Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: [O] We live in the water, we love by the moon.
from Sanne on 06/08/2018 10:43 PMYuki
Na een paar minuten zo te hebben gelegen, mijn zonden te hebben overdacht en uiteindelijk tot de conclusie ben gekomen dat ik te veel honger heb om te blijven liggen, schop ik de dekens van me af. Nog steeds draag ik de bikini waarin dagen geleden het ongeluk was gebeurd. Omdat ik het gevoel heb dat dit ding best gewassen mag worden, trek ik het uit en in plaats daarvan draag ik een van de korte jurkjes die Ming me had meegegeven. Zij was de enige met een gardarobe die groot genoeg was om wat te kunnen vinden voor een klimaat als dit. Ongeveer de helft van de kleding heb ik zelf in elkaar gezet en gekocht, de andere helft waren geschenken van Ming. Soms vroeg ik me af waarom Ming zo aardig voor me was, echt goede vrienden waren we nooit geweest, maar ik waardeerde haar wel gewoon. Terwijl ik me aankleed, vraag ik me af of ik wel eens echte vrienden heb gehad. Ming is de kroonprinses, ze is geen vriendin. Mijn eigen Sifu was ik snel ontgroeid. Daarbij was die vent 40 jaar ouder. Tatsuo is de enige die het dichtsbij komt, hoe erg en beangstigend ik dat ook vind. Voor het gemak zet ik Sifu Ling ook op het lijstje, omdat ik me anders wel erg schaam voor het lijstje van zogenaamde vrienden.
Uiteindelijk pluk ik wat aan de onderkant van het jurkje, dat me toch een beetje te kort is, maar het moet er maar mee door. Als ik mijn bikini draag, is er veel meer zichtbaar dan nu. Stilletjes, omdat ik nog steeds bang ben dat Tatsuo ergens schreeuwend uit een hoekje komt dat ik me niet mag inspannen, loop ik mijn huisje door. Als ik de voordeur zie, die aan een scharnier hangt te bungelen, kijk ik even vreemd op. Even kijk ik bedenkelijk naar hoe het scharnier los is geraakt van de deur, wat waarschijnlijk is gebeurd toen ik bewusteloos in zijn armen lag. Er is al een tijd iets wat ik wil proberen, om te zien of ik het water zo kan manipuleren dat het verkalkt of verkristalliseerd en dus onomkerbaar hard kan worden. Niet zoals ijs, want dat smelt weer. Misschien kan ik met hulp van hem het proberen. Als hij de deur kan vasthouden, dan moet het uiteindelijk toch mogelijk zijn dat te doen. Tenminste, dan moet ik wel eerst mezelf leren hoe ik dat aanpak. En dat gaat waarschijnlijk het makkelijkst als ik het met zoet water kan oefenen. Maar, zelf ga ik de weg naar de lagune niet terug vinden en ik denk dat Tatsuo me niet zomaar mee terug zou nemen.
Als ik de deur zachtjes heb geopend, nog steeds op mijn hoede voor een boze Tatsuo die zomaar uit een hoek kan springen, stap ik de kleine veranda op. Daar zet ik mijn handen in mijn zij en rek me nogmaals uit. Mijn spieren zitten vast, maar er is niets wat een goede training niet kan oplossen. Al snel wennen mijn ogen aan het felle licht en spot ik een figuur verderop in de zee. Een glimlach verschijnt automatisch op mijn gezicht en ik wenk wat water mijn kant op, zodat ik mijn voeten kan beschermen als ik richting de zee loop. Eenmaal bij het water aangekomen, verzamel ik een balletje van water, ongeveer de grootte van een sneeuwbal. Met een hand om mijn zij en de andere hand in de lucht, sla ik de bal zijn kant op. Grijnzend wacht ik tot het water zijn achterhoofd bereikt en ik zijn aandacht kan trekken. 'As good as new.' zeg ik als ik die heb en ik draai een rondje om mijn as. 'Can I help?' vraag ik dan en leg mijn handen op mijn rug en zet me af, zodat ik op de voorkant van mijn voeten balanceer.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 06/08/2018 01:02 PMDaisy
Overrompeld door het nieuws wat Will me doodleuk brengt met een grinnik, zak ik wat onderuit in mijn stoel. Misschien is dit nog wel meer om te verwerken dan het hele begrip van geluk. Ik voel me ontzettend blij en overrompeld dat hij me meeneemt naar de zee, naar de oceaan zelfs. Is dit geluk? Ach, geluk kan me wat. Zolang ik bij William ben voel ik me onbeschrijvelijk blij, vrolijk en op mijn gemak. Daar doe ik het mee, geluk of niet. 'Surfen?' herhaal ik en ik ga weer wat rechter op zitten zodat ik hem beter aan kan kijken. Beide leunen we over de tafel naar elkaar toe, wat me doet glimlachen. Als hij vervolgens mijn hand boven de tafel vastpakt, kijk ik er een kort moment met grote ogen naar, waarna ik Will weer aankijk. Lichamelijk contact is misschien hetgeen wat me het meest doodsangsten doet uitstaan. De pijn die ik nog geen paar weken terug heb ervaren toen dat gebeurde, samen met mijn letterlijke ontploffing, zorgen er nog steeds voor dat mijn keel haast wordt dichtgeknepen van blinde angst als iemand een poging doet tot me aanraken. Maar met Will is het anders. Het schild wat ik per toeval heb ontdekt, zorgt ervoor dat als hij me aanraakt, het tegenovergestelde van pijn door mijn lichaam gaat.
