Search for posts by WildHearts
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 75 | » | Last
Search found 746 matches:
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/27/2018 10:48 AMRoss
Hij wilde simpelweg dat Naliah zou beseffen dat ze er niet alleen voor stond. Ross had haar geholpen en hij was van plan dit te blijven doen. De komende tijd zou vast niet makkelijk voor haar worden, ze zou tot de realisatie komen hoe slecht zij daar behandeld was. Afstand doen van een situatie waar je in zit, gaf bovendien erg veel inzicht. Een stapje achteruit kon een heleboel duidelijk maken. Als je zo opging in een situatie of gebeurtenis, wist je soms ook niet meer precies wat er allemaal gaande was en wat de standaard was. Naliah zou zich beseffen dat het alles behalve normaal was hoe zij daar behandeld was en dit zou een heleboel gevoelens in haar los trekken. Pas als je ergens uit kwam, gaf dit je gevoelens de ruimte om er ten eerste te zijn, maar ook om zich te gaan verwerken. Ross wilde enkel dat ze wist dat hij er voor haar was en hij hoopte dat ze het ook geloofde als hij het zei.
De woorden die over Naliah's lippen rolden, deden hem naar haar opkijken. 'Debatable.' Bracht hij enkel uit, maar besefte zich ook dat de dame het waarschijnlijk over dít moment had. Ross was immers alles behalve ''too good''. De dingen die hij gedaan had... Hoe zachtaardig hij ook van aard kon zijn, Ross was geen goed persoon. Dit was immers een kant die bijna nooit in hem naar voren kwam, ze had dus geluk. Ross stond bekend om hele andere karaktereigenschappen.
Pas toen Ross de twee woordjes uitgesproken had, leek Naliah enigszins te bedaren, alsof ze haar vertrouwen op die twee woorden bouwde. Ross voelde hoe de dame hem tegen zich aan trok, waar hij gebruik van maakte door zijn arm om haar lichaam heen te slaan en zich nog een stukje dichter tegen zich aan te trekken. Het was een ontzettend comfortabele houding voor hem. Het was lang geleden dat hij iemand naast zich had liggen, maar hij kon niets anders zeggen dan dat het hem beviel. De warmte die haar lichaam afstraalde naar het zijne had iets bekorends. Hij ging dan ook een heerlijke nachtrust tegenmoet, eentje die hij werkelijk in járen niet meer gehad had. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
ReplyRe: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?
from WildHearts on 06/25/2018 09:49 AMDustin
Hij wist niet waarom het hem ineens zoveel boeide. Dustin keek al een lange tijd toe hoe Chad meiden zijn bed in sleepte om ze vervolgens te behandelen alsof hij ze nooit gekend had. De manier waarop hij met vrouwen om ging vond Dustin misselijkmakend, maar er viel niets tegen hem te beginnen. Bovendien tuimelden meiden er blind in. Chad had zowat de hele school al voor de gek gehouden met die ''charmes'' van hem. Het was triest, dat was het zeker, maar iedereen geloofde een stel ogen als ze mooi genoeg waren. Dustin had werkelijk een hekel aan de jongen en ze hadden dan ook al wat onschuldige opstootjes gehad. Niets serieus, ze hadden nog nooit gevochten of iets dergelijks, maar de woordspelingen die er tussen hun waren, gaven vaak genoeg precies aan hoeveel spanning er tussen hun in hing. Maar goed, Chad speelde dit spelletje dagelijks en niet alleen was het onbegonnen werk om iedereen voor hem te waarschuwen, hier had Dustin ook helemaal geen zin in. Hij was niet één of andere reddende engel. Dustin keek dus regelmatig simpelweg toe hoe de jongen te werk ging, al wetend waar het toe zou leiden. Hij liet het maar gewoon en eerlijk gezegd boeide het hem op een gegeven moment ook niet meer. De jongen deed maar, op een gegeven moment zou zijn reputatie zo slecht zijn dat niemand meer in zijn buurt kwam. Hij groef zijn eigen graf en om dat te laten gebeuren, deed Dustin met plezier. Maar goed, ondanks dat het hem normaalgesproken niet veel meer boeide, had hij nu een bepaalde verantwoordelijkheid gevoeld. Waarom wist hij niet precies, maar hij zou het spijtig vinden om Charlie in zijn val te zien trappen.
