Suche nach Beiträgen von Saranghae

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Als Ellie er al emotioneel van werd dan moest het bij Chris nog veel erger zijn. Stil keek ze even naar hem om en zag dat hij net als haar traanogen had. Dat was totdat hij voor de tv was gaan zitten. Het deed haar nog altijd zoveel pijn om te zien hoeveel verdriet hij had om zijn ouders die hij nu niet meer had. Hij was sterk, groot en breed en toch kon een enkele beeld van zijn ouders hem op zijn knieën krijgen. Ellie kwam stil overeind toen hij haar vroeg weg te gaan. Ze twijfelde geen moment. Hoe vaak had hij haar gezegd weg te gaan? En hoe vaak was ze daadwerkelijk weggegaan? Ze knielde voor hem neer en nam hem in haar armen. Zijn kin rustte over haar schouder, waardoor ze hem niet kon aankijken. Dat hoefde ze ook niet. Ze wist wat er door hem heen ging en ze wist dat hij het haatte als ze hem zo gebroken zag, maar ze wist ook dat dit erbij hoorde. Ze was er voor hem om hem te steunen zoals hij er was voor haar in de nacht. Hoe vaak was ze niet gillend overeind geschoten met tranen in haar ogen? Of was ze rusteloos in de keuken gaan zitten voor een mok warme melk in de hoop dat ze weer zou kunnen slapen? Hij was er altijd geweest om haar te knuffelen, haar te sussen of om haar terug naar bed te brengen. Ze gaf hem vaak vermoeiende nachten, maar hij nam het voor lief. En zo nam zij het voor lief dat hij haar shirt compleet nat maakte met zijn tranen. "Ik laat je nooit alleen, Chris," fluisterde ze zacht. "Niet vrijwillig. Je bent niet meer alleen, niet met mij."
Ze zou nooit willen dat hij zich alleen voelde. Nu waren ze samen, een item en binnenkort zouden ze die verbinding leggen. Zacht streelde ze met haar vingers over zijn rug. "Het is oké. Laat het gaan."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kriebelde Chris zachtjes. Ze had haar mond vol, maar het gebaar zei genoeg dat ze van hem hield en ze hem gelukkig wilde hebben. Ze wist wat belangrijk was voor Chris en daarom verrastte ze hem ook vaak genoeg met alle liefde. "Misschien hebben we ook bijna een normaal leven nu."
Het was vreemd om te denken dat dit normaal was, maar ze wilde niets liever dan dit. Hun huisje, Chris en hun hondje. Meer hoefde ze niet te hebben en het was zoveel beter dan waar ze vandaan kwamen. Ze keek op toen hij een kwart van zijn pizza had laten staan. Toch vroeg ze niets en pakte ze zijn bord om de rest van de pizza op te eten. Ellie was in principe geen grote eter, maar pizza was één van haar favoriete dingen om te eten en dus propte ze de rest erbij in. Haar buik zat vol en ze legde het bord weg, waarna ze zich lachend op Chris' schoot liet trekken. "Rabbit?" vroeg ze grinnikend en ze keek naar hun hondje die naar de keuken liep. "Neh, geen Rabbit. Dat past niet bij haar. Ze heeft iets schattigs nodig. Zoals Froppy inderdaad. Laten we Froppy doen."
Glimlachend streelde ze met haar hand langs zijn wang. Ze kwam iets dichterbij en likte een beetje tomatensaus weg uit zijn mondhoek. "Dan doen we de bossen."
Nog even bleef ze zo lekker liggen in zijn armen, tot ze besloot toch nog iets van beweging erin te gooien. "Ruim je het avondeten op? Dan pak ik nog even die laatste doos uit. Dan kunnen we morgen weg gaan van een huis die verhuisdoos-vrij is."
Ze drukte nog een kus op zijn hoofd en liep naar hun slaapkamer waar de laatste doos stond. Het waren voornamelijk kleine persoonlijke spullen en die borg ze het liefst op in hun slaapkamer. Ze had bijna alles opgeruimd op één schoenendoos na die in de doos zat. "Wat is dit?" mompelde ze tegen zichzelf.
Ze pakte het op en haalde de deksel ervan af. In de doos zaten allerlei cassettebandjes met labelletjes. Ze pakte er eentje en las het label. "Chris, drie jaar," las ze. Haar ogen werden groot en ze nam de schoenendoos mee.
