden om zo voorzichtig met zijn hand onder haar shirt te glijden en haar blote rug te strelen. Zijn vingers tintelden op de plekken waar hij haar huid aanraakte. Het voelde zo perfect dat het bijna leek alsof het een droom was waarin hij zich bevond.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/06/2018 12:55 AMCaleb
De klap tegen zijn achterhoofd had hij aan moeten zien komen. Hij was compleet vergeten dat het, als ze al in die situatie zouden zitten, ook pijnlijk kon zijn voor Annabelle. Voor een moment trok hij een gepijnigd gezicht en wreef hij over zijn achterhoofd, waar ze de klap had gegeven. 'Sorry liefje, ik was je even helemaal vergeten,' zei hij tegen haar en hij drukte weer een kus op haar voorhoofd als goedmakertje.
Het was veel te lang geleden dat hij deze smalltalk had gehad. Natuurlijk waren er weleens luchtige gesprekken geweest tussen Caleb en zijn medekadetten, maar ze waren nooit zoals de gesprekken tussen Caleb en Annabelle. Met de jongens praatte hij luchtig over schoenen, de tenten en hoe die zo benauwd waren, meiden en soms zelfs over hun ontlasting. Met Belle waren het verfijnde gesprekken over hypothetische situaties, lieve gesprekken waren het bijna te noemen. Rustig en veel gespeel tussendoor, zelfs acteerwerk kwam er soms bij kijken. Zij was de enige persoon in de wereld waar Caleb dat bij kon doen. Toen ze nog geen relatie hadden had Caleb het weleens bij andere meiden geprobeerd, maar die gesprekken liepen meestal zo niet soepel dat hij al snel spijt had dat hij het überhaupt geprobeerd had. Niemand was zoals Belle.
Al vrij snel had Caleb door dat het een grapje was. Hoe kon het ook anders? Caleb kon veel slechte dingen over zichzelf denken, maar een creep, dat was hij toch niet. Haar volgende woorden zorgden ervoor dat er een klein vuurtje in zijn buik begon te branden. Het liet Caleb denken dat het door hem kwam, al was het maar een klein beetje, maar Taylor had geen kans gemaakt omdat ze haar hart al aan iemand anders was verloren. De volgende woorden versterkten dit gevoel nog eens. Haar lippen raakten de zijne tijdens het praten, het gaf een fijn, kietelend gevoel, dat hem alleen maar liet smachten naar meer aandacht. Dit was verre van genoeg en dat wist Annabelle maar al te goed. 'Je haalt me de woorden uit de mond,' zei hij ook zacht, opnieuw raakten hun lippen elkaar. Voor een moment had Caleb nog gedacht aan een soort uitdaging, wie zou het eerste toegeven aan het moment. Maar dat zou hem te lang duren en zulke pesterijen kon hij niet aan. Daar was zijn hart te zwak voor. Hij bracht zijn gezicht wat meer naar voor en duwde zijn lippen hierdoor stevig tegen die van Belle aan. Zijn hand legde hij op haar wang waarmee hij haar nog dichter tegen zich aan trok. Hij hoopte zo erg dat ze niet onderbroken zouden worden.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:05 PMCaleb
Een grijns verscheen op het gezicht van Caleb. Hij vond het leuk om Annabelle zo te plagen, het hield alles een beetje luchtig in tijden waarop het nodig was. Een zacht gegrinnik verliet zijn lippen toen ze zei dat ze hem aan zou geven. 'Tegen die tijd ben ik er al met haar vandoor,' zei hij en hij schudde lachend zijn hoofd. 'Oke, dit gaat toch iets te ver, arme Mitchell,' zei hij. Hij rolde even met zijn schouders. 'Nice work,' complimenteerde hij haar.
Opnieuw verliet een zachte lach zijn lippen. Het klopte wat ze zei, hij had haar niet met rust gelaten voordat hij kreeg waar hij voor gekomen was. Als hij zag dat ze de wc's binnen liep met wat vriendinnen, dan kon hij niet anders dan op haar wachten. Hij moest haar zien, met haar praten, dat was destijds zijn enige doel in het leven, wat eigenlijk best triest was, maar het was het waard. Want ook nu was Annabelle de enige houvast in zijn leven. 'Oke, dat laatste klopt, ik weet ook niet wat ik gedaan had met m'n leven als je erachter was gekomen dat ik eigenlijk een ontzettende creep was en dat je niks meer met me te maken wilde hebben,' zei hij grijnzend.
