Search for posts by Woonique

Re: [O] Excuse me, have we met before?

''Another time maybe, when she doesn't feel like killing you. See ya!'' Had ze nog geantwoord met een lachje. Nadat Brahms uitgestapt was en zijn fiets uit haar laadbak had gepakt, had ze nog naar hem gezwaaid voordat ze de sleutel weer in het contact omdraaide en de motor brullend tot leven kwam. Ze zette de auto in 'drive' en reed terug naar huis. Tijdens haar rit naar huis was het gestopt met regenen, tot haar vreugde. Dani hield niet zo van regen, zeker niet als ze nog naar buiten moest. Eenmaal thuis parkeerde ze haar auto weer op zijn vaste plek achter haar huis en ging via de keuken haar huis weer in. Op dat moment drong het ook pas tot haar door dat ze nooit haar voordeur op slot had gedaan. Stom! Met haar vingers gekruist liep ze door naar haar woonkamer en zag tot haar opluchting dat alles er nog hetzelfde bij lag. Dani pakte de twee thee kopjes en liep hiermee naar de keuken toe. Waar ze de kopjes afwaste, afdroogde en daarna weer op hun plekje in het kastje boven haar aanrecht zette. Na een snelle blik op de klonk besloot Dani dat het tijd was om naar bed te gaan. Ze deed nog een snelle check door haar keuken en woonkamer, om te zien of er iets was wat ze moest opruimen maar er was niets. Ze deed de lichten uit, draaide de voordeur op slot en liep vervolgens naar boven toe, waar ze eerst naar haar badkamer toe liep. Hier waste ze haar gezicht en poetste ze haar tanden. Haar haar deed ze nog snel in een vlecht voordat ze de badkamer verliet en naar haar slaapkamer toe liep. In haar slaapkamer kleedde ze zich om in haar pyjama en gooide ze de kleding die ze had gedragen in haar wasmand. Nadat ze haar pyjama had aangetrokken deed ze nog snel een sleeping pack op haar gezicht voordat ze het licht uit deed en haar bed in stapte. Haar deken voelde koud op haar lichaam, en Dani rilde. Ze wist echter dat haar bed in een mum van tijd warm zou worden en terwijl ze wachtte voor haar sleeping pack om een beetje op te drogen scrolde Dani door haar instagram feed. Het was iets wat ze eigenlijk wel dagelijks deed en als ze niets nieuws zag ging ze nog wel eens door de posts van search kijken. Soms kwam ze leuke dingen tegen, en soms ook weer niet. Na een minuut of tien legde Dani haar telefoon weg en ging ze comfortabel in bed liggen, waarna ze haar ogen sloot en in slaap viel.
De volgende ochtend ging Dani's wekker om half zeven af. Het irritante gezoem naast haar hoofd faalde nooit om haar wakker te maken, echter was het altijd weer afwachten of ze daarna niet weer in slaap viel. Nadat ze haar wekker uit had gedaan, sleepte de jongedame zichzelf uit haar bed en liep gelijk door naar de badkamer. Een snelle blik in de spiegel zorgde ervoor dat ze zuchtte, haar haar was net een vogelnest. Hoofdschuddend draaide Dani de kraan van de douche open en kleedde ze zich vervolgens uit. De douche was al snel opgewarmd en had de perfecte temperatuur voor haar. Ze waste haar sleeping pack van haar gezicht, waarna ze haar gezicht waste met een cleanser en vervolgens haar haar waste met haar favoriete shampoo, die naar jasmijn rook. Na de shampoo gebruikte ze ook de crèmespoeling die ervoor zorgde dat haar haar heerlijk zacht werd. Dat was iets waar Dani van hield, zacht haar. Nadat ze de crèmespoeling uit haar haar had gespoeld draaide Dani de kraan om en het water stopte met stromen. Ze pakte snel de handdoeken van het rek en wikkelde deze om zichzelf en haar haar heen. Dani stapte de cabine uit waarna ze zichzelf begon af te drogen. Eenmaal droog wikkelde ze haar handdoek weer om zich heen en ging ze terug naar haar slaapkamer waar ze comfortabele kleding uit haar kast pakte. Haar eerste paar uur zouden dans zijn dus had het weinig zin om haar nettere kleding aan te trekken, het was veel fijner om een joggingbroek te dragen of een paar shorts waar je goed in kon bewegen. Dani besloot te kiezen voor een hotpants van badstof en een loszittend shirtje waar ze een knoop ik kon maken bij haar navel. Over haar hotpants deed Dani nog een joggingbroek en ze trok nog een trui aan over haar shirt. Nadat ze ook nog een outfit bij elkaar had geraapt voor na haar danslessen en deze in haar tas had gestopt begon ze met het drogen van haar haar. Handdoek droog was altijd prima, want tijdens haar les zou het door het zweet toch weer vochtig worden. Het was verspilde moeite om het in model te föhnen. Ze deed haar haar in een knot, greep nog wat make-up bij elkaar wat ze op kon doen na haar les en deed dat ook nog in haar tas voordat ze de tas over haar schouder slingerde en naar beneden toe liep voor haar ontbijt. Dani deed veelal aan simpel ontbijten, een banaan en een glas met lauw water was genoeg om haar door haar danslessen te sleuren in de ochtend. Zodra ze klaar was met haar ontbijt verliet Dani de keuken via de achterdeur, deed deze op slot. Haar tas legde ze op de stoel naast haar in de auto nadat ze was ingestapt en vervolgens startte ze de auto en reed de jongedame richting de campus van haar universiteit.

Re: O | I'm tired of being patient, so let's pick up the pace. Take me all the way.

Uisoo Yoon, 25


December 22nd, 2017

Het was buiten kouder dan normaal, maar het was ook voorspelt dat er een flinke sneeuwstorm zou komen. De wind was in de ochtend op gekomen en nam een onaangename kou met zich mee. Met zijn handen diep in zijn zakken gestoken en een dikke warme sjaal die zijn nek en een deel van zijn gezicht bedekte liep de jongeman mee met de mensenmassa. Hij baalde ervan dat hij zijn muts had vergeten op de academie, maar zin om terug te lopen had hij ook niet. Daarvoor was het even iets te koud. Hij wilde gewoon zo snel mogelijk naar binnen voor zijn vaste vrijdag ritueel. Vanaf het moment dat hij in de stad was gaan wonen, was hij opzoek geweest naar een plekje waar hij na zijn weekend in kon luiden. Niet om zich helemaal lam te zuipen, maar ergens waar hij relaxt kon zitten en wat kon drinken. Een paar dagen na zijn verhuizing was hij langs het café gelopen dat net binnen het centrum lag. Van buiten had het er knus en rustig uit gezien, dus was de jongeman naar binnen gelopen. Sinds die dag was het zijn vaste prik op de vrijdag. Ook op deze vrijdag liet hij het café weer in. Binnen was het behaaglijk en een stuk warmer dan buiten. Hij hoorde de vaste jazz playlist van het café op de achtergrond afspelen, en op de voorgrond het geluid van stemmen. Hij sloot achteraan in de rij en wachtte geduldig tot het zijn beurt was. Terwijl hij moest wachtten ontdeed hij zichzelf van zijn sjaal, die hem te warm werd. Uit zijn broekzak pakte hij zijn portemonnee om te kijken of hij nog genoeg losgeld had om zijn koffie te betalen. Rustig telde hij de dollars, een paar briefjes van één en vijf dollar en nog een handje vol centen. Genoeg om zelfs twee koppen koffie van te kopen.
