Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: (O) What's meant to be, will always find a way
from Chouette on 01/06/2018 03:31 PMVanaf dag één had Fred Karolina al knap gevonden. Ze zaten dit jaar pas voor het eerst bij elkaar in de klas en daarvoor had ze geen herinnering van het meisje, hoewel ze haar waarschijnlijk in de kantine en de aula sowieso eens gezien moest hebben. Maar toen ze haar eenmaal opgemerkt had, leek ze haar overal te zien. Op school, maar ook daarbuiten wel eens. Niet dat ze daadwerkelijk gedag zei tegen haar op die momenten, behalve als ze elkaar letterlijk passeerden. Ben je mal.
Fred speelde met een pen in haar handen die ze niet weggestopt had na de les en knikte. "Vind ik ook!" stemde ze enthousiast in. "Dat is veel beter dan dat het eigenlijk twee projecten zijn die net bij elkaar horen." En zo konden ze meer tijd met elkaar doorbrengen. Gelukkig. Anders zou dit project ook meteen weer al zijn charme verliezen. Niet dat ze dacht dat Karolina nou meteen zou realiseren hoe leuk Fred eigenlijk was en meer tijd met haar door wilde brengen en erachter zou komen dat Fred wel héél leuk was en dat ze dan schoorvoetend aan elkaar toe zouden geven dat ze beide eigenlijk wel meer dan alleen vrienden wilden zijn – al hoopte ze daar heel stiekem wel een beetje op. Het zou al heel wat zijn als ze het tijdens het maken van dit project gewoon leuk zouden hebben.
"Ja, da's goed," antwoordde ze. "Ik heb, eh..." snel griste ze haar mobiel uit haar zak om haar agenda erbij te pakken. "morgen wel tijd? Misschien kan ik dan na school even bij je langskomen, dan kunnen we op ons gemak verzinnen hoe en wat. Is dat een idee?" Ze streek een pluk haar achter haar oor en hield haar duimen al klaar om het in de agenda neer te zetten. Bij een van hen thuis was wel een goed idee, dacht ze. Dan hadden ze weinig afleiding van buitenaf en konden ze daadwerkelijk ook wat werk gedaan krijgen. Als Fred gewoon haar laptop meenam, konden ze beide al aan de slag. Want hoewel ze dit als een buitenkansje zag om met Karolina te zijn, wilde ze ook gewoon het project goed doen. En Karolina ook, daar twijfelde ze niet over. Ze had heus wel gemerkt hoe ijverig die was als het school betrof.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: (O) What's meant to be, will always find a way
from Chouette on 01/06/2018 03:30 PMZe vond het onzin dat er amper zelf koppels of groepen gemaakt mochten worden. Ze wisten toch heus zelf wel met wie ze het beste samenwerkten? Bedoeld om hen voor te bereiden op het latere bedrijfsleven, ammehoela. Er was niks mis mee om ze nog even te laten genieten van de tijd die ze hadden, om te werken met mensen die ze daadwerkelijk mochten en waarvan ze wisten dat ze een goed koppel vormden. Fred zag het al helemaal voor zich, dat ze nu met de meest arrogante zak van de klas een geschiedenisproject moest gaan maken. Dan werkte ze nog liever in haar eentje. Dat deed ze sowieso, dan wist ze dat wat ze gemaakt had, goed was, en hing haar cijfer niet af van een ander.
Maar toen de leraar de namen oplas en een aantal vreselijke mensen al genoemd werd, leerde ze weer rustiger adem te halen. Lisa's naam werd genoemd, gevolgd door een naam die niet die van Fred was, zoals ze al hadden verwacht. Ze trokken een treurig gezicht naar elkaar. Maar toen Freds naam klonk, gevolgd door die van Karolina, probeerde ze juist Lisa's blik te vermijden en draaide zich een stukje om om Karolina een glimlachend knikje te geven. Toen draaide ze zich om en deed alsof ze de blik van haar vriendin nog steeds niet zag. Pas toen die haar in haar zij begon te porren, keek ze geïrriteerd om. Lisa had een grijns van oor tot oor op haar gezicht en keek haar veelbetekenend aan, veel te veelbetekenend om normaal te zijn in de klas. "Doe normaal," bitste Fred met rollende ogen. Ze hoefde niet eens iets te zeggen, ze wist al waar Lisa op doelde. Sinds begin dit jaar, toen Karolina en zij bij elkaar in de klas beland waren had Fred het er meer dan eens over gehad hoe knap ze het meisje vond. Daar was het bij gebleven, maar dat gevoel was nog niet weggegaan. Ze waren amper nog met elkaar in contact gekomen en dat was ook precies Freds reden om dat zo te laten. Om haar zonder reden te benaderen, zou raar zijn. Ze hadden geen gemeenschappelijke vrienden, geen bekende gemeenschappelijke hobby's, geen gemeenschappelijke niks. Maar dit zou een ideale manier zijn om haar wat beter te leren kennen.