'Oh come on, Dustin.' Hoorde hij Chad zeggen, alsof zijn plannen in duigen waren gevallen. Dat was ongetwijfeld ook het geval, behalve als Charlie verblind was door zijn charmes, maar daar zag hij haar niet voor aan. Het volgende wat hij zei, dáár raakte hij pas echt geïrriteerd door. 'If you're planning to drag her into your bed only to put her aside like a piece of garbage, it is in fact my business.' Dustin ging niet toe lopen kijken hoe hij het meisje waar hij vanochtend nog mee gepraat had, en die hier bovendien nieuw was, gebruikte voor haar lichaam en haar vervolgens aan de kant zette. Gelukkig leek Charlie de situatie nu te begrijpen en probeerde zij zichzelf hieruit te verwijderen. 'That's my car by the way, get the fuck off of it.' Bromde Dustin onaangedaan. Chad duwde zichzelf van de auto af, een vuile grijns op zijn gezicht. 'I'll see you tonight, Dustin.' Hij sprak zijn naam uit alsof het een stuk vuil was. 'Oh, you won't be seeing me anywhere near you and your facade. Now get the fuck out of my face.' Chad grinnikte neerbuigend, schudde zijn hoofd, draaide zich uiteindelijk om en liep weg. Dustin keek de jongen geërgerd na.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?
from WildHearts on 06/24/2018 09:00 PMDustin
Zijn ogen waren scherp gesteld op een oneindig punt in de verte, iets dat zich uitdrukte in gestaar. Dustin liet zijn kin in zijn handpalm steunen, zijn elleboog op de tafel waaraan hij zat geplaatst. Het was de omdraaiende beweging die de docente maakte, die hem uit zijn afwezige staten haalde en hem weer omhoog trok naar het oppervlakte. In plaats van dat zijn ogen voor zich uit staarden, gleden deze nu naar degene voor de klas. Echter wist deze vrouw zijn aandacht niet lang bij zich te houden, en richtte Dustin zich nu op de klok die boven het whiteboard hing. Enkele momenten keek hij verveeld toe hoe de secondewijzer de cijfertjes paseerde, maar besefte zich al gauw dat dit het allemaal langer zou laten duren, dus wendde Dustin zijn blik weer af van het tergend langzame getik van de klok. Dit was een van de momenten waarop hij tijd vervloekte. De laatste uren waren altijd het meest uitputtend. Voor hem betekende het eigenlijk altijd wachten tot de bel ging en hij eindelijk de kans kreeg dit gebouw te verlaten. Ook al was het thuis ook zeker niet ideaal voor hem. Niet op dit moment in ieder geval. Bovendien stond hem vast weer een preek te wachten, want niet alleen was hij zonder toestemming met de peperdure auto van John vertrokken, ook zou het niet op prijs worden gesteld als hij zou vragen of hij vanavond naar een feestje mocht. Wellicht was het beter als hij zijn mond erover zou houden en het huis uit glipte. Zo voorkwam hij een hele hoop gezeik, gokte hij.
