Search for posts by Chouette
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Only wanted a little love affair. Now I can see you are beginning to care
from Chouette on 08/07/2018 09:12 PMNa een stuk klimmen werd het pad minder steil en weken de bomen uit, totdat de begroeiing zakte en er langs het pad alleen nog maar struiken en kleine boompjes te zien waren. Het zanderige pad maakte plaats voor een stenen straat, wat een stuk fijner liep met de zware bagage die hij bij zich had. Zijn handpalmen waren zweterig geworden, waardoor hij af en toe even moest stoppen om zijn hand af te vegen aan zijn broek voordat hij zijn koffer weer op kon pakken en door kon lopen. Hij was zulke warmte niet gewend, vooral niet nu hij nog in de lange broek rondliep die hij in het vliegtuig aan had gehad. Wat zou het heerlijk zijn om zo een zomerse outfit aan te kunnen en van het eiland te kunnen genieten.
Hij bekeek elk uithangbordje op de gebouwen, maar het duurde even voordat hij de goede had gevonden. De verf op het bord was een beetje afgebladderd, maar de naam van zijn hotel was er nog prima op te lezen. Hij stapte naar binnen en bleef meteen even staan, genietend van de schaduw en de koelte in het gebouw. Hoe fijn die zon ook was, een koele ruimte deed ook wonderen.
Aan de balie stond een grijzende man die hem met een glimlach begroette. Will zette zijn koffers aan de kant en liep naar hem toe, vurig hopend dat de man Engels sprak. Hij noemde zijn naam en keek de ontvangstruimte rond terwijl de man in een boek begon te bladeren. Net toen hij een kleurrijk schilderij in de hoek in de gaten kreeg, kuchte de man en keek naar hem met een blik die niet heel veel goeds kon betekenen.
"No Will Connor," zei hij met een hevig Grieks accent, en schudde zijn hoofd terwijl hij nog eens in het boek keek en daarna weer naar Will. "No reservation," verduidelijkte hij.
"There has to be," antwoordde Will. "I booked with the travel company. Travel Abroad?" Probeerde hij, maar de man bleef zijn hoofd schudden.
"Well, can I book a room now?" Irritatie begon al aan hem te knagen, maar hij negeerde het. Hij had van tevoren al bij zijn reisbureau betaald voor zijn vlucht en hij had een voorschot op het hotel betaald, dat was nu zeker weggegooid geld. Toch moest hij wel een verblijfsplaats hebben, dus hij zou nu maar om een kamer moeten vragen. "A single room until the 28th?"
De man keek hem eventjes aan, maar dook toen weer naar beneden om in zijn boek te kijken. Zijn vinger gleed over de pagina's, die allemaal akelig vol waren. Uiteindelijk rechtte hij zijn rug weer en schoof zijn bril op zijn neus. "I only have rooms from 23," zei hij met een gezicht waaruit weinig spijt bleek. De drieëntwintigste, dat was pas over meer dan een week.
"I need a room now, from today," zei hij hoofdschuddend, maar de man gebaarde naar zijn boek en trok een gezicht dat hij zo ook al begreep. Sorry-niks-aan-te-doen, leek hij te zeggen.
Will zuchtte geïrriteerd en haalde een hand door zijn haar. "Well, are there any other hotels on the island?" vroeg hij, maar de man kneep zijn ogen kort samen en fronste. Hij begreep hem niet. Will verhief onbewust zijn stem een beetje, alsof dat hem verstaanbaarder kon maken. "Different hotels? Here?" hij gebaarde om zich heen, en de man leek het te snappen.
Toch schudde hij zijn hoofd. Will keek hem ongelovig aan en liet zijn schouders zakken. "There's no hotels here? And you're booked? Fantastic!" Het sarcasme droop van zijn stem en dat kon de man achter de balie vast niet ontgaan.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Only wanted a little love affair. Now I can see you are beginning to care
from Chouette on 08/01/2018 10:56 PMWill Connor
Hij had zich voorgenomen om niet te verwachten dat alles eruit zou zien als op de foto's van de reisbureaus en de gidsen. Glinsterend blauwe zee, witte huizen met gele, rode, blauwe en roze bloemen op de veranda en lief babyblauw geschilderde raamluiken. Het Griekenland uit de films en de plaatjes. Naarmate hij dichterbij het land kwam, was het moeilijk geworden om niet precies zo'n beeld van het land te krijgen. Onwillekeurig was hij gaan fantaseren over hoe het zou zijn als hij met beide benen op de Griekse grond zou staan en hij kreeg vlinders in zijn buik bij het idee dat hij vanavond op een terrasje met uitzicht op zee van een biertje kon genieten.