Tijdens de uitleg van de opdracht en de verdere les, zei Fred belabberd weinig. Ze zat met haar gedachten heel ergens anders en de stem van hun leraar was heerlijk om bij weg te dommelen, waardoor de plotselinge schelle bel die het einde van de les aankondigde haar extra hard liet schrikken. Iedereen, inclusief zij, pakte hun spullen in en hees hun tas over hun schouders. Lisa draaide zich om toen Fred in het lokaal bleef staan, maar ze wuifde haar met een handje weg. "Ga maar vast, ik kom zo." Eerst even wat woorden wisselen met Karolina. Misschien konden ze alvast wat afspreken over hun project. Ze wachtte even tot merendeel van de klas al weg is, zodat ze zonder voor de voeten gelopen te worden naar Karolina toe kon lopen. Dit was altijd zo ongemakkelijk. Ineens contact moeten maken met iemand waar je eigenlijk nooit mee sprak, maar die ook geen volstrekt vreemde was. Dus besloot ze maar aan te sluiten toen Karolina al aanstalten maakte om de klas uit te lopen, zodat ze samen de deur uitgingen. "Hé maatje," grapte ze luchtig toen ze binnen gehoorafstand kwam. "Dus, hoe gaan we het doen? We kunnen gewoon zelf ons eigen deel maken en dat samenvoegen, maar misschien is het ook een goed idee om het daadwerkelijk samen te maken." Zeg alsjeblieft toe met dat laatste, zeg alsjeblieft toe met dat laatste. Het zou eeuwig zonde zijn als dit al hun communicatie zou zijn wat betrof dit project.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: (O) What's meant to be, will always find a way
from Chouette on 01/06/2018 03:28 PMSmoezend zaten ze op hun bijna-vaste plek in het klaslokaal, dicht bij het raam en niet helemaal achteraan, maar ook vooral niet te ver vooraan. Lisa zat kleine figuurtjes in haar schrift te tekenen en vertelde ondertussen op gefrustreerde fluistertoon over een jongen van school waar ze de afgelopen tijd nogal mee zat te appen. Frederique had haar voeten tegen Lisa's stoel gezet en kauwde in het niets starend op haar potlood terwijl ze naar het geklaag luisterde.
"Het is gewoon zo kut, Fred! Het ene moment zit hij erop te zinspelen dat hij wil dat ik langskom, en zodra ik daarop inspeel doet hij ineens alsof dat helemaal zijn bedoeling niet was. Maar dan kijk ik 's ochtends op mijn mobiel en dan staat daar een goedemorgen-appje van hem?!" Gefrustreerd trok ze een dikke streep op haar papier, maar Frederique bleef semi-geïnteresseerd in het niets staren toen ze antwoord gaf. "Ga dan gewoon eens als 'ie dat nog eens doet. Gewoon niet antwoorden en na tien minuten appen 'hoi, ik sta voor je stoep'. Dan heb je meteen je antwoord."
"Zie je me dat al doen!" Lisa gilde bijna toen ze antwoord gaf, maar net op dat moment kwam de leraar binnen en maande de klas met een gorgelende kuch en een boze blik tot stilte. Fred zette haar voeten op de grond en draaide zich naar voren, zich mentaal voorbereidend op vijftig minuten ononderbroken geneuzel over de Middeleeuwen. Nee, dat was overdreven. Ze hield van geschiedenis, bijna evenveel als van kunst. Het was alleen jammer dat hun leraar zo'n nasale en monotone stem had dat je bijna niet anders kon dan in slaap vallen tijdens de lessen, maar anders had ze op het puntje van haar stoel gezeten. Tot haar verbazing deed de leraar deze keer iets anders dan hij normaal deed. Elke les ging hij woordeloos voor de computer staan en staarde dan naar het scherm totdat het ding opgestart was (natuurlijk mocht er geen woord gezegd worden tijdens dit moment, absolute stilte was vereist), voor hij zijn benodigde PowerPoint opende en begon met opdreunen. Deze keer haalde hij een aantal vellen papier uit zijn tas en begon uit te delen. Zodra het eerste blad een tafel had aangeraakt klonk er geroezemoes en gekreun op uit de klas. Iedereen die nog niet wist wat erop stond, rekte zijn nek uit om het te zien tot er een vel op hun tafel belandde. Bijna als laatst deelde hun leraar twee vellen aan Fred en Lisa uit, die gretig de informatie scanden.