"Chris!" riep ze uit. Ze sprak nooit op een luide toon, maar dit móést hij zien. Ze liep direct door naar hun tv en stopte de cassette band in de recorder. Ze drukte op play en gespannen keek ze naar het zwarte beeld. Net toen Chris de kamer in kwam gerend, sprong het beeld aan en was er een kleine Chris te zien die een grote hond aan het aaien was samen met een man die naast hem gehurkt zat. Ze draaide zich naar Chris om. Haar ogen voelde waterig aan en ze liet de doos zien waar meerdere bandjes in zaten. "Er zijn er nog veel meer."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto liet zich verrast omdraaien. Ze hield haar adem een beetje in toen hij dichterbij kwam staan en zich langzaam bij haar naar binnen duwde. Een zachte kreun verliet haar mond en ze leunde iets naar achter op haar armen die achter haar geplaatst waren op het bureau. Ze keek naar hem op toen ze zijn voorhoofd tegen die van haar aanvoelde. "Je doet mij geen pijn," fluisterde ze. Ze was flexibel en helemaal aan hem toegewijd. Zolang hij haar niet weg zou sturen, zou hij haar nooit echt pijn kunnen doen. Haar ademhaling stokte bij zijn aanraking, zijn bewegingen. Ze tilde haar hoofd iets op en legde haar lippen uiteindelijk op de zijne.
Hijgend leunde ze tegen hem aan. Haar lichaam glansde lichtelijk van het zweet in het kaarslicht. Moe legde ze haar hoofd tegen zijn borstkas en ze liet zich door hem optillen, zodat ze beide op bed konden neervallen. Ceto streelde Jiro's onderbuik zacht en ze sloot haar ogen, terwijl ze nagenoot van het moment. Ze had niet voor meer kunnen vragen, maar minder zou ze niet willen hebben. Het was voor het eerst dat ze dit meemaakte en ze kon werkelijk voor niets beters wensen. Ze kwam iets overeind en kuste zacht een weg van kusjes van zijn schouder tot aan zijn lippen. Stil keek ze hem aan en nam ze al zijn gelaatstrekken in haar op. "Was ik oké?" vroeg ze uiteindelijk zacht. Het verbaasde Ceto niet dat Jiro dit vaker had gedaan met verschillende partners en het maakte haar ook niet uit hoe vaak hij het had gedaan en met wie. Het maakte haar wel uit of hij ervan had genoten. Of het net zo speciaal voor hem was geweest als voor haar. Het was immers haar eerste keer geweest en wellicht had ze meer ervaring nodig om hem nog meer te laten genieten dan wat hij had gedaan met de andere vrouwen. Ze wilde erboven stijgen.

Sebastian liet zich verder onderuit zakken toen Xiomara uit het bad was gestapt. Het water was nog enigszins warm dus zin om nu op te staan had hij niet. Over de rand van het bad keek hij toe hoe Kiwi al de vraag van Xiomara beantwoordde. "En wat als ik nee zeg?" vroeg hij met een klein grijnsje. Het vogeltje, die al op Xio's schouder was geland, begon luide kreetjes te maken. Hij lachte zacht. "Goed, goed. Je mag kokos."
Hij ging nog een keer onderwater en bleef heel even zo liggen, terwijl hij peinsde over Xiomara's woorden. Het was een ander perspectief om zich niet meer te laten leiden door een koers, maar door gevoel. Het was onlogisch, maar aan de andere kant was het wellicht juist wat ze moesten doen. Hij trok zichzelf aan de badrand overeind en stapte uit het bad. Hij liet het leeglopen en droogde zijn lichaam af. Daarna wikkelde hij de handdoek als een tulband rond zijn hoofd. Naakt liep hij de kamer in en zakte hij uiteindelijk neer op bed. Hij trok de dekens tot over zijn middel en propte een arm onder zijn hoofd, zodat hij naar zijn twee favoriete personen kon kijken. "Houd je nog wel wat over voor mij?" vroeg hij plagend aan Kiwi. Het vogeltje tsjirpte vrolijk en vloog daarna op hem af, zodat ze op zijn buik kon zitten. Liefkozend aaide hij met zijn wijsvinger haar buikje.