Het vliegtuig bracht hem naar een kustplaats, waarvandaan hij met een taxi naar de haven kon komen om vervolgens met de boot naar zijn eiland van bestemming te varen. Tot zover was het allemaal uitgestippeld, maar zodra hij te water ging moest hij maar uitzoeken hoe het vanaf daar verder ging. Hij had zijn ogen uitgekeken terwijl de taxi hem door straatjes en wegen bracht en hij had geconstateerd dat Griekenland niet alleen op de plaatjes zo mooi was. Overal zag hij taferelen die het waard waren om te fotograferen of op zijn minst te onthouden, maar al snel werden het te veel om mentaal op te slaan. Zelfs de zee was nog blauwer dan op de foto's, wat hij eerst voor onmogelijk had gehouden. In de haven dobberden wat sloepjes en een enkele zeilboot, maar aan de kop lag een grotere boot waar al een aantal mensen in zat te wachten op vertrek. Het bootje zag er nogal krakkemikkig uit en hij betwijfelde of het ding het gewicht van alle passagiers en bagage kon dragen zonder te zinken. Toch stapte hij van de loopplank op het dek en zocht een plaatsje, zonder zich zorgen te maken over wat er verder kon gebeuren. Om hem heen werd onverstaanbaar Grieks gekakeld. Hij verstond er geen enkel woord van, maar het taaltje had een fijne klank om naar te luisteren terwijl hij de andere passagiers bekeek. De meeste mensen leken van hier te komen, afgezien van een aantal figuren wier benen nog zo wit waren dat ze ongetwijfeld pas een dag hier waren. Hij hoopte dat hij niet ook zo duidelijk opviel als toerist, al wist hij wel zeker dat hij niet door kon voor een volbloed Griek.
Na een klein half uurtje meerde het bootje aan bij een kleine kade en iedereen stommelde in een rijtje van de boot af. Will griste zijn koffer van de grond, hees zijn tas over zijn schouder en begon in de richting te lopen die een man hem had gewezen toen hij de naam van zijn hotel aan hem had laten zien. Hij had geen idee wat er allemaal op het eiland te vinden was omdat zelfs de reisgidsen niet veel over het eiland te vertellen hadden. Dat betekende óf dat het vrij saai was, óf dat het eiland nog niet ontdekt was door de grote stroom toeristen. Allebei was prima. Eerst moest hij zijn hotel maar eens vinden, daarna zag hij wel verder. Een koud biertje begon hem steeds en steeds meer te zinnen terwijl hij met zijn bagage het langzaam stijgende pad tussen de bomen beklom.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | I am prepared for the worst, but hope for the best
from Chouette on 03/23/2018 05:59 PMHet kleine raam in Toms keuken zat net op de goede hoogte om naar buiten te kijken terwijl je stond te koken. Hij keek uit op een zijstraatje dat in de schemering verlicht werd door een paar straatlantaarns, waar de meeste mensen in haastig tempo doorheen liepen. Een jaar geleden kwamen hier nog best veel mensen die van de ene grote weg naar de andere wilden en zo hun weg afsneden, maar dat aantal was steeds meer gekrompen naarmate de situatie was verslechterd. Nu was het verstandiger om zijstraatjes en steegjes te vermijden als je er niks te zoeken had. Voor je het wist, was je getuige van een situatie waar je echt niets mee te maken wilde hebben. Het enige waar je op kon rekenen, was het gestamp van twee in formatie lopende Duitse soldaten die een aantal keer per dag volgens routine door de straat liepen. Overdag om de tweeënhalf uur: 's ochtends om half acht, tien uur, 's middags om half één, om drie uur, half zes, 's avonds om acht uur, om half tien en als laatste om middernacht. Elke dag weer, elke dag rond dezelfde tijd. De afgelopen maanden was het steeds erger geworden, want in het begin kwamen ze maar tweemaal per dag langs. Het zat allemaal feilloos in zijn hoofd geprent.