Op het vel stonden een aantal dingen. 1: het was een opdracht. 2: het was een opdracht waar een belangrijk punt aan verbonden was. 3: de opdracht moest in tweetallen (tot nu toe waren de twee meiden alleen maar enthousiaster geworden) en als laatste ding 4: de leraar bepaalde de tweetallen. Wat een domper. Het was alsof ze een cadeautje hadden gekregen, maar er na het openmaken pas achter kwamen dat alleen het pakpapier voor hen bedoeld was. Teleurgesteld zakte Fred in haar stoel en wachtte op verdere uitleg.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: (O) What's meant to be, will always find a way
from Chouette on 01/06/2018 03:28 PMFrederique van Doorn
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMIn hem roerde de onrust van gisteren nog, de stress en de angst die hem overeind had gehouden tijdens de strijd waren nog steeds niet weggeëbd. Toch probeerde hij dat nare onderbuikgevoel te negeren. Hij lag hier rustig met Nira en het gevaar was al een hele nacht weg, er was niks meer om bang voor te zijn. En nu tien keer herhalen om het in te prenten. Hij haalde een keertje diep adem en schraapte zijn keel terwijl hij haar gezicht bestudeerde. Hoe opgewekt haar stem klonk, zo miserabel zag ze eruit. Hij kon zich niet voorstellen dat ze zich vanbinnen ook zo opgewekt kon voelen, zelfs hij kon het niet opbrengen om zo'n façade vol te houden. Laat staan zij.
Een frons verscheen op zijn voorhoofd en hij knikte naar haar zij toen ze daar een hand op neerlegde. "Ik zou die maar niet te vaak aanraken. Of te veel bewegen. Dat gaat tijd nodig hebben om te helen, lieverd. Ik zal er vandaag nog wel even naar kijken." Maar nog niet nu. Het voelde alsof er een woordeloze stroom geluiden uit zijn mond kwam, maar dat was vast te wijden aan het feit dat hij nog steeds half sliep.
"Ik voel me op het moment ook wel als een makkelijke prooi," zei hij met een slap lachje. Hij zou nog geen moeite doen om een vlieg van zich af te slaan, zijn ledematen leken wel van lood te zijn. Hij betwijfelde of hij überhaupt wel naar de kantine had kunnen lopen als ze wel wat te eten had gewild. Nee, dan bleef hij liever nog even naast haar liggen. Hij liet de arm die hij als steun onder zijn hoofd gezet had weer vallen en legde zijn hoofd terug in het kussen, voor hij Nira tegen zich aantrok en haar een kus op haar voorhoofd gaf. "Niet om nou zoetsappig te gaan doen of zo," begon hij, maar halverwege brak zijn stem tot amper meer dan een fluistering. "maar ik dacht dat ik je kwijt was. Ik ben nog nooit zo bang geweest." Ze mocht best weten wat er in hem om was gegaan, als ze zich daar nog niet al bewust van was.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMHij was zich vaag bewust van beweging naast zich. Iemand bij hem in het bed die aan het draaien en woelen was. Het was niet genoeg om hem echt wakker te krijgen, hij opende zelfs zijn ogen niet onder het mum van het feit dat hij misschien weer gewoon in slaap kon vallen als hij het hard genoeg probeerde. Toen begon ze te praten, wat die hoop liet verdwijnen. De woorden drongen niet helemaal tot hem door, hij was zich vaag bewust van wat ze zei maar kon het niet opbrengen om erop te reageren. Hij lag zo lekker.