Wellicht heeft het iets te maken met het feit dat ik wil dat hij me aanraakt, plus dat hij me aan wilt raken. We accepteren elkaar en de sensatie van gevoelens die dan komt kijken bij iets simpels als mijn huid aanraken, zorgt ervoor dat ik het liefst zwijmelend in plasjes uit elkaar val. De vurige blik van vastberadenheid in zijn ogen doet me smelten en ik voel hoe mijn mondhoeken steeds wat meer omhoog komen tot ik terug glimlach.
Trillerig haal ik adem als ik Will zijn woorden hoor en hem zo zacht met zijn duim langs mijn vingers voel strelen. Een overweldigende golf van warmte overspoelt en bedwelmt me. Iemand zijn nabijheid zou me in welke situatie dan ook beangstigen, als een in het nauw gedreven dier. Maar als Will langzaam dichterbij komt, voelt het alsof er warme honing over mijn huid wordt gegoten. Alles lijkt een gouden randje te krijgen en de rest van de wereld valt weg. Het is alleen nog Will en ik. Het lijkt alsof Will niet eens moeite hoeft te doen om me speciaal te laten voelen. Door Will zijn woorden weet ik even niet waar ik het zoeken moet en ik weet zeker dat als ik overeind zou staan, ik nu door mijn knikkende knieen was gezakt. 'Will...' murmel ik zacht, maar voor ik verder kan, voel ik zijn lippen tegen die van mij en ik ontplof. Alweer. Alleen dit keer inwendig. Het is alsof alle zenuwen tegelijk getriggerd worden, alsof elk stukje van mijn zijn in de fik wordt gezet maar tegelijk wordt afgekoeld met ijs. Het duizelt me, het overspoelt me, het consumeert me.
Veel te snel laat hij me weer los en ik kan niet anders dan hem sprakeloos aankijken, terwijl mijn lichaam nagonst en schreeuwend snakt naar meer. Zacht haal ik adem, klaar om iets te zeggen wat ik gaandeweg zal verzinnen, tot een zacht gekuch ons beiden doet opschrikken.
Een serveerster staat naast ons tafeltje en kijkt met een ietwat walgende blik op ons neer. Haar blik gaat van mij naar Will, waarbij ze verrast lijkt door Will zijn uiterlijk en geamuseerd door dat van mij. Ongemakkelijk, beschaamd en onzeker bijt ik op de onderkant van mijn lip en durf ik haar niet meer aan te kijken, net zoals ik Will niet aan durf te kijken. Ik kan alleen maar gissen naar wat de serveerster wel niet denkt over mij en hem, en dan vooral over ons samen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Being underestimated is the biggest advantage, being loved is the greatest victory.