''Next please?'' Bij die woorden keek hij op, het was zijn beurt blijkbaar. Uisoo pakte het benodigde aantal dollars uit zijn portemonnee en legde dat op de toonbank, waarna hij een verwarde blik van de barista ontving. Hij keek haar aan en merkte op dat hij haar nog niet eerder had gezien, vast een nieuw iemand die zijn vaste bestelling niet kende. ''Grande Americano in a paper cup please.'' Zei hij tegen haar met een kleine glimlach, de barista pakte de kartonnen beker en schreef de benodigde informatie erop. Toen ze hem om zijn naam vroeg gaf hij de naam op die hij telkens had gebruikt. ''Soo.'' De barista krabbelde zijn naam op de beker en nadat ze de beker door had gegeven en het geld in de kassa had gestopt liep Uisoo door naar het hoekje waar de bestellingen meestal uit werden gegeven. Hij leunde tegen de counter terwijl hij wachtte. Een begroeting van Claire kwam zijn kant op, en hij groette haar terug. Claire was een van de vaste barista's op de vrijdag, was hij achter gekomen nadat hij haar wekelijks zag. Zij wist wel wat hij wilde. ''Here you go. Going to read another Holmes?'' Vroeg Claire hem en Uisoo grinnikte terwijl hij zijn beker aanpakte.
''How'd you know?'' Zei hij tegen haar voordat hij van de counter weg liep en naar zijn vaste plek liep. Het was een soort van ongeschreven regel in het café geworden onder de regulars dat Uisoo daar zat op de vrijdag middag tot de avond. Als het een keer voor kwam dat iemand anders er zat, dan ging hij ergens anders zitten maar zodra de stoel weer vrij kwam verhuisde hij er naartoe. Het was gewoon een zeer fijne plek om te zitten. Voordat hij wilde zitten legde hij zijn beker op de tafel en slingerde zijn rugzak van zijn rug, ritste deze open en pakte het boek eruit wat hij op dat moment mee bezig was. Het was geen verbazing dat het weer een boek van Sherlock Holmes was. Hij ritste de rugzak weer dicht nadat hij het boek eruit had gehaald en plaatste deze naast de stoel. Uit de zak van zijn jas pakte hij zijn telefoon en zijn oortjes die weer eens gigantisch in de knoop zaten. Hij deed niet eens meer moeite om ze uit elkaar te halen, want ze zouden een uur later toch weer in de tist zitten. Hij plugde de oortjes aan zijn telefoon en opende zijn Spotify app om zijn favoriete playlist te selecteren om mee te lezen. Hij zette een relaxte R&B playlist op die de geluiden van het café lieten vervagen zat hij op zijn vaste plek. Op de knusse leren stoel die in het hoekje van de zaak stond, naast het raam waardoor je heerlijk naar buiten kon kijken. Al keek hij nooit echt naar buiten, wat zich voor hem bevond was veel interessanter. Een kartonnen beker met daarin vers gebrouwen koffie op het houten tafeltje en op zijn schoot een boek over Sherlock Holmes. Van kinds af aan had hij Sherlock Holmes al geweldig gevonden, zijn vader las hem altijd een hoofdstuk voor voordat hij moest slapen. Het zorgde ervoor dat hij zelf ook detective wilde worden toen hij nog kind was. Onderhand was hij niet meer gebrand om detective te worden, al leek het hem nog steeds geweldig. Hij had besloten om meerdere takken van het politie vak te onderzoeken voordat hij zijn keuze zou maken.
Met het boek in zijn ene hand, pakte hij zijn koffie met de andere hand. Hij blies voorzichtig op de koffie voordat hij een slokje nam. De bittere smaak van de koffie vulde zijn mond, samen met een branderig gevoel. Te heet. Kort stak hij zijn tong uit om die wat af te laten koelen, terwijl hij de koffie terug zette op het tafeltje. Hij zou later wel weer een slok nemen, als hij ten minste zijn koffie niet vergat. Dat was hem al een aantal keer overkomen en koude koffie was nou niet bepaald iets waar hij dol op was. Hij had dan ook altijd met een vies gezicht de koffie opgedronken of met een beteuterd gezicht de koffie in de prullenbak gegooid. Uisoo opende het boek op de pagina waar hij de vorige avond een ezelsoor had gemaakt en begon met lezen. Sherlock zat midden in het onderzoek op de zoveelste moord en was op een paar dode enden gestuit. Toch wist hij wie de moord had gepleegd en hoe. Uisoo had elk Sherlock Holmes boek minstens twee keer gelezen en hij kon je zo een samenvatting geven van elk boek. Wel mondeling want om het schriftelijk te doen vond hij niet zo'n strak plan. Na enkele bladzijdes gelezen te hebben deed hij een nieuwe poging tot het drinken van zijn koffie. Hij pakte de beker op en blies opnieuw voordat hij een slok nam, dit keer was zijn koffie niet zo gloeiend heet als eerst, perfect drinkbaar dus. Uisoo nam een paar slokken voordat hij de beker weer op tafel zette en verder ging met lezen. Door het lezen door pakte hij zijn beker telkens op en nam dan enkele slokken koffie, tot de beker leeg was. Nadat hij het laatste beetje koffie gedronken had keek hij naar zijn beker en merkte wat op. Naast het vaste gekrabbel stond er nog wat anders op zijn beker. Hij las de tekst en fronste zijn wenkbrauwen, waarna hij naar de counter keek waar een groepje van vier barista's aan het werk was. Zijn oog viel eerst op Claire, die een klant net haar beker gaf. Vervolgens keek hij naar Tess, een meisje dat nooit echt aandacht schonk aan de klanten en echter alleen maar bezig was met het maken van de koffie. Als derde keek hij naar het nieuwe meisje, wiens naam hij nog niet wist. Hij zou later of de volgende week wel haar naamplaatje lezen. Het vierde persoon die achter de counter stond was Jake, en Uisoo wist dat Jake al een vriendin had dus die viel af. Verward keek hij nogmaals naar de tekst op zijn beker, las het een aantal keek en kon het daarna niet laten om toch te glimlachen.
''Nice scarf you got there.''.

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Ze was waarschijnlijk in haar gedachten verzonken terwijl ze terug dacht aan haar thuis. Haar ogen had ze gesloten, zodat de herinneringen duidelijker waren. Het scheelde weinig of ze kon de warmte van de zon op haar bedekte huid voelen. Een zucht verliet haar mond terwijl ze aan de bossen dacht waar ze uren door kon lopen. Het boek voelde licht aan op haar schoot en met haar hand streelde ze de harde kaft ervan. Wat Yiseul echter niet verwachtte, was dat er iemand anders zich in deze ruimte zou begeven. Bij het horen van de stem voelde ze haar hart overslaan van schrik. Haar ogen vlogen open en de jongedame schoot wat achteruit, waardoor ze met haar onderrug tegen de boekenkast aan knalde. De persoon die wat tegen haar had gezegd, was dezelfde man die eerder nog op een boze toon tegen haar en Charlotte had gepraat. Ze zag hoe hij naar het boek keek, die van haar schoot was afgegleden nadat ze naar achter was geschoven. Terwijl de man naar binnen toe liep en de deur achter zich sloot ging Yiseul haastig verzitten. Van haar comfortabele houding naar de nette zithouding, haar onderbenen als haar zitje en haar kont steunde op haar hielen. Haar zicht ging naar de grond en haar handen gevouwen op haar schoot.