De beet in zijn hals was dan weer wél genoeg om hem wakker te krijgen. In een reflex schoten zijn ogen open en vloog zijn hand naar zijn hals om die te beschermen. Het deed geen pijn en ze had zich alweer teruggetrokken, maar ze had haar zin gekregen. Hij was wakker. Een seconde of twee bleef hij met de geschokte uitdrukking op zijn gezicht liggen, maar toen kwamen de herinneringen terug en realiseerde hij zich waar hij was en met wie. Zijn ogen maakten contact met die van Nira en hij liet de hand, die nog steeds in zijn nek lag, op het bed vallen. "Jij bent niet te geloven," sputterde hij, nog te slaperig om echt verontwaardigd te klinken. Zijn hoofd zakte eventjes terug op het kussen, maar hij kwam meteen weer een stukje overeind om zijn elleboog in het kussen te leggen en zijn hoofd op zijn hand te steunen. Anders zou hij zo weer in slaap kunnen vallen.
Nira zag er nog steeds slecht uit. Beter, maar er zaten wallen onder haar ogen en ze had een ongezonde, asgrauwe kleur door al het verloren bloed wat nog niet aangevuld was. 'Hoe gaat het?' zou een overbodige vraag zijn. "Dat je honger hebt, hoeft nog niet te betekenen dat je overgaat op kannibalisme," zei hij. "Zal ik wat voor je halen?" Hoewel hij eigenlijk helemaal geen zin had om zijn warme plekje in haar bed te verruilen voor de vochtige gangen en de kantine met de flakkerende Tl-buizen. Ze konden hier best nog even liggen, misschien. Niemand zou ze komen zoeken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMNu de drukte en de stress voorbij was, merkte hij pas hoe zwaar zijn oogleden werden en hoeveel moeite het hem kostte om ze open te houden. Maar hij mocht niet gaan slapen. Nog niet. En wilde dat eigenlijk ook niet, nu hij hier zo met Nira zat. Eindelijk weer even alleen, en beide levend. Bij elk gevecht was hij bang om mensen te verliezen, Nira in het speciaal, maar nooit was die angst zo dicht bij de werkelijkheid gekomen. Ze hadden heel veel geluk gehad, realiseerde hij zich.
Haar macabere grapje kon hem niet laten glimlachten, daar was alles ineens te zwaar voor. Zijn mondhoeken, zijn oogleden, zijn armen, alles leek naar de grond getrokken te worden. "Ik weet het," zei hij dus maar, terwijl hij zijn hand op haar enkel legde. Hij wist helemaal niet hoe ze zich voelde, maar dat was wat je nou eenmaal zei in zo'n situatie. Mentale steun, terwijl je je helemaal niet kon voorstellen hoe de ander zich in hemelsnaam voelde. Afwezig wreef hij met zijn duim over de binnenkant van haar enkel. Hij zou dit nooit meer laten gebeuren. Wílde dat het nooit meer gebeurde. Want uiteindelijk had hij er helemaal geen inspraak op, hij kon haar moeilijk verbieden om het slachtveld op te gaan of gevaarlijke dingen te doen. Hij zou willen dat ze wat beter op zichzelf zou passen, in plaats van tot het uiterste te gaan omdat dat hier van haar verwacht werd.
Zijn blik verschoof naar haar gezicht toen ze weer begon te praten. Zelfs in de stille ruimte nog amper hoorbaar. "Ik ga nergens heen," antwoordde hij. Omdat hij niet zou durven om haar nu nog te verplaatsen om de dekens over haar heen te leggen, pakte hij een extra dekentje dat op de grond achter het voeteneind van het bed lag en kwam naast haar liggen. Op zijn zij, met zijn gezicht naar haar gekeerd. "Mooi. Want dit is ook puur eigenbelang voor mij." Met een zwiep gooide hij de deken over hen heen. Het was geen dik kleedje, maar beter dan niks. En ze had hem. Dat was het voornaamste.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:19 PMDe tijd die stil had gestaan tijdens Nira's kritieke toestand, begon eindelijk weer te lopen. Tijdens het hechten en verbinden van haar wond was hij rustiger aan het werk gegaan, zodat hij er deze keer wel een goed verzorgde wond van kon maken. Anders zou het nog langer duren voor ze hiervan genas, en het zou al lang gaan duren. Hij kon al raden dat ze daar tegenin zou gaan wanneer ze zich weer beter genoeg voelde om een grote mond te hebben en te beweren dat ze 'best kon gaan trainen, of op zijn minst een wandeling kon maken'. Het zou nog een hele klus worden om haar daarvan te weerhouden.