Uiteindelijk had de bel door het lokaal gegalmd en was Dustin net als alle andere opgeluchte leerlingen, blij dat deze schooldag voorbij was, als niet blijer. 'See you tonight, Dustin!' Had Tyrone hem nog enthousiast nageroepen, waarbij Dustin nonchalant zijn hand op had gestoken, iets dat gepaard ging met een klein glimlachje. Tyrone was al verdwenen toen Dustin zijn jack uit zijn kluisje haalde en deze over zijn schouders hees. Terwijl hij naar de uitgang van de school liep, pakte hij uit zijn binnenzak een pakje sigaretten. Dustin viste een sigaret uit het rijtje en zette deze tussen zijn lippen. Hij passeerde de deur en voelde het warme zonlicht zijn gezicht verwarmen, terwijl er over de andere helft een schaduw viel. Met de sigaret tussen zijn lippen gebalanceerd en grijpend naar de aansteker in zijn jaszak, sloeg hij uiteindelijk zijn ogen op. Zijn handelingen vielen stil bij wat hij zag. Dustin viste de onaangestoken sigaret tussen zijn lippen vandaan. Hij trof de grootste hufter van de school en misschien wel de hele stad, aan met Charlie. Een onbedwingbare drang om haar te behoeden voor deze jongen en zijn manier van omgang trok over hem heen. Als zijn oog op haar gevallen was, zat ze in de problemen. Dustin stopte de onaangeraakte sigaret terug in de binnenzak van zijn jas, net als de rest van het pakje sigaretten en stapte op het tweetal af. 'You found yourself a new prey, I see?' Verzuchtte Dustin, een overduidelijk geforceerde glimlach op zijn gezicht. Eentje die ook meteen als sneeuw voor de zon van zijn gezicht verdween. Hij deed een stap dichter naar de jongen toe en stond nu oog in oog met hem. 'Seems a little unfair, knowing she is completely unaware of your rootless exicstence, don't you think?'
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | If "I love you" was a promise, would you break it, if you're honest?
from WildHearts on 06/24/2018 01:04 PMDustin
En daar was de stempel. Hoewel er een sarcatische toon onder haar woorden geplakt had gezeten, wist hij dat hij nu tot een bepaalde categorie behoorde. Ondanks dat Dustin de meningen van anderen aan zijn laars lapte, ergerde het hem dat mensen tegenwoordig zo snel een conclusie trokken. Want hoeveel procent van de leerlingen op deze school kenden hem nou écht? Toch gingen er genoeg verhalen over hem rond, verspreid door mensen die een beeld van hem schetsten die zij als de werkelijkheid beschouwden, terwijl de realiteit er niet verder van vandaan kon liggen. Maar hij kon het haar niet kwalijk nemen, alles behalve. Dit was nou eenmaal de manier waarop men tegenwoordig mensen een eeuwige stempel op de rug drukten. Daar was geen ontkomen aan. 'Then you must be one of those people that looks through the eyes of prejudice. Maybe I shouldn't be talking to you.' Plaagde hij haar. 'But I guess you're right, trouble could have been my middle name.' Zei hij glimlachend. Hij schaamde zich er niet voor, maar ook liep hij er niet mee te koop. Dustin deed gewoon wat hij niet laten kon en als hij daar een regel mee overtrad, was dat maar zo. Hij was niet bereid zichzelf tegen te houden en in te perken naar de regels die er gemaakt waren.
