ORPG || Changing Tides

ORPG || Changing Tides

Re: ORPG || Changing Tides

Zes dagen. Zes dagen lang zat hij opgesloten, zo'n drie meter onder de grond en zonder ook maar een straaltje zonlicht. In een kleine, beknelde ruimte waar het muffig rook en benauwd was. De eerste paar dagen was hij sterk genoeg geweest te weigeren te eten wat hem voorgeschoteld werd. Hij zag er weinig van, maar het stonk verschrikkelijk. Na de vierde dag had hij zoveel honger dat zijn buik er pijn van deed, en aangezien zijn ontvoerders hem in leven wilde houden ging hij er niet vanuit dat ze hem zouden vergiftigen met eten. Het had vettig gesmaakt en had een rare, taaie structuur met een pudding-achtige binnenkant. Niet dat het naar pudding smaakte, als dat zo was geweest was Basil niet drie keer over zijn nek gegaan bij de eerste hap. Hij had niet geweten wat het was en achteraf gezien had hij daar ook absoluut geen behoefte aan. Het was om zich voor te schamen. Het waren er niet eens zo veel, hij had ze makkelijk van zich af moeten kunnen slaan. Op 1 September had Theodora Odair besloten om een discussie te beginnen, in de auto, met haar neefje, onderweg naar Watford. Basil Odair had al snel besloten dat het geen goed idee was om erop in te gaan. Zijn tante, Theodora, was het namelijk niet gediend als je tegen haar mening over haar favoriete tv-programma inging. En aangezien Basil nog geen eigen auto had kon hij moeilijk op een andere manier op zijn bestemming komen. Theodora zet je namelijk haar auto uit als je haar niet zint.
En dat was ook precies wat ze deed toen Basil haar vertelde dat haar verslaving aan 'America's Next Top Model; (en haar bewering dat ze de show ooit zal hebben gewonnen, als ze in de mundane wereld leefde) een ontvluchting was van de realiteit waarin ze nog niet aantrekkelijk genoeg was om deel te nemen aan 'Goblin to ModelMage - a Makeover'.
Dit gebeurt Basil wel vaker - dat hij weet dat hij moet stoppen, maar het gewoonweg niet doet. Hij spreekt nadat hij denkt, maar het lijkt gewoon net alsof hij dat denken gewoon compleet negeert. Dus daar stond hij dan, zo'n zes kilometer verwijderd van Watford, langs de weg. Theodora had op haar rem getrapt en liet zich absoluut niet ompraten om door te rijden. Dit deed ze pas toen ze Basil uiteindelijk (met brute kracht!) (en een beetje magie, valsspelen dus) de auto had gezet. En dan wel de andere kant op. Basil had geluk gehad dat leerlingen van Watford al hun baggage konden teleporteren naar hun kamer nadat deze hen aangewezen was in hun eerste leerjaar, anders had hij daar ook nog mee moeten sjouwen.
Het was wanneer Basils voeten al pijn begonnen te doen van het lopen (zeker na een zomervakantie waarin hij precies geen lichamelijke oefening gehad had) toen ze hem overvielen. Vijf of zes afzichtelijke, mismaakte, gewoonweg afstotelijke wezens kwamen van links en rechts uit bosjes gesprongen en nog voordat Basil zijn wand kon trekken, hadden ze die van hem afgepakt en zijn polsen achter zijn rug vastgebonden met een zilveren draad. Gewoonweg vernederend. See, Goblins jagen op alles wat scherpe hoektanden heeft. Ze zijn te dom om elders hun goud te verdienen, dus als ze geluk hebben vinden ze er eentje om daar bloed af te tappen en dat door te verkopen. Ze zijn nog net slim genoeg om te weten dat ze dit wezen dan ook echt in leven moeten houden om zo veel mogelijk af te kunnen tappen. Dat laatste was dan ook de enige reden (samen met wat ongelofelijke intelligentie, natuurlijk) dat