Ze vroeg zich af hoe boos de man op haar was, ze kon niet aan de toon in zijn stem opmaken of hij het daadwerkelijk was maar zijn woorden verstond ze ook niet helemaal. Één woord pikte ze er wel uit, het was 'name'. Een van de woorden die haar geleerd waren op de boot. Maar wat bedoelde hij met het woord, in de zin van wilde hij haar naam weten of de naam van het boek? Ze gaf hem geen antwoord, en toen de man haar richting op liep kromp ze wat ineen. Haar handen werden vuisten die de rok van haar uniform vast hielden, haar ogen dicht geknepen en wachtend op wat er komen ging. Er waren genoeg meesters die hun bedienden sloegen om het kleinste ding, dat wist ze van thuis. Ze herinnerde het kleine meisje, de kleine bediende van de baron van haar dorp, die door de zoon in haar gezicht geslagen was nadat ze een appel uit het mandje had laten vallen. Ze had die man nog aan willen spreken, hem willen berispen voor het slaan van een kind maar haar broers hadden haar bij het tafereel weg getrokken. Ze zag het gezicht van het meisje nog voor haar, rood van de klap maar geen traan te zien. Terwijl ze afwachtte, hoorde ze hem wat mompelen en het geluid van een boek dat van de plank werd gepakt vulde haar oren. Kort was ze bang dat hij haar met een boek zou slaan, maar het bleef stil. Voorzichtig opende ze haar ogen en keek ze op. De man stond naast haar en reikte een boek naar haar uit. Kort keek ze naar het blauwe boek en de tekening op de voorkant voordat ze haar blik naar het gezicht van de man verplaatste. Er was geen boosheid in te vinden, geen irritatie of afgunst. Voorzichtig pakte ze het boek van de man aan, en liet haar vingers over de kaft gaan. De tekening voorop leek op Sinjiki, de legende die ooit in haar dorp was verteld door een reiziger. Hij had haar beschreven als half vrouw, half vis met gitzwart haar en een lijkwitte huid die de vissers waarschuwde voor stormen. Deze vrouw was ook half vis, maar zag er heel anders uit dan Sinjiki. Misschien had ze wel dezelfde intenties.. Yiseul opende het boek en keek kort naar de eerste pagina voordat ze deze omsloeg. Opnieuw begon ze met het kijken van de plaatjes, en maakte door middel van hun expressies het verhaal in haar hoofd. Nadat ze een paar bladzijdes om had geslagen, zag ze dat de vrouw geen staart meer had, maar benen. Al vragend keek ze op naar de man, lichtelijk gefrustreerd omdat ze hem niet kon vragen waarom de vrouw ineens benen had in plaats van haar staart. Daarnaast was ze ook nieuwsgierig waarom de man haar het boek had gegeven. Ze richtte haar blik weer naar het boek, sloeg nog een pagina om en bekeek het plaatje. Een zucht verliet haar mond en Yiseul liet haar hoofd zakken. Ze snapte het niet, waarom was de vrouw een mens geworden. Was het vanwege de man die ze had gered? Met haar vinger volgde ze de lijnen van de man, zijn gezicht was knap en zijn haar net zo donker als het hare maar zijn ogen waren zo helder als het water. Verward over de situatie, zowel het boek als de situatie waarin ze zich begaf, bladerde ze toch in stilte door tot ze op de laatste bladzijde kwam. Ook deze vrouw droeg een prachtige witte jurk op het eind en de man stond naast haar. De man had haar gered uit de klauwen van het zeemonster waar de vrouw eerder in het verhaal naartoe was geweest en ze had eindelijk een idee waarom. De man was van de vrouw gaan houden, ondanks dat ze anders was. Dit liet Yiseul fronzen uit verbazing, en opnieuw keek ze naar de man met een vragende blik. Wat moest ze hier uit begrijpen. Voorzichtig sloeg ze het boek dicht, stond ze op en reikte ze met een gebogen hoofd het boek naar de man toe.
''Sorry.'' Het woord rolde over haar lippen, terwijl ze haar blik op de vloer had gericht. Het leek haar toepasselijk om haar excuses aan de man aan te bieden voor het voorval met het paard en voor het feit dat ze zonder toestemming aan zijn bezittingen had gezeten.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Kort grinnikte hij, maar was ook lichtelijk verbaasd dat ze zijn naam op een normale manier uit had gesproken. Het was een wonder dat ze zijn naam überhaupt uit had gesproken, aangezien ze meer beledigingen naar hem toe had geslingerd dan dat ze zijn naam had gebruikt. Hij vouwde hij armen over elkaar heen, met de map nog steeds in zijn hand. ''I told you it was a treasure. You thought I was telling a lie didn't you?'' Hij trok een wenkbrauw op, maar merkte dat ze niet meer naar hem luisterde. Toch kon hij het niet laten om te grijnzen toen ze tegen hem zei dat ze hem wat perkament zou geven. Hopelijk zou ze hem genoeg geven om de map mee af te maken en het opnieuw te schalen. Dat zou perfect zijn! Terwijl hij over zijn map nadacht, merkte hij niet dat Yuki weer wat tegen hem zei en zich onderhand in het water bevond. Tastuo vouwde snel zijn map op en stopte die terug in de tas. Kort keek hij nog naar haar, voordat hij begon te grijnzen en richting de bosjes liep. Hij wist dat de lagune aan de diepe kant was, dus kon je makkelijk van de klif af springen. Dit had hij namelijk al getest. Snel liep hij richting van de steile stenen wand die leidde naar de klif. De wand was bedekt met takken en ander flora, waardoor het makkelijk was om omhoog te klimmen. Het koste hem ook maar een minuut of twee om naar boven te klimmen. Eenmaal boven liep hij rustig naar de kleine stroming water die uitliep tot de waterval in de lagune. Tatsuo ging op de richel staan en keek naar beneden. Het water stroomde langs zijn voeten en enkels voordat het naar beneden viel, en het was eerlijk gezegd een heerlijk gevoel om het koele, zuivere water langs je huid te voelen strelen. In de lagune dreef Yuki rond, met een verbazingwekkende vredige uitdrukking op haar gezicht. Kort grijnsde Tatsuo terwijl hij nadacht hoe hij die vredige uitdrukking zou kunnen verpesten door een bommetje te maken. Ze zou dan wat waterspetters op zich krijgen en hem waarschijnlijk weer een belediging of een smerige blik toeslingeren, maar wanneer zou hij weer zo'n kans krijgen. Tatsuo liep enkele meters naar achteren voordat hij in een startpositie ging staan, en aanzette tot een sprint. Hij zorgde ervoor dat hij precies uit kwam met zijn stappen en zette zich op de richel van de klif af. Kort vloog hij door de lucht voordat zwaartekracht de boel over nam en hij naar beneden viel. Tijdens zijn val bracht hij zijn knieën tegen zijn borst en vouwde zijn armen on zijn benen heen. Zijn val duurde maar enkele seconden, want al snel voelde hij het water om zich heen. Eenmaal onderwater zwom Tatsuo wat heen en weer voordat besloot om omhoog te komen. Hij zwom naar de boven van de lagune, om zich vervolgens tegen die bodem af te zetten en naar het wateroppervlak te zwemmen. Zodra zijn hoofd helemaal boven water was, schudde hij deze waardoor water druppels om hem heen vlogen. Met een grijns keek hij naar Yuki, voordat hij haar kant op zwom, maar wel op een paar meter afstand bleef. Niet dat het enig zin had, mocht ze hem willen verzuipen. Hij zei niets, maar keek enkel naar haar terwijl hij op zijn plaats bleef drijven. Eerlijk gezegd wist hij niet wat hij moest doen of zeggen. Hij had haar niet zó enthousiast verwacht dat ze gelijk in het water zou springen. Eigenlijk had hij helemaal niet nagedacht over wat er zou gebeuren nadat hij haar de lagune had laten zien. Zijn plan was tot zover als het laten zien en het perkament krijgen gegaan. Echter vroeg hij zich af hoelang ze van plan was om in de lagune te blijven. Stiekem beschouwde hij het als zijn plekje, aangezien hij het ontdekt had en daarnaast was het een soort toevluchtsoord geweest de afgelopen dagen. Een Sufi-vrije zone, die hij zojuist op had gegeven. Echter, wist ze niet precies hoe ze er komen moest, hoopte hij. Als hij mazzel had kon hij deze plek voor zichzelf houden, tenzij ze een soort van supernatuurlijke-lagune-vinder in zich had. Niet wetende wat hij moest zeggen of doen, dook Tatsuo weer onder water en zwom hij naar de kant. Hij vermeed daarbij het kleine stukje ondiepe water achter de stenen. Hij had daar de afgelopen dagen dingen in zien bewegen, althans dat meende hij gezien te hebben en hij vertrouwde het stukje niet. Daarom ging hij er niet doorheen, maar omheen. Eenmaal uit het water liep hij terug naar zijn spullen en rommelde hij wat in zijn tas, opzoek naar niets selectief maar hij wilde gewoon even iets te doen hebben om niet op Yuki te hoeven letten. Uiteindelijk zuchtte Tatsuo en stopte hij met het graven in zijn tas, in plaats daarvan liep hij naar een stel bosjes toe en begon hij de bessen ervan te plukken. De bessen waren lichtelijk zoet, met een zuurtje als nasmaak en Tatsuo had ze heerlijk gevonden als snack wanneer hij naar iets zoets verlangde. Nadat hij een handje vol had geplukt ging hij terug naar de rest van zijn spullen en nam plaats op zijn tekentafel.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

''Ofcourse it was the best view I have ever seen.'' Voegde hij er snel aan toe met een ondeugende grijns. Eerlijk gezegd was Uisoo nooit van het complimentjes geven, laat staan dat hij bij iemand bleef slapen die hij niet eens een dag kende. Ondanks dat hij wel iets had gedaan dat hij normaal niet zou doen, voelde het niet heel verkeerd. Het was niet dat hij met Reagan geslapen had, hij had náást haar geslapen. Op de onverwachte kus na was er niets tussen hen gebeurd. Hij knikte echter begrijpend, maar was nog steeds van mening dat een pyjama-dag het beste was. Zelf mocht hij dan wel alleen zijn shirt en jeans hebben, die konden ook prima als pyjama functioneren als het nodig was. ''Well if there was someone to join your pajama day it could be fun. Watch movies, eat pizza or takeaway... Oh and ice cream!'' Uisoo grinnikte, maar verloor al snel zijn glimlach zodra ze over Milan en zijn familie begon. Onbewust balde Uisoo zijn vuist en hij voelde zijn bloed lichtelijk koken. Terwijl hij nadacht over de meest gepaste straf, liet Reagan zich terug op bed vallen. Hij keek eerst alleen naar haar maar glimlachte al snel weer.