'So much for self-asteem.' Grapte hij, na haar dramatische woorden. Hij keek doelloos toe hoe de dame de combinatie invoerde en het deurtje van het kluisje meegaf. Dustin liet zijn ogen een keer door de gang van de school glijden en hij kreeg met de seconde meer zin om gewoon te vertrekken. Normaalgesproken had niets hem hiervan weerhouden, maar de jongedame voor zijn neus trok zijn aandacht en hield zijn verlangen tot vertrek in toom. Hij grinnikte kort om haar opmerking, terwijl zijn ogen weer naar haar afgleden. 'Yeah well, you're not much of a talker.' Ze liet niet veel van zichzelf los, dus zo gek was het nog niet dat Dustin sinds hun ontmoeting al meerdere vragen op haar afgevuurd had. Ze riep het als het ware op zichzelf af, maar ook was Dustin gewoon nieuwsgierig, specifiek naar deze dame. Toch gaf ze, zonder veel getrek en geduw haar naam prijs. 'Charlie,' herhaalde hij, glimlachend en knikte. Zijn vraag wederkeerde en nog voor hij antwoord kon geven op de vraag, deed Tyrone dit al. 'Dustin!' hoorde hij de jongen iets verderop in de hal roepen. Dustin wierp Charlie een geamuseerd glimlachje toe, ze had het antwoord op haar vraag. 'That's my cue, see you around, newbie.' Hij duwde zichzelf van de kluisjes af en liep vervolgens naar zijn beste vriend toe. 'Already chasing after the new girl. Congratulations, you've outdone yourself again.' Grinnikte Tyrone. Dustin schudde lachend zijn hoofd. 'You've got a lot to learn, buddy.' Zei Dustin plagend, terwijl hij de jongen een flink schouderduwtje gaf. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/22/2018 09:19 PMRoss
Ook voor Ross was het weer een beetje onwennig. Het was lang geleden dat hij zich zo gevoeld had tegenover iemand en misschien had hij het zichzelf ook wel een beetje verboden. Ross was er opzettelijk bij uit de buurt gebleven en had zijn muren hoog gehouden, maar om de één of andere reden was Naliah hier vlekkeloos doorheen geglipt. Hij snapte niet hoe, maar het kon in ieder geval niet meer terug gedraaid worden. En eerlijk gezegd wilde Ross dit ook niet meer. Het voelde goed, om eindelijk weer wat warmte door zijn lichaam te voelen stromen. Alles in zijn wereld was zo enorm grauw en somber, het was alsof er weer wat licht zijn leven in scheen. Hij moest er aan wennen, dat kon hij niet ontkennen en daar zou hij ook niet over liegen. Logisch was het eigenlijk ook wel, dat dit gevoel voor hem simpelweg niet meer bekend was. Het was al zo lang geleden, dat hij dit voelde en het toeliet. Ross deed de moeite er niet eens voor om dit te bevechten, het was er gewoon en hij liet het toe. Het was weer nieuw, maar hij wist zeker dat het niet lang zou duren voordat dit gevoel hem weer bekend was. Hier wilde en kon hij wel aan wennen. Het voelde goed, alsof er eindelijk weer een keer iets ging zoals hij ooit gehoopt had.
Naliah gaf eerlijk aan dat ze niet wist hoe ze er mee om moest gaan. Ross had hier ook geen antwoord op, maar wist beter wat te doen dan de dame voor zijn neus. Hij pakte zachtjes haar handen vast terwijl zijn ogen de hare vonden. 'I told you, we're in this together. And I meant it.' Zei hij, oprecht. Samen zouden ze er wel uitkomen. Ze zouden deze gevoelens ontrafelen, maar ook een oplossing vinden voor de toekomst die er nu nog niet was. Er was nu nog veel onduidelijkheid waar ze beiden niet veel mee konden, maar hier zou snel genoeg verandering in komen, wist Ross. Het zou goed komen.