"Misschien moeten we een partner voor je vinden Kiwi," zei hij en hij keek even op naar Xiomara. Vaak had hij het gevoel dat Kiwi zich soms een beetje eenzaam voelde. Natuurlijk was hij er voor haar en Xio ook, maar het was niet hetzelfde als een andere vogel. Het hoefde niet per se een mannetje te zijn. "Zullen we gaan kijken of we een vriendje voor je kunnen vinden als we straks weer aan land zijn?" Kiwi hupste vrolijk rond over zijn buik en hij lachte, want het kriebelde. Hij pakte Xiomara's pols vast en trok haar zacht op bed. "Wat denk jij?" vroeg hij en hij hing half over haar heen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte en deed haar jas en schoenen uit. Het was schattig om te zien hoe de hond al zo gemakkelijk omging met Chris en hun huisje. Haast alsof ze hier al jaren had geleefd. Ellie zette de tassen neer waar alle spullen in zaten, zodat ze Chris' kusjes kon ontvangen. "Ja, ze is van ons," zei ze en ze sloeg haar armen rond de nek van Chris. "Ze zat al zolang in het asiel en ze is zo lief... Ik kon haar daar niet nog langer laten. Daarnaast kijkt ze net zo liefdevol als jij. Je zal haar alleen wel een naam moeten geven. Ze was gevonden aan een paal langs een verlaten weg. Ze had geen naamplaat of iets dus we hebben nooit een naam voor haar gehad. Misschien moeten we haar Alice noemen."
Het boek die hen samen had gebracht was immers over het verhaal van Alice. Ellie vond het toepasselijk, maar ze liet de keuze toch aan Chris over. Ze haalde de voerbakken alvast uit de tassen en zette de hondenkussen in de woonkamer. Al leek het erop dat de tapijt ook goed genoeg was. "Ik rammel," zei ze en ze liep met Chris terug naar de keuken waar ze de bakken neerzette. Nieuwsgierig opende ze de dozen om te zien welke pizza's Chris has gehaald. "Zullen we mixen? Krijg je een helft van mij en ik een helft van jou?"
Zonder op zijn antwoord te wachten, deed ze het gewoon en zette ze de pizza's op twee borden die ze daarna meenam naar de woonkamer. Ze zette de tv aan, zodat ze voor een keer relaxt pizza konden eten op de bank. Ze pakte een puntje en at er tevreden van. Hun huisje was zo goed als compleet en ze was zo trots dat ze het zo snel hadden aangekleed en uitgepakt. "Heb je nagedacht van waar je heen wilde?" vroeg ze nieuwsgierig en ze kroop dichter tegen hem aan toen hij eindelijk bij haar kwam zitten. Met haar vrije hand streelde ze wat haar uit zijn ogen. Zelf had ze nog niet echt een idee. Eigenlijk vond ze elke plek een leuk idee zolang ze met Chris was. Iets zei haar dat hij er hetzelfde over dacht, maar nu moesten ze ook denken aan hun derde gezinslid.

Re: ORPG] Don't say a word while you dance with the devil...

"I would have liked it to have such a handsome stalker like you," grinnikte ze. Waarschijnlijk zou ze het eerst creepy vinden, maar ze wist wie ze was. Ze zou naar hem toe lopen om te vragen waarom hij haar volgde en wie weet wat er dan was gebeurd.
Lichtelijk verveeld keek ze naar de mensen in de tentjes. Er waren maar weinig mensen die haar interesseerden. Het zou haar eigenlijk niet eens uitmaken als deze mensen zouden omkomen. Er waren immers al genoeg mensen in de wereld. Het was eerder de gedachte dat ze dood zouden gaan door haar wat ervoor zorgde dat ze wilde dat ze in veiligheid gebracht zouden worden. Anders zou ze de moeite niet eens nemen. Het amuseerde haar dus wel dat Minsoo er anders over dacht. Hij was meegaander met de mensen, maar misschien kwam dat ook omdat hij langer rond liep op de aarde dan haar. Ze liep de tent in en keek nieuwsgierig rond naar alle hebbedingetjes van de headmaster. Mensen zaten vreemd in elkaar met hun collecties die per se meegenomen moesten worden. Het kamp was maar voor vier dagen. Waarom had hij al deze zooi meegenomen?