''It's never a bad idea.'' Mompelde hij voordat hij ook ging liggen, naast haar en tevens op zijn zij. Hij bekeek haar gezicht en besloot dat de jongedame geen make-up nodig had om mooi te zijn. Natuurlijk zag ze er nog steeds heel mooi uit, maar au naturel zag ze er het beste uit. Hij was lichtelijk in gedachten verzonken terwijl hij naar haar keek, maar werd weer helder toen ze begon met praten. In eerste instantie knikte hij, maar toen hij ook wat wilde terugzeggen merkte hij dat ze naar hem keek, écht naar hem keek. Zoals hij eerder bij haar had gedaan. Haar glimlach was aanstekelijk, het liet hem ook glimlachen. ''You're welcome.'' Antwoorde hij voordat hij zich weer op zijn rug draaide en zich nogmaals uitrekte. Er was een korte stilte voordat Reagan weer begon te praten, en hij draaide zijn hoofd naar haar toe. Hij luisterde terwijl ze sprak over hoe ze aan het litteken kwam. Ondanks dat hij haar wilde geloven, vond hij het onwaarschijnlijk dat je zo een litteken over hield aan een val in boom. Hij fronste kort terwijl hij erover nadacht, maar besloot het te laten.
''I did see the scar,'' begon hij voordat hij zich weer op zijn zij draaide en zijn hand uitstak naar haar schouder, ''but only because I was checking you out. n my honest opinion it doesn't draw that much attention, especially not in a bad way. I have seen many scars in my life and many were bad beyond imagination. Yours unique and something that defines you I think. Because even though you have it, you seem very strong and don't get me wrong it somehow looks like a branch too.'' Met zijn vingers traceerde hij haar litteken en volgde hij de vorming ervan. In plaats van zijn hand terug te halen, liet hij deze op haar schouder rusten. Iets in hem jeukte om achter haar te gaan liggen en het litteken op haar blote huid te voelen, het was waarschijnlijk pure nieuwsgierigheid. Toen ze hem vroeg of hij wat wilde, dacht hij kort na. Het was alsof iemand een timer had gezet, want een split van een seconde later rammelde zijn maag. ''Breakfast will do I think.'' Zei hij met een schaapachtige grijns, voordat hij zijn hand toch maar terug trok en rechtop ging zitten. Heel even wist hij niet wat hij moest doen, blijven of naar huis gaan. Het was niet dat hij vrij kon praten in haar bijzijn.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Kort grinnikte Dani bij het zien van zijn natte kleding, hij was voor de tweede keer natgeregend en ze had stiekem wel wat medelijden met hem. Ze had geen handdoek in haar auto waar hij zichzelf een beetje mee kon afdrogen. Ze hoopte dat de warmte van de kachel genoeg zou zijn om hem op te drogen voordat ze bij zij huis waren. Ze knikte toen hij zei dat ze de hoofdweg op kon rijden, zette vervolgens haar pick-up in 'drive' en gaf rustig gas. Brullend trok de auto op en reed hij haar straat uit. De regen sloeg tegen de vooruit van de auto en Dani zette de ruitenwisser op zijn snelste stand aan, zodat ze nog goed zicht had op de weg. De eerste paar minuten vergingen in stilte. Dani had een snelle blik op de jongeman naast haar geworpen en zag dat hij zijn ogen gesloten had. Misschien maakte de warmte hem rozig, zelf had ze daar ook wel eens last van en dan vooral in de wintermaanden wanneer de overgang van de kou buiten en de warmte binnen het grootst was. Als ze in zijn positie was zou ze ook wegdommelen, al moest hij haar later wel vertellen welke kant ze op moest. Net toen ze wilde vragen of ze oostelijk of westelijk moest rijden op de hoofdweg, hoorde ze Brahms een opmerking maken. Verbaasd en met een blos op haar wangen keek ze snel naar hem, voordat ze haar blik weer op de weg richtte. De blos op haar wangen werd roder bij elk woord dat hij sprak, dat voelde ze. Stiekem vroeg ze zich af of hij een soort van player was, want hij wist verdomd goed om te gaan met woorden. Dani sloot achteraan de rij met auto's die voor het stoplicht stonden te wachten en draaide zich naar Brahms toe, die nog steeds naar haar keek.
''Veel mensen verwachten niet dat ik in een pick-up rijd, laat staan dat ik überhaupt auto rijd. Ik kom altijd met de bus naar school om benzine kosten te besparen. Al word het openbaar vervoer steeds duurder en het misschien wel goedkoper is om met de auto te gaan. Dan is er nog het probleem dat er waarschijnlijk geen goede parkeerplekken zijn wanneer ik op school aan kom.'' Dani pruilde kort maar glimlachte daarna naar hem. ''Maar bedankt voor het compliment.'' Ze verplaatste haar zicht weer voor zich toen ze opmerkte dat de auto voor haar weer begon met rijden, ze schoof een paar meter op voordat ze weer stil stond. Het laatste stuk voor de oprit was altijd drama, het maakte niet uit rond welke tijd je hier kwam want het was altijd druk. Om zijn soort van verontschuldiging moest ze lachen, waarna ze haar hoofd schudde. ''Ik had misschien het idee dat je een player was, maar je bent denk ik wel okay.'' Het licht sprong weer op groen en de auto's voor Dani kwamen weer in beweging. Nadat Dani langs het stoplicht was gereden begon Brahms met het navigeren naar zijn huis.