Toen hij klaar was met het verbinden van de wond, bracht hij haar weg van de drukte die nog steeds in het ziekenhuis heerste. De schreeuwende stemmen en het krioel waren wel het laatste wat ze nodig had om te herstellen. In de gangen was het zo goed als leeg, waardoor ze het rumoer al snel achter zich lieten en de omgeving vervangen werd door galmende voetstappen en een koele lucht om hen heen. De rust die ze nodig had, en, om eerlijk te zijn, hij ook. Hij had niet doorgehad hoe warm het in het ziekenhuis was en hoe sterk het er naar desinfectiemiddel rook, tot hij er weg was.
Hij hield zijn blik naar voren gericht terwijl hij Nira naar haar slaapkamer bracht, gefocust op het omhoog houden van haar lichaam. Zijn spieren brandden, alhoewel hij in vergelijking met de anderen op het slachtveld amper fysiek bezig was geweest. De mentale overbelasting begon zijn tol te eisen. Toen hij Nira voelde bewegen in zijn armen, keek hij naar haar neer. Bij het zien van haar bekende hazelnootbruine ogen, verscheen ook op zijn gezicht een glimlach. Pure opluchting. Ze was er weer. Maar toen ze sprak, verbrak hij het oogcontact om even zijn ogen ten hemel te slaan. Ja, ze was er zeker weer. Even wilde hij erop reageren, maar hield toen toch maar zijn mond. Het was een beetje een te vermoeiende dag geweest om nu nog te gaan bekvechten. Hij keek haar opnieuw aan en zijn mondhoeken trokken naar beneden. "Puur eigenbelang. Ik kan jou niet verliezen."
Hij keerde naar links om de hoek om te gaan, Nira's kamer in. Het was er donker, er kwam geen natuurlijk licht in de grotten en de lampen waren allemaal uit. Makkelijk om hierbeneden je gevoel voor tijd kwijt te raken. "Niet schrikken, ik leg je neer," meldde hij haar voor de zekerheid even voor hij bij het bed vooroverboog en haar bovenop het beddengoed legde. Ze zag er zo verschrikkelijk klein uit zo, met diepe wallen onder haar ogen en amper kleur op haar wangen. Hij stak zijn arm uit om het dichtstbijzijnde lichtknopje in te drukken, dat van een schemerlampje op een kastje naast haar bed wat voor een beetje licht in de kamer zorgde. "Hoe voel je je?" Stomme vraag. Maar toch even nodig. Hij kwam op het voeteneind van haar bed zitten en trok zijn benen op zodat zij genoeg ruimte had, maar ook omdat hij zich even zo klein wilde maken als hij zich plotseling voelde.
Wil je me lijmen als ik breek?
ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 01/06/2018 03:16 PMCecil Jones
De chaos van het ziekenhuis was op de achtergrond gedrongen. Het enige waar hij zich op kon focussen waren de twee figuren bij hem, voor meer was er geen ruimte in zijn hoofd. Nira, voor wie hij meer doodsangst voelde dan ze zelf misschien wel deed, en Avani, wat op de achtergrond gedrongen door de toestand van Nira, maar minstens zo bezorgd als hij.
De milliseconde nadat hij de tweede schok toegediend had, was misschien wel de meest stressvolle van zijn hele leven. In een situatie waarin elke seconde, elke milliseconde, telde, was het makkelijk om nét te laat te zijn. God, laat het niet te laat zijn. Nira was sterk, ze zou niet zomaar toegeven aan de dood. Daar geloofde hij niet in. De schok liet haar lichaam opnieuw verkrampen, maar in tegenstelling tot de eerste keer, waarbij haar lichaam weer levenloos neer was gevallen, schoten haar ogen nu open. Ja! Zie je wel! Cecil liet de adem, waarvan hij niet wist dat hij hem vasthield, ontsnappen en gooide de paddles aan de kant. Hoopvol boog hij zich weer over Nira heen, maar zijn adem stokte toen hij haar ogen zag. Dit waren niet háár ogen. Het was een blik die ze op het slachtveld droeg. Die van de kitsune. Gestrest en in paniek schoten haar ogen in het rond, terwijl hij wat onzeker naast haar schouder stond. Hij wilde het risico niet nemen dat ze hen niet zou herkennen, en daardoor nog meer in paniek zou raken. Haar kitsune was iets wat hij nooit helemaal begrepen had, hoe zij en het dier het lichaam deelden. Maar toen vonden haar rondtollende ogen de zijne, heel even maar, en de verwarring maakte plaats voor herkenning. En met die blik viel er een last van zijn schouders. Ze was weer bij bewustzijn. Écht bij bewustzijn. Het kwam goed met haar, zelfs hier zou ze weer bovenop komen.
