Search for posts by Meticulous
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | » | Last
Search found 37 matches:
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMToen Yué deze ochtend wakker was geworden, had ze nooit gedacht dat het zo'n intense dag zou worden. Van de sensatie van een nieuweling, tot Aisurou leren kennen. Het was lang geleden dat ze een nieuw lid van deze leeftijd hadden gevonden. Yué was blij dat het was gebeurd, het zorgde voor meer balans. Iemand voor de jongere kinderen om tegen op te kijken, dat hadden ze nodig. Iemand die kennis had van de waterstammen, om het balans recht te trekken en meer cultuur binnen de groep te brengen. Dingen die in eerste instantie Yué niet bezig hielden, maar indirect toch ontzettend belangrijk waren voor de cultuur die gold in de hele Freedom Fighters groep. Niet voor het eerst besefte Yué dat er zo ontzettend veel last op haar schouders lag. Een kloppende en zeurende hoofdpijn begon op te komen, waarbij ze haast constant het vuur onderhaar huid voelde. Het leek te koken, onder haar huid te borrelen. Schreeuwend om eruit te komen, het vuur zocht altijd een weg naar buiten. Ze wist dat ze snel eens weg moest, heel snel. Tijdens haar wandeling terug naar haar hut, besloot Yué morgen na de training met Aisurou, te gaan. Hij zou met Onrak verdwijnen, de bossen in waarschijnlijk. Het was perfect om even een blokje om te gaan en een open plek te zoeken om het vuur eruit te laten komen.
Langzaam schoof Yué haar stoel aan en telde het na in haar hoofd. De laatste keer dat ze was geweest, was ongeveer veertien dagen geleden. Dat betekende dat ze steeds vaker moest gaan, dat het vuur zich te snel ophoopte. Ze nam haar hoofd in haar handen, waarbij ze zich bedacht dat het vast door alle stress kwam dat ze steeds vaker moest gaan. Na een diepe zucht, probeerde ze zichzelf weer bij elkaar te rapen en te starten aan haar taken. Zo begon ze de regels en processen op te schrijven, die doorlopen moesten worden bij nieuwe leden. Met Aisurou's komst, had ze zich beseft dat het handig was om op papier te hebben. Niemand wist wat de toekomst zou brengen en hoelang Yué nog aan het hoofd zou staan van de Freedom Fighters. Toen ze klaar was met het opschrijven, kwamen twee groepen verkenners terug in het kamp. Haar hoofdpijn was niet minder geworden, enkel meer. Toch liet ze de twee groepen naar haar hut komen. Gezamelijk brachten ze alle vuurnatie kampen in een omgeving van ongeveer tien kilometer in kaart. Zo wisten ze vanuit welke hoek ze wie konden verwachten, en waar ze eventueel konden aanvallen. Elke minuut die voorbij ging, voelde Yué haar hoofdpijn erger worden. Desondanks, bleef ze serieus en in haar leiderschapsrol, omdat dat nou eenmaal moest.
Het duurde ontzettend lang, maar uiteindelijk was iedereen weg. Inmiddels was het etenstijd, maar Yué weigerde haar hut te verlaten voor ze klaar was. "Zal ik anders eten hierheen laten brengen?" vroeg Kallah, die in de deuropening naar Yué stond te kijken. Vermoeid bladerde Yué door alle papieren heen, waarna ze bedenkelijk naar Kallah opkeek. Jet had vaak in zijn hut gegeten, alleen, omringt en omsingeld door zijn werk. Tot voorheen had Yué altijd voet bij stuk gehouden om eetpauzes te nemen, maar het kon niet anders. "Graag, doe maar over een halfuurtje, Kallah", zei Yué, waarbij ze de vermoeide toon uit haar stem probeerde te houden. Kallah knikte en verdween, Yué alleen latend. Het duurde niet lang voor Yué haar hoofd zwaar begon te worden, net zoals haar oogleden. De vermoeidheid gepaard met de hoofdpijn, zorgde ervoor dat ze haar hoofd even neerlegde op haar bureau. Binnen slechts een paar seconde was de vermoeide jonge vrouw in slaap gevallen.
ReplyRe: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMZe kon er niets aan doen. Zijn opmerking over haar machtsmisbruik, zorgde ervoor dat ze met een grote grijns naar hem opkeek. "Je bent de eerste die het niet alleen denkt, maar ook zegt", zei ze, niet in staat om de grijns van haar gezicht te krijgen. Hij wist ongetwijfeld dat het een grapje was, ze zou nooit misbruik maken van haar macht. Dat ging tegen alles in waar Yué voor stond. Ze wilde altijd alles zo eerlijk mogelijk doen en te verdelen. Soms voelde Yué zich meer een moeder dan een leider en soms voelde het ook alsof de leden van de Freedom Fighters het zo zagen. Tenminste de jongere kinderen hadden vaak moeite met het onderscheid maken tussen leider en moeder. Heel erg vond ze het niet, maar ze wist hierdoor wel dat ze wel eerst tien keer zou nadenken voor ze ooit aan kinderen zou beginnen. Het voelde haar voor al vaak genoeg alsof het leiderschap haar tientallen jaren van haar leven zou kosten. "Maar maak je geen zorgen, ik zal je net zo behandelen als iedereen. Zonder genade, betekend dat", zei ze en knipoogt naar Aisurou. Speciale behandelingen kon hij wel vergeten, iedereen hier had een zwaar verleden gehad. Dat van hem was nog steeds wel erg vers, maar voor alsnog zou ze veel van het respect kwijtraken als ze hem plots met een zachte hand zou behandelen. Daar was Yué tevens het type niet voor, ze was harder en harder geworden.
Een korte glimlach schoot over haar gezicht toen hij haar bedankte voor de waarschuwing. Ergens hoopte een klein stukje van Yué dat hij het hierbij zou laten, dat hij Kalah met rust zou laten. Het was een egoïstisch en misschien zelfs jaloers stukje, waar ze niet trots op was. De waarheid was echter dat sinds ze leider was geworden, ze eenzaam was. Op meer manieren dan ze voor mogelijk had gehouden. Ze wist niet precies hoe het tussen haar en Jet was gebeurd in het verleden, maar zij had ervoor gezorgd dat hij niet eenzaam was. Yué was geen geboren charmeur of flirter, in tegenstelling zelfs, ze was altijd een beetje verlegen geweest. Dat kon echter niet langer door haar positie, maar dat betekende ook dat ze niet wist hoe ze ervoor moest zorgen dat zij iemand aan haar zijde had. Ze miste het gezelschap van een man, iemand die haar bed warm kon houden. Er was een miniscule romance geweest tussen haar en Kenso, die niet verder was gekomen dan een simpele kus. Maar, Yué verlangde naar meer dan alleen een man in haar bed. Een partner waarmee ze dingen kon delen, die ze anders voor zich zou houden. Zorgen die haar wakker hielden 's nachts en overdags ook achtervolgde.