Hij had dit zo ontzettend veel gemist, deze aanrakingen met Annabelle, de knuffels en het fluisteren naar elkaar. Hij had in een lange tijd niet zoveel rust gehad, alleen het fluisteren bezorgde hem al kippenvel. Het zou ook kunnen komen doordat de laatste keer dat hij seks had gehad, met Annabelle was en een jaar geleden was, veel te lang geleden dus. Toen in het vliegtuig terug besproken werd wat ze zouden doen als ze thuis kwamen die avond antwoordde het grootste deel dat ze zichzelf een vrouwtje zouden zoeken om haar in hun uniform te verleiden en om dat jaar in één avond in te halen. Machogedrag had Caleb het genoemd, al voelde hij zelf ook wel enigzins dat verlangen. Misschien niet zo zeer toen hij op het vliegtuig zat, maar nu hij hier, zo kort bij Annabelle zat was dat een gedachten die zich staande bleef houden.
Zachtjes drukte hij een kusje tegen haar wang waar hij vervolgens met zijn duim nog even over streelde. Een zachte glimlach brak door toen hij haar laatste zin zo stellig over haar lippen hoorde komen. 'Ik ben het compleet met je eens,' zei hij. In zijn hart en buik begon in vuurtje te branden toen ze zo kort tegen hem aan kwam zitten en hij haalde even diep adem. Bij de volgende woorden bedacht hij zich ineens dat hij wel een jaar alleen was geweest, maar hoe zat het bij Annabelle. Was het iets waar hij naar kon vragen? Hij besloot in die seconde dat het maar beter was om dit op een ander moment te vragen, als ze bijvoorbeeld de afwas samen deden, dan werd het al meteen opgevat als een wat minder serieus gesprek. Caleb begreep namelijk volkomen dat ze niet het hele jaar alleen door had kunnen brengen.
Tijdens de knuffel liet hij zijn handen over haar rug heen gaan. 'En jij bent van mij, ik zal Taylor Mauders een brief sturen dat je officieel bezet bent,' zei hij tegen haar en hij drukte een kus op haar kruin.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:04 PMCaleb
Een klein lachje kwam over zijn lippen. 'Dat is zeker waar,' zei hij en hij had de neiging om te knipogen, maar kwam er toen achter dat dat helemaal geen zin had aangezien hij met z'n rug naar haar toe zat. Een binnensmonds lachje was het gevolg van zijn stupiditeit.
Caleb was heel erg benieuwd naar het vriendinnetje van Mitchell, hij gunde zijn broertje namelijk maar al te graag de relatie die hij met Anna had. Ook was hij benieuwd hoe erg ze zich al had ingeburgerd in de familie, hoeveel hij gemist had van de ongemakkelijke eerste ontmoetingen. Caleb moest lachen om Anna's theorie. 'Ja kijk maar uit, wie weet ga ik er wel met haar vandoor,' zei hij lachend. 'Ik verheug me erop om ze samen te zien,' zei hij tegen haar. Echter nu ze had gezegd dat ze op hun leken van vroeger, verheugde hij zich er nog meer op. Het leek namelijk al jaren geleden dat ze zo jong waren. Het leek een heel ander leven. 'Dat ze je aan ons doen denken maakt me nog nieuwsgieriger dan ik al was,' zei hij.
Een lach kwam over zijn lippen. 'Stond-cold verleid?! Dat kan ik me toch anders herinneren! Bij mijn weten vond je het maar al te leuk dat ik je op een bepaald moment wat meer aandacht ging geven,' zei hij grijnzend. Hij vond het jammer dat hij haar gezicht niet had kunnen zien bij haar opmerking, maar ze wist bijna zeker dat ze nu net zo breed aan het grijnzen was als hij. Het was een leuke tijd, de verandering van vriendschap in meer, veel meer. Eerst was het nog een beetje ongemakkelijk, ze wisten niet goed wat ze moesten doen, terwijl ze daar normaal nooit een probleem mee hadden. Pas toen ze de combinatie hadden gevonden van vrienden en een relatie werd het pas echt duidelijk dat ze niet de verkeerde beslissing hadden genomen.
Haar vingers langs zijn gezicht was de meest tedere aanraking die hij tot nu toe van haar had gehad. Een zwak glimlachje verscheen op zijn gelaat. 'Zolang ik hetzelfde mag doen, zie ik het probleem er niet van in,' zei hij en hij raakte op zijn beurt haar gezicht even aan.