De tijd ging sneller van verwacht en voordat Dani het wist verkondigde Brahms dat ze gearriveerd waren. Dani parkeerde netjes naast de kant en zette de pick-up in 'parking' voordat ze de sleutel in het contact omdraaide en de motor stilviel. Kort grinnikte ze toen hij zei dat ze moest blijven zitten. ''We shall see.'' Antwoordde ze op zijn vraag. Dani maakte nooit echt afspraken om andere mensen op campus te ontmoeten, aangezien ze de tijd altijd uit het oog verloor als ze aan het dansen was. Opnieuw grinnikte ze toen hij haar bedankte, en toen ze hem wilde vertellen dat ieder mens hetzelfde zou doen, sloeg hij zijn armen om haar heen. Ze was met stomheid geslagen en haar mond hing een beetje open aangezien ze op het punt stond om te praten. Toen hij haar los liet voelde ze haar wangen weer warm worden, dus wendde ze haar gezicht een beetje af. Ze friemelde wat aan haar stuur, maar keek op toen hij aan haar vroeg of ze binnen wilde komen. Haar blik gleed langs hem heen en ze zag een vrouw in de deur opening staan. Dat moest zijn moeder wel zijn. Kort keek ze naar de vrouw voordat ze weer naar Brahms keek. ''Zou je moeder dat goed vinden? Het is namelijk al laat en we hebben morgen beide school..'' Dani fronste kort terwijl ze nadacht. Ging ze bij een vreemde naar binnen, ook al was die vreemde al bij haar binnen geweest en voelde hij onverwachts vertrouwd?

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij hoorde haar al achter hem aan lopen voordat hij tussen de bomen zou verdwijnen. Haar nieuwsgierigheid liet hem glimlachen, hij vond het aandoenlijk. Het had haar blijkbaar getriggerd. Terwijl hij liep vouwde Tatsuo het perkament op en stopte hij de opgevouwen stukken perkament in zijn tas, waar de map ook in zat. Hij vond haar nieuwsgierigheid té leuk om gelijk te vertellen waar hij het voor gebruikte, hij zou het haar vertellen als ze bij de lagune kwamen.
'You'll see.'' Was ook zijn antwoord op haar vraag, hij had zich met een glimlach naar haar toe gedraaid terwijl hij dat zei. Hij liep rustig over het pad en plukte af en toe een paar besjes uit de struiken waarvan hij wist dat ze eetbaar waren en stopte die in zijn mond. De wandeling naar de lagune verliet in stilte. Hij had namelijk geen idee waarover hij moest praten met haar. Ze mochten dan wel dicht bij elkaar liggen als het om leeftijd ging, maar qua interesses lagen ze mijlen ver uit elkaar. Hij kon nog een beter gesprek voeren met zijn oma. Misschien zou ze het wel goed kunnen vinden met zijn oma, haar ziel was nog ouder dan zijn oma was in leeftijd. Hij grinnikte kort om de gedachte, en keek op toen het herkenningspunt in zicht kwam. Bij het herkenningspunt sloeg hij links af en niet veel later voelde hij de vochtigheid al in de lucht hangen. Ze waren er bijna, en plots vroeg hij zich af of de lagune wel zou volstaan voor haar. Tatsuo stond stil en draaide zich naar Yuki toe. Het zou leuker zijn als hij haar verraste met de lagune. Misschien had het dan meer waarde als ruil voor haar perkament, hij had namelijk geen idee wat hij anders moest bieden. Hij twijfelde namelijk of ze kroonjuwelen waardig genoeg vond, al brachten die genoeg geld op om een tijd van te leven als je deze aan de juiste handelaar verkocht, niet dat Tatsuo daar ervaring had. Hij had alleen misschien ooit zijn met edelstenen bezette armband geruild voor een ijsvrucht. Toegegeven, hij was toen nog maar een kind dat toen der tijd geen idee van de waarde van geld had, laat staan dat hij het bij zich had. Al dat hij zich herinnerde was dat de man luidkeels riep dat hij rijk was toen hij Tatsuo's armband in handen had gekregen. Zijn ouders waren toen minder blij geweest, hij voelde nog steeds hoe zijn moeder hem bij zijn oor had gepakt en hem eraan mee had gesleurd.
''Ogen dicht en niet protesteren, anders laat ik je niet zijn schat zien.'' Zei hij tegen haar, voordat hij achter haar ging staan en zijn handen over haar ogen legde. De lagune had ook een waterval en om die verassing ook niet te verpesten duwde hij zijn duimen tegen haar oren aan, in de hoop om het geluid te blokkeren. Voorzichtig duwde hij haar vooruit en zorgde ervoor dat ze niet over iets kon struikelen terwijl ze het laatste stukje aflegde. Het was zo goed als een recht stuk lopen, met her en der een kleine uitwijking vanwege een boomwortel of struik. Het duurde ook niet lang voordat hij de lagune al in de verte zag, het liet hem glimlachen en niet lang daarna stonden ze op de open plek die lagune omringde. Voor hem was het uitzicht van de kleine watervallen en de inham daarachter, perfect om zichzelf achter te verstoppen op een dacht. Om het water heen groeide genoeg groen voor eventuele dieren om van te leven. Tatsuo liep nog een klein stukje door voordat hij haar liet stilstaan. Hij durfde te wedden dat ze kon merken dat er water in de buurt was, maar hij durfde er ook op te wedden dat ze niet wist dat hij dit had gevonden.
''Ready?'' Fluisterde hij in haar oor nadat hij zijn duim er vanaf had gehaald en zonder op haar antwoord te wachten haalde hij zijn handen voor haar ogen weg. Tatsuo deed een stapje naar achter en dacht erover na om haar reactie af te wachten, maar besloot om zijn kleine kamp weer op te slaan. Hij liep terug naar de bomen links dan het water en haalde zijn rugzak van zijn rug en begon met het leeghalen.
''You wanted to know what I have been using the paper for?'' Vroeg hij haar, ondanks dat hij het antwoord al wist. Tatsuo haalde zijn map uit de tas en ontvouwde deze deels op de grote kei die hij de afgelopen dagen als tegentafel gebruikt had. ''While you did whatever you have been doing, I have been exploring and made a map.'' Hij streek met zijn vingers over het perkament en stopte toen zijn wijsvinger bij het punt van de lagune lag. ''Right now we are at the lagoon, which lays here. It's pretty close to the beach, but still far enough from it to not to be affected by it.'' Hij keek naar zijn map met een trotse blik voordat hij een ander deel uitvouwde. ''The island is bigger than just the beach and this lagune. It took me two days to walk around most of the island. It's also highly possible that it is inhabited by fire nation people.'' Tatsuo keek van zijn map op naar Yuki en glimlachte naar haar. Al wat hem te doen stond was het kruisen van zijn vingers, hopend dat ze hem het perkament zou geven zodat hij zijn kaart af kon maken.

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Een stem achter hen liet Yiseul naar achteren kijken. De man die ze zag kende ze niet, maar ze had het gevoel dat het niet lang zou duren voordat ze wel wist wie hij was. Ze verplaatste haar blik van de man naar Charlotte, die met een bleek gezicht naar de man keek voordat ze zich naar Yiseul toe snelde, haar bij de arm pakte en omhoog hees. In eerste instantie stond Yiseul wat wankel op haar voeten, maar dat duurde maar enkele seconden. Opnieuw keek ze naar de man, wat voor een persoon was hij. Charlotte's gezichtsuitdrukking was duidelijk geweest voor haar. Deze man had veel macht, de vraag was hoe hij die macht gebruikte.
''Nothing has happened my Lord, just an minor accident!'' Charlotte's greep om haar arm verstevigde, waardoor Yiseul haar gezicht kort vertrok van ongemak. Ondanks dat haar gezicht een beetje bleek zag, klonk haar stem verassend stabiel. Wat hadden ze, of beter gezegd zijzelf, verkeerd gedaan? Snel boog Yiseul naar de man, een hoek van 45◦. Ze kon niet verwoorden dat het haar speet, voor wat dan ook maar dit zou hopelijk volstaan. ''We shall be going again my Lord.'' Hoorde ze Charlotte nog zeggen terwijl ze haar blik op de grond gericht had. Echter voordat ze rechtop stond had Charlotte haar al bij de arm meegenomen en snelde weer terug naar het kasteel. Yiseul keek nog één keer achter zich, naar de man die hen nakeek. Zou hij haar verontschuldiging geaccepteerd hebben? Het zou namelijk niet erg handig zijn als ze in kwaad daglicht stond bij een persoon met veel macht. Al snel waren ze terug in het washok, om vervolgens door te lopen naar de keuken waar Martha nog steeds voor haar pot stond te roeren. Yiseul hijgde lichtelijk door het tempo waarop ze door Charlotte meegesleurd was. Martha draaide zich naar de twee meisjes toe, keek kort naar hem en sloeg toen haar armen over elkaar heen. ''What happened?'' De woorden die Martha sprak waren precies dezelfde woorden als die de man had gezegd, echter klonk het uit haar mond een stuk vriendelijker..