Hij zette net een druipend bord in het droogrek toen er op de deur geklopt werd. Gek. Hij verwachtte niemand. Er klopte bijna nooit iemand aan als het al donker was, niet onaangekondigd in ieder geval. Als dat wel gebeurde, betekende dat eigenlijk nooit iets goeds. Het was stom om zo paranoïde te zijn, maar sinds hij steeds meer verhalen hoorde over Duitse soldaten die onaangekondigd huizen binnenvielen of doorzochten, was het toch slim om voorzichtig te zijn. Hij droogde zijn handen af aan de theedoek en liep naar de deur toe terwijl hij zijn bonkende hart probeerde te negeren.
Tot zijn verbazing stonden er geen norse mannen in zijn deuropening, maar was het een meisje. Nog voor hij iets had kunnen zeggen, stak ze hem een briefje toe. In haastig gekrabbelde hanenpoten die hij herkende als die van Lars, een van zijn vrienden, stond zijn eigen adres geschreven. Dit kon echt weinig goeds betekenen. Hij keek op van het blaadje en nam het meisje schattend in zich op, maar besloot haar binnen te laten. Wat ze ook te zeggen had, het was beter binnen gezegd dan op straat. "Kom maar binnen," zei hij, en deed de deur zachtjes achter haar dicht.
Met het briefje nog in zijn hand ging hij voor haar staan zodat ze niet ongevraagd het appartement binnen kon struinen. "Waarom werd je verteld naar mij te komen?" vroeg hij, haar eigen woorden herhalend. "Ik heb liever geen vreemden in huis." Hij was nog steeds wantrouwig, maar omdat Lars haar zijn adres had gegeven, hoopte hij dat ze geen kwaad in de zin had. Hij liet zijn blik over haar heen glijden, van haar jas naar de tas die ze in haar hand had, tot de platte schoenen die ze droeg. Een vermoeden ontstond, maar hij hoopte dat hij ongelijk had. Ervaring had hem geleerd dat vrouwen alleen maar platte schoenen droegen als ze op reis moesten, of als ze er net een lange reis op hadden zitten. Beide waren dingen waar hij niet op zat te wachten. Toch hield hij zijn mond, het zou stom zijn om te gaan gissen naar haar intenties. Eerst moest ze maar eens antwoord geven op zijn vraag.
Wil je me lijmen als ik breek?
ORPG | I am prepared for the worst, but hope for the best
from Chouette on 03/22/2018 01:49 PMTom van Houten
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: O | There's nothing that I wouldn't do to make you feel my love.
from Chouette on 02/16/2018 03:16 PM
Het spel deed gelukkig precies wat hij ervan verwacht had dat het zou doen. Het bracht hem in een feeststemming en had hem al snel een beetje aangeschoten. Dankbaar nam hij een nieuw flesje bier van iemand aan toen die op was gestaan om te pakken voor iedereen die geen drankje meer had. Zo ging het altijd, zodra hij er dan eenmaal was, was het altijd meer dan gezellig. Het was makkelijk genoeg om meegesleurd te worden in de sfeer, zodra je jezelf er maar toe zette. Zijn aandacht werd weer naar de kring getrokken toen iemand een drie trok en iemand als herinnering aan de regels gilde dat alle jongens moesten drinken. Hij kende het meisje dat het had geroepen niet zo goed, maar hij kon wel zien dat ze vast al wat wijntjes op had. Ze had blosjes op haar wangen en had zowat een permanente lach op haar gezicht, wat het heel moeilijk maakte om niet terug te lachen als ze oogcontact maakte.
Het leuke aan feestjes was het leren kennen van nieuwe mensen. Op school liep je vaak straal langs anderen heen, terwijl je er op een vrijdagavond ineens allebei met een glas bier in je hand in andermans tuin mee kon staan en het kon hebben over hoe lelijk de tuinkabouters daar wel niet waren, of iets dergelijks. En de volgende keer dat je ze dan op school zag, had je elke keer zo'n herinnering aan die avond, en dat ze best wel oké waren zelfs al had je geen flauw idee wat er in hun leven gebeurde. Of je belandde op dat feestje zoenend op de hoek van de bank. Kon ook.