hij na zes dagen wist te ontsnappen. Hoe dat precies verlopen is, is iets wat je nooit uit Basil Odair's mond zal horen komen. Het paste gewoonweg niet bij zijn imago, eentje waar hij zo hard aan gewerkt heeft de afgelopen vijf jaar op Watford. Het was zelfs iets dat hij achterwege liet toen hij zes dagen na zijn overval voor het bureau van de headmaster stond, met zijn armen achter zijn rug en zijn kin omhoog, en uit moest leggen waarom hij in godsnaam zes dagen te laat en in dergelijke conditie was aangekomen op Watford. Wat Basil nogal kwetste, hij had zich gewoon nog kunnen douchen en fatsoenlijk kunnen aankleden voordat hij langs de headmaster was gegaan. Hij was namelijk eerst nog naar zijn kamer gegaan aangezien hij wist dat zijn roommate op dat moment toch in de dininghall zat, zoals iedereen van Watford om kwart over één. Hij zag er misschien moe en afgetakeld uit, maar hij kon zich niet plaatsen in de woorden die de headmaster gebruikt had. 'Afschuwelijk, half-dood en ongelofelijk akelig' paste niet in Basil's zelfbeeld.
De headmaster, ook wel de Mage genoemd, (niemand noemde hem bij zijn echte naam, en Basil was er zeker van dat de nieuwe leerlingen zijn naam niet eens wisten. Zonde, want hij had een zeer amusante naam voor zo'n krachtige mage) - was een van de weinige die wist van Baz' kleine.. voorval. Omdat hij erbij was geweest nadat het gebeurd was. Hij had zich zorgen gemaakt om Odair's toestand zodra hij hem het verhaal verteld had, en had hem naar de ziekenboeg gestuurd. Madame Conley had hem opgeknapt en niet eens naar een verklaring gevraagd, wat Basil natuurlijk erg waardeerde. Hij had weer wat kleur teruggekregen en zijn gezicht zag er minder ingevallen uit. Madame Conley verrichtte wonderen.
In een spijkerbroek en blouse met daarop het embleem van de school was hij de ziekenboeg uitgelopen. Deze bevond zich op de derde verdieping. Zijn kamer bevond zich op de zesde, en Watford had geen liften. Toch was het geen straf om rond te dwalen in het eeuwenoude gebouw. Het was enorm, en als eerste jaars was het een hel geweest om de weg te vinden, maar al datzelfde jaar was Baz er ongelofelijk aan gehecht geraakt. Hij voelde zich er thuis en hij kende elke uithoek en geheime ruimte. Van het lokaal in de hoogste toren die al jaren niet meer gebruikt werd tot de catacomben tientallen meters diep onder het kasteel.
Bovendien was hij hier iemand. Of zo zag hij zichzelf graag. Hij had niet veel vrienden, maar dat kwam omdat hij ze zelf uitkoos en vrijwel niemand.. lag hem zo. Wat hij wel wist was dat hij dit jaar opnieuw elk meisje zou kunnen vragen mee te gaan naar het kerstbal, en ze zouden ja zeggen. Er was alleen een klein probleempje - Bazil wilde geen meisje vragen om mee te vragen naar het kerstbal.
Zijn haar was nog vochtig van de douche en hing voor zijn ogen. Hij besloot de route naar zijn kamer via het balkon te nemen, een enorme hal die via de buitenzijde van het kasteel naar de andere kant leidde. Een warme zomerbries blies door zijn haren en droogde die met haar warme lucht. Aan zijn linkerkant waren ramen waardoor je naar binnen kon kijken. Er vond een leswisseling plaats en de gangen stroomden al snel vol met horden leerlingen. Aan zijn rechterkant kon je over de uitgestrekte bossen kijken. Kilometers en kilometers lang. Ervoor bevond zich het sportveld en de kassen. Bazil liet zijn handen in zijn zakken glijden en sloot zijn ogen heel eventjes, genietend van het zonlicht dat zijn gezicht raakte. Thuis.