from Sanne on 06/07/2018 09:44 PMEmma
Gelukszalig voel ik dat mijn wangen wat beginnen af te koelen wanneer we op de lange en verrassend comfortable banken zitten. De tafels zijn netjes gedekt en ik voel dat ik trek heb. Waarschijnlijk gaat er eerst een welkom komen voor beide scholen, daarna de wedstrijd uitleg en dán pas zullen we eten. Caro lijkt hetzelfde in gedachten te hebben, want ze begint te zeuren dat de andere scholen te langzaam zijn. Wat in feiten ook zo is, ze lopen heel langzaam de eetzaal in en kijken allemaal omhoog, met open mond naar het plafond. 'Door die reactie vraag ik me af of we dit alles niet voor lief nemen soms.' merk ik op, waarna Felix zich naast me op een bank laat zakken. 'Dat doen we inderdaad.' zegt hij waarna hij een hand door mijn haar haalt. Direct en geirriteerd haal ik mijn eigen hand door mijn haar. 'Wat is er met je wangen?' vraagt hij en ik glimlach door zijn typische jongens opmerking. Al snel wordt hij afgeleid door andere vrienden die ook plaatsnemen. 'We werden opgehouden door de andere leerlingen, die met open mond toch niet zo snel kunnen lopen dan wanneer die gesloten is.' merkt een van Felix' vrienden op, waarna de jongens lachen. Ik richt mijn aandacht op Hannah en Caro, die de jongens van Durmstrang aan het keuren zijn. Fijn, aan allebei de kanten gesprekken waar ik me liever buiten houdt.
Een van de Durmstrang studenten draait zich om en ik vang met toeval zijn blik. Vriendelijk glimlach ik, maar hij heeft blijkbaar meer acties te ondernemen dan om te kijken naar de Hogwarts studenten. Hij vraagt of het plafond betoverd is. Mijn glimlach groeit en ik knik naar hem, omdat het te luidruchtig is om een gesprek daarover te voeren. Anders had ik het hem uitgelegd, misschien zelfs een van de boeken in de bibliotheek aangeraden als hij echt interesse had. Caro port me in mijn zij en ik scheur mijn blik los van de jongeman, waarna ik haar aankijk. Verwonderd kijkt ze me aan. 'Wat?' sis ik en vraag me af of ik iets vreemds op mijn gezicht heb waardoor ze zo kijkt. 'Zat je nou te flirten met die jongen?' fluistert ze vragend en ik schiet in de lach. 'Caro, als ik antwoord geef op zijn vraag is dat nog geen flirten.' zeg ik sussend. 'Je glimlachte anders breder naar hem dan ik je ooit naar ons heb zien doen.' mompelt ze, waarna ik haar kort in haar zij kietel en ze weer iets anders heeft gevonden om haar aandacht op te richten. Kort kijk ik nog naar de jongen, waarna ik mijn aandacht vestig op het schoolhoofd die de avond wil beginnen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: [O] We live in the water, we love by the moon.
from Sanne on 06/07/2018 09:28 PMYuki
Eerst blijft het stil. Heel lang. Hij houdt zijn ogen gesloten, zelfs wanneer ik begin te praten. Toch lijken mijn woorden stimulance genoeg en bij het derde woord heeft hij zijn ogen open, maar kijkt hij niet naar me. Dat irriteert me. Ik wil dat hij naar me kijkt. Wacht... Waarom wil ik dat? Het is gemakkelijker als hij zo doet, wat afstandelijk. Dan kan ik ook niet door mijn moeheid zijn hulp opvatten als vriendelijkheid, of misschien zelfs als meer: vriendschap. De rest van de reis verloopt in stilte, waarbij hij me telkens maar niet aankijkt, tot ik de vraag stel. Hoewel ik op dat moment juist mijn blik heb afgewend, voel ik dat hij met een ruk naar me kijkt. Zijn reactie zorgt er in eerste instantie voor dat mijn wangen, die al rood zijn van de slaap, nog wat roder worden. De verbazing en misschien wel de felheid waarmee hij reageerde, maken me nog banger voor zijn antwoord. Stilletjes wacht ik af, waarbij hij diep ademhaalt en dan uiteindelijk toch met kalme stem begint te vertellen. Zijn stem is mooi, zijn stem is fijn. Hij is diep, maar toch harmonieus. Er ligt een raspig laagje op, alsof hij zelf ook afgepijgerd is. Dat doet me zowel schuldig als dankbaar voelen, ik kan niet eens beginnen met inleven hoe de afgelopen paar dagen voor hem zijn geweest.