Ze keek op toen ze Minsoo haar naam hoorde zeggen. Een zachte glimlach kwam rond haar lippen en ze knikte. "They will forgive you," verzekerde ze hem. De headmaster zuchtte diep, maar stemde uiteindelijk in. Hij liep de tent uit om het nieuws aan te kondigen bij de leraren, zodat alles nu nog ingepakt kon worden en ze terug zouden gaan. Taeyang liep de tent eveneens uit en voegde zich toe bij de pawns die buiten hadden gewacht. "Those we were at camp with me; pack your stuff. We're going back. And those who were with Minsoo, please help out with the luggage," zei ze en ze liep door om naar haar tent te gaan en haar spullen in te pakken. Twijfelend keek ze naar haar spullen. Die wilde ze niet nog eens gaan sjouwen. Zou ze...? Ze hield haar hoofd schuin en glimlachte klein. Ze kon het proberen? Het voelde in elk geval wel aan alsof ze haar emoties als Taeyang beter onder controle had dan als Minji. Even ademde ze diep uit en ze beeldde zich het clubhuis in. Het beeld werd steeds sterker tot ze opeens een klik voelde. De beweging ging haast automatisch, alsof ze het vaker had gedaan, en een portaal opende zich onder haar spullen, waardoor ze op de vloer in het clubhuis vielen. Kritisch keek ze door het portaal naar haar spullen die neergekletterd waren op de vloer in het clubhuis. Er was enige controle, maar dit zou beter moeten gaan. Ze moest het preciezer maken. Met een knip in haar vingers sloot ze het portaal weer. Ze draaide zich om en zag dat Minsoo iets verder op stond. Waarschijnlijk had hij toegekeken. Ze liep naar hem toe en grinnikte. "Are you being a creepy handsome stalker now?" vroeg ze speels. Al was het niet echt de tijd voor plagerijen en daarom vertrokken ze met de rest van de kamp terug naar de school. Taeyang liep het clubhuis in en ging direct door naar Minsoo's kamer. Het was laat en ze was behoorlijk moe. Toch kon ze het niet laten om haar bovenkleding uit te doen, zodat ze naar haar ontblootte bovenlijf kon kijken in de spiegel. Een rode rechte lijn liep tussen haar borsten door met een linkse afwijking. Daar had ze het mes in zichzelf geduwd. Stil liet ze een vinger erover heen glijden, maar trok deze terug toen ze voelde dat het nog pijnlijk was. "Did you ever had to stab yourself as well?" vroeg ze zacht. "Or am I the only demon who once was a human?"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kon alleen maar glimlachen toen hij haar terug trok. Diep van binnen had ze het gewild en het was fijn om te weten dat hij precies over hetzelfde had gedacht. Ze lachte zacht en kneep speels in zijn bovenarm. "Die spieren verdwijnen niet meteen na één keer niet sporten," zei ze plagend. Hoewel het Ellie geen zak had uitgemaakt als hij chubby was geweest of tenger, moest ze wel toegeven dat ze zijn spieren een leuk extraatje vond. Het was verschrikkelijk sexy, maar bovenal voelde ze zich veilig bij hem. Ze was zo bang geweest toen ze net uit het instituut waren gekomen en door hem was ze daar aardig bovenop geraakt. Natuurlijk had ze nog haar nachtmerries, maar ze durfde alleen over straat en de dingen te doen die ze wilde doen. Het begon normaal te voelen, als een alledaags leven. Al zou ze graag nog naar de universiteit willen en door willen studeren... Dat was dan weer iets wat ze niet durfde. Nee, ze vond het prima bij het asiel. Het verdiende niet veel, maar ze voelde zich op haar plek. Er waren niet te veel prikkels en de mensen stelden geen vragen.
Liefdevol glimlachte ze en ze drukte een kusje op zijn neus. "Mm, ik houd ook van jou, Chris. En ik ben ook trots op jou. We doen het beide zo goed doordat we samen zijn. Ik herken je bijna niet meer terug van toen ik je voor het eerst ontmoette. Al moet ik toegeven dat ik het toen al leuk vond om in je armen te zijn," zei ze met een klein grijnsje. Ze herinnerde zich immers nog goed dat Chris haar in zijn armen had gehouden toen hij zijn kracht had gedemonstreerd aan haar. "Oké! Ik kijk ernaar uit."
Ze stak haar duim naar hem op en daarna viel de deur dicht en was het stil. "Ai, ai," mompelde ze en ze liep naar de badkamer om zichzelf te fatsoeneren. "Hij wordt nog mijn dood." Ze vouwde haar handen even over haar hart en grinnikte. Nooit had ze gedacht zoveel van iemand te kunnen houden. Haar hart zou straks nog ontploffen met alle liefde die ze voor hem voelde.
De dag was vrij traag voorbij gegaan. Als het niet druk was in het asiel en de dieren waren verzorgd dan spendeerde Ellie haar tijd aan het geven van aandacht aan de dieren. Ze vond het niks dat ze vast zaten en geen enkele vorm van intensieve aandacht kregen. Het was lastig om langs elk dier te gaan elke dag, maar ze probeerde het wel. Ze liep naar de laatste hok en opende de deur. "Hey," glimlachte ze naar de wat oudere dame die op de grond lag. Haar staart begon meteen te kwispelen toen Ellie bij haar neerknielde. "Je zit hier al zolang," verzuchtte Ellie. "En dat terwijl je zo lief bent."