De jongeman verstoorde haar gedachtegang en de stilte, maar ze luisterde aandachtig. Haar wenkbrauwen waren iets omhoog gekomen bij zijn woorden. "Wat ouderwets en ongelijk", zei Yué, waarbij ze hem aankeek en kort met haar hoofd schudde. "Het is maar goed dat jij diezelfde instelling niet hebt. Hoewel, anders had ik nu direct mijn excuus om je een pak slaag te geven, gevonden", zei ze, waarbij ze haar wenkbrauwen kort optrok en weer naar beneden liet zakken.
"Graag gedaan. Je bent hier welkom, maar ook vrij. Als je wilt, kan je dit gaan beschouwen als thuis, maar het is te begrijpen als dat te ver gaat. Sommigen hier zullen nooit meer weggaan, anderen zijn juist open over hun ideeën om in de toekomst door te trekken. Eerlijkheid wordt het meest op prijs gesteld", vertelde Yué, waarbij ze zich had omgedraaid naar hem. Zachte voetstappen buiten de hut, deden haar opkijken. "Yué", zei Onrak toen hij binnen kwam lopen, waarna ze naar hem knikte en klein glimlachte. "Onrak, dit is je nieuwe kamergenoot, Aisurou", vertelde ze, de twee aan elkaar voorstellend. "Hij specialiseert zich ook in pijl en boog. Morgen train ik eerst met hem, vanaf het middaguur kunnen jullie werken aan een set van boog en pijlen voor hem", vertelde Yué, haar gezag en leiderschap voor het eerst uitoefenend in het bijzijn van Aisurou. "Welkom, man", zei Onrak met een grote grijns, waarbij hij Aisurou's hand vastpakte en schudde. "Wat een lange naam", mompelde Onrak nog, waarbij Yué het tijd vond om de twee alleen te laten. "Ik zie je morgen, als je vragen of opmerkingen hebt, ben ik altijd beschikbaar", zei Yué, waarbij ze haar weg naar de deuropening had gemaakt. Nog even keek ze naar Aisurou, waarna ze klein glimlachte en haar blik afwendde en haar exit maakte.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:36 PMHet viel Yué op dat nog steeds de jongeman haar haast net zo nauwlettend in de gaten hield, als dat zij hem in de gaten hield. Hoewel ze zeker wist dat zij op andere dingen lette, was het alsnog iets wat ze niet snel zou vergeten. Op een vreemde manier vond ze het niet als dreigend voelen, maar ervoer ze het eerder als iets positiefs. Hij vond het belangrijk genoeg om al zijn aandacht bij het gesprek en bij haar te houden, dat zorgde ervoor dat hij wat steeg in haar vaandel. "Oh nee, ik kijk wel uit. Ik heb een reputatie hoog te houden. Daarnaast heb ik het gevoel dat je best een pak slaag kan gebruiken. Waarvoor bedenk ik nog wel. Ik heb natuurlijk geen reden nodig om iemand een goed pak slaag te geven", zei ze tegen hem en voelde hoe haar mondhoeken opnieuw omhoog kwamen. Ze kon zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst zulke gesprekken had gehad. Gesprekken met iemand die haar zo uitdaagde dat het voelde als een kat en muis spel, waarbij ze niet zeker wist welke rol ze had. Een herinnering kwam omhoog drijven, die ze zo snel mogelijk wegdrukte. Een herinnering aan Jet en haar geschiedenis met hem. Ze waren zo goed als samen opgegroeid, wat er door de jaren heen voor had gezorgd dat ze niet alleen vrienden waren geweest. Over een langere periode, begonnen ze meer en meer voor elkaar te betekenen.
Hard beet ze op de binnenkant van haar wang en wist zich weer te focussen op het heden. Onder geen enkele voorwaarde wilde ze terugdenken hieraan. Jet was belangrijk voor haar geweest, meer dan belangrijk, wat zijn verraad alleen maar erger maakte. Aisurou was een compleet ander iemand, dat hoopte ze tenminste. Ze wilde niet bepaalde dingen aan hem koppelen die ze ook aan Jet had gekoppeld. Hij verdiende een kans zonder vooroordelen of aannames. Ze wist dat ze er alles aan zou doen om hem nooit te laten eindigen als Jet, als een gehaatte verrader. "Je kan het altijd vragen, ik ben erg benieuwd of ze je een knietje zou geven of een klap in je gezicht", zei ze als reactie op zijn opmerking dat hij Kalah zou vragen om massages. Kenso zou hem werkelijk aan zijn testikels ophangen als hij het zou doen. Een derde optie die Yué even vermakelijk vond als de twee voorgaande. "Interessant op welke manier?", vroeg ze aan hem.
Zijn woorden zorgde ervoor dat ze zacht snoof, als teken van een lach. Dat had ze zelf ook al bedacht, aangezien hij al had aangegeven dat hij goed om kon gaan met een pijl en boog. Het was opmerkelijk om te zien hoe zijn gedachtengang haast hetzelfde was als die van haar. Als hij eerder over de informatie had beschikt dat ze een zwaardvechter was, had hij waarschijnlijk die conclusie al eerder getrokken. "Daar was ik me van bewust ja. Morgen bij het eerste licht. Onze dagen lopen van licht tot licht, wanneer het donker is mag je doen wat je wilt, in de tussentijd doe je wat er van je verwacht wordt, of van je gevraagd wordt", vertelde ze nog aan hem. Ze realiseerde zich dat ze nergens een soort set van regels hadden vastgesteld. Daar zou ze morgen aan werken, zodat ze duidelijk wist wat precies te vertellen bij de nieuwe leden die zich aansloten. Veel van de regels waren ongeschreven en enkel omgangsregels, die hij snel genoeg door zou hebben.
Opnieuw schieten haar mondhoeken omhoog toen hij haar eerder genoemde naam gebruikte. Ze besefte zich dat ze niet snel van deze naam af zou komen, wat haar eigenlijk niet heel veel uitmaakte, zolang het maar tussen hen twee bleef. Ze zou het beschouwen als een eerste test voor hem. Zonder om te kijken, begon ze weg te lopen uit haar hut. Het was een teken van vertrouwen dat ze voor hem uit liep, hoewel hij dat zich misschien niet direct zou beseffen. Ze keerde haar rug naar hem toe, wat een grote variable voor haar was. Uiteindelijk hield ze haar pas in, voornamelijk omdat ze zich toch wat fijner voelde als hij naast haar liep. Tijdens het trainen zou ze er pas echt achterkomen in tot hoeverre ze hem echt kon vertrouwen. "Je deelt je hut met Onrak. Hij zit ook in ons deeltijd-team en specialiseert zich ook in pijl en boog. Wellicht kan hij je helpen met het maken van je eigen set", zei ze tegen hem, de stilte doorbrekend. Het bruggen en gangenstelsel, opgezet door de Freedom Fighters alleen, was enorm. Het zou even duren tot hij het syteem zou begrijpen. Niemand zou hem daarmee helpen, dat was een van de onuitgesproken regels van de groep. Het uitvogelen van het systeem was iets wat zelf gedaan moest worden, een teken van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.