"Ace of spades! Everyone's gotta switch their drinks with the person left to them!" riep hetzelfde meisje weer, maar voor iemand daadwerkelijk een drankje door kon geven brulde iemand anders er al overheen. "Nah, fuck that! Y'all could have Pfeiffer's disease, I'm not switching my drink!" De jongen die het gezegd had trok een gezicht, en meer mensen deden met hem mee. Er klonk wat instemmend gemompel en gelach. "Alright fine, that's fair," gaf Terry ook toe, en hij schoof het blad met de regels van vanavond naar zich toe om die bij schoppenaas door te strepen. "Just drink then!" stelde hij voor, wat iedereen veel meer zinde. Grijnzend bracht Alex zijn flesje naar zijn mond, maar keek op toen iemand die hij vanavond nog niet had gezien de keuken binnenwandelde. "Elena, what's up!" Met een knikje vanuit zijn kin trok hij haar aandacht en wees toen naar de verspreide kaarten op de tafel. "You playing with us? We're playing Kings." Hij schoof een lege stoel voor haar bij en klopte er een keertje uitnodigend op. Tuurlijk deed ze mee. Hij gaf haar weinig keuze.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become
from Chouette on 02/15/2018 04:01 PMHet was zo frustrerend erg iets voor Nira om meteen weer uit bed te komen en te doen alsof ze geen moeite had met alledaagse dingen, ook niet als ze de dag van tevoren bijna het loodje had gelegd. Met een frons keek hij hoe ze opstond, maar liet haar haar gang gaan. Als hij daarover zou protesteren, zou ze het helemaal niet leuk gaan vinden. "Ik ben zo terug," deelde hij dus maar mee, en sloot de deur achter zich om haar wat privacy te geven.
Haar kamer was een fijn holletje geweest waar hij even kon ontsnappen aan de rest van Aliter. Nu hij weer in de gangen liep, voelde hij zich pas een beetje schuldig dat hij vannacht niet aanwezig was geweest voor de rest van de gewonden uit de strijd. Helaas, hij was bezig geweest met een andere patiënt. Hij verdrong het schuldgevoel dat omhoog kroop en liep snel door naar de keuken. De rest kon het vast wel aan zonder hem, hij was gisteren ook bijna alleen maar bezig geweest met Nira terwijl de rest van de medische ploeg zich over anderen ontfermd had.
In de keuken besloot hij voor Nira twee boterhammen met jam klaar te maken en zette de waterkoker aan voor een kop thee. Voor zichzelf goot hij wat bloed uit de zak in een flesje met dop en zette dat allemaal op een dienblad waarmee hij terug naar Nira's kamer kon lopen. Er waren weinig mensen in de gangen, de paar die hij tegenkwam waren in gedachten verzonken of nog te moe om normaal goedemorgen te zeggen. Dat vond hij wel prima, hij was eerlijk gezegd ook niet echt in de stemming om iedereen vrolijk goedemorgen te wensen. Dus zonder zijn mond open te hoeven doen kwam hij weer aan bij Nira's kamer, waar hij om zich aan te kondigen twee keer op de deur klopte. "Hoop dat je kleren aan hebt," grapte hij terwijl hij met zijn elleboog de deurklink naar beneden duwde en naar binnen stapte. De slaapkamer was leeg, dus hij nam aan dat ze nog in de badkamer was. "Nira?" riep hij ietsje luider. Hij zette het dienblad neer op de tafel en ging op een van de stoelen zitten.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: O | There's nothing that I wouldn't do to make you feel my love.
from Chouette on 02/15/2018 02:55 PMAlex Wright
Het was vrijdagavond en Alex was er net in geslaagd een sixpack bier tien minuten lang op de bagagehouder van zijn fiets te balanceren. Zijn vrienden hadden hem weten over te halen om vanavond mee te komen naar een feestje. Hij had er in eerste instantie weinig zin in gehad, maar door hun gezeur en argumenten had hij zich toch over laten halen. Hij zette zijn fiets op slot tegen de heg van de voortuin en schoof de sleutel in zijn zak. Meestal werden zulke feestjes ook wel gewoon leuk, als je je erop instelde. Anders had hij de rest van de avond toch alleen maar How To Get Away With Murder gekeken met een zak chips op zijn schoot, zoveel was dat nou ook weer niet waard. Hij schoof het bier onder zijn arm en wachtte tot de vriend waarmee hij gekomen was zijn fiets ook op slot had gezet, voor ze samen naar binnen wandelden. De voordeur was open en er stonden een paar mensen op de veranda te roken. Een paar ervan kende hij van naam, maar er waren ook een paar aanhangsels bij die hij nog nooit had gezien. Hij begroette ze met een lachje en liep door, op zoek naar de mensen waar hij daadwerkelijk iets mee had. De meeste mensen die op feestjes verschenen kende hij ofwel van gezicht ofwel van naam, maar verder dan de standaard 'hoe is het' kwam het daar vaak niet mee.