De Huskador had een enorm zachte persoonlijkheid. Ze was geduldig, luisterde goed en ging altijd met de andere dieren en mensen om met uiterste zorgzaamheid. Ellie vond dat ze hier niet thuis hoorde. De hond hoorde in een warm gezin vol liefde die haar een aantal mooie laatste jaren kon geven. Iemand zoals... Zoals zij en Chris. Ze keek op haar horloge. Haar shift was eigenlijk al voorbij. Chris zou al wel onderweg zijn naar huis. Opnieuw keek ze naar de hond die haar zo liefdevol aan keek en voor een moment zweerde ze dat ze een deel van Chris terug kon zien in die ogen. "Ik neem je mee."
Hopelijk vond Chris het niet erg dat ze iets later was, want ze had een aantal dingen moeten kopen voor hun nieuwe gezinslid. Toch een beetje zenuwachtig liep ze de trappen op naar boven en stak ze de sleutel in het sleutelgat. "Chris?" vroeg ze toen ze binnen kwam. "Ik heb een verrassing meegenomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie nam een sip van haar koffie en sloot haar ogen bij het zwarte bittere goedje wat ze door slikte. Vaak was ze een ochtendpersoon, maar er waren van die ochtenden waarop ze écht niet wakker was. Het scheelde dat het donderdag was. Het was vaak een van de rustigste dagen, terwijl vrijdag enorm vol kon lopen. Het was alsof iedereen besloot om snel nog een diertje te halen, zodat ze niet eenzaam het weekend in gingen. Glimlachend opende ze haar ogen en keek ze nieuwsgierig naar het bordje wat Chris haar toegeschoven had. "Oh," zei ze verrast en ze zette haar mok neer. "Dat ziet er lekker uit!"
Het maakte Ellie niets uit of iets lekker was gemaakt of niet. Het ging om de gedachte immers en daarnaast was ze geen kieskeurige eter. Ze schonk wat stroop erover heen en nam gelukzalig van het lekkere ontbijtje een hapje. "Ging je niet altijd sporten op donderdagmorgen?" vroeg ze en ze hield haar hoofd een beetje schuin. Chris miste nooit zijn sport ochtenden met de jongens. Al vond ze het niet erg dat hij een keer bij haar aan de ontbijttafel zat. Daarom legde ze haar hand ook even op de zijne en streelde ze zijn vingers met haar duim. Ze nam weer een slok en keek over de rand van haar mok naar hem toen hij voorstelde om een dag vrij te nemen. "Ik stem voor," grinnikte ze. "Ik werk morgen een half dagje, tot twaalf uur, maar ik denk dat ik mijn shift wel kan ruilen met Sammy. Ik heb immers al wat shiften van haar overgenomen dus ik denk niet dat ze moeilijk zal doen."
Enthousiast glommen haar ogen, terwijl ze nadacht waar ze heen konden. "Misschien kunnen we kijken of we richting de bossen kunnen of... Of de zee? We zouden zoveel kanten op kunnen rijden vanaf hier."
Al hoefde ze niet naar een grote stad. Hun gezichten hadden zich vaak genoeg in de pers begeven en ze had niet zoveel zin om veel mensen onder ogen te moeten komen die weer vragen zouden stellen. Nee, ze wilde gewoon genieten van het samen zijn met Chris en alles wat ze dan met hem zou doen. Ze at haar pannenkoekjes op en ruimde de tafel daarna verder af. "Laten we anders tijdens het werk nadenken waar we heen zouden willen en dan kunnen we vanavond kiezen waar we heen gaan."
Ze kwam bij Chris op schoot zitten en drukte een lieve lange kus op zijn heerlijke lippen. Het liefst wilde ze niet gaan werken en weg gaan van Chris, maar er waren een hoop lieve snoetjes die op haar aan het wachten waren. Haar blik viel op de klok en ze zuchtte zacht. "Je komt nog te laat als je nu niet gaat," grinnikte ze en ze kwam overeind. Zijzelf ook trouwens.