Al snel kwamen ze aan bij de hut. Onrak was er momenteel niet, maar hij wist ongetwijfeld al dat hij zijn hut moest delen nu. Zonder te wachten, schoof Yué het doek weg voor de deuropening en stapte ze naar binnen. De hut was een stuk kleiner dan die van haar. Er hingen twee hangmatten. De hutten waren echter ontworpen om drie mensen onder te brengen, maar er was onderbezitting in het kamp. "Je nederige onderkomen", zei ze tegen hem, waarbij ze zich omdraaide met haar handen op haar rug. Verder stonden in de hut een kleine tafel met drie stoelen, een spiegel en een emmer vers water.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:36 PMDe innerlijke strijd die Aisurou met zichzelf leek uit te vechten, ontging Yué niet. Haar mondhoeken speelden dan ook wat met elkaar, waardoor ze langzaam wat omhoog kwamen. "Kalah is onze genezer, ik denk dat het veilig is om vast te stellen dat alles wel goed zit", zei ze tegen hem, in een poging zijn innerlijke strijd wat te vermakkelijken. Het voelde fijn voor haar om te beseffen dat ze hem kon lezen met relatief gemak. Momenteel was hij dan ook erg open naar haar, wat ook een goed teken was, maar het stelde haar gerust. Als partners in het team, zou het van groot belang kunnen zijn dat ze elkaar zonder woorden begrepen. Dat ze aan elkaar konden zien wanneer de ander gespannen was, of juist niet. Lichaamstaal zou heel belangrijk voor hen worden, iets wat haar eigenlijk angstig maakte. Haar lichaamstaal was vaak te gespannen, wat kwam door haar vuur. Gelukkig kon ze dit vrijwel altijd afschuiven op haar dagelijkse bezigheden, die veel van haar vergde. Ondanks dat, voelde ze een ontembare angst. De angst dat hij erachter zou komen wat er onder haar huid zich schuil hield. Dat hij erachter zou komen dat ze een wolf in schaapskleren was. Op het moment dat het ooit duidelijk zou worden dat ze het vuur bezat, zou al haar harde werk voor de groep in een klap wegvallen. Niemand zou daar meer naar kijken, ze zouden zich allen enkel verraden voelen en haar het liefst dood zien.
De luchtige en grappende opmerking van Aisurou kwam zo onverwachts, helemaal na de duistere gedachten van Yué dat ze zowaar in de lach schoot, zacht en kort. "Ik weet niet of dat het soort reputatie is wat je wilt opbouwen hier...", zei ze bedenkelijk, hoewel ze zacht schudde met haar hoofd en daarbij nog glimlachte. Ze twijfelde er niet aan dat deze jongeman een goede toevoeging zou zijn aan hun bende. Zijn verfrissende energie zou zorgen voor een vloedgolf van verandering, al was het maar op de manier van hernieuwde energie bij de anderen. Het was iets waar ze naar uitkeek, om kleine veranderingen te zien. Ze merkte al bij haarzelf dat zijn aanwezigheid ervoor zorgde dat ze zich wat losser voelde. Hij was momenteel de enige in het kamp die Jeff niet ook had gekend en die dus haar klim naar de top had meegemaakt. Het voelde fijn om eens gezien te worden als een persoon, in plaats van enkel een leider. De opmerking die hij nog toevoegde aan zijn eerdere grap, deed haar even fronzen, hetzij met nog steeds met een kleine glimlach. "Hm-hm", was haar enige, ietwat geamuseerde, reactie.
Een snelle ommekeer nam plaats in het gesprek en ze voelde hoe ze even uit het veld werd geslagen door zijn opmerking. Zonder het te laten merken, glimlachte ze vriendelijk naar hem. "Dat zeg je nu, ik denk dat je er wel anders tegenover staat als je je pijnlijke spieren moet masseren. Tenzij je Kalah, of Kenso, zover krijgt ze voor je te masseren", zei ze tegen hem, niet meer in staat om het onderwerp los te laten. Op dat moment wist ze dat deze gebeurtenis een onderonsje zou worden, iets waar ze hem nog vaak genoeg mee zou pakken. Iets waar ze van zou genieten wanneer ze dat deed. "Mijn specialiteit? Dat je daar nog niet achter bent", zei ze en maakte een wijds gebaar naar haar eigen hut. Naast de boekenkasten die er stonden, het grote tweepersoonsbed en de tafel waar ze nu aan zaten, hingen aan alle muurden zwaarden. Sommige waren antiek, maar de meeste had ze wel op een zeker punt gebruikt tijdens een gevecht of overval. Haar favorieten hingen naast elkaar, het zwaard wat met een simpel schuifje een tweelingzwaard werd, en de lange katana. Met haar ogen streelde ze haar geliefde wapens, die ze veel te lang niet meer had gebruikt, waarna ze Aisurou weer aankeek. "Voor ik tot leider werd verkozen, was ik een van de voor-vechters, vaak tijdens de overvallen of in andere situaties", vertelde ze. Erg gevoelige informatie was dit niet, hij kon dit werkelijk aan iedereen in het kamp vragen en ze zouden allemaal eerlijk antwoord geven. Een geheim was het nooit geweest, in tegenstelling tot andere... Lasten die Yué met zich mee droeg.
"Zelfverzekerdheid an sich is niet iets slechts, maar hoogmoed komt voor de val", zei ze wijzelijk tegen hem. "Tuurlijk is het niet erg, maar alleen zolang je je er bewust van bent en je ervoor zorgt dat het zich niet manifesteert in negatieve manieren", voegde ze daaraan toe met een klein glimlachje. Dit keer was de glimlach niet omdat de situatie grappig was, maar meer om haar woorden wat kracht te geven. Het was absoluut niet bedoeld als een dreigement, maar weldegelijk als een waarschuwing. Ze zouden samen een team vormen, dan was het belangrijk dat positieve en negatieve kanten van elkaar geen geheimen waren. Ondanks dat, pakte hij haar hand vast. Dit zorgde weldegelijk voor een glimlachje dat voort kwam uit een goede plaats. Vaak gaf ze niet toe aan lichamelijk contact, omdat de angst er altijd zat dat haar lichaamswarmte haar zou verraden. Toch viel haar mond open, letterlijk, toen ze door begon te krijgen wat voor stunt de jongeman uit zou halen. Voordat ze er iets tegenin kon brengen, zaten zijn lippen al vastgeplakt aan de rug van haar hand. Het was dat Yué inmiddels een enorme zelfbeheersing had, anders was een reactie als een klap, of juist een mega rood hoofd, niet iets vreemds geweest als reactie op deze situatie. In plaats daarvan voelde ze hoe haar hart enorm tekeer ging in haar borst, maar ze liet hem gaan. Toen ze haar hand weer terug kreeg, zette ze die in haar zij en stond ze langzaam op. "Ik kan niet wachten om je daarvoor op je kop te geven met trainen", zei ze en keek hem daarbij even strak aan, waarbij ze een mondhoek omhoog liet komen in een van haar bekende halve glimlachjes.