Binnen was het feestje al lekker aan de gang. Er stond muziek op en iedereen stond te kletsen of vermaakte zich op een andere manier. Een paar mensen stonden te dansen en in de keuken zaten een paar mensen rond de eettafel een kaartspel te doen. Alex trok een biertje uit het pack en besloot te gaan kijken bij het kaartspel, waar hij had gehoopt even stil bij te kunnen kijken terwijl zijn feeststemming groeide. Tevergeefs. "Alex!" Riep een van de jongens enthousiast toen hij hem opgemerkt had. Alex grijnsde en hief zijn biertje naar hem op. "What's up, dude!" Ze tikten hun flesjes tegen elkaar om te proosten en Alex schoof een stoel bij om tussen de groep te komen. Goed dan, als hij er zelf niet mee kwam, zou iemand anders hem wel dwingen om mee te doen met het spel. "What are we playing?" vroeg hij, en zette zijn flesje op de tafel neer. "Kings," antwoordde Terry, de jongen die hem net begroet had. "You're joining? Good." Tevreden richtte Terry zich weer tot het spel en Alex keek de kring even rond om te zien hoe ver heen iedereen al was. Nog niet zo, gelukkig. Het was nog niet heel laat op de avond.
"Alright! Joanna! Your turn, pick a card!" Riep iemand, zodat het spel weer vaart kreeg.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG || Changing Tides
from Chouette on 02/15/2018 01:18 PMHet was hem wel eens eerder opgevallen, maar telkens als hij op een bepaalde manier naar zijn kamergenoot keek kwam dezelfde gedachte omhoog borrelen. Basil leek op een kat. Het was zo'n overduidelijke parallel, maar toch kon het hem steeds weer verbazen hoe sterk de gelijkenis was. De luie sierlijkheid die hij kon hebben, zelfs als hij daar gewoon op bed lag. En net als bij een echte kat kon Teddy er wel uren naar kijken, zo vredig zag dat eruit. Tot zijn ogen weer open gingen en hij snel moest doen alsof hij gewoon op een antwoord wachtte, en hij hem niet ongegeneerd aan zat te staren. Want dat was raar.
Teddy had zichzelf altijd al iemand gevonden die anderen goed kon peilen, hoewel hij dat nooit uit volle borst toe zou geven. Vanaf kinds af aan had hij met zijn broertjes en zusjes (5 in totaal, familie van 6 met hem erbij) gespeeld en voor hen gezorgd als zijn ouders het druk hadden, waardoor hij meer dan genoeg sociale vaardigheden op had gebouwd nog voordat hij aan Watford begon. En ook daar was het pret en vrienden maken en ervan uitgaan dat iedereen hetzelfde wilde. Dat had zijn eerste paar weken met Basil wel wat lastig gemaakt, hij had soms het idee dat hij op eieren liep. Nu nog steeds, eigenlijk. Ze hadden geleerd hoe ze samen konden leven en soms zelfs langs elkaar heen konden leven als het nodig was, maar met alle tijd die ze samen waren moest het soms wel fout gaan.
Met ongelovig omhooggetrokken wenkbrauwen hoorde Teddy de belediging aan, en hij antwoordde niet totdat Basil hem weer aankeek. "What!" reageerde hij gekrenkt. "No, I don't want to give it to you anymore now. That's mean, Basil!" Hij krabbelde overeind en sloeg zijn armen over elkaar om zijn woorden kracht bij te zetten. Er trok een lachje aan zijn mondhoeken, maar hij wist zijn gezicht in de plooi te houden en keek Basil streng aan. Daar was die kat weer. Soms leek hij heel redelijk, maar dan kwam er ineens een volledig onverwachte en vlijmscherpe opmerking tussendoor.