Slaperig maar aandachtig luister ik naar zijn woorden. Mijn lichaam voelt ontzettend moe aan, maar mijn geest lijkt op scherp te staan. Nog steeds gonst het gevoel van macht en lust naar meer door mijn lichaam, wat gepaard gaat met jezelf genezen. Het is een vreemd proces, want je voelt jezelf met de seconde beter worden, maar ook met de seconde moeier. Het is alsof je van de ene stapel energie neemt, om op de andere stapel te leggen die het meer nodig heeft. Toch werkt het en dat is alles wat belangrijk is, ik ben weer zo goed als nieuw, na zo'n 12 uur slaap dan. Normaliter zou ik duizend wedervragen stellen op zijn verhaal, maar ik merk al snel dat naast zijn verhaal volgen, ik geen energie meer heb om mijn lippen van elkaar af te krijgen. En dat is prima. Ergens denk ik dat als ik hem zou verstoren, dat hij dan weer afstand zou nemen. Dat hij zich zou beseffen dat hij tegen de, om onduidelijke reden toegewezen rol als, vijand praat. Ergens weet ik best dat we daar voorbij zijn. Dat hij mijn vijand niet meer is en ik die van hem niet. Al toen hij me mee had genomen naar het meertje, waren we die rollen voorbij. Met het... Ongeval erbij, zijn we die twee rollen al mijlenver voorbij.
Nog even stil als eerst luister ik, maar ik begin moe te worden. Dus, zonder erbij na te denken en zonder schaamte, leg ik mijn hoofd neer. Die komt terecht half op zijn schouder, half in het holletje tussen zijn hals en schouder. Opnieuw dringt zijn geur tot me door en ik haal een beetje trillerig adem. Radeloos word ik van mijn eigen lichaam dat reageert op dingen die ik niet begrijp. Als de laatste woorden zijn mond uitkomen, laat ik de stilte kort voortduren. Om alles even te verwerken en op een rijtje te zetten, wat niet goed lukt met een brein van pap. 'I think,' begin ik zacht en slaperig, maar toch standvastig. 'I think your powers were somehow locked by the spirits. You mentioned you were saved by them. I think you were born a bender too, but because you needed their help to survive it made you strong. Maybe too strong, in their opinion. I believe these events are connected.' vervolg ik en ik voel hoe mijn ogen dichtvallen, maar ik ben nog lang niet in slaap. 'Nevertheless, I think you've become a wonderful and strong person with still so freaking much potential it makes even me jealous sometimes. I don't think they see you as a danger, I think they see you as a person with an opportunity. Thats why you're here, that's why we are here. But you gotta help me, I can't keep this whole strict teacher thing up. Its exhausting, frustrating, tiring and to be honest it makes me sad when we fight. So come on, dude. Meet me half way.' Ik merk dat ik ergens mijn grens kwijt ben geraakt. Ik geef de vermoeidheid de schuld, omdat ik anders nooit zo zou praten. Inmiddels slaap ik al voor een groot deel en als ik mijn bed onder mijn lichaam voel en hem gedag hoor zeggen, murmel ik nog wat terug voor ik me omdraai en in een diepe slaap val.
Mijn ogen plakken aan elkaar als ik ze wil openen. Of dat een goed of slecht teken is, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het warm heb, oprecht warm. Dus dwing ik mijn eigen ogen open, een voor een, waarna ik kreunend mezelf omdraai en de dunne lakens over mijn hoofd trek. Onder de dekens rek ik me uit en ik vraag me af hoelaat het is, dat ik het zo ontzettend warm heb. Het klimaat kennende is het vast rond een uur of 3 's middags, wanneer de zon net zijn hoogste punt heeft gehad en alles gloeiend heet is. Onder de dekens knak ik mijn nek en rug, waarna ik me nogmaals uitrek en dan blijf liggen, kijkend door het laken naar het plafond. Voor een moment probeer ik te beseffen wat er allemaal gebeurd is, maar dat is onmogelijk. Stilletjes en stiekem vraag ik me af of ik op mag staan, of dat Tatsuo dan weer boos zal worden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Being underestimated is the biggest advantage, being loved is the greatest victory.
from Sanne on 06/04/2018 08:16 PMEmma
Aandachtig sta ik te kijken hoe alles verloopt. Van het stugge handenschudden tot het geforceerd glimlachen, waarna het ijs gebroken lijkt te zijn en daarmee ook de kogel door de kerk is. De laatste school is er, het is officieel begonnen. Stilletjes kijk ik toe hoe de jongemannen zich een voor een van de boot weten te krijgen. De een meer dan de ander kijkt met een geintrigeerde blik om zich heen, wat me doet afvragen of deze mensen uberhaupt wel eens natuur hebben gezien die niet ondergesneeuwd was. Als de eerste paar studenten zich losmaken van de menigte, om terug te gaan naar Hogwarts, herken ik dat als mijn teken dat ik ook moet gaan. Dus ik scheur mijn blik los van de groep mannen, waarna ik mijn boeken pak en ook terug begin te lopen naar de school. Het liefst leg ik mijn boeken weg in mijn kamer, voor ik me bij mijn vrienden voeg voor de lunch. Met een tandje harder, probeer ik mezelf voor de groep jongens te krijgen en zo de hoofdkamer van Ravenclaw te bereiken voor het te laat is. Helaas lukt dat niet helemaal, waardoor ik half in de groep jongens terecht kom. Een aantal begint in een vreemd en onbekende slavische taal tegen me te praten, waarna anderen lachen. Met een vuurrood hoofd en mijn blik strak op de grond gericht wurm ik me zo snel mogelijk weer uit de groepen schiet ik een zijgangetje in. Om er zo min mogelijk over na te denken, ren ik naar de kamer van Ravenclaw, waarna ik mijn eigen kamer vind.