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Rin schrok zich rot toen opeens de jongen naast haar tegen haar begon te praten. Met grote ogen staarde ze hem dan ook aan, tot zijn naam tot haar binnen drong. "Oh," kreeg ze er nog net uit. Al besefte ze zich dat dat niet de meest uitgebreidde antwoord was. "He never said that you were annoying," glimlachte ze en ze keek even naar de tafel voor zich. Nu iedereen zat, was er nog een kleine aankondiging en daarna werd het gevuld met eten. Opnieuw keek ze er met grote ogen naar. Het was anders dan in Amerika, maar ze klaagde niet. Het eten zag er enorm goed uit. Het was eerder de magie van hoe het opeens op tafel was gekomen wat haar verrastte. In dat opzicht verrastte magie haar altijd nog. Het was iets waar ze nog altijd niet aan kon wennen. Misschien was dat een reden waarom haar spells altijd mislukten, omdat ze zelf haast niet kon geloven dat het kon. Een aantal meisjes liepen hun giechelig voorbij. "Kaaace," zwijmelde een van de meisjes, duidelijk de leider. Ze boog zich naar hem toe en sloeg haar arm even kort over zijn schouders. "I can't wait to sit next to you during Transfiguration." Ze gaf hem een knipoog en liep daarna lachend met de andere meisjes verder om aan tafel te gaan zitten. Rin stopte net een aardappel in haar mond en keek ze nieuwsgierig na. "Don't tell me," begon ze met haar mond vol. "But are you and Yunnie the popular ones here?"
Van alles wat ze over haar broer had gehoord en wat hij haar zelf had toegestuurd qua brieven, had ze nooit verwacht dat hij populair zou zijn. Ze wist wel dat haar broer knap was, want dat vond ze immers zelf ook. Niet dat ze met hem een relatie wilde ofzo, zo zag ze het dan weer niet. Yun had gewoon de goede genen gekregen en zij... Niet. Ze droeg een grote bril, maar die had ze voor nu ingeruild voor haar lenzen, zodat ze hopelijk een iets betere eerste indruk gaf. Morgen zou ze vast en zeker iedereen onder de indruk maken met haar explosies – op een slechte manier. Smikkelend at ze nog wat van een kippenpoot. "The food is soooo good. Omygod, my school could learn a thing or two here."

Seoyun kneep zijn ogen even een beetje samen bij Kace's woorden. "I mean it. Be nice in a friendly way to her."
Hij was beschermend over zijn zusje en hij had het gevoel dat Kace dat zelf ook wel begreep. Zeker na zolang gescheiden te zijn van haar, wilde hij juist alles inhalen wat hij in de jaren had gemist. Ze had zoveel moeite gehad op de andere school en hij had haar niet kunnen beschermen van de pesterijen. Dus nu wilde hij zijn broederlijke kant aan haar laten zien. Dat hij wel degelijk om haar gaf en dat ze als zijn kleine zusje enorm veel voor hem betekende. Hoofdschuddend keek hij toe hoe Kace al aan de praat raakte met haar. Misschien was het beter dat ze ten minste één vriend had in haar huis. Misschien dat Kace haar ook een beetje kon beschermen tegen de pesters. Het zou hem niet verbazen als er in haar huis zelf ook een aantal figuren rondliepen die zo hun mond open trokken zonder erover na te denken. Hij strekte zijn benen iets voor zich uit, totdat er iemand naast hem neer plofte. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij naar het opgedutte meisje naast hem. "You seem oddly happy for a Slytherin," mompelde hij. Nog nooit had hij een Slytherin zien huppelen, maar wellicht deden ze dat nu eenmaal vaak bij haar op school. Het satijnen blauwe jurkje stond haar mooi, maar het was niet iets wat Seoyun toe zou geven. Complimenten van hem krijgen was enorm lastig. Hij gaf ze alleen als hij ze daadwerkelijk meende en ook vond dat diegene het verdiende te horen. Kace had misschien drie complimenten van hem gehad gedurende hun jaren op Hogwarts. Zelf kreeg hij genoeg complimenten, maar die denen hem niks. Ze werden zo vaak naar zijn hoofd gegooid dat hij niet eens geloofde dat ze écht oprecht waren. Niet dat het hem iets boeide. Hij was content met zichzelf en hoefde niet iemands anders zijn mening te horen om het zeker te weten. "Are you sure you're willing to give up the soft satin for our itchy jumpers?" vroeg hij lichtelijk verveeld, terwijl hij in zijn vlees sneed die op tafel was verschenen. "The Beauxbatons always nag about it every year. Or didn't they tell you about it?" Hij keek haar even ongeïnteresseerd aan. "Shame."