"You're a mean person! Apologise for that, or you really won't get my Snickers." Hij hield het maar eventjes voor om de schijn op te houden, want het knorren van Basils maag was heel moeilijk om te missen. Zodra dat geluid door de kamer ging, glimlachte Teddy triomfantelijk en keek de jongen afwachtend aan. Het was heerlijk om Basil zo te plagen. Hij zou het stuk chocolade uiteindelijk natuurlijk wel geven, zeker nu hij dat had gehoord, maar die verontschuldiging wilde hij ook wel heel graag horen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG || Changing Tides
from Chouette on 02/09/2018 10:19 PMDe kamer voelde anders aan, nu niet alleen Teddy's aanwezigheid erin rondzwierf. Al was hij met zijn ogen dicht naar binnen gelopen en had hij niet geweten dat zijn kamergenoot thuis was, had hij het alsnog geweten. Het voelde iets zwaarder, maar ook meer als thuis. Het was een beetje zoetsappig, maar hun kamer zou hun kamer niet meer zijn als dat bed voor de rest van het jaar stijfjes opgemaakt had geweest. Teddy sloot de deur achter zich en keek naar Basil, die zich naar hem omdraaide. Hij had willen zeggen dat de jongen er gezond uit zag, maar om eerlijk te zijn... Na hem zo'n lange tijd niet gezien te hebben viel elke verandering die hij ondergaan had Teddy in één oogopslag op. Zijn jukbeenderen staken iets meer uit dan normaal en zijn wangen hadden een wat grauwigere kleur, zelfs in het licht dat door het raam scheen. Maar er waren ook genoeg dingen nog precies hoe hij zich ze herinnerde. Het donkere haar dat een beetje voor zijn ogen hing als het nat was, ogen die door je heen konden prikken en duidelijk zichtbare biceps onder de dunne stof van de witte blouse. Het was gelukkig nog steeds Basil zoals hij hem kende.
"Like hell I did," grijnsde hij. Misschien wel een beetje. Maar dat hoefde hij niet te weten. Hij liep naar zijn eigen bed toe en trok zijn blazer uit voor hij op de matras plofte. Hij volgde Basil met zijn ogen terwijl die heen en weer liep tussen zijn koffer en de kledingkast en fronste toen hij met een nogal zwak antwoord kwam als reden voor zijn afwezigheid. Een lang verhaal, ga dat een ander aan z'n broek hangen. Elk verhaal kon binnen een paar zinnen samengevat worden, tenzij het iets was wat hij echt niet wilde vertellen. Dan nog. Teddy vond zichzelf iemand die andermans privacy heel goed respecteerde, maar hij had wel graag dat een ander eerlijk tegen hem was. Als hij het niet wilde vertellen, prima, maar dan moest hij dat gewoon zeggen. "We study magic," constateerde hij droogjes. "I'm pretty sure I can handle something unbelievable." Hij wist heus al dat Basil niet toe zou geven als hij er eenmaal zijn zinnen op had gezet Teddy niks te vertellen, maar hij kon het op zijn minst proberen.
Omdat zijn aandacht maar getrokken bleef worden door de meer uitgesproken jukbeenderen en kaaklijn, besloot hij van onderwerp te veranderen en ging languit op zijn buik op bed liggen, zodat hij bij de koffer onder zijn bed kon. "Did you just arrive, are you hungry?" Hij griste een Snickers uit zijn koffer en hield die omhoog zodat Basil kon zien wat het was. "I got some candy left from the trip to here, want some?" En ga daarna alsjeblieft een stevig maal eten tijdens het avondeten, want hij kon er niet tegen dat hij steeds maar naar de uitgesproken schaduwen in Basils gezicht bleef staren. In het licht dat door het raam scheen vielen ze des te meer op, waardoor zijn kaaklijn vlijmscherp leek.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG || Changing Tides
from Chouette on 02/09/2018 07:10 PMTeddy Perkins
De terugkomst naar Watford was elk jaar weer een groot feest. Het weerzien van goede vrienden was iets waar hij altijd de laatste week van de zomervakantie al naar uitkeek. Omdat ze elkaar op school elke dag zagen, was het altijd weer een grote verandering om ineens 6 weken zonder ze te moeten. Rustig, dat wel, maar na een paar weken was Teddy zijn familie ook wel weer zat. Dan begon school weer, en werden de rollen omgedraaid. Na een paar weken kreeg hij dan juist weer behoefte om zijn familie weer eens te zien. Zijn ouders en zijn broertjes en zusjes, met hen was het nooit saai eigenlijk. Het eerste jaar op Watford kon hij het amper over zijn hart verkrijgen om weg te gaan, maar dat was elk jaar makkelijker gegaan. Hij voelde zich op beide plekken hartstikke thuis en onthield dat het afscheid van de een altijd het weerzien van de ander zou betekenen. Dat had het beter gemaakt.