Nog steeds vuurrood en hijgend kom ik daar aan. Hannah en Caro lijken net op het punt te staan om weg te gaan. 'Emma?' roept Caro uit en kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan. 'Ik zei toch dat ze naar de intocht aan het kijken was. Die nieuwsgierigheid van haar had haar in Griffendor moeten zetten.' zegt Hannah en ze slaat me glimlachend op de schouders. Caro merkt op dat ik veel te slim ben voor die leeghoofdige Griffendors, waarna Hannah weer reageert en ze zo gemakkelijk elkaar afleiden van mij. In een kort moment herpak ik mezelf, leg ik mijn boeken neer en kijk ik in de spiegel om mijn haar glad te strijken. Mijn wangen zijn nog steeds vuurrood en ik weet dat dat de komende paar seconden niet gaat wegtrekken, dat duurt altijd minstens vijf minuten. 'Caro, weet je al wat je gaat eten?' vraag ik aan mijn beste vriendin, die me glunderend aankijkt. Al pratend en fantaserend over het eten, vinden we onze weg naar de grote eetzaal.
Glimlachend constateer ik dat door middel van magie de zaal nog groter is gemaakt en er twee lange tafels zijn toegevoegd, naast de vier tafels die normaliter de zaal vullen. Ook al is het niet zo in het boek, de tafel van Ravenclaw stond altijd aan het uiteinde, maar nu is er een tafel naast gezet. 'Ik hoop dat de knappe Russen van Durmstrang naast ons zitten.' fluistert Hannah opgewonden. 'Noren', verbeter ik haar zonder erbij na te denken, waarna ik zelf met heel mijn hart begin te hopen dat dat niet het geval is.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] It's no longer all about faith, trust and pixie dust. It's about mercy.
from Sanne on 06/03/2018 11:56 PMNoa
Al zittend wacht ik kort af hoe Kane reageert op mijn kus. Mijn hart roffelt als een malle in mijn borst. Het lijkt wel alsof mijn hartslag minstens zo snel gaat als de vleugels van een kalibri. Het is best gek, tussen mij en Kane is het zo zeker. Zo vast, zonder enige twijfel. Toch zijn er dingen, zoals praten over ons en zoenen, dat we niet veel hebben gedaan. Dat maakt het misschien alleen maar meer spannend. Ik weet, ik voel dat Kane voorzichtig wilt doen met me, wat er alleen maar voor zorgt dat mijn hoofd nog meer tolt op momenten als deze. Het is onwaarschijnlijk hoe hij me van de leg weet te krijgen met enkel een zoen zoals deze. Als ik de geruchten en verhalen mag geloven, dan is dit voor hem ook helemaal nieuw. Voor mij is dat niet anders. Mijn eerdere vriendje was geen goede match. Hij wilde te veel, te snel. Dingen als seks waren te geforceerd, deden pijn en waren verre van fijn. Maar alles met Kane lijkt dat te doen vervagen. Het is alsof gisteren niet meer bestaat, morgen ook niet meer. Alleen Kane, hier en nu.