"Ik laat je je hut zien", zei ze toen en liep naar de flap die als haar deur diende. "Dat eten mag je meenemen, als het nog niet op is", zei ze nog, zonder om te kijken of dat het geval was.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:36 PMBijna rolde ze met haar ogen als reactie op de knipoog van de jongen. Het was lang geleden, heel lang geleden, dat ze zo'n luchtig gesprek met iemand voerde. Het was zelfs nog langer geleden dat iemand haar plaagde. De laatste persoon die dat had gedaan, moet haast wel Jet zijn geweest. Die gedachte zorgde ervoor dat er een pijnscheut door haar maag ging, die ze negeerde. Ondertussen bleef ze de jongeman aankijken, haar lippen iets getuit en haar ene wenkbrauw iets opgetrokken, heel anders dan haar normaal zo vriendelijke gezicht. Het voelde vreemd, maar fijn, om een beetje gek te doen. Om te accepteren dat iemand zo tegen haar praatte en dat ze niet de leider uit hoefde te hangen en diegene erop aan te hoeven spreken. Het zorgde ervoor dat haar mondhoeken automatisch wat omhoog kwamen en ze zich wat lichter in haar lichaam voelde. Zelfs het vuur leek onderhuids te spinnen bij deze verandering, van hoe korte duur het ook mocht zijn.
Het ontging haar niet hoe zijn ogen wat leken op te lichten toen ze het woord 'gevaar' in de mond had genomen. Iets wat ze interessant vond en een mentale notitie van maakte. Ondanks dat het gesprek gaande bleef, bleef ze ook elk woord en elke verandering in zijn lichaamstaal analyseren. Iets wat nou eenmaal van haar werd verwacht en immers als een natuurlijk iets voor haar was geworden. Ze analyseerde iedereen, altijd, zoveel als ze kon. Veel van de boeken die te vinden waren in de boekenkast, waren haar dagboeken, waarin ze zoveel mogelijk informatie over iedereen verzamelde. Yué wist nu al dat ze vanavond een heel stuk zou schrijven over de jongeman tegenover haar. Zijn reactie op haar verhaal over de deeltijd groep, was goed. Het zorgde ervoor dat ze vocht tegen een kleine glimlach. Nonchalant haalde ze haar hand door haar haren en keek hem aan. "Mits Kalah natuurlijk akkoord gaat. Ik moet wel zeker weten dat mijn beste spion en genezer kan samenwerken na alle... Ontwikkelingen van vandaag", zei ze, waarbij ze de behoefte om haar ogen langs zijn lichaam te laten glijden met veel geweld tegenhield. In plaats daarvan bleef ze naar hem kijken. "Als ze akkoord gaat, zou ik graag je naam toevoegen aan de lijst", voegde ze daaraan toe. Daarna boog ze zich over de papieren, die ze netjes opstapelde en omdraaide, zodat ze er niet door werden afgeleid. En zodat hij geen poging kreeg om haar symbolen te ontcijferen. De komende periode zou er nog heel wat argwaan bestaan naar hem, wat langzaam zou overgaan in zorgvuldigheid, waarna hij langzaam aan geaccepteerd zou worden als lid. Erg veel nieuwe leden kwamen niet meer bij de groep, omdat ze amper meer te vinden waren in de omgeving.
Ze knikte kort op zijn antwoord. "Iedereen heeft zijn eigen sterke punt. Het is belangrijk dat in elk team dat sterke punt duidelijk is, maar ook zwakheden. Op die manier worden alle teams samengesteld, zodat iedereen zo goed mogelijk op elkaar aansluit en elkaar aanvult. Kalah in onze groep is de genezer en zal zich vaak meer op de achtergrond houden. Zij neemt vaak ook, samen met Kenso, het spioneren op zich. Die twee vullen elkaar perfect aan. De andere twee in het team, Benji en Onrak, vullen elkaar ook aan. Dat betekent dat we veel samen zullen moeten trainen, zodat wij elkaar ook tot bepaalde hoogte kennen en kunnen aanvullen, waar nodig", vertelde ze aan hem. In feiten waren Benji en Onrak inderdaad een klein team, maar het was nooit haar intentie geweest om haarzelf te koppelen aan iemand. Dat deed ze nooit, ze bleef altijd alleen achter. Dat was makkelijker, in gevallen van hoge nood was ze aan niemand gebonden en kon ze vluchten. Dat klonk haar altijd vreselijk in de oren, maar dat was ook een van de weinige regels binnen de groep. De leider moest altijd veilig zijn. Niemand wilde die rol graag overnemen, dus het was van groot belang dat de leider ten alle tijden zou kunnen vluchten. Daar was de hele groep op gebasseerd. Daarnaast zou niemand Yué over kunnen nemen, aangezien al haar aantekeningen in de symbolen waren geschreven die haast niemand echt helemaal kon volgen.
"Aan die kapsones zal iets gedaan moeten worden", zei ze, bedachtzaam. De volgende opmerking van de jongeman zorgde ervoor dat ze klein glimlachte en knikte, als teken dat ze het begreep. Vastgetekend zijn was iets wat haar grootste angst was, omdat ze in dat soort situaties niet kon voorspellen hoe het vuur zich zou gedragen. Bij zijn voorstel van een knuffel, stak ze haast haar tong uit als teken van afgunst. Nog zo iets, lichamelijk contact. Ze durfde het simpelweg niet aan, bang om iemand pijn te doen. Ze wist het altijd tot een mimimum te beperken, zodat niemand het echt door had. "Laten we het op een handdruk houden", zei ze daarom ook, met een glimlachje. Het was geen oprechte glimlach, maar eentje die ze zo lang en zo vaak had geoefend in de spiegel, dat hij dat wel leek. Ze stak haar hand naar hem uit, een eerste teken van vertrouwen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMHoewel ze normaal gesproken een grijnzend iemand niet per se zou zien als een goed teken, merkt ze dat het de jongeman tegenover haar goed staat. Hij ziet er ontspannen uit, niet zoals ze voor mogelijk had gehouden toen ze hem net zag. Na het eten en het schoonmaken, leek hij wel een heel ander persoon, ze herkende de man tegenover haar amper terug. "Het zou zorgen voor heel wat complicaties...", beaamde ze, langzaam knikkend bij zijn woorden. Het kostte haar enige moeite om haar gezicht in de plooi te houden toen ze hem haar geimproviseerde titel hoorde herhalen. Ze verloor de strijd en haar mondhoeken kwamen opnieuw wat omhoog, de spieren verbaast dat ze weer aan het werk werden gezet. Nooit was ze het type dat overduidelijk aanwezig was geweest met grapjes of verhalen, maar vroeger lachte ze wel veel. In ieder geval een stuk meer dan ze nu doet. Haar dagelijks leven geeft haar niet vaak gebeurtenissen om over te lachen, of zelfs te glimlachen. De enige momenten, heeft ze gemerkt, dat ze ontspannen genoeg is om te glimlachen, is wanneer ze het vuur los aan het laten is, of heeft losgelaten. De momenten daarna voelen altijd alsof ze een immense druk kwijt is, tot die druk zich weer onderhuids op begint te bouwen, alsof het nooit weg is geweest.