De aarzeling in de zoen zorgde ervoor dat het gevoel intenser werd, dat al zijn zintuigen optimaal hun werk deden en dat hem dus ook alles opviel wat er gebeurde. Zo voelde hij ook iets nats dat zich tussen hun lippen een weg baande. Het duurde niet lang of Anna had haar lippen weer van die van Caleb af gehaald. Even keek hij haar bezorgd aan, pas toen uit haar woorden bleek dat dit tranen van geluk waren voelde hij zichzelf een beetje smelten. Hij sloeg zijn armen om haar middel trok langzaam wat korter bij. 'Ik jou ook, zoveel,' zei hij en terwijl hij glimlachte voelde hij zijn ogen vochtig worden. 'Ik laat je niet meer gaan, ik hoop dat je dat weet,' zei hij. Het zachte kusje in zijn nek zorgde ervoor dat zijn hele gezicht ging gloeien.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:04 PMCaleb
Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Haar glimlach in combinatie met haar woorden zorgde ervoor dat er een klein vuurtje in zijn buik begon te branden. Ze was lief, schattig en hij had haar gemist. Met haar pesterijen, haar gevatte opmerkingen en haar bezorgdheid. Maar bovenal had hij hun onderonsjes gemist die ontstanden waren uit jaren vriendschap. Het was heerlijk om te weten wat hij wel en wat hij niet kon zeggen, om te weten hoe degene waarmee hij praatte dacht en hoe ze zou reageren op bepaalde onderwerpen.
'Daar houd ik je aan,' zei hij tegen haar. Een klein lachje kwam over zijn lippen. Zijn sweater. Hij was het niet vergeten, hij had er gewoon een lange tijd niet meer aan gedacht. Hij had het fijn gevonden dat ze altijd een stukje van hem had, een aandenken of souvenir voor als hij er niet was, niet wetend dat het ooit zo'n lange tijd zou zijn. Het voelde fijn om te weten dat al die tijd hij wel enigzins bij haar was geweest, al had ze hem misschien niet meer gedragen, wat Caleb betwijfelde aangezien ze echt gehecht was aan het ding, het was toch daar geweest. In tijden dat hij er niet was.
Caleb lachte. 'Oei is het echt zo veel? Ik ben wel benieuwd hoor, met welk stuk hij naar huis komt,' zei hij lachend. Caleb had geen idee op wat voor type noch Mitchell noch Nadine had, als ze al een type hadden. Caleb zette een pruillip op en keek haar over zijn schouder even aan. 'Geen gratis massage? Dat stelt me teleur,' zei Caleb. 'Oeh, I like the sound of that,' zei hij grijnzend, maandenlange ontspanning, het klonk heerlijk.
Caleb begon te lachen. 'Je vond Taylor Mauders knap, oh God wat ben ik blij dat ik je onder mijn hoede heb genomen,' zei hij tegen haar. 'Anders was dat echt verkeerd afgelopen, dat kan ik je wel vertellen.' Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht en hij draaide zich om naar haar. 'Even tussen haakjes, dan ik me nu helemaal naar je omdraai, betekent niet dat je klaar bent met masseren, je gaat dadelijk gewoon weer door,' zei hij. 'Maar, ik wil je nog even bedanken. Dat je er nog bent geweest voor Nadine, volgens mij kijkt ze echt tegen je op en nouja, dat vind ik gewoon heel erg mooi om te zien. Al moet het natuurlijk niet uit de hand lopen, ik wil je natuurlijk ook wel eens voor mezelf hebben,' zei hij met een glimlach. Hij zat opeens heel erg goed in zijn vel, vergat bijna wat er de afgelopen uren allemaal was gebeurd. HIj streelde zachtjes over haar wang en boog zich een stukje voorover om zijn lippen op de hare te drukken. Het was een andere zoen dat die wat ze voorheen hadden gedeeld, er zat geduld in, enigzins wat aarzeling. Het was een zachte zoen eentje die het vuur bij Caleb binnen alleen maar groter maakte.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:03 PMCaleb
Caleb lachte zachtjes bij de schrikreactie van Anna, ze was blijkbaar zo diep in gedachten dat hij hem niet eens gehoord had. 'Ik ben het maar,' zei hij met een knipoog, iets wat het vreemde gevoel dat hij had alleen nog maar versterkte. Hij voelde dat hij in een soort tweestrijd met zichzelf zat, niet alleen wat betreft Anna, maar hij was aan het worstelen tussen de twee persoonlijkheden. Zijn nieuwe en zijn oude. Het wisselde zich steeds af. Bij Anna voelde hij zich meer als de oude, of deed hij meer als de oude? Er zat een groot verschil tussen die twee.