Ik bezwijk bijna als Kane mijn lippen zacht van elkaar afduwt. Het duizeld en het tintelt, het is alsof mijn hele lichaam op scherp staat maar ik tegelijkertijd ontzettend dronken ben. Omdat ik geen enkel besef heb van wat er gebeurd, naast het feit dat Kane me helemaal van mijn voeten weet te zwiepen met alleen een zoen, liggen mijn handen wat slapjes in mijn schoot. In een automatische beweging waar ik niet eens over na hoef te denken komt er een hand omhoog, die zich vestigt in zijn nek. Voorzichtig, zacht en lichtjes laat ik die daar liggen. Zijn huid onder mijn hand voelt haast elektrisch geladen. Het zorgt ervoor dat ik snak naar meer, een verlangen dat ik niet goed begrijp, maar zo graag wil opvolgen. Kane's vingers, die hard zijn van het dagelijks leven op een schip, raken me zo vederlicht aan dat het me alle adem ontneemt. Met zijn harde vingers die me zo zacht en liefdevol aanraken, weet ik niet meer waar ik het zoeken moet. Als hij mijn krullen liefkozend vastpakt en mijn lippen loslaat, kijk ik naar hem op. Mijn borst verkrampt zich en een fysieke pijn gaat door me heen als ik de blik in zijn ogen zie. Mijn hand verplaatst zich naar zijn wang, waar ik hem lief tegenaan leg en simpelweg terug kijk naar Kane. Als ik zie hoe hij zwaar ademt en hoe hij ook zo hefig reageert op de kus, voel ik mijn wangen warm worden. Nooit van mijn hele leven had ik gedacht dat ik zoiets voor elkaar kon krijgen bij een man als Kane.
Kane's woorden doen me ontploffen van geluk en ik leun wat naar achter als hij naar voren komt om zijn lippen op die van mij te drukken, steeds wat meer voor we achterover vallen op het bed. Inmiddels heb ik beide handen omhoog gebracht en omring ik zijn gezicht met mijn handen. 'Ik hou meer van jou.' fluister ik terug en trek zijn gezicht dichterbij, zodat onze lippen elkaar weer kunnen vinden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever
from Sanne on 06/03/2018 09:44 PMDaisy
Stilletjes luister ik naar zijn woorden. Ik begrijp ze, maar ik begrijp de onderliggende gevoelens erbij niet zo goed. Wat is gelukkig zijn? Is gelukkig zijn zeggen dat je het bent, zonder erbij na te denken? Of is het juist voluit roepen, schreeuwen, dat je het bent? Is gelukkig zijn iets wat je kan aanwijzen als een gevoel, of is het er gewoon zomaar? En is het dan ook zomaar ineens weg, of heb je er zelf invloed op? 'Ik maak jou gelukkig?' vraag ik zacht en kijk daarbij met grote ogen op naar William. Iets wat ik niet snap, niet kan begrijpen, geluk. Toch maak ik Will gelukkig, maar wat betekend dat precies? Als ik weg zou gaan, zou hij dan ongelukkig zijn? Of maken zijn herinneringen aan mij hem nog gelukkig?
'Maar, wanneer weet je dan dat je het bent, als het iets ongrijpbaars is?' vraag ik dan, verward. Ik voel me net een klein kind, dat probeert te begrijpen hoe het leven precies in elkaar zit. Vroeger was het zo gemakkelijk. Als iemand iets vertelde, iets over verdrietig zijn of juist blij zijn, dan was het zo simpel te begrijpen. Blij zijn betekend dat je lacht. Verdrietig zijn betekend dat je huilt. Maar wat betekend gelukkig zijn? Wat doe je dan? En wat doe je niet? Huilen van geluk, schiet door mijn hoofd. Maar, ik heb Will nooit zien huilen... Nog even stil luister ik naar zijn verhaal. Het is voor het eerst dat Will echt iets vertelt over zijn leven. Het zorgt ervoor dat ik glimlach, het maakt me blij om te beseffen dat hij zich ook steeds meer op zijn gemak voelt bij mij. Is dit gelukkig zijn? Ik weet het niet.
Zijn laatste woorden doen me naar adem happen. 'Betekend dat dat ik de zee ga zien?' vraag ik haast ademloos. Misschien maakt dat me wel gelukkig, samen met Will op het strand zijn, de zee zien. Helemaal overrompeld door het nieuws, pak ik ook een kaart, meer uit automatisme dan echt als doordachte actie. Want ik besef me al snel dat ik niet goed genoeg lees om alles door te lezen. Dus kies ik het derde broodje, waarop ik mijn aandacht focus en uiteindelijk erachter kom dat het best goed klinkt en ik voor het gemak die maar gewoon neem. 'Hoe voelt het om gelukkig te zijn?' vraag ik dan nieuwsgierig en kijk op naar William, die me met een liefdevolle glimlach aankijkt. Een warm gevoel schiet door mijn lichaam, als trage hete honing verspreid het zich door mijn aderen. Is dit het dan om gelukkig te zijn? Misschien. Als dat zo is, dan wil ik voor altijd gelukkig zijn.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] Being underestimated is the biggest advantage, being loved is the greatest victory.