Re: ORPG || Changing Tides

Teddy Perkins





De terugkomst naar Watford was elk jaar weer een groot feest. Het weerzien van goede vrienden was iets waar hij altijd de laatste week van de zomervakantie al naar uitkeek. Omdat ze elkaar op school elke dag zagen, was het altijd weer een grote verandering om ineens 6 weken zonder ze te moeten. Rustig, dat wel, maar na een paar weken was Teddy zijn familie ook wel weer zat. Dan begon school weer, en werden de rollen omgedraaid. Na een paar weken kreeg hij dan juist weer behoefte om zijn familie weer eens te zien. Zijn ouders en zijn broertjes en zusjes, met hen was het nooit saai eigenlijk. Het eerste jaar op Watford kon hij het amper over zijn hart verkrijgen om weg te gaan, maar dat was elk jaar makkelijker gegaan. Hij voelde zich op beide plekken hartstikke thuis en onthield dat het afscheid van de een altijd het weerzien van de ander zou betekenen. Dat had het beter gemaakt.
Nog geen uur nadat hij op school was aangekomen, had hij al zijn vrienden alweer gevonden en enthousiast begroet. De een met een lach, de ander met een stevige knuffel, maar allemaal met evenveel vreugde. Iedereen zat vol met verhalen over de vakantie waarvan ze niet konden wachten die met de anderen te delen. Het meeste hoorde Teddy maar gewoon lachend aan, blij om weer in het bijzijn van deze mensen te zijn. Op de goede momenten sprong hij zelf in met een verhaal, waar weer op ingehaakt werd door de volgende en zo door. De hele eerste avond hadden ze kletsend doorgebracht, tot iedereen uitgeblust maar tevreden naar hun kamers was gegaan.
Daar dacht Teddy zijn kamergenoot wel tegen te komen, hoewel hij Basil de hele dag nog niet gezien had. Maar toen hij op zijn kamer aankwam, waar al zijn koffers al netjes stonden, lag het andere bed er netjes opgemaakt en klaar voor gebruik bij... zonder koffers. Zonder Basil. Hij had het raar gevonden, maar had er niet zo veel meer van gedacht. De volgende dag, alweer niks. Maandagavond lag Teddy's bed er haastig opgemaakt en nog een beetje verfomfaaid bij, maar Basil's bed was onbeslapen. En dinsdag, en woensdag, en donderdag... Overdag tijdens de lessen hield het hem niet zo bezig, maar 's avonds werd zijn aandacht er zo naar toe getrokken dat hij niet anders kon dan zich afvragen hoe, waar en wat. Misschien was hij wel van school gestuurd. Zou het kunnen? Het zou vast niet de eerste keer zijn op de school. Na bijna een week begon hij het oprecht te vermoeden. Anders was hij er al wel geweest, toch? Donderdagavond stapte hij in bed en wierp nog een blik op de donkere hoek in de kamer, voor hij zich omdraaide en de dekens over zich heensloeg. Basil was soms echt niet de gezelligste, maar Teddy kon het niet laten om zijn gezelschap een beetje te missen Ze waren al vijf jaar lang kamergenoten. Hij had het eerst nog niet helemaal geloofd dat Basil misschien echt niet terugkwam naar school, maar hij had er wel een verdomd goede reden voor nodig om de eerste week van school te kunnen missen.
Vrijdag was hetzelfde als de dagen ervoor. Dezelfde klasgenoten, lessen, lunch, geen Basil. Het was een paar keer ter sprake gekomen in de lessen en de tijd daartussen, maar na een snel 'is Basil er niet?' was het dan altijd ook meteen weer afgelopen. Niemand vertelde ze iets, dus vroegen ze maar niks meer.
Vrijdag was dit semester een goede dag in zijn rooster. Na het middageten had hij geen lessen meer, dus kon hij genieten van een lekker lang weekend. Een paar vrienden van hem hadden dat ook, maar niet iedereen. Een paar volgden andere vakken, waardoor ze pas om drie uur klaar waren. Hij had net afscheid van hen genomen en ze succes gewenst bij hun lessen en baande zich nu een weg tussen de studenten door om bij de trappen te komen. Hij zette zijn voet op de trede en liep een paar stappen omhoog, voor hij opkeek en geschrokken stil bleef staan. Door de gigantische ramen boven de trap kon je het balkon zien, en, als je buiten dicht genoeg bij de ramen stond, kon iedereen vanbinnen je ook zien. En daar stond, pontificaal, Basil. Alsof hij daar al de hele week al gestaan had, doodstil tot iemand hem zou zien. Een ongevraagd gevoel van opluchting overspoelde hem bij het zien van de jongen, alsof er ineens een lading spanning uit zijn lichaam vloeide. Door een geïrriteerd duwtje in zijn rug kwam Teddy weer in beweging, en toen hij weer opkeek naar het raam was Basil verdwenen. Hij fronste, maar liep toch door. Snel beklom hij alle trappen naar zijn kamer toe, waardoor hij even op adem moest komen aan de bovenste trap. Minimale conditie. Hij schraapte zijn keel toen zijn hart weer bedaard was en zwaaide de deur van zijn – hun – kamer open, waar hij met een luid "Where have you been?!" binnenstapte. Basil was hem als kamergenoot wel een uitleg verontschuldigd, vond hij.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG || Changing Tides