Ook Ross kleedde zich maar alvast om. Het was niets dat ze nog niet van elkaar gezien hadden immers. Hij was in een joggingbroek gesprongen en had zijn shirt achterwegen gelaten. Dit deed hij normaalgesproken ook en Ross was niet van plan zijn routines te laten varen omdat hij toevallig bezoek had. Net toen Ross zich weer naar Naliah omdraaide, hoorde hij haar zachte stem zijn gehoorgang binnen dringen. Beloftes maken, dat deed hij niet graag. Toch wist hij de woorden over zijn lippen te krijgen, omdat hij wist dat hij deze waar kon maken. 'I promise.' Hij wierp haar een warme glimlach toe, voordat hij zich op zijn bed liet ploffen en er een diepe zucht over zijn lippen rolde. Wat een dag. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/22/2018 08:38 PMRoss
Ze waren beiden in de war, dat was duidelijk. Maar misschien was dat ook wel begrijpelijk in hun situatie. Die avond die ze samen hadden gehad, de plotselinge ontmoeting bij die onderhandeling... Het contact dat zij hadden was nooit eenvoudig geweest en wellicht was dat ook gewoon niet mogelijk met alles wat er was gebeurd. Zij hadden beiden veel meegemaakt en de onderwereld was keihard. Toch zag Ross een sprankeltje hoop voor hun, voor zijn leven in het algemeen. Dagelijks hield hij zich bezig met duistere zaken en uiteraard had dit invloed op hem en tastte het hem aan. Het droeg een stukje duisternis aan hem over en dit had zich diep in hem genesteld. Hij had het immers nodig om in deze wereld te overleven, maar Ross had nog altijd een hart. Deze mocht dan wel een stukje gekrompen zijn, maar er was genoeg ruimte voor hoop. Dit harde werk moest ooit af gaan betalen en deze dag was nog niet gekomen, maar het kon niet allemaal voor niets zijn geweest. Hij en zijn familie... Ze hadden al zoveel moeten doorstaan, maar wanneer zou de dag aanbreken waarop ze werkelijk gelukkig konden zijn? Tuurlijk mochten ze niet klagen over de dingen die zij hadden, ze hadden bovendien elkaar nog, maar dit was geen leven te noemen. Continu op je hoede zijn, wéten dat het ook maar zo gedaan kon zijn. Ross gunde zijn broers en zus zoveel meer dan dit. Verdienden ze dit niet, na alles?
Ross knikte begrijpelijk. Hij snapte dat ze nu niet alleen wilde zijn. Ze had zoveel voor de kiezen gekregen en het was makkelijk voor haar angsten en doemgedachten om toe te slaan nu zij doodop was. Ze was een makkelijk prooi op dit moment en zij was haar eigen grootste bedreiging. Er volgde wederom een verontschuldiging. Naliah had door dat ze op dit moment verward was en wellicht ook verwarrende signalen afgaf, maar ook dit begreep hij. Er gebeurde op dit moment zoveel, tuurlijk raakte je daar van in de war. Zij werd heen en weer gesmeten tussen werelden en in een moment van plotselinge rust, raakte dit haar hoe dan ook als een klap in het gezicht. 'You're right, this isn't the perfect situation to be lovebirds,' Gaf hij toe. 'But you and I both know that that first time wasn't just a brainless hook up. There are feelings involved and there's no denying that. All I know is that what I'm feeling is right.' Het was voor de hand liggend, dat er iets was tussen hun. Hun situatie was alleen nog al ingewikkeld, maar dat hoefde het niet langer te zijn. 'We have all the time in the world to find out what all of this means.' Zei hij. Bij zijn volgende woorden verscheen er een glimlach op zijn gezicht. 'But what you need right now is a good night sleep, we'll talk about everything tomorrow.'
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/22/2018 03:06 PMRoss
Het was inderdaad een groot risico geweest en Riker mocht dan wel beweren dat Ross dit niet inzag, maar dat deed hij wel degelijk. Ross wist dondersgoed wat hij zich hiermee op de hals zou kunnen halen, en zijn bende. Als iemand het tweetal samen had gezien en dit door zou spelen aan Jason, waren ze beiden nog lang niet jarig. Jason zou achter Ross en zijn bende aankomen en zou niet stoppen totdat hij Naliah terug had en Ross gestraft was voor wat hij gedaan had. Zo waren er nog tientallen andere dingen die er fout gegaan konden zijn, maar daar wilde hij nu niet over nadenken. Voor nu leek alles geod gegaan te zijn en die gedachte wilde hij het liefst even vasthouden. Hij wilde zich niet onnodig zorgen maken, dat deed Riker immers al voor hem. Hij moest maar snel even met zijn broer gaan praten. Ross wilde gewoon dat hij begreep waarom hij het gedaan had en dat hij inzag dat hij, als het er op aangekomen was, dezelfde keuze gemaakt had. Dat kon niet anders. Ook Riker, zou niemand op die manier laten lijden, wetend dat hij een uitweg kon bieden. In dat geval was Riker nog veel softer dan Ross, dingen die Ross wél over zijn hart kon verkrijgen, kon Riker bijvoorbeeld niet. En eigenlijk deinsde Riker weer terug. Ross had het risico genomen en Riker was bang dat dit fout zou gaan. Er was een duidelijke rollenverdeling, bleek maar weer. En in deze rollen waren zij overduidelijk teruggevallen. Ross die het risico durfde te nemen en Riker die hier wantrouwend op neer keek.