from Sanne on 06/03/2018 08:57 PMEmma
Ongeveer een uur geleden waren de dames van Beauxbatons aangekomen. Het was een groot spektakel wat ik van een afstandje heb staan bekijken. Vanuit de uilentoren om precies te zijn. Tientallen uilen screechen vanuit hun tenen, maar toen de vliegende koets vanuit de verte steeds dichterbij kwam, vielen ze een voor een stil. Met een glimlach had ik toegekeken, aangezien ik net mijn uil had bezocht om te zien of hij nog post had. De uil was slechts een paar jaar oud, maar toch leek hij de vervelende eigenschap te hebben om post niet te bezorgen wanneer dat kon, maar voor zichzelf te houden als kleine schat. Haast alsof hij wilde dat ik langs kwam, omdat hij wist dat ik altijd wat lekkers meenam. Dus, al kriebelend keek ik toe hoe alle meisjes uit de koets waren gekomen en hun kleine show hadden opgevoerd, waarna ik afscheid had genomen van Simon, want dat is een geweldige naam voor een uil, en de trappen weer af was geklommen.
Het was nog warm buiten, het schooljaar was officieel drie dagen geleden begonnen voor de Hogwarts studenten, maar al snel werd het duidelijk dat de andere twee scholen die ons dit jaar zouden vergezellen pas later zouden worden ontvangen. Dus, de Beauxbatons waren aangekomen, nu was het wachten op de Durmstrang. De school stond bekend als het tegenovergestelde van de dames van Beauxbatons. Er gingen eigenlijk alleen maar jongens naar toe, die dan al snel werden gemaakt tot man. Het was duidelijk dat de mannelijke studenten van Hogwarts uitkeken naar de dames van Beauxbatons en de vrouwelijke studenten meer naar de mannen van Durmstrang. Er gingen al verschillende geruchten rond, over wie de knapste was en wie hun kampioen zou worden.
Zelf houd ik me vooral op de achtergrond van dit hele gebeuren. Het is ontzettend spannend dat er studenten van deze twee scholen dit jaar zich bij ons zouden voegen, maar ik blijf het liefst weg van de grote heisa. Mijn vrienden Hannah, Caro en Felix hadden hetzelfde. We zaten er graag samen over te praten, maar toch hielden we ons het liefst op de achtergrond. Zoals heel veel Ravenclaw studenten overigens. Liever observeren dan geobserveerd worden. Toch kon ik het niet laten. Ik wist dat de Durmstrang studenten reeds aan zouden komen, dus was ik langzaam aan verplaatst naar de aangrenzing van het schoolterrein naar het meer. Ondanks mijn nieuwsgierigheid, hou ik me alsnog op de achtergrond en vermijd ik de grote groep studenten die zich als menigte had gevestigd rond het meer. Mijn oog valt op een picnik tafel aan de zijkant van het meer, die nog helemaal leeg is. Al snel heb ik plaats genomen en leg ik mijn boeken voor me neer, alsof ik zogenaamd bezig ben met studeren.
Binnen nog geen minuut begint de menigte onrustig te worden en ik kan mijn nieuwsgierigheid niet onderdrukken. Ik sta op om beter te kunnen zien wat er gaande is. Een klein bootje komt aangevaren, dat zich uit het water lijkt te trekken en een immens schip tevoorschijn doet toveren. Met grote ogen en mijn mond een stukje open gezakt kijk ik toe. Tientallen jongemannen staan op het dek, net zo nieuwsgierig te kijken, hetzij met een iets meer stenen gezicht dan de Hogwarts studenten. Vanuit de verte zie ik het schoolhoofd, Ollivander, de enige echte zoon van de eeuwig bekende Garrick Ollivander, naar het schip toelopen om het hoofd van Durmstrang te verwelkomen. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
O] Being underestimated is the biggest advantage, being loved is the greatest victory.
from Sanne on 06/03/2018 08:55 PMDearly beloved, we have gathered here today to whitness the 4th marriage between Cori and Sanne.