(rechter)

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie masseerde nog even door en glimlachte. "Dan hangen we overal lampjes en lichtjes op in de schuur," fluisterde ze en daarna kwam ze naast hem op bed liggen. Ze vond het een geweldig idee. Misschien dat ze eens binnenkort moest afspreken met Dani om alvast een aantal dingen te regelen. En natuurlijk de jurk. Wat voor jurk zou ze willen? Haar ogen gleden weer naar Chris en een glimlach kwam rond haar lippen. Ze kon haast niet voorstellen dat hij zo gemakkelijk in slaap kon vallen, terwijl zij nog zo vol zat met haar hoofd in de roze wolken. Ze trok de dekens beter over hen heen en kroop in zijn armen. Ze was nergens liever dan in zijn armen. "Slaaplekker, lieveling," fluisterde ze en ze drukte een kusje op zijn wang. Zijn zachte gesnurk liet haar echter weten dat hij allang was vertrokken naar de mooie wereld van andere dromen. Zuchtend keek ze voor zich uit, maar hoe erg ze ook probeerde om te slapen; het kwam niet. Ze was te enthousiast, te gelukkig, maar uiteindelijk vielen haar ogen toch dicht.
De volgende ochtend werd ze ruw wakker gemaakt door de wekker. "Mm, Chris," mompelde ze en ze tastte naast zich, maar haar persoonlijke verwarming lag er niet meer. Zuchtend kwam ze wat overeind en drukte ze de wekker uit. Gisteren voelde nog zo onwerkelijk aan, maar zodra ze een blik wierp op haar hand en voornamelijk haar ringvinger, wist ze dat het werkelijkheid was. Moe kwam ze uit bed en kleedde ze zich vlug aan. Met haar slaaphoofd wandelde ze de keuken in waar ze Chris zag zitten. Even legde ze haar armen rond zijn schouders en haar hoofd legde ze tegen de zijne aan. "Goeiemorgen," mompelde ze en ze liet hem daarna los om een mok koffie te maken. Met haar haar nog ontploft kwam ze bij Chris aan tafel zitten met haar ontbijtje. Hij zou zo weg moeten voor werk. "Geef je de groeten aan de rest?" vroeg ze en ze nam een slok van haar koffie. Ook al had ze de rest gister nog gezien.

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Wellicht waren de jongens niet zenuwachtig, al verwachtte ze van wel, was ze het zelf ook. Het was tevens haar eerste kans op een vaste baan, een zekerheid. En het was ook nog eens werk wat ze leuk zou vinden om te doen. Geen kopzorgen meer om rond te komen, huurachterstand, voldoende eten in huis... Ze hoopte dat de jongens beter haar zouden overdonderen, want dan was het een win-win situatie voor hun beide. Al begreep ze heel goed dat haar werkleven een stuk drukker ging worden. Een band managen was immers niet niks. Ze keek Dae aan in de lift en glimlachte. "Waarom verbaasd mij dat niet?"
Als ze zelf de beslissing niet nam dan had ze er alsnog bij willen zijn uit nieuwsgierigheid. "Het is een grote kans, Dae. Maar als ze echt zo goed zijn dan zal ik je niet teleurstellen. Heb ik je ooit teleurgesteld?" vroeg ze glimlachend. Nee, niet op het werk en ook niet als vriendin had ze Dae ooit laten zitten of in een slechte positie gezet. Ze begroette de jongens vriendelijk en nam ze mee naar een zaal waar ze een podium hadden met alle benodigdheden. Changkyun, ookwel bekend als I.M., kwam op haar afgelopen met een CD in zijn handen. "Waar kan ik dit-," begon hij, maar Nayeon wees naar de zwarte kast die iets achter de gordijn stond. Dit was al één stapje in de goede richting. Ze had verwacht dat de jongens zonder muziek zouden optreden immers. Ze zette een statief klaar met een camera en liet deze alvast lopen. Dit soort audities werden altijd opgenomen. Daarna nam ze plaats naast Dae vooraan en zette ze haar tas op de grond. Eruit haalde ze een kladblok met criteria en een pen. "Ready when you are," vertelde ze de jongens.