Zoals de leerlingen tevoorschijn waren gekomen, zouden ze uiteindelijk ook weer verdwijnen in hun leslokalen. Maar toen Basil aan was gekomen bij het einde van het balkon, en vanaf daar het gebouw weer in moest, waren de gangen nog steeds vol. Het duurde eventjes voordat hij zich door de menigte had gedrongen. De gangen waren het drukst tijdens de leswisselingen tijdens de eerste week van school. Leerlingen hadden elkaar van alles te vertellen, natuurlijk. Als je niet in dezelfde klas zat waren de leswisseling, de pauzes of de tijd buiten de lessen om de enige tijd dat je met elkaar kon praten. Want het was natuurlijk ondenkbaar dat je elkaar voor een paar uurtjes moest missen. Aan het einde van de gang was een trap naar boven, en daarna zou er nog een komen voordat hij uiteindelijk de kamer had bereikt. Toen hij de deur had geopend, verscheen er onwillekeurig een glimlach op zijn gezicht. De eigenlijk iets-te-lange bordeauxrode gordijnen waren opengetrokken, en zonlicht scheen op de glanzende houten vloer. Het bed aan de linker kant was haastig opgemaakt en de deur van de kledingkast was niet helemaal dicht. Teddy had het zich duidelijk al thuis gemaakt. Basil betrapte zich erop dat dat de reden voor zijn stomme glimlach was, en dus liet hij zijn mondhoeken weer zakken. De andere kant van de kamer zag er, in tegendeel tot Teddy's kant, een beetje grauw uit. Het bed was strak opgemaakt - zo strak dat je kon zien dat het met magie gedaan was. De gordijnen van het hemelbed waren net zo netjes vastgebonden aan de houten pilaren en de kussens waren zo perfect opgeklopt dat Basil opeens de ongelofelijke drang kreeg zijn gezicht erin te duwen. Zijn aanwezigheid veranderde de kamer, letterlijk. Het duurde eventjes, maar langzaam verschenen er koffers, zijn koffers, naast zijn bed. Basil hield van Watford. Het maakte het leven zoveel makkelijker. Baz liep naar de koffers toe en tilde de grootste met moeite op, om die vervolgens op zijn bed te leggen. Hij klikte de koffer open en pakte er een stapeltje kleding uit. De kast aan zijn kant van zijn kamer zag er maar leegjes uit totdat deze was opgevuld met onder andere schooluniformen. Hij was amper begonnen toen hij voetstappen hoorde, en een paar seconden later werd de deur open gezwaaid. Basil hoefde niet om te kijken om te weten wie in de deuropening stond, nog voordat hij de stem hoorde die de haartjes in zijn nek overeind lieten staan. Er verscheen een klein grijnsje op zijn gezicht, maar hij stond met zijn rug naar de jongen toe. "Missed me?" Hij haalde een hangertje uit de kast om een blouse aan te hangen, en draaide zich om naar Teddy. Basil liet zijn blik over het profiel van de jongen glijden. Hij zag er goed uit. Beter, bedoelde hij. Zijn huid had een gouden gloed van de zon. Hij had zich er niet op voorbereid, wat best wel stom was. Hoe had hij kunnen verwachten dat zijn roommate geen vragen voor hem had terwijl hij de complete eerste week van het schooljaar gemist had? Hij had geen flauw idee hoe hij erop moest antwoorden, maar hij was niet van zijn stuk gebracht. In ieder geval was dat gelukkig niet aan hem te zien. "You know, you wouldn't believe me if I told you." Zei Basil koeltjes, en liep weer naar zijn koffer toe om er de laatste aantal kledingstukken uit te halen. "And therefore," zijn blik viel op de bodem van zijn koffer, waar een aluminium-kleurig zakje lag met een draaidop aan de bovenkant. Hij deed de koffer dicht voordat Teddy meer vragen kon stellen. Die zal hij later wel een goed plekje geven. "to spare myself some energy, I won't."