'Good.' Zei hij op zachte toon en glimlachte klein. Er hing duidelijk spanning in de lucht tussen hun en die was niet verdwenen met deze kus. Wellicht was het er juist door toegenomen. Naliah stelde hem in een opwelling een vraag en vond het nodig hierna vluchtig een verontschuldiging over haar lippen heen te laten rollen. Ross merkte dat haar houding hem in de war bracht, laat staan haar woorden. Het was voor hem volledig onduidelijk wat er in haar om ging en wat er nou precies achter die kus gezeten had. De verontschuldiging maakte het er niet beter op. Ook Ross kwam nu omhoog van het bed en schraapte een keer zijn keel. 'No, it's okay.' Sprak hij maar. Het was niet Ross' bedoeling haar in een ongemakkelijke positie te duwen, dus besloot hij haar de ruimte te geven, als zij hier behoefte aan had. 'I could crash on the couch, if you want.' Opperde hij. Ze kon de rust wel gebruiken, maar ook kon hij zich ergens voorstellen dat alleen zijn haar gedachten, maar ook de angsten die ze wellicht had, vrijspel zou geven. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/22/2018 12:00 PMRoss
Ergens had het Ross wel verbaasd, dat Naliah zo open antwoord gegeven had op zijn vraag, maar hij kon niet anders zeggen dan dat hij er blij mee was. Ross wist als geen ander hoe het was om gevoelens te bedrukken en ze in te houden en juist omdat dit hem zo bekend voorkwam, wist hij ook wat voor schade het aan kon richten. Alles stapelde zich op en op een gegeven moment kwam alles in één keer naar buiten. Zulke momenten had hij zelf vaak genoeg gehad en het susde normaalgesproken nog een paar dagen na. Die dagen had hij echter niet de tijd om te herstellen, de wereld draaide door en de onderwereld verschafte geen pauzes. Er stonden continu levens op het spel en hij had geen tijd om stil te staan bij wat er precies in hem om ging, als hij dit deed, vergrootte dat de kans dat hij een misstap zou maken. En een misstap was alles wat er nodig was om alles te verliezen. Dit had hij meerdere keren gezien als zij een andere bende schaakmat hadden. Het herinnerde hem er aan hoe fragiel en kort het leven kon zijn.
Hij knikte glimlachend, na haar bedankje, eentje die Ross nergens voor nodig vond echer. Hij sprak simpelweg uit wat hij bekend voorkwam. Met name toen zij net in de onderwereld terecht gekomen waren, dacht Ross vaak na over de dromen die hij gehad had. Het vrat aan hem van binnen, dat hij zijn toekomstplannen in duigen had moeten zien vallen. Toch was hij uiteindelijk onder dit puin vandaan gekropen om zich vervolgens te beseffen dat hij een heel ander leven had. Ook Naliah zou zich langzaam aan beseffen dat haar toekomst er anders uit zag. Niet alleen vergeleken met toen zijn onder Jason's duim leefde en voordat zij hem tegen komen was, maar ook nu ze hier zat met Ross. Ze moest wel in de war zijn, dat kon niet anders. Waarom hij zich zo met haar en haar gevoelens bezig hield was hem onduidelijk. Het frustreerde hem enigszins dat hij hier geen verklaring voor had. Het was immers niets voor hem, om zich zomaar om iemand te bekommeren. Ross handelde op de de hulp die hij destijds ook had willen krijgen, toen hij deze zo enorm hard nodig had gehad. Hij wilde het goed doen bij haar, zodat zij niet hetzelfde mee hoefde te maken als Ross. Riker's opmerking mocht dan wel een pijnpunt bij hem geraakt hebben, maar diep van binnen wist Ross ook dat hij misschien wel gelijk had. Het kwam inderdaad dichtbij.