De opmerking van de jongen over dat Kenso het misschien wel net zo spannend vond als Kalah deed haar wenkbrauwen omhoog komen. "Kapsones..." zei ze afkeurend, met een zacht klakken van haar tong, hoewel ze klein glimlachte bij die opmerking. Tijdens alle strijd die de groep jongeren leveren, had ze nooit nagedacht over dat Kenso wellicht interesse kan hebben in hetzelfde geslacht. Ze hadden wel eens veel zeggende blikken gewisseld, maar Yué had nooit echt gezien dat Kenso interesse toonde, in wie dan ook. Het zou het wellicht verklaren... In een groep jongeren zoals deze werden genoeg puberale grappen of opmerkingen gemaakt, er waren zelfs wat stelletjes ontstaan en weer uit elkaar gegaan, maar Kenso had daar nooit bij gezeten. Nu was Yué daar ook nooit bij te vinden geweest, omdat ze wel andere dingen aan haar hoofd had.
Voor ze zich verder kon verliezen in haar eindeloze gedachtengang, trok Aisurou haar weer terug. Zijn vraag zorgde er even voor dat ze diep moest graven om het eerdere gesprek terug te halen, maar zonder enige vertraging glimlachte ze naar hem. "Ambitie is zeker iets wat wordt gewaardeerd," begon ze, waarbij ze goedkeurend naar hem keek. "Momenteel is het zo dat binnen een groep zitten, dat het meeste van je tijd in beslag neemt", ging ze verder, waarbij ze opstond en wat papieren van een kast af pakte en die voor hen neerlegde. Hij zou waarschijnlijk niets begrijpen van haar handschrift, want dat deed ze zelf ook niet. In plaats daarvan schreef ze in symbolen die ze wel begreep, een soort eigen gevormd alfabet wat bestond uit symbolen die stonden voor halve letters, maar soms zelfs voor hele woorden. "Ik heb een concept opgezet voor een nieuwe groep, eentje waarbij ik zelf ook weer actief kan worden. Vroeger zat ik in de groep van Kalah en Kenso, de tweeling die je eerder al hebt ontmoet," vertelde ze, met een korte blik op hem, waarna ze haar blik weer vestigde op de papieren. "Maar toen ik deze rol overnam, werd dat onmogelijk. Dus dacht ik een team op te zetten van mensen die elkaar aanvullen qua talenten en vaardigheden en die... Ja, die eigenlijk de meest gevaarlijke missies op zich nemen", ging ze verder. Van alle papieren, legde ze er enkel eentje op tafel, bestaand uit het oude alfabet. Een lijst van namen met mensen die al hadden toegestemd met haar verzoek. Tot nu toe had iedereen die ze had gevraagd, toegestemd. Deze jongen was een risico, een onbekende factor. Ongetraind en onbekend, maar dit was misschien wel de enige manier voor Yué om een oogje op hem te houden zonder over te komen als een stalker. Vijf namen op de lijst, inclusief die van haarzelf. Hij zou het zesde en laatste lid zijn.
"Zo kan je je de helft van de tijd bezighouden met het trainen van de kleintjes en de andere helft mee op missies, mocht je dat willen", eindigde ze haar verhaal en liet zich langzaam weer in de stoel zakken. Haar blik was weer gericht op de jongen, haast op dezelfde analytische manier als toen hij net hier was gebracht. Zijn tweede vraag was eentje in een compleet andere richting, maar dit keer hoefde ze geen moment na te denken over haar antwoord. "Helpen is de primaire doelstelling van onze hele groep, zolang het geen vuurnatie is. We zorgen er echter wel voor dat als we mensen helpen en we ze niet toe willen laten tot onze groep, we het terplekke doen. Daarom is er altijd iemand in het team die weet van geneeskunde, of tenminste de basisbeginselen ervan. We nemen niemand onnodig mee naar ons kamp, daar zijn te veel risico's aan verbonden. Dat is een van onze weinige regels" vertelde ze met een resolute en vaste stem, omdat mensen lukraak meenemen naar het kamp in het verleden heeft geleid tot grote fouten. De reden dat de groep hoog en onzichtbaar in de bomen zat, was omdat het eerste kamp een paar jaar terug met de grond gelijk was gemaakt, doordat iemand ons had verraden aan de vuurnatie.
"Hoe aanlonkend het ook klinkt om een "knappe vent" zoals jij weg te sturen, heet ik je bijdeze welkom bij de Freedom Fighters", zei ze, waarbij ze haar vingers als aanhalingstekens vormde bij de woorden die hij zelf had gebruikt om zichzelf te omschrijven.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMDe zachte grinnik die over de lippen van de jongeman, Aisurou, kwam deed haar goed. Nog steeds zag ze zichzelf niet helemaal als het perfecte figuur om de groep jongeren te leiden, maar het voelde fijn voor haar om te merken dat ze mensen ondanks alles nog steeds kon laten lachen. Wellicht op lange termijn kon ze mensen zelfs welkom laten voelen. Aisurou was de eerste sinds een lange tijd die als nieuw lid was gewerfd, hoewel Yué nog geen toezegging had gehad van hem, wist ze vrij zeker wat zijn beslissing zou zijn. Ze had hem de mooie kantjes laten zien, zoals het baden in de rivier en het eten wat standaard drie keer per dag werd geserveerd hier. Als ze in zijn schoenen had gestaan, weet ze zeker wat ze had gedaan. Sterker nog, jaren geleden had ze dezelfde keuze gemaakt. Hoewel het in haar situatie anders was geweest, waarbij ze de keuze had gemaakt om zich als een wolf in schaapskleren onder de onschuldigen te begeven.
Zacht liet ze zelf ook een lachje los bij zijn opmerking. Een geluid wat haar haast onwennig in de oren klonk, omdat ze het zo lang niet meer had gehoord. Een onwelkome gedachte, die ze zo snel mogelijk ergens achterin haar hoofd begroef. "Ik heb immers een reputatie hoog te houden", merkte ze op, waarbij ze ietwat ontspannen onderuit zakje in de stoel. Ondanks haar ontspannen voorkomen, bleef Yué op scherp staan. Het zou haar niet overkomen dat nu ze even ontspande, ze dat moest bekopen met een mes in haar rug. De jongen tegenover haar gaf haar geen enkele reden om wantrouwig te zijn, toch leek dat er inmiddels zo hard en diep ingestampt dat het lastig was voor haar om dat zomaar en ineens los te laten. Daarbij roerde het vuur zich onder haar huid, op een onoplettend moment zou ze zomaar controle kwijt kunnen raken, waarbij de gevolgen niet te overzien zouden zijn.
Ondanks haar oplettendheid, liet ze een nieuw verbaast lachje los door zijn opmerking. "Werkelijk?", vroeg ze en schudde daarbij ongelovig haar hoofd. "Dat haar broer je niet direct in elkaar heeft geramd, verbaast me misschien nog het meest", voegde ze daaraan toe en schudde nogmaals met haar hoofd, waarbij ze probeerde de glimlach wat in toom te houden. Hij moest aardig wat indruk hebben gemaakt bij Kalah om haar zo in verlegenheid te hebben gebracht. Niemand in dit kamp was onbekend met naaktheid, we kregen immers vaak genoeg mensen terug van overvallen of gevechten die gewond waren. Dan was het vanuit een praktisch oogpunt gezien nogal onhandig als hier een stel preutse tieners zouden rondlopen. Kalah was een van de weinigen die zich wat had verdiept in de geneeskunst, waarbij naaktheid haar dus helemaal niet vreemd zou moeten zijn. Yué besloot dat ze het interessant vond, waarbij ze een mentale notitie maakte om Kalah later hiernaar te vragen.