Maar toen draaiden haar ogen weer weg, bijna op dezelfde manier als ze de vorige keer dat ze bij bewustzijn was gekomen. Door de adrenaline die nog steeds in zijn lichaam gierde, reageerde hij bliksemsnel. Er schoot een vlaag van angst door hem heen en zijn vingers vlogen naar haar keel toe om haar hartslag te checken. Langzaam, maar gestaag. Godzijdank. Hij haalde zijn vingers weer weg van haar griezelig koude huid en keek op naar Avani. Eventjes leek het heel grappig, hoe ze allebei binnen een seconde boven haar gezicht hingen om te checken of ze nog wel ademhaalde, maar hij was te moe om de gedachte echt op te merken, laat staan om erom te lachen. Vermoeidheid spoelde over hem heen en kijkend naar Avani, was het bij haar hetzelfde liedje. Hij strekte zijn arm uit en streek haar even over haar bovenarm, een gebaar van dankbaarheid dat hij hier niet in zijn eentje mee om had hoeven gaan bij gebrek aan woorden.
"Neem je rust, Avani. Voor jou is het ook uitputtend genoeg geweest." Hij liet zijn blik heel even op haar rusten nu ze op de grond zat en richtte zich toen op het gezicht van Nira. Haar voorhoofd en nek glommen van het zweet en hij zou verbaasd zijn als dat bij hem niet het geval was. Eén blik op het, hoewel minder dan net, nog steeds chaotische ziekenhuisje, was genoeg om hem een besluit te doen maken. "Ik breng Nira denk ik maar naar jullie kamer, daar kan ze haar rust pakken."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:13 PMHoewel er zoveel tot dit moment had geleid en er net nog tienduizend dingen waren om zich zorgen over te maken, voelde hij geen greintje zenuwen. Ze was natuurlijk niet zijn eerste, maar het was wel de eerste keer met háár en vanaf het begin al had hij Clarke anders gevonden dan alle andere meiden waar hij ooit mee omgegaan was en waar hij wat mee gekregen had. Clarke was vertrouwd. Net zoals nu. Die heerlijke combinatie van vertrouwd, maar toch spannend en nieuw. Hij had wel een idee gekregen van haar lichaam en haar reacties, maar nog nooit zo erg als hij nu zou meemaken.
Van wat ze hem verteld had en had laten zien, had hij wel bedacht dat hij haar een beetje moest leiden. Niet dat hij daar bezwaar tegen had. Hij kroop met haar mee verder de tent in en legde zijn handen aan beide kanten van haar om zichzelf overeind te houden toen ze op de matrasjes kwam te liggen. Voor de zoveelste keer in deze game was hij verbaasd en blij verrast dat alles hier zo ontzettend echt voelde. Elke aanraking, hoe licht ook, voelde hij na een minuut nog op zijn huid nagloeien. Reagerend op haar handen onder zijn shirt, deed hij bij haar hetzelfde. Zijn handen gleden over haar zachte huid, van haar taille naar de inkeping die van haar navel tot tussen haar borsten liep. Daarbij kwam het shirt verder omhoog en trok hij het nog een stukje verder, zodat ze wel los van elkaar moesten komen om het over haar hoofd te trekken. "Je bent mooi," fluisterde hij voor hij het shirt in een hoek gooide en haar opnieuw kuste terwijl één van zijn handen naar haar rug gleed om de sluiting van haar bh los te maken. Dat was ook echt zo, hij vond haar prachtig. Nog steeds kon hij het ergens niet geloven dat ze bij elkaar waren gekomen en vooral waren gebleven, maar hij was ontzettend opgelucht dat ze het samen niet opgegeven hadden. Nu haar bovenlichaam naakt was, hadden zijn handen meer ruimte om haar aan te raken en hij legde een hand op één van haar borsten. Zachtjes masseerde hij de huid even, maar haalde toen zijn hand weer weg om haastig zijn eigen shirt uit te trekken. Daarna kuste hij haar weer, maar realiseerde zich toen iets waar hij nog geen moment over nagedacht had in deze game. "Hebben we..." begon hij, zijn hoofd ietsje terugtrekkend om haar aan te kijken. "Moeten we iets gebruiken? Bescherming?" Kon ze überhaupt zwanger raken? Dat hoopte hij toch van niet.
Wil je me lijmen als ik breek?