Zijn ogen vonden de hare. Ross kon het niet helpen dat elke keer als hij in haar ogen keek, hij terug dacht aan hun avond samen. Ze mochten er dan wel nog niet over gesproken hebben, maar hij wist dat het niet zomaar iets geweest was. Er hing iets tussen hun en dit pikte Naliah ook op. Het verschil was dat zij er naar handelde. Hij voelde de huid van haar zachte hand tegen zijn kaak, maar hij trok niet terug. Hij onderging het, omdat het misschien wel precies was wat hij wilde. Haar lippen raakten de zijne en ondanks dat ze beiden wisten dat dit verboden terrein was, voelde het alles behalve verkeerd. Alsof het zo moest zijn. Ondanks dat het ergens vertrouwd voelde, merkte hij dat het hem overrompelde. Niet zozeer de kus, maar het gevoel dat hij erbij kreeg. Langzaam liet hij haar lippen los. Zijn ogen vonden de hare weer. 'Do you thank everyone like that?' Vroeg hij, een minuscuul glimlachje op zijn gezicht. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 10:04 PMRoss
Hij moest goed voor het wonder zorgen, zei ze. Dat was zo en dat deed hij al jaren. Het was alles behalve makkelijk, maar de liefde die hij voor deze mensen voelden was het waard. Hij had werkelijk alles voor ze over, daar was geen twijfel over mogelijk. Zijn broers en zus beschermen was iets waar hij elke seconde van de dag mee bezig was, niets was belangrijker. Het drukte een enorme last op zijn schouders, want hij voelde het alsof het zijn verantwoordelijkheid was. Als één van hun iets overkwam, zou dat Ross' schuld zijn. Tenminste, dat dacht hij. Dat was nogal een gedachte om mee te leven, maar zo was het al die tijd al geweest. Ross zou verloren zijn, als iemand uit dit gezin weg zou vallen. Hij zou eraan kapot gaan, aan puur verdriet, maar ook aan de schuld die hij zou voelen. Ross was de leider van deze bende, hij hoorde ze te beschermen en veilig te houden. En als hij hier in zou falen, was de enige die schuldig bewezen kon worden, Ross.
Hij zag een sprankeltje onbegrip door haar ogen schieten. Wellicht kwam de vraag voor haar uit het niets, of misschien werd het haar nooit gesteld. Die laatste optie zou hem pijnigen. Jason had haar meer aangetast dan hij gedacht had. Waarom het Ross zo aan het hart ging wist hij niet. Het was voor hem ook onbekend terrein, dat hij plotseling zoveel gaf om wat er met iemand gebeurde die hij amper kende. Toch had er geen twijfel over bestaan dat hij haar wilde helpen en dat was een gevoel dat enkel zijn familie teweeg kon brengen. Het was verwarrend voor Ross, hij begreep het niet.