Shownu had zijn ogen een beetje uitgekeken in de zaal. Hij was wel wat gewend sinds zijn contract bij Starship, maar het bedrijf van Dae was toch een heel ander verhaal. Het was groter. Hij had ook zo het gevoel dat de dans ruimtes minder krap zouden zijn als bij Starship. In elk geval zag het bedrijf eruit alsof het de zaken beter op orde had. Nu hij hier terug was, wilde hij niets liever dan weer aan de slag gaan. Hij wilde de danszalen in, de studio en weer zingen. Hij wilde weer optreden en de fans toereiken. Heel zenuwachtig was hij dan ook niet. Natuurlijk was hij een beetje nerveus, maar optreden was iets wat ze allemaal jaren hadden gedaan. Hij was er zelfverzekerd genoeg in dat het goed zou komen. Glimlachend nam hij een microfoon aan van Kihyun en stapten ze het podium op. Hij liep naar Changkyun toe, toen hij merkte dat hij moeite had met de geluidsinstallatie. Na een paar seconden knalde hun muziek eruit. Shownu zette het snel terug en keek naar zijn bandleden en of ze al klaar stonden. Toen V een duimpje opstak, zette hij de muziek weer aan en rende hij snel naar zijn plek toe. Ze hadden zelfs een dans ingestudeerd, zodat ze hun publiek helemaal van hun stoel konden blazen. Al had niemand hen willen zien op Nayeon en Dae na. Hij behandelde hun optreden ook niet als een auditie, maar eerder alsof het voor de horde fans was. Tijdens de dans maakte hij wat knoopjes open van zijn hemd en gaf hij die blikken die de fans altijd gek maakte. Al was V daar een meester in en was Jimin een persoon die maar al te graag zijn abs liet zien. Gelukkig deed hij dat nu niet. Shownu had iedereen wel aangespoord om hun stage versie naar boven te halen, maar niet om een heel shirt omhoog te trekken. Er was een grens. Na hun nummer, wat vlekkeloos ging voor zijn gevoel, keek hij naar de twee vrouwen op. Hij hijgde licht van hun intense dans met het zingen, maar hij voelde zich goed. Hij liep naar Jin toe en sloeg een arm om zijn schouder. Van iedereen uit de groep had hij immers het meest nerveus geleken, maar hij had geweldig gezongen. Zacht gaf hij een kneepje in de schouder van hem.

Nayeon had enkel verwacht dat de jongens zouden zingen, niet dansen. Het was een leuke verrassing en dat schreef ze ook bij het criteria formulier. Ze kruiste wat dingen aan en luisterde echt naar iedereen hun stem. Na twee jaar in het leger te hebben gezeten zonder zangtraining kon er immers wel wat dingen veranderen. Al was dat niet zo. Elke jongen zong de noten perfect en ook al waren ze van twee verschillende bands, werkten ze samen alsof ze één waren. Ze was behoorlijk overdonderd, enthousiast. Het nummer wat ze hadden laten zien was tevens origineel en ze kon de fans al erop dansen. Zelfs zij, en Nayeon danste nooit, zou erop willen dansen. Het was een goed teken. Even keek ze om naar Dae, om haar gezicht te lezen. Maar zoals gewoonlijk was Dae's uitdrukking niet te lezen. Ze zuchtte even en bekeek haar criteria formulier. Er waren wat punten waar ze aan moesten werken om het écht juist te krijgen. Al twijfelde ze er niet aan dat de jongens daar hard aan zouden werken. "Goed," zei ze en ze legde het kladblok en de pen weg. "Ik ben blij om te horen en te zien dat iedereen nog een goede zangstem heeft en soepel kan dansen. De samenwerking ziet er goed uit, maar het moet nog strakker. Een choreograaf zal daarbij helpen. Verder moet iedereen aan zijn persoonlijkheid werken. Jullie zijn een mix en misschien waren jullie origineel in jullie oude groep, nu zie ik een aantal dingen die te veel op elkaar lijken. Suga en I.M. vooral jullie moeten hieraan werken. Verder moeten Kihyun en V hier ook aan werken. Het is mooi en leuk dat er twee jongens zijn die de fans gek kunnen maken, maar er moet een balans zijn. Verder, Jin," zei ze en ze keek de jongen aan. "Je valt achter. Je moet meer opvallen. Misschien zijn het de zenuwen nu, maar ik verwacht van je dat je een sterkere persoonlijkheid op zet. Anders is het de rest en wie nog meer? Oh, ja, Jin."
Ze wilde niet streng tegen hem zijn, maar het moest even als ze het echt wilden laten werken. Daarnaast, met al deze opmerkingen hadden ze vast al wel haar antwoord door. "Ik neem jullie aan als band. Ik verwacht dat iedereen zijn best doet en de zang- en danslessen opneemt. Evenals de brainstormsessies om aan de persoonlijkheden te werken. Ik zal een dorm voor jullie regelen en over een week, nadat ik jullie heb zien groeien met de lessen en trainingen, zal ik beslissen wie de leaer, main vocalist, main rapper, main danser en visual wordt, oké?"