Nog geen uur nadat hij op school was aangekomen, had hij al zijn vrienden alweer gevonden en enthousiast begroet. De een met een lach, de ander met een stevige knuffel, maar allemaal met evenveel vreugde. Iedereen zat vol met verhalen over de vakantie waarvan ze niet konden wachten die met de anderen te delen. Het meeste hoorde Teddy maar gewoon lachend aan, blij om weer in het bijzijn van deze mensen te zijn. Op de goede momenten sprong hij zelf in met een verhaal, waar weer op ingehaakt werd door de volgende en zo door. De hele eerste avond hadden ze kletsend doorgebracht, tot iedereen uitgeblust maar tevreden naar hun kamers was gegaan.
Daar dacht Teddy zijn kamergenoot wel tegen te komen, hoewel hij Basil de hele dag nog niet gezien had. Maar toen hij op zijn kamer aankwam, waar al zijn koffers al netjes stonden, lag het andere bed er netjes opgemaakt en klaar voor gebruik bij... zonder koffers. Zonder Basil. Hij had het raar gevonden, maar had er niet zo veel meer van gedacht. De volgende dag, alweer niks. Maandagavond lag Teddy's bed er haastig opgemaakt en nog een beetje verfomfaaid bij, maar Basil's bed was onbeslapen. En dinsdag, en woensdag, en donderdag... Overdag tijdens de lessen hield het hem niet zo bezig, maar 's avonds werd zijn aandacht er zo naar toe getrokken dat hij niet anders kon dan zich afvragen hoe, waar en wat. Misschien was hij wel van school gestuurd. Zou het kunnen? Het zou vast niet de eerste keer zijn op de school. Na bijna een week begon hij het oprecht te vermoeden. Anders was hij er al wel geweest, toch? Donderdagavond stapte hij in bed en wierp nog een blik op de donkere hoek in de kamer, voor hij zich omdraaide en de dekens over zich heensloeg. Basil was soms echt niet de gezelligste, maar Teddy kon het niet laten om zijn gezelschap een beetje te missen Ze waren al vijf jaar lang kamergenoten. Hij had het eerst nog niet helemaal geloofd dat Basil misschien echt niet terugkwam naar school, maar hij had er wel een verdomd goede reden voor nodig om de eerste week van school te kunnen missen.
Vrijdag was hetzelfde als de dagen ervoor. Dezelfde klasgenoten, lessen, lunch, geen Basil. Het was een paar keer ter sprake gekomen in de lessen en de tijd daartussen, maar na een snel 'is Basil er niet?' was het dan altijd ook meteen weer afgelopen. Niemand vertelde ze iets, dus vroegen ze maar niks meer.
Vrijdag was dit semester een goede dag in zijn rooster. Na het middageten had hij geen lessen meer, dus kon hij genieten van een lekker lang weekend. Een paar vrienden van hem hadden dat ook, maar niet iedereen. Een paar volgden andere vakken, waardoor ze pas om drie uur klaar waren. Hij had net afscheid van hen genomen en ze succes gewenst bij hun lessen en baande zich nu een weg tussen de studenten door om bij de trappen te komen. Hij zette zijn voet op de trede en liep een paar stappen omhoog, voor hij opkeek en geschrokken stil bleef staan. Door de gigantische ramen boven de trap kon je het balkon zien, en, als je buiten dicht genoeg bij de ramen stond, kon iedereen vanbinnen je ook zien. En daar stond, pontificaal, Basil. Alsof hij daar al de hele week al gestaan had, doodstil tot iemand hem zou zien. Een ongevraagd gevoel van opluchting overspoelde hem bij het zien van de jongen, alsof er ineens een lading spanning uit zijn lichaam vloeide. Door een geïrriteerd duwtje in zijn rug kwam Teddy weer in beweging, en toen hij weer opkeek naar het raam was Basil verdwenen. Hij fronste, maar liep toch door. Snel beklom hij alle trappen naar zijn kamer toe, waardoor hij even op adem moest komen aan de bovenste trap. Minimale conditie. Hij schraapte zijn keel toen zijn hart weer bedaard was en zwaaide de deur van zijn – hun – kamer open, waar hij met een luid "Where have you been?!" binnenstapte. Basil was hem als kamergenoot wel een uitleg verontschuldigd, vond hij.
Wil je me lijmen als ik breek?