In Naliah's antwoord kwam Riker's naam voor en dit verbaasde hem niet. Zijn reactie was niet fijn geweest voor haar, dat wist hij. Hij had het zich dan ook iets anders voorgesteld, maar dat soort dingen kon hij niet besturen. Gelukkig was Ross er van overtuigd dat Riker bij zou draaien, dat kon niet anders. Of zou Riker werkelijk volhouden? Ging zijn angst om deze familie uit elkaar te zien vallen werkelijk zo diep? Ross luisterde aandachtig naar Naliah en het scenario dat zij uitspeelde in haar hoofd. 'It's not the things you could've had that you should be looking at.' Zei hij. Hij sprak uit ervaring, het maakte je kapot. Het bracht een immens gevoel van verdriet en gemis teweeg. Dat was een gevaarlijke combinatie. 'I could lay awake all night, thinking about all the dreams that scattered right before my eyes, but it is the here and now that matters.' Zijn ogen gleden onbewust af naar de muziekplaten die aan zijn muur hingen. Hij glimlachte klein, maar deze verdween vrij snel weer van zijn gezicht af. 'We can't change our past, but we can change the future.' Zijn ogen vonden de hare weer. 'And I'm glad I got to change yours today.' In Jason's gezelschap was haar toekomst geminimaliseerd. Naliah was klein gehouden, terwijl zij zoveel potentie in zich had. Momenteel gingen er nieuwe deuren voor haar open, die voorheen op slot hadden gezeten. Nee, ze zou nog steeds niet alles kunnen doen waar zij wellicht van gedroomd had, maar een kans op het vinden van geluk, was terug in haar handen gevallen. En hij gunde het haar. Van harte.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: O | Try to be King, but the Ace is back.
from WildHearts on 06/21/2018 08:53 PMRoss
Hij knikte. 'I know, it's a miracle.' Verzuchtte hij. Een wonder, dat was het zeker. Ze hadden al in meerdere levensbedreigende situaties gezeten, maar elke keer kwamen ze er weer goed van af. Ross was er van overtugid dat dit kwam door hun samenwerking. Ze begrepen precies wat er van elkaar verwacht werd en wat er gebeuren moest. Hun communicatie was uitstekend. Maar juist omdat het al zo lang goed ging, vreesde Ross de toekomst. Hij was als de dood dat het een keer mis ging en dat er iemand gewond zou raken of erger, zou overlijden. Ergens was het naïef om te denken dat het áltijd goed zou blijven gaan, dat was simpelweg onmogelijk. Maar een jongeman kon dromen, en dat deed hij zeker. Hij had al zijn dromen op moeten geven voor het leven dat ze nu hadden. Hun toekomsten waren één voor één in duigen gevallen en het enige licht dat daar nog in te vinden was, was verdreven door duisternis. De enige droom die hij nog overhad was dat zijn familie bij elkaar zou blijven en die droom zou hij nooit opgeven. Zelfs niet als het onmogelijk leek, zelfs niet als alle hoop verdwenen was en er geen enkele houdvast meer was. Hij zou niet loslaten van die gedachte.
Het had haar gered, zei ze. Ross wist niet of dit waar was. Ja, ze intrigeerde hem zoals iemand nog nooit eerder bij hem gedaan had en tuurlijk, het had zeker een rol gespeeld in de beslissingen die hij genomen had, maar hij had zichzelf ook herkend in haar en haar situatie, en dat had de doorslag gegeven. Dit zou hij haar echter niet zeggen. Ross was zuinig op zijn verleden, hij deelde het niet graag. Het liefst vergat hij het, bande hij al die jaren uit zijn gedachten en keek hij er nooit meer naar om, maar dat was onhaalbaar en onmogelijk. Alle herinneringen die hierbij hoorden zaten altijd weg gepropt in het verste hoekje van zijn hersenen, maar soms, heel soms, herinnerde iets of iemand hem aan die tijd. Die oh zo verschrikkelijke tijd.
'Stop standing there like you're lost.' Lachte Ross. Vervolgens pakte hij voorzichtig haar arm beet en trok haar naast hem. Zo, dat was beter. Hij hechtte zijn ogen aan de hare. 'What's on your mind?' Vroeg hij haar. Er moesten op dit moment wel duizenden dingen door haar heen gaan, dat kon niet anders. De vraag was misschien ook wel een beetje om te pijlen hoe het nu met haar ging. Dit vond Ross belangrijk. 
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.