Re: ORPG || Changing Tides

De kamer voelde anders aan, nu niet alleen Teddy's aanwezigheid erin rondzwierf. Al was hij met zijn ogen dicht naar binnen gelopen en had hij niet geweten dat zijn kamergenoot thuis was, had hij het alsnog geweten. Het voelde iets zwaarder, maar ook meer als thuis. Het was een beetje zoetsappig, maar hun kamer zou hun kamer niet meer zijn als dat bed voor de rest van het jaar stijfjes opgemaakt had geweest. Teddy sloot de deur achter zich en keek naar Basil, die zich naar hem omdraaide. Hij had willen zeggen dat de jongen er gezond uit zag, maar om eerlijk te zijn... Na hem zo'n lange tijd niet gezien te hebben viel elke verandering die hij ondergaan had Teddy in één oogopslag op. Zijn jukbeenderen staken iets meer uit dan normaal en zijn wangen hadden een wat grauwigere kleur, zelfs in het licht dat door het raam scheen. Maar er waren ook genoeg dingen nog precies hoe hij zich ze herinnerde. Het donkere haar dat een beetje voor zijn ogen hing als het nat was, ogen die door je heen konden prikken en duidelijk zichtbare biceps onder de dunne stof van de witte blouse. Het was gelukkig nog steeds Basil zoals hij hem kende.
"Like hell I did," grijnsde hij. Misschien wel een beetje. Maar dat hoefde hij niet te weten. Hij liep naar zijn eigen bed toe en trok zijn blazer uit voor hij op de matras plofte. Hij volgde Basil met zijn ogen terwijl die heen en weer liep tussen zijn koffer en de kledingkast en fronste toen hij met een nogal zwak antwoord kwam als reden voor zijn afwezigheid. Een lang verhaal, ga dat een ander aan z'n broek hangen. Elk verhaal kon binnen een paar zinnen samengevat worden, tenzij het iets was wat hij echt niet wilde vertellen. Dan nog. Teddy vond zichzelf iemand die andermans privacy heel goed respecteerde, maar hij had wel graag dat een ander eerlijk tegen hem was. Als hij het niet wilde vertellen, prima, maar dan moest hij dat gewoon zeggen. "We study magic," constateerde hij droogjes. "I'm pretty sure I can handle something unbelievable." Hij wist heus al dat Basil niet toe zou geven als hij er eenmaal zijn zinnen op had gezet Teddy niks te vertellen, maar hij kon het op zijn minst proberen.
Omdat zijn aandacht maar getrokken bleef worden door de meer uitgesproken jukbeenderen en kaaklijn, besloot hij van onderwerp te veranderen en ging languit op zijn buik op bed liggen, zodat hij bij de koffer onder zijn bed kon. "Did you just arrive, are you hungry?" Hij griste een Snickers uit zijn koffer en hield die omhoog zodat Basil kon zien wat het was. "I got some candy left from the trip to here, want some?" En ga daarna alsjeblieft een stevig maal eten tijdens het avondeten, want hij kon er niet tegen dat hij steeds maar naar de uitgesproken schaduwen in Basils gezicht bleef staren. In het licht dat door het raam scheen vielen ze des te meer op, waardoor zijn kaaklijn vlijmscherp leek.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG || Changing Tides