''The girl got excited after seeing that new roan horse and wanted to pet him but Henry shoved her to the ground. The Lord just happened to be walking in our direction at that moment for Heaven's sake. I figured he would be up sad with us for abandoning our work so I rushed us out of there..'' Charlotte liet eindelijk Yiseul's arm los, waarna Yiseul een stap opzij deed en haar hand op haar arm legde. Ze had nooit verwacht dat Charlotte zo een sterke greep zou hebben. Ze zag hoe Martha kort naar haar keek, of beter gezegd naar haar uniform, haar blik was keurend. Haar wangen werden warm en Yiseul stopte een paar losgekomen plukjes haar achter haar oor.
''You better get her a clean uniform Charlotte, a dirty maid cannot do her job properly.'' Opnieuw wees Martha met haar houten lepel naar Yiseul, die geen idee had waar de twee over aan het praten waren. Charlotte leek in eerste instantie ook geen idee te hebben waar Martha het over had, tot dat ze Yiseul goed bekeek. Een frons kwam op haar voorhoofd voordat ze naar Yiseul toestapte en zich wat voorover boog. Ongemakkelijk keek ze naar Charlotte en schrok lichtelijk toen ze op haar kont geklopt werd. Ze hoorde Charlotte zuchten voordat ze weer naar haar kwam staan. ''She will have to work in this uniform for the rest of the day. Maybe it will make her reflect on the fact that she should not have done what she did.. Well then Martha, we are off to continue our work. Sorry for bothering you.'' Charlotte knikte kort naar Martha, voordat ze Yiseul bij haar hand pakte en weg liep, Yiseul achter haar aan trekkend. Ze praatte, dat hoorde Yiseul maar haar stem was zacht en onduidelijk. Waarschijnlijk was ze tegen zichzelf aan het praten. Zou Charlotte boos op haar zijn? Yiseul liet haar hoofd hangen terwijl Charlotte haar meesleurde naar een kamer op de verdieping die ze aan het schoonmaken waren. Eenmaal binnen keek ze nog steeds niet op, pas toen Charlotte haar een droge lap stof in de handen drukte. ''Clean those.'' Ze wees op een gigantische kast, gevuld met ribbels die Yiseul nieuwsgierig maakte. Een korte knik was genoeg voor Charlotte om te bevestigen dat Yiseul wist wat ze moest doen. Toen ze voor de kast stond keek ze gebiologeerd naar de ribbels, zichzelf afvragen wat ze waren. Voorzichtig pakte ze één van de ribbels vast en haalde deze voorzichtig van de plank af. De ribbel bleek langer te zijn dan gedacht en voelde koel aan in haar hand. Met haar andere hand streelde ze de harde voorkant voordat ze deze omsloeg. Achter de harde kant bevond zich iets wat veel op het perkament van thuis leek. Met haar vingers gleed ze over het perkament en voelde een kleine glimlach op haar gezicht ontstaan. Het voelde precies hetzelfde aan! Voorzichtig sloeg ze het eerste vel perkament om, en bekeek het volgende. Deze stond vol met tekens. Ze kon er niets van lezen maar ze bedacht zich dat dit wel eens het schrift van deze mensen kon zijn. De nieuwsgierigheid in haar werd groter, wat zou dit allemaal betekenen? Ze bladerede nog wat verder, uit pure nieuwsgierigheid. Dit was een boek, anders dan thuis maar alsnog hetzelfde. Uiteindelijk sloeg ze het boek dicht en haalde de lap erover heen om enig stof van de boeken af te halen. Zodra ze klaar was met het boek, zette ze deze terug en pakte ze de volgende. Ook in dit boek bladerde ze deels door voordat ze deze af begon te stoffen. Zo ging dat met elk boek, ze keek er kort in voordat ze het afstofte en terug zette op de plank. Het zou haar werk misschien wel langer laten duren, maar ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen. Op een gegeven moment pakte ze een boek van de plank die aan de buitenkant een prachtige paars met gouden buitenkant had. Op de voorkant stond enkel wat geschreven in een gouden kleur. Wat een duur boek moet dit zijn, dacht Yiseul voordat ze het opensloeg. Op de eerste pagina was een tekening te zien van een vrouw in een jurk, samen met kikker. De kikker zat op haar hand terwijl de vrouw naar de kikker keek. Ze sloeg de bladzijde om en zag een nieuwe tekening. Dit keer van een man, een knappe jongeman. Hij had zeer ongewone kleding en stond voor een spiegel. Weer sloeg ze de bladzijde om en er was nog een tekening van de prins, dit keer met iemand naast hem. Een persoon gekleed in een groot vies doek met de hand uitgestoken. De man had een spottende uitdrukking op zijn gezicht. Yiseul fronste haar wenkbrauwen en keek kort om zich heen, niemand was in zicht. Ze liet zichzelf op de grond zakken en ging wat comfortabel zitten voordat ze nog een bladzijde omsloeg. Dit keer had de man een bange uitdrukking op zijn gezicht, en de persoon met de doek was veranderd in een prachtige dame met vleugels die leken op die van een vlinder. Bij het volgende plaatje was de man er niet meer, op zijn plaats was de kikker gekomen. De dame met vleugels keek op de kikker neer. Yiseul vroeg zich af wat de man had gedaan om in een kikker veranderd te worden, maar dat betekende ook dat de vrouw met de vleugels een heks was.. Al hoofdschuddend sloeg Yiseul de pagina om. De kikker-man zat bij een vijver, en in de reflectie van het water zag je de man. Hij leek verdrietig. De pagina's werden één voor één omgeslagen en met behulp van de tekeningen maakte Yiseul een verhaal in haar hoofd. De was geïntrigeerd door het verhaal en had niet door hoeveel tijd er voorbij was gegaan. Het boek was bijna uit toen ze bij de tekening kwam die ze ook aan het begin had gezien. De jongedame had haar gezicht naar de kikker toe gebracht en haar lippen getuit. Yiseul stak met een vies gezicht haar tong uit bij de gedachten aan het kussen van een kikker. ''역겨운....'' Mompelde ze tegen zichzelf terwijl ze de pagina omsloeg. De kikker was weg, in plaats daar van was de man terug gekomen. Hij kuste de vrouw en hield haar stevig in zijn armen. Ze sloeg de laatste bladzijde om en zag dat zowel de man als de vrouw prachtige, maar rare, kleding aan had. Ze liet haar vinger over de tekening glijden terwijl ze naar de kleding van de vrouw bleef keken. Hoe zou dat er in het echt uit zien? Hoe zou het haar staan? Met een zucht sloot Yiseul het boek en sloot ze haar ogen. Met haar hoofd leunde ze tegen de kast aan terwijl ze nadacht over haar thuis. Het leek erop dat de man en vrouw uiteindelijk getrouwd waren en dat zette haar aan het denken. Als ze nog thuis was geweest, zou de dan ook uiteindelijk een bruid zijn geworden?