'Als je weg gaat, even een controle, is veel efficienter,' zei hij grijnzend. Hij keek op toen hij zag dat Anna zijn handen pakte. Na zo'n lange tijd kon ze nog steeds zijn gedachten zien. Het was alsof er niks was verandert, haar handen, nog altijd klein en koud, zijn handen nog altijd groot en warm. De verhoudingen klopten nog, ze heften elkaar op. Het voelde heerlijk om te weten dat hij dat in ieder geval wel nog had. Hij had haar nog. Dan mocht de rest wel wegvallen.
Caleb lachte toen hij hoorde dat Mitchell het de laatste tijd wel vaak over zijn vriendin had. 'Och, dat neem ik hem niet kwalijk, nog niet in ieder geval,' zei hij lachend. 'Pas als ik het lang genoeg aan heb moeten horen.'
Voor een moment keek hij Anna vragend aan, pas toen ze naar achteren schoof begreep hij wat ze bedoelde. Een grijns verscheen op zijn gezicht. 'Oeh, krijg ik nou gewoon een gratis massage van je?' Vroeg hij aan haar. Vroeger, een jaar geleden (het leek langer geleden dan het eigenlijk was), hadden ze de afspraak dat als de ene een massage gaf, de ander iets terug moest doen. Meestal was dat ook een massage, tenzij de ander andere wensen had natuurlijk, zoals ontbijt op bed of iets dergelijks. Hij draaide in ieder geval zonder tegen te sputteren met zijn rug naar haar toe. Voor een moment moest hij even rillen toen hij haar koude handen voelde, maar dat was al snel over toen ze kracht op zijn schouders zette. Voor die kleine handjes had ze erg veel kracht in haar vingers zitten. 'Maandenlange stress,' zei hij als verklaring van zijn strakke schouders.
'Ze is echt goed opgegroeid ja.' Nadine, die eerst nog maar een kind leek, kon nu opeens als een 18-jarige meid doorgaan. 'Ugh Taylor Mauders...maar wacht, is ze dan met een Taylor Mauders? Of heeft ze iets met zo'n gast gehad?!' Vroeg hij verbaasd, en voor deze specifieke questie draaide hij zich even naar haar om. Als dat zo was...dan zou hij...tja, wat zou hij dan doen? De jongen opspeuren en hem een klap in zijn gezicht geven? Dat klonk wel als een goede optie.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:03 PMCaleb
Voor een klein moment dacht hij even dat het water zijn gedachten had weggespoeld, dat hij zich voor een moment geen zorgen hoefde te maken. Dat waren echter de eerste paar minuten dat hij eronder stond, de minuten voelden welliswaar als een zee van vrijheid. De gedachtenstroom werd echter weer erger toen hij zijn ogen sloot om ze te beschermen van het water en de shampoo. Een paar nare herinneringen doken op waardoor hij snel zijn ogen opende. Robuust stroomde het water met de zeep in zijn ogen. 'Godverdomme,' mompelde hij terwijl hij stevig in zijn ogen wreef in de hoop dat de pijn zou stoppen. Soldaat of geen soldaat, zeep in je ogen deed gewoon pijn.
Ook al had hij zich al gewassen en waren zijn haren al uitgespoeld, hij bleef nog even onder de douche staan. Genietend van de rust die weer terug was gekeerd na het incident met de shampoo. Hij wreef over zijn slapen en masseerde zijn nek en schouderspieren om ervoor te zorgen dat deze weer in hun natuurlijke houding zouden gaan zitten, na maandenlange stress. Toen hij zich besefte dat dit toch een hopeloos geval was zette hij de douche uit en begon hij zich af te drogen. Binnen enkele minuten had hij zich al aangekleed en was hij klaar om de badkamer te verlaten. Toch treuzelde hij nog even om nog even te genieten van een minuutje alleen. Dat hij ooit had gedacht dat alleen zijn voor nog zo'n aanval zou zorgen. Het tegenovergestelde gebeurde juist. Hij kwam weer tot rust.