Buckle up bitches, its gonna be one hell of a ride.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: [O] We live in the water, we love by the moon.
from Sanne on 05/21/2018 06:55 PMYuki
Het gif heeft elke cel in mijn lichaam aangetast. Daarom duurt het ook meerdere minuten voordat ik voel dat het helen tot een einde begint te komen. Het is een extreem vermoeiend process, waardoor het ook steeds langzamer gaat. De laatste paar minuten merk ik zelfs dat met mijn ogen gesloten, de behoefte om te slapen groot is. Als ik mezelf genees van iets kleins, zoals een blauwe plek of een kleine snee, dan is dat zo gebeurd. Met elke, letterlijk elke, cel die niet meer heel voelt, is het een te grote en te vermoeiende taak. Daarom neem ik genoegen met hoever ik kan komen. Hoewel een gezond lichaam op zijn beurt weer nieuwe energie geeft, voel ik me uitgeput. Als een uitgewrongen doek. Toch voel ik dat wanneer het blauwe licht af begint te nemen, dat ik zo goed als beter ben. Natuurlijk zijn er nog steeds plekjes en cellen die niet herstelt zijn, maar mijn lichaam kan zelf ook best wat werk verrichten. Als ik eenmaal weer wat energie heb tenminste.
Uiteindelijk sterft het blauwe licht helemaal weg en open ik kijk ogen weer. Even weet ik niet wat ik zeggen moet, doordat er zoveel verschillende indrukken te verwerken zijn. Zo vliegen er vuurvliegjes boven het water van de lagune, die het hele open meertje een magische uitstraling geven. Het water is nog even helder en warm als eerder. De maan, die niet groter is dan een kleine sikkel, schijnt op ons neer en stelt me gerust. Het zachte geraas van de waterval en het bosleven om ons heen, dringt ook tot me door. Als laatste, maar tevens als eerste, valt Tatsuo me op. Nog even stevig en sterk heeft hij me in zijn armen. Onze gezichten zijn niet meer dan een paar centimeters van elkaar verwijderd. Mijn wang gloeit een beetje, waardoor ik me stilletjes afvraag of hij me heeft aangeraakt. Even stilletjes ga ik daarbij na hoe ik me daarbij voel. De manier waarop mijn huid gonst van de energie op dat kleine plekje, doet me besluiten dat ik het eigenlijk niet erg vind. Dat zou wellicht anders zijn als ik het bewust had meegemaakt. Nu kan het me tenminste niet verwarren, omdat ik het simpelweg niet zeker weet en zoiets nooit aan hem zou vragen.
Door zijn warme huid die mij op zoveel verschillende plekken aanraakt en de warme adem die ik tegen mijn gezicht voel, komt er kippenvel over mijn hele lichaam opzetten. Nog even sprakeloos als eerst, kijk ik Tatsuo aan, zoekend naar woorden, hoewel ik die niet bij hem kan vinden, want hij heeft zijn ogen gesloten. De afgelopen paar uren voelen als een vage en koortsachtige droom, maar de enige factor die er zeker weten bij was, was hij. Het is lastig onder woorden te brengen hoe ik me daarbij voel, hoe ik hem daar in de Avatars naam voor kan bedanken. Toch besluit ik dat een zwakke poging altijd beter is dan geen enkele poging. 'I'm not really good with words... Or actions... Or with anything else, really, besides bending... But what I'm trying to say is that I have no idea how to properly say thank you. And sorry, once again.' begin ik een beetje stunteling te zeggen, waarna ik een hand voor mijn mond laat glijden als ik een grote gaap niet meer kan onderdrukken. Als de gaap voorbij is knipper ik om de tranen weg te krijgen die de grote gaap met zich meebracht en kijk daarna weer op naar Tatsuo.
Inmiddels heeft hij zich omgedraait en loopt hij, zonder enige schijnbare moeite, met mij nog steeds in zijn armen het water uit. Voor het eerst besef ik me dat Tatsuo sterk is op een hele andere manier. Lichamelijk is hij sterk, iets waarvan ik hem verdenk expres te hebben gedaan zo. Als hij lichamelijk sterk was, deed hij niet onder aan zijn familie, die volledig bestaat uit waterstuurders. Ondanks dat ik uitgeput ben, voel ik een paar vragen branden. 'Please tell me when I'm intruding, but I'm wondering... When did you discover you weren't able to bend? Like your sublings and parents?' vraag ik zachtjes en durf hem daarbij niet aan te kijken, te bang voor de afwijzing die ik zal krijgen door de vraag te stellen. Normaliter zou ik zulke vragen nooit stellen, maar hem eerder dwingen erover te vertellen. Het is alsof er iets veranderd is tussen ons, dat door de afgelopen paar gebeurtenissen er heel wat dingen shifted zijn tussen ons. Dingen waar ik mijn vinger niet op kan leggen, dingen die ik niet onder woorden kan brengen; maar wel voel.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you