역겨운 (yeog-gyeo-un) betekend disgusting

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Zoals de afgelopen dagen vertelde Charlotte wat er allemaal gedaan moest worden, en ondanks dat Yiseul niet alles begreep kon ze toch bepaalde dingen wel verstaan. Ze had het woord geassocieerd met de daad, en zo nu en dan vertelde Charlotte wat de werkzaamheid was, in zo makkelijk mogelijke woorden. Ze had Yiseul veelal de bedden laten verschonen en af laten stoffen, aan dat tweede was weinig moeilijks maar het bleek dat de bedden hier op een speciale manier opgemaakt moesten worden. Voor Yiseul waren deze bedden sowieso raar, thuis lag ze op een matje. Dat was haar bed, die ze dagelijks opvouwde en netjes opborg. Hier zou dat niet lukken. Yiseul liep naar het grote bed toe wat zich aan de andere kant van de kamer bevond en begon met het opmaken van de bedden zoals Charlotte haar had laten zien. De kussens moesten opgeplooid en netjes tegen het hoofdboord aan, van grote en hard naar klein en zacht. Het dekbed werd opgeschut en daarna netjes gedrapeerd over het matras, er mochten geen kreuken in zitten. Als ze met het bed klaar was, volgde het afstoffen van de meubels en de kunst die zich in de kamer bevond. Nadat ze klaar was controleerde Charlotte of Yiseul haar werk goed had gedaan. Een tevreden glimlach en een knik bevestigde genoeg. Haar werk was goed gekeurd. Dit zorgde ook bij Yiseul voor een glimlach en een gevoel van voldoening. Nadat Charlotte haar eigen werk ook had afgerond verlieten ze samen de kamer, enkel en alleen om naar de volgende te gaan. De gangen in dit gebouw waren veelal leeg, al wat rond liep waren jonge en oudere vrouwen in dezelfde kledij als zij. Ze had nog niemand in andere kleding gezien, iemand met hogere status. Zou dit paleis wel bewoond worden, of was de eigenaar op reis? Iets in haar was nieuwsgierig naar degene van wie dit paleis was. Het moest vast iemand van koninklijke adel zijn, want zelfs thuis hadden de rijkste niet zulke grote huizen.
De uren vlogen voorbij, de ene na de andere kamer werd schoon gemaakt en bij elke kamer deed Yiseul hetzelfde. Echter nadat ze uit de laatste slaapkamer liepen, nam Charlotte haar mee naar beneden. Het wekte nieuwsgierigheid op bij Yiseul want op de dag van haar aankomst na was ze nooit echt beneden geweest. De kamers van de bediende waren weliswaar in een ander gebouw, maar ze was elke keer telkens gelijk naar boven gegaan. ''Today we are going to do something else. I will show you how to wash the laundry. The laundry is done next to the kitchen and is done almost daily, when the master is home.'' Charlotte's uitleg was iets wat Yiseul niet geheel begreep, ze kon er bepaalde woorden uitpikken maar het was niet genoeg om duidelijkheid voor haarzelf te scheppen. Het frustreerde haar. Terwijl ze achter Charlotte aan liep keek Yiseul vooral om zich heen, de ruimtes hier waren anders ingedeeld en groter. Hier werd waarschijnlijk meer geleefd. Ze liepen door een grote ruimte die gevuld werd met een gigantische tafel en stoelen. Elke muur was versierd, zij het met kunst on schilderingen. Ramen die tot het plafond reikte waren omrand met gordijnen van rood suède en gouddraad. Yiseul keek haar ogen uit en probeerde om niet stil te staan zodat ze ergens beter naar kon kijken. Vanuit de grote ruimte liepen ze een kleinere ruimte in, waarvan Yiseul durfde te wedden dat het de keuken was. De ruimte was gevuld met een heerlijke kruidige geur en overal was voedsel te vinden. Het water liep haar in de mond en ze voelde haar maag rammelen, ze begon honger te krijgen. Charlotte, die zich naar Yiseul toe had gedraaid, lachtte zachtjes.
''Don't think about stealing from Martha, she will hunt you with her broom if you take any food from her.'' Yiseul gokte erop dat wat Charlotte zei iets grappigs was, want ook hiervan verstond ze weinig. Ze knikte en liep verder, zonder nog een blik te werpen op het eten. Echter voordat ze de keuken verlieten stond Charlotte stil bij een wat oudere en mollige vrouw. Ze stond voor een grote pot die boven een vuur hing, waar ze met een houten stok langzaam in aan het roeren was. ''Martha, I suppose you did not meet our new maid yet?'' Bij het horen van Charlotte's stem draaide de vrouw zich om en bekeek beide meisjes, op Yiseul lag haar oog extra lang.
''I haven't but I bet that is her. Where did they get her? She does not look like any person I have ever seen in the kingdom.'' De vrouw wees met haar houten stok naar Yiseul, wat ervoor zorgde dat de jongedame een stap naar achteren deed. Werd ze bedreigd? Twijfelend keek Yiseul naar Charlotte, die enkel naar haar glimlachte. ''Martha, this is Yiseul. Yiseul,'' Charlotte wees naar de vrouw voordat ze verder ging met praten, ''Martha.''. Hieruit maakte Yiseul duidelijk dat de vrouw Martha heette en dat zij waarschijnlijk kookte voor de mensen hier. Uit gewoonte en respect boog Yiseul naar de vrouw, met haar handen ingevouwen op haar onderbuik.
''Let's go.'' Charlotte wenkte haar voordat ze verder liep. Yiseul boog nog snel naar Martha voordat ook zij verder liep naar de volgende ruimte. Voor hun was een kleine houten deur die Charlotte opende, waarna ze er samen doorheen liepen en in een ronde ruimte uit kwamen veel grote tonnen gevuld met water. Er was nog een andere deur die open stond en naar buiten leidde. Boven haar hingen vele dikke draden met daaraan grote lappen stof en kledij. Ze keek haar ogen nogmaals uit. De kledij bevatte zowel ongewone kleur die je normaal alleen bij de rijke zou zien en ook stukken die eruit zagen als haar uniform.
''We wash the laundry in these wooden tubs, and we use detergent to actually clean stains. Detergent is expensive so don't use too much.'' Charlotte begon met haar uitleg, maar het was tervergeefs, ze snapte er niet veel van maar keek wel om zich heen. Her en der raakte ze wat aan om te kijken hoe het aanvoelde of wat het was. ''Laundry is done in the morning and washed by the maids. After they washed the laundry they hang it to dry. They hang the clothes and cloths on the thick cord and the use this swing to move the cord so they can continue to hang the laundry.'' Charlotte ging op een stoeltje voor een ton zitten en wenkte Yiseul om hetzelfde te doen. De jongedame nam plaats naast Charlotte en keek haar vragen aan. Charlotte pakte een stuk stof uit de wat kleine ton en stopte die in het water. Yiseul volgde haar voorbeeld en pakte een stuk kledij uit de ton naast haar. Vervolgens pakte Charlotte een bord met rare ribbels en legde die in de ton, tegen de rand aan. Ook dit kopieerde Yiseul. Met het stuk natte stof in haar hand begon ze tegen het bord aan te wrijven. ''This is washing.'' Zei ze tegen Yiseul met een glimlach. Waarna het meisje knikte en snel deed wat Charlotte ook deed. Al snel vond ze dat het bord zeer deed aan haar vingers, dan was de manier van thuis toch wat beter. Dan hoefde je enkel met een stok in de ton te duwen, het water deed de rest van het werk.
Van buiten klonk er gehinnik, wat ervoor zorgde dat Yiseul opkeek. Charlotte merkte dit op en grinnikte zachtjes. Ze haalde het natte stuk stof uit de tobbe, te samen met het bord en hing vervolgens het natte stuk stof op. Yiseul deed hetzelfde maar keek af en toe toch nog naar de deur die naar buiten leidde. Het klonk als een paard, ze was er bijna zeker van en het prikkelde haar nieuwsgierigheid. Zouden de paarden hier er net zo uit zien als thuis? Voorzichtig schuifelde ze naar de deur toe om een kijkje te nemen. Echter zag ze niets, wat voor een iet wat betreurde gezichtsuitdrukking zorgde. Naast haar kwam Charlotte te staan, die Yiseul bij haar hand pakte en met haar naar buiten liep. ''I will show you.'' Zei ze tegen Yiseul, van die woorden wist ze onderhand wel wat ze betekende en het toverde een glimlach op haar gezicht. Een stuk verderop, achter een muur van bomen bevond zich nog een gebouw. Yiseul kon ze al horen voordat ze hen zag. Uit haar enthousiasme liep ze onbedoeld voor Charlotte uit, die haar hand los liet en Yiseul liet gaan. Ze wilde het hoekje omlopen, maar werd bijna omver gelopen door een prachtig paard. Zij hoofd trots en hoog terwijl hij nerveus op zijn plaatst dribbelde. De kleur van het paard was een die ze nog weinig had gezien. Het deed haar denken aan de bladeren in de herfst en ze vond het prachtig. Ze stak haar hand naar het dier uit, die brieste en een stap naar haar toe deed.
''Don't touch him!'' Een man kwam voor haar staan en duwde haar met zijn arm opzij. Waarschijnlijk harder dan de bedoeling was, hoopte ze, want de impact zorgde ervoor dat Yiseul achterover viel. Ze keek de man aan terwijl boven haar uit torende en met het paard in de hand weg liep.

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Het geluid van lachende kinderen gleed langs haar. Een jongen en een meisje renden samen voorbij, hand in hand. De geur van gebraden vlees vulde haar neus, links van haar was iemand in de buitenlucht aan het koken. Warmte was te voelen op haar huid, de zon scheen vrolijk neer op haar. Langzamerhand kwamen er stemmen om haar heen, mensen liepen langs haar heen. De een maakte een praatje met een ander, weer een ander persoon probeerde mensen te lokken om zijn trucjes te bekijken. Ze stond midden op de markt, waar het bijna altijd levendig was. Mensen kochten en verkochten, aten een maaltijd en vermaakte zich door de muziek die te horen was. Een gelukkig gevoel welde in haar op en ze voelde zichzelf glimlachen. Haar thuis maakte haar gelukkig.
''Yiseul-ah!'' Een stem riep haar naar, en de jongedame draaide zich naar het stemgeluid toe. In de verte stonden haar broers, met tussen hen in haar moeder. Ze zwaaide al glimlachend naar hen, en kort vroeg ze zich af wat haar moeder met haar broers op de markt deden. Het meest logische leek haar dat haar moeder boodschappen ging doen, en dat haar broers de boodschappen mochten dragen. De gedachten eraan lieten haar zachtjes lachen. Niet veel later zag ze hoe haar moeder haar wenkte, waardoor ze in hun richting begon te lopen. In eerste instantie leek er weinig aan de hand, maar het duurde te lang. Yiseul fronste haar wenkbrauwen en liep wat sneller, maar de afstand tussen haar en haar familie werd niet korter. Ze rende, maar haar familie leek steeds verder weg te raken. Ze schreeuwde om hen, stak haar arm uit in de ijdele hoop dat ze hen zou bereiken. Achter haar familie verscheen haar vader, samen met een man waarvan ze het gezicht vaag herkende. De uitdrukking op haar vaders gezicht was grimmig, de man naast hem had iets kwaadaardigs over hem heen. Haar pas vertraagde en al snel stond Yiseul stil. Ze leek wel bevroren onder de blik van haar familie en de man. ''Father..'' Zei ze zachtjes, waarna haar vader zijn gezicht van haar af keerde en zijn gezin met hem meenam. Alleen de man stond nog in de verte. De markt, haar dorp, was verdwenen. Alles wat zich nog om haar heen bevond was een kolkend zwart. De man lachte, een akelig koude lach en niet veel later voelde ze hoe een golf over haar heen klotste en haar daarmee in het zwarte niets duwde.
''Wake up!'' Een hand tikte haar in haar gezicht en met een verstrooid gezicht opende Yiseul haar ogen. Haar ogen hadden een paar seconden nodig om zich te focussen, waardoor een jongedame zichtbaar werd. Haar goudgele lokken waren achter haar hoofd in een knot gebonden, dat wist ze omdat Charlotte's haar elke dag zo zat. ''I will not tell you this again. Get up and get dressed or we will be late.'' Charlotte trok Yiseul's deken van haar af, en zette haar handen in haar zij. Kort lag ze nog in haar bed, nadenkend over haar droom, voordat ze opstond en Charlotte aankeek. Het witte meisje met het goudblonde haar en azuurblauwe ogen. Tot een tijd geleden had Yiseul nog nooit mensen gezien die er anders uit zagen, maar sinds een week geleden had ze niemand meer gezien zoals zij. Overal waar ze gekeken had, zag ze mensen met allerlei haarkleuren, allerlei huidskleuren en oogkleuren. Maar geen van hen leek op haar.
''Yes Charlotte.'' Was haar antwoord, waarbij het te horen was dat Yiseul de taal niet volledig bemachtigde. Ze had moeite met bepaalde klanken en tongvallen, daarnaast was haar vocabulaire met deze taal niet heel ruim. Ze wist hoe ze ja en nee moest zeggen en enkele expressies. Dat was het, meer was haar niet aangeleerd op de boot waar ze maanden op had gezeten. De jongedame tegenover haar glimlachte naar haar, en knikte. ''I will wait outside.'' Vermeldde ze, waarna het Yiseul's beurt was om te knikken. Nadat Charlotte de kleine kamer had verlaten liep ze naar de kast toe, waar haar uniform in zat. De afgelopen week was Charlotte haar leermeester geweest, en dat zou ze de komende tijd nog zijn. Ze liet haar zien hoe het leven hier op het kasteel was voor een bediende. Een bediende.. Yiseul zuchtte diep bij het aanzien van de jurk die ze zodrekt weer aan moest trekken. Het zwart met witte ding dat ze nog steeds oncomfortabel vond zitten. De afgelopen dagen had Charlotte haar geholpen met het aantrekken van het uniform, maar ze vond het waarschijnlijk tijd dat Yiseul het zelf ging doen. Nadat ze de jurk had gepakt keek ze er kort naar. Ze dacht terug aan de afgelopen ochtenden, herhaalde elke stap die Charlotte voor de spiegel had gedaan in haar hoofd. De jurk waarin ze sliep, trok ze over haar hoofd uit. Het onthulde haar magere lichaam, door de maanden op het bootje. Haar oog viel op haar sleutelbeen, en de nog genezende brandplek die er nog net onder zat. Het teken van een slaaf, was haar verteld op de boot nadat ze haar gebrandmerkt hadden. Haar zwarte haar hing achter haar schouders, maar één pluk gooide ze over haar linkerschouder, waardoor ze het brandmerk verborg. Er werd ongeduldig op de deur geklopt, waarna Charlotte's heldere stem weer klonk. ''Have you finished yet? Or are you in need of help?'' Yiseul goodie haar slaapjurk op haar bed en keek daarna naar haar uniform. ''No..'' Was haar antwoord op Charlotte's vraag. Het liefst zou ze een beter antwoord geven, eentje met meer woorden maar ze wist niet hoe en wat ze moest zeggen. Thuis had ze een goed antwoord kunnen geven, thuis sprak iedereen de taal die zij ook sprak. Hier worstelde ze dagelijks. Met alle liefde zou ze de taal beter willen leren, maar ze kon niet duidelijk maken dat ze dat wilde. Ze zuchtte en begon met zichzelf aankleden. Zonder verder nog in de spiegel te kijken liep Yiseul de kamer uit, waar Charlotte nog op haar wachtte. De jongedame lachte naar haar, waarna ze Yiseul's uniform wat rechttrok en haar haar in een knot wikkelde, die ze vast zette met een speld. ''Impressive, I thought you would to a terrible job but you did really well.'' Charlotte's woorden kon Yiseul niet, waardoor ze haar verward aankeek, waarna Charlotte begreep wat de situatie was. Ze legde een van haar handen op Yiseul's schouder en stak haar duim op met haar andere hand. ''Good job.'' Zei ze rustig, en dat snapte Yiseul wel. Een zwakke glimlach verscheen op haar gezicht, waarna Charlotte voor haar uit begon te lopen. ''Let's go, we got alot of cleaning to do!'' De vrolijke toon in Charlotte's stem liet haar nadenken. Was zij hier vrijwillig gekomen, of net zoals zij? Verkocht in de slavernij.