Haar wenkbrauw kwam een stukje omhoog, maar ze gebaarde dat hij kon vragen wat hij wilde. "Je kan altijd je vragen stellen, of je antwoorden krijgt is altijd een tweede", merkte ze wijzelijk op. Persoonlijke vragen kreeg ze niet vaak, maar om zo min mogelijk verdenking over haarzelf af te roepen zei ze nu toe. Tenminste, voor zover ze dat kon doen. Persoonlijke vragen waren niet enkel het type vragen wat ze niet vaak kreeg, maar die ook het meest lastig te beantwoorden waren. Ongetwijfeld zou hij dat begrijpen, hoewel ze van hem eigenlijk exact hetzelfde vroeg. Zijn eerste vraag wist haar echter perfect af te leiden en kort dacht ze na over wat ze hem precies zou laten doen. "Om te beginnen zou ik eerst zien wat je kwaliteiten zijn en daarna een suggestie geven van waar je het best tot je recht kan komen. Het staat je echter vrij om te doen wat je wilt, zolang je de groep uiteindelijk naar een betere plek helpt. De hele dag luieren wordt niet geaccepteerd", vertelde ze zorgvuldig, maar volledig naar waarheid. Hij benoemde eerder dat hij vaardigheden bezat met bepaalde wapens, wat hen nog wel eens een heel stuk kan helpen. "In jouw geval kan je wellicht mee met een groep op pad, maar we zouden ook iemand kunnen gebruiken die de kleintjes leert om zorgvuldig om te gaan met bepaalde wapens en vechttechnieken", vertelde ze verder, ietwat bedenkelijk, alsof ze het meer pitchte voor haarzelf dan voor hem.
Uiteindelijk richtte ze haar blik weer op hem, om zijn nieuwe vraag aan te horen. Bij die vraag, wendde ze haar blik af van hem en zuchtte diep. 'Onze groep bestaat slechts sinds een paar jaar. De oudsten die rondlopen zullen rond jou en mijn leeftijd zijn... De vuurnatie laat niet veel mensen, of kinderen, achter op hun weg naar de volledige vernietiging van de wereld. Daarom dat... Daarom lopen er veel jonge kinderen rond. Er zit echter geen grens aan, we hebben simpelweg geen anderen gevonden die op oudere leeftijd zijn en nog... Bekwaam genoeg zijn om zich aan te sluiten", de woorden kwamen moeizaam over haar lippen. Dit viel haar al zwaar om te vertellen, omdat het haar nogal aan het hart ging. Het was lastig om te praten over de gruwelen die de Freedom Fighters soms tegen kwamen. De vuurnatie maakte geen onderscheid tussen vrouw, man, kind of oudere. Iedereen die ook maar enige tegenspraak had, vermoordde ze. De mensen van haar afkomst waren koelbloedige moordenaars. Dat zorgde er vaak voor dat Yué onder een zwaar drukkend schuldgevoel door het leven ging. Het is niet dat ze iets kon doen aan de vuurnatie, maar toch voelde ze, zelfs nu, het vuur zich roeren onder haar huid. Ze voelde zich simpelweg schuldig daardoor, omdat ze er alles voor zou geven om het vuur voor eeuwig te laten uitdoven.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:35 PMToen ze hier net was, kreeg Yué vaak mee dat Jet een vriendelijke maar strenge leider was. Zelf vond ze hem meer vriendelijk dan streng, wat haar vaak genoeg deed afvragen of hij niet wat strenger kon zijn. Aan de ene kant stonden de goede banden met de leden van de Freedom Fighters, aan de andere kant stond het respect. Tegen het einde van zijn leiderschap had Jet haar apart genomen en haar advies gegeven. "Een leider moet onderscheid maken tussen geliefd willen zijn, of gevreesd willen zijn. In mijn optiek is het beter om te vragen om vergifenis dan om toestemming. Een leider vraagt geen toestemming.", was zijn advies geweest. Yué had zo haar bedenkingen bij het advies, maar toch zat er ergens wel iets in wat bij haar was blijven hangen. Het onderscheid tussen een geliefde leider en een gevreesde leider. Ze wist zeker welke ze wilde zijn, maar af en toe was het lastig om onderscheid te maken. Wanneer er een lid dwars lag, kon het zijn dat ze door haar sterke en strenge optreden gevreesd werd door het lid en misschien door anderen, wanneer ze haar zo zagen. Aan de andere kant, deed ze het om de groep uiteindelijk beter te krijgen; om meer geliefd te zijn. Het was een flinterdunne lijn die ze soms amper kon onderscheiden. Het enige wat ze absoluut zeker wist, was dat ze alles deed in het belang van de groep. Haar hart zat altijd op de juiste plaats.
Hoewel Yué haar ogen nog steeds verankerd had met die van de jongen, was ze er even niet helemaal bij geweest. Het verleden spookte nog vaak door haar gedachten, vooral op momenten zoals deze, waarbij ze geen enkel idee had van hoe ze het precies aan moest pakken. In dit soort gevallen vroeg ze zich af of Jet dat wel wist, of dat hij ook maar wat deed. Met moeite onderdrukte ze een zachte zucht en bleef de jongen aankijken, terwijl ze met haar armen over elkaar tegen de tafel leunde met haar achterste. Hij vertelde haar zijn naam, wat een goed begin leek in Yué's ogen. Zijn vraag was voorzichtig, wat ervoor zorgde dat een mondhoek omhoog kwam. "Hoewel mijn officiele titel Koningin Regenboogglitter bevat, ga ik door het leven met de naam Yué, zo mag je me ook noemen, zoals iedereen hier. Die officiele titel is een geheim, je zou er goed aan doen het voor jezelf te houden.", de toon in haar stem was serieus, maar de andere mondhoek die omhoog kwam en een kleine glinstering in haar oog verraadde haar. Dat was niet erg, hij mocht best weten dat ze niet alleen maar serieus was. Altijd was ze op zichzelf geweest, maar grapjes maken, zo had ze gemerkt, brak altijd het ijs en zorgde voor een ietwat meer ontspannen sfeer.
Ze ademde in, klaar om een nieuwe opmerking te maken, toen ze merkte dat er iemand voor haar hut stond. Voor het eerst wendde ze haar blik af van hem en keek naar de doeken. "Hier moet wat op worden verzonnen", mompelde ze terwijl ze zich afzette van de tafel en het doek opzij schoof. Daar stond Kalah, met het water en wat brood. Het brood was ingesmeerd met een dikke laag boter, die ze hier zelf maakte. "Zet het maar neer op tafel, Kalah", zei Yué vriendelijk tegen haar, waarbij ze het doek opzij hield voor de jongedame. Oplettend en analyserend keek ze toe hoe Kalah met ietwat rozige wangen het eten neerzette voor de jongeman. Daarbij vlogen haar ogen slechts een seconde langs zijn lichaam, waar haar blik een moment bleef hangen bij een opvallende plek. Yué's wenkbrauwen vonden een weg omhoog en ze keek naar Kalah toen die de hut weer verliet, iets te gehaast om voor nonchalant door te gaan.