Toen hij toch eindelijk de badkamer uitliep zag hij Anna op zijn bed zitten. Hij glimlachte naar haar en kwam langzaam de kamer in gelopen. 'Volgens mij hebben we een inbreker gehad, m'n kamer heeft er nog nooit zo leeg uitgezien,' zei hij tegen Anna. 'Ik denk dat het MItchell is geweest, die krijgt dadelijk nog wel op zijn donder,' zei hij tegen haar en hij ging naast haar op het bed zitten. Hij had sterk de neiging een arm om haar heen te slaan of haar hand vast te pakken, tevergeefs legde hij zijn handen gewoon op zijn schoot. Een erg triest gebaar, al zou iemand (Anna) die geen gedachten zou kunnen lezen het niet snappen.
But my darlin', I'll be rooting for you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:02 PMCaleb
Caleb glimlachte om Anna's onwennige reactie op zijn moeder. Zijn moeder had haar altijd als een tweede dochter beschouwd, iets wat ook geen onnatuurlijk gevoel was, Anna kwam immers ontzettend vaak over de vloer. Een complete vreemde zou denken dat Anna de dochter was en Caleb het vriendje.
Hij stopte zijn handen in de zakken van zijn broek, beschermend van de buitenwereld. Hij zou het niet erg vinden om voor een paar dagen zich in een broekzak te kunnen verstoppen. Natuurlijk is een broekzak in dit geval een metafoor voor een groter omhulsel waar zijn lichaam in zou passen. Een cocon of een kist, een doodskist. Gruwelijke beelden kwamen voort uit het laatste woord. Slachtpartijen waarin vrienden om het leven waren gekomen, lijken zoeken na deze slachtpartij en begrafenissen van die vrienden die veel te vroeg gestorven waren. Kortom zware en donkere tijden, die helaas niet na een vlucht naar huis, te vergeten waren. Snel haalde hij zijn handen weer uit zijn broekzakken en sloeg hij ze over elkaar.
Hij voelde een bepaalde steek in zijn rechterzij toen Anna deze woorden op hem afvuurde, het was als grapje bedoeld, dat wist hij ook wel. Toch groeide er een bepaalde angst in hem toen ze zei -althans wat ze met de woorden die ze zei bedoelde- dat ze niet naar boven ging. Was hij bang om alleen naar boven te moeten? Was het de angst dat de zoen met Anna niet zoveel voor haar betekende als voor hem? De lichamelijke reactie was er, over de mentale reactie moest hij nog even nadenken.
'Klopt,' zei Caleb met een neppe geforceerde glimlach en hij lachte even. Niet omdat hij wilde lachen, maar omdat hij het gevoel had dat hij moest lachen bij deze opmerking. De oude Caleb zou hierom gelachen hebben. 'Dan ga ik wel alleen naar boven,' zei hij tegen ze. 'Ik zie jullie zo.' Hij liep de kamer uit met nog een klein zwaaitje. Zodra hij de deur achter zich dicht hoorde vallen leek er een zware last van zijn schouders te vallen. Alsof hij nu niet meer hoefde te doen alsof hij een jonge, blije kerel was. Niet dat het hem lukte om zo te zijn bij zijn familie, maar dat was wel het streven. Hij ademde even diep in en diep uit voordat hij de trap op liep, een weg die hij al duizende keren had gelopen en toch als nieuw aanvoelde.
Eenmaal boven pakte hij uit zijn oude kamer, waar slechts een bed en een kast in stond (zeer minimalistisch als je het aan hem vroeg, Mitchell had vast zijn kamer leeggeplundert), een joggingsbroek en een simpel shirt. Hiermee liep hij de badkamer in om vervolgens geconfronteerd te worden met zijn spiegelbeeld. De ogen van de jongen voor hem bleven hem aanstaren, observerend, alsof ze elkaar voor de eerste keer gezien hadden. Zijn schouders waren lichtjes opgetrokken door de spanning, wenkbrauwen die meer omlaag stonden dan hij gewend was, een mond die eerst nog een charismatisch trekje had, maar die er nu meer uit zag dat hij gemaakt was om te zwijgen dan om te praten. Het beeld van zichzelf begon hem te duizelen. Hij werd niet graag geconfronteerd met de veranderingen die hij had meegemaakt het afgelopen jaar. Vandaar dat hij zijn blik van zichzelf afwende en zijn spullen op de grond neer legde.
Eenmaal volledig naakt stapte hij de douche in waar hij werd verrast door de o zo warme stralen. Een diepe zucht ontsnapte aan zijn lippen en hij legde zijn hoofd even achter in zijn nek om de stralen in zijn gezicht te voelen. Water had nog nooit zo goed gevoeld.
But my darlin', I'll be rooting for you