Na de koffer, die inmiddels zo goed als leeg was, onder zijn bed te hebben geschoven, liet Basil zich op zijn bed neerploffen. De andere koffer zal straks wel komen, daar zaten zijn andere spullen en schooldingen in. Het matras veerde de jongen op en neer en kraakte vertrouwd. Zijn hoofd zonk weg in een van hoofdkussens. Het voelde goed om terug te zijn. Hoewel hij het bij zijn familie absoluut niet slecht had, in tegendeel. Het was fijn om ze die paar weken te zien en voor die periode terug te zijn op de plek waar hij was opgegroeid. Maar Watford voelde meer als.. thuis, terwijl zijn geboortehuis meer voelde als een iet wat groots uitgevallen vakantieoptrekje. Basil vouwde zijn handen onder zijn hoofd en sloot zijn ogen heel even, genietend van het kleine maar voor hem toch speciale momentje. Hij liet Teddy een paar seconden wachten, maar ze hadden de tijd. Hij draaide zijn hoofd om naar rechts en opende één oog, waarmee hij zijn kamergenoot aankeek. "How quickly you dismiss our love. Didn't even miss me." De opmerking was niet geheel uitdrukkingloos, er zat een plagend ondertoontje in zijn stem. Basil en Teddy waren niet bepaald de ideale kamergenoten, maar waar had je die wel op Watford? Er waren momenten dat Basil hem niet uit kon staan. Hij had vaak genoeg op het punt gestaan de jongen te vervloeken met een zes-uur-durende gedaantewisselingspreuk. Dat was een van Basils sterke kanten. Teddy zou voor gek hebben gelopen met een varkensstaart of kattenoren. Basil heeft het echter nooit over zijn hart verkregen om het daadwerkelijk te doen. Niet alleen omdat het gewoonweg verboden was om spreuken uit te oefenen op andere leerlingen, maar ook omdat hij ervoor vreesde dat die kattenoren hem nog zouden staan ook. Teddy zat hem vaak op de zenuwen, maar voor een groot deel was dit niet per se zijn schuld.
Basil keek weer naar het plafond, met zijn handen nog altijd onder zijn hoofd. Hij kende elk vlekje, elk stipje. Hoeveel nachten hij wakker had gelegen en naar het plafond had gestaard als zijn kamergenoot met zijn rug naar hem toe lag of zijn gordijnen dicht had. "We study magic, that I know. But I've seen you trying to get a grip on some subjects, Teddy. I'm not sure if you can handle it at all." Basil sloot zijn ogen en grijnsde. Teddy was bij lange na geen slechte leerling, maar dat weerhield Basil er niet van zulke opmerkingen te maken. Want wie zou hij zijn als het niet voor zijn opmerkingen was. Zoals Basils ogen gesloten gingen, schoten ze open toen Teddy aan hem vroeg of hij honger had. En bij het woord 'candy', duwde hij zichzelf omhoog en leunde hij op zijn ellebogen. "Starving, actually." Hij had al een week geen normaal eten op. Ook wezens als hij hebben gewoon honger. Ze hebben alleen.. een extra behoefte, zo moet je het zien. Alhoewel vampiers langer kunnen zonder eten, lijden ze wel honger. En Basil Odair leed honger, want zodra hij de verpakking van een snickers zag, begon zijn maag het geluid te maken van een stervende walvis.

Re: ORPG || Changing Tides

Het was hem wel eens eerder opgevallen, maar telkens als hij op een bepaalde manier naar zijn kamergenoot keek kwam dezelfde gedachte omhoog borrelen. Basil leek op een kat. Het was zo'n overduidelijke parallel, maar toch kon het hem steeds weer verbazen hoe sterk de gelijkenis was. De luie sierlijkheid die hij kon hebben, zelfs als hij daar gewoon op bed lag. En net als bij een echte kat kon Teddy er wel uren naar kijken, zo vredig zag dat eruit. Tot zijn ogen weer open gingen en hij snel moest doen alsof hij gewoon op een antwoord wachtte, en hij hem niet ongegeneerd aan zat te staren. Want dat was raar.
Teddy had zichzelf altijd al iemand gevonden die anderen goed kon peilen, hoewel hij dat nooit uit volle borst toe zou geven. Vanaf kinds af aan had hij met zijn broertjes en zusjes (5 in totaal, familie van 6 met hem erbij) gespeeld en voor hen gezorgd als zijn ouders het druk hadden, waardoor hij meer dan genoeg sociale vaardigheden op had gebouwd nog voordat hij aan Watford begon. En ook daar was het pret en vrienden maken en ervan uitgaan dat iedereen hetzelfde wilde. Dat had zijn eerste paar weken met Basil wel wat lastig gemaakt, hij had soms het idee dat hij op eieren liep. Nu nog steeds, eigenlijk. Ze hadden geleerd hoe ze samen konden leven en soms zelfs langs elkaar heen konden leven als het nodig was, maar met alle tijd die ze samen waren moest het soms wel