Op Yué's gezicht stond een klein geamuseerd glimlachje terwijl ze terug liep naar de tafel en plaats nam op de stoel tegenover hem. "Ik durf het bijna niet te vragen, maar wat heb je met het meisje gedaan? De laatste keer dat ik haar heb zien blozen kan ik me niet eens meer herinneren", vroeg Yué nieuwsgierig terwijl ze haar ellebogen op de tafel plaatste en over haar handen heen naar de jongeman keek. "Je moet vast veel vragen hebben. Hier kan je vrijuit praten, dus stel ze maar", zei ze toen, zich herinnerend wat ze zojuist wilde vragen tot ze verstoord werden door Kalah en haar roze wangen. Wat de jongen ook zou vertellen, Yué nam zich voor om zodirect langs Kalah's hut te gaan om het na te vragen. Ze dacht niet dat de jongeman iets bij haar gedaan zou hebben, maar echt zeker wist ze het niet. Hij zag er tenminste niet uit als een type wat zich bij een dame zou forceren. Daarnaast zou Kenso hem bont en blauw hebben geslagen, als er daadwerkelijk iets was gebeurd.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:34 PMIn stilte stond Yué in haar hut. Haar handen rustten op haar onderrug, terwijl ze in het niets staarde. Nog steeds liet ze de woorden van het gesprek door haar hoofd gaan. Doordat ze dat inmiddels al zo vaak had gedaan, begon het te lijken alsof het allemaal veel te gemakkelijk ging. Argwaan begint te groeien, samen met de onrust. In combinatie met de oorverdovende stilte, liet dat veel te veel ruimte over voor Yué om te piekeren. Hoe meer ze erover na begon te denken, hoe slechter het begon te lijken voor niet alleen haar, maar voor het hele kamp vol met kinderen. Het gevoel bleef maar groeien, tot Yué ijsberend door haar hut bewoog. Toen ze eenmaal doorhad wat ze aan het doen was, stopte ze daar direct mee en sloot voor even haar gedachten af. Na die korte herstart van haar brein, leek het er allemaal weer wat beter uit te zien. Ze kon het gesprek weer relativeren, wat betekende dat ze zich steeds minder zorgen maakte. Het gesprek zelf verliep soepel, misschien zouden sommigen zeggen te soepel, maar zo voelde het in het moment niet, dus achteraf ook niet. Wie de jongen is, waar hij vandaan komt en wat zijn exacte verhaal was, was voor Yué nog steeds erg onduidelijk, maar ze geloofde niet dat het nog lang een mysterie voor haar zou blijven. In plaats van zich langer druk te maken om niets, verlegde Yué haar aandacht en begon haar hut wat op te ruimen. Losse papieren, kaarten en boeken begon ze wat te ordenen, zodat haar bureau er weer netjes uit zag. Een geordend bureau betekende voor Yué vaak ook een geordend hoofd. Ze merkte direct dat als haar primaire gedachten ergens anders lagen, dat ze beter kon nadenken over andere zaken. Zoals wat ze moest doen met de jongen, hoe ze het aan moest pakken. Terwijl ze haar bed voor de tweede keer die dag opmaakte, besloot ze dat ze eerst achter een deel van zijn verhaal moest komen. Wie hij exact was, waar hij vandaan kwam. Waar zijn roots lagen, gevolgd door waar zijn loyaliteit nu ligt. In haar hoofd ging Yué vast na welke antwoorden hij mogelijk kon geven, en bij welke ze direct actie moest ondernemen. Zou de jongen verklaren dat zijn loyaliteit bij haar lag, bijvoorbeeld. Dan zou ze hem moeten verwonden of buiten bewustzijn moeten brengen. Hij mocht wel dankbaar zijn, maar als loyaliteit zo snel veranderd, dat zou net te goed uitkomen. Één keer eerder heeft Yué iemands leven moeten nemen. Nog steeds heeft ze er nachtmerries over en praat ze er met niemand over. De nachtmerries gaan vaak gepaard met vuur, hoewel het leven wat ze genomen had niets te maken had met haar vloek. Ondanks dat het haar nog steeds achtervolgt, wist Yué dat soms het niet anders zou kunnen. Helemaal in de positie die ze nu had... Zowel binnen als buiten de groep zouden er altijd bedreigingen zijn, en zij zou dan degene zijn die hiermee zou moeten afrekenen. Goedschiks of kwaadschiks, doden zou haar niet dwars moeten staan, vanuit een praktisch oogpunt kon ze zich dat niet veroorloven. De gedachte maakte haar echter alleen al kots en kotsmisselijk. Hopelijk zou het nooit meer zover komen. Een zacht geschuivel, samen met de nekharen die overeind gingen staan, vertelde Yué dat er mensen stonden te wachten op haar toestemming. Een zachte zucht rolde over haar lippen. 'Ik denk niet dat daarbuiten blijven staan veel zal opschieten.' merkte ze op met een scherp kantje aan haar stem, nu ze zich weer volledig bewust was van haar rol en de aspecten daarvan. Een beetje afgeleid dacht ze na over een ander systeem, zodat ze niet aan hoefde te voelen wanneer er iemand voor haar hut stond, terwijl het drietal binnen kwam gelopen. Het viel haar direct op dat Kalah's ogen wat meer leken te twinkelen, waarbij Kenso juist een lichtgespannen houding in zijn lichaam had, alsof hij moeite had niet direct weg te lopen. De jongeman die tussen de twee te zien was, leek nergens op de jongeman die ze zojuist had ontvangen. Ze had tenminste gelijk gehad dat hem opfrissen een goed begin was. Nu pas zag ze dat de jongeman blond haar had, iets wat niet erg gebruikelijk was, hoewel ze er zelf ook mee was gezegend. Voor iemand uit de vuurnatie was het al helemaal ongebruikelijk, daardoor loog ze over haar afkomst, een dorp dat geografisch gezien het dichtste bij de Noordelijke Luchttempel was, maar voor alsnog onvindbaar op een kaart. Haar oma was afkomstig van de Noordelijke waterstam, maar was weggevlucht van de ijzige toendra toen ze nog een jonge vrouw was. Niemand in leven kon Yué's bloedlijn terugleiden naar de Noordelijke waterstam. En zelfs als dat wel zo was, dan konden ze alsnog onmogelijk weten dat Yué een vuurstuurder was. 'Het lijkt haast alsof ik beet genomen wordt en dat jullie een andere jongen terug hebben gebracht.' merkte Yué op met haar armen over elkaar geslagen, zich nog steeds afvragend wat er precies was gebeurd waardoor Kalah en Kenso beiden van slag leken. Zonder twijfel, eigenlijk zonder ook maar enkele emotie te laten zien, zette Yué een stap dichterbij. Aan de ogen van de jongeman zag ze duidelijk dat ze nog steeds te maken had met dezelfde. Nog steeds zonder haar ogen van hem los te maken, gebaarde ze met een hand naar een lege stoel aan haar bureau, waar hij gemakkelijk plaats kon nemen. 'Kunnen jullie zorgen voor wat eten en drinken?' vroeg ze aan de broer en zus, die twijfelachtig in Yué's hut stonden, niet zeker of ze hier nog wel moesten zijn. Dankbaar en gehoorzaam knikten ze naar haar, waarna ze verdwenen door de tentdoeken. Nonchalant nam ze plaats op de zijkant van het bureau, haar armen opnieuw over elkaar gevouwen. De onderzoekende blik had weer plaats genomen op haar gezicht, terwijl ze op de jongeman neerkeek. 'Hoe heet je?' vroeg ze toen, de stilte doorbrekend. Het was een simpele vraag, die haast ongepast leek, met name door de serieuzere vragen van eerder.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:34 PMHoewel Yué alleen weg liep, werd ze direct vergezeld toen ze de hoek om sloeg en alleen was. De twee die allebei aan een zijkant een beetje schuin achter haar liepen, behoorden tot het team van meest vertrouwde en ervaren vechters dat ze had opgesteld, sinds ze was aangesteld. Voor het officieel opstellen van het team, was het vooral een groep geweest dat veel tijd samen doorbracht, vooral omdat ze er al het langste waren. Het was de groep waartoe Yué behoorde, toen ze zelf nog missies uitvoerde. Hoewel het met deze mensen een stuk gemakkelijker omgaan was, vond Yué het nog steeds lastig om de knop van leider naar vriendin om te zetten. Ze was immers eigenlijk altijd nodig als leider, een heel stuk minder als vriendin. Daarnaast werd er meer naar haar gekeken als leider en kwamen haar oude vrienden niet meer bij haar voor een nonchalant praatje of een roddel. Desalniettemin was het team haar ogen en oren, zodat Yué voor alsnog alles wist wat in het kamp rondging. Zo begonnen de twee, ongevraagd maar wel door haar gewild, te praten.
"De beslissing wordt positief opgenomen." Vertelde Kalah, een dun meisje met sluik bruin haar, die met haar lange benen een van de beste scouts was die bij de hele gemeenschap was aangesloten. "Onrak houdt de wacht bij hem." Voegde Kenso, de broer van Kalah, eraan toe. Yué knikte en bleef doorlopen, zodat ze zo snel mogelijk weer bij haar hut zou aankomen. Daar zou ze alles wat ze had gezegd nog minstens drie keer analyseren. En daarnaast zou ze alles wat de jongen zei en deed minstens vijf keer analyseren. Ze was niet zeker of ze de juiste beslissing had gemaakt, maar onder al het vuil, de stank en zijn wanhoop kon ze hem niet zomaar wegsturen. Zijn smeekbede leek genoeg reden te zijn voor Yué om hem een plek aan te bieden in haar gemeenschap. Toch bleef het altijd een gok voor haar, een gok die wel eens heel erg slecht uit zou kunnen pakken, wanneer ze de verkeerde persoon het voordeel van de twijfel, en daarmee een plek aanbood. Haar intuïtie vertelde haar dat ze een juiste beslissing had genomen. Kalah en Kenso volgden haar tot haar hut, waar ze stil bleven staan, niet zonder toestemming de hut van Yué binnenlopend. Met een minimaal handgebaar maakte ze duidelijk dat de twee binnen mochten komen. De twee krijgers die behoorden tot de besten, merkten het teken zonder moeite op en stapten ook de hut binnen.
"Wat vonden jullie?" vroeg Yué toen de tentflap achter de broer en zus dichtviel. Ze keken elkaar even aan, waarbij Yué toekeek en probeerde te ontcijferen wat de woordeloze communicatie tussen de twee inhield. "Het is riskant." Begon Kenso, waarbij zijn zus automatisch het stokje overnam. "Maar ik was erbij toen ze hem vonden, het kan haast onmogelijk opgezet zijn door de vijand." Maakte Kalah het verhaal af. De nekharen van Yué stonden overeind toen ze hoorde hoe Kalah praatte over de Vuurnatie. Die bittere toon met nasmaak van woede, wraak en agressie, die toon was precies waarom ze aan niemand ooit heeft durven te vertellen dat zij ertoe behoorde. Of althans, dat een deel van haar afkomst daar lag. Nooit heeft Yué haar biologische vader gekend, laat staan hem alleen al gezien. Het was een vuurnatie soldaat die op het punt stond om te deserteren van zijn peloton. Haar moeder bood hem onderdak aan in het geheim. Er bloeide iets hevigs op in nog geen halve week, waarna het nieuws hen bereikte dat Ozai Vuurheer was geworden. De jongeman werd zo bang, dat hij zonder een woord meer te hebben gezegd is vertrokken en nooit meer terug is gekeerd. Yué's moeder had altijd zoveel angst dat het naar buiten zou komen en dat ze haar terug zouden kunnen traceren. Het moet een heftige laatste paar minuten zijn geweest toen haar grootste angst waarheid werd en ze stierf in een brand.
Haar vaders poging tot deserteren was inderdaad naar buiten gekomen. Hij was inmiddels admiraal, een heel aanzienlijke en zeer gerespecterede daarbij. Yué voelde misselijkheid als ze bedacht dat ze haar leiderschaps kwaliteiten waarschijnlijk van hem heeft. Hij werd zelf amper lichamelijk gestraft, maar moest eigenhandig het dorp afbranden. Inclusief het huis waar Yué is opgegroeid, tot die zwarte dag. Ze weet enkel nog de paniek en het gezicht van haar moeder, dat haar zegt te rennen. Dat deed Yué en zo kwam ze hier terecht. Op negen jarige leeftijd werd ze, naar eigen maatstaven, een wees. Een vader had ze nooit echt gehad, enkel de man die haar het vuur had gegeven en haar moeders leven had genomen. Twee jaar heeft ze rondgezworven, het vuursturen geoefend en zelfs hier en daar een meester gehad. Toen werd ze gevonden in een vuurnatiekamp, door de Freedom Fighters. Zonder er twee keer over na te denken namen ze haar mee en zonder twijfel maakte ze haar lid van de gemeenschap. Misschien is het daarom wel dat ze zelf zo huiverig en lastig was met het toelaten van nieuwe leden, vooral degenen die uit kampen mee waren genomen.
"Bedankt voor jullie steun." Zei ze en boog kort haar hoofd naar de twee, als klein teken van dankbaarheid. Ze bogen zonder twijfel terug, een stuk dieper en een stuk langer. Yué wachtte tot ze weer rechtop stonden. "Zorg dat hij hier komt als hij is opgefrist." Ze keek de twee aan, die knikte en zich om wilden draaien na dit laatste bevel. "Maar alleen als hij die stank kwijt is, anders komt hij er niet in." Voegde ze nog eraan toe met een kleine glimlach, die ervoor zorgde dat de broer en zus zich nog even omdraaide en ook glimlachend nog kort voor haar bogen. Nogmaals werd het Yué duidelijk dat ze haar vrienden kwijt begon te raken, een besef wat ontzettend veel eenzaamheid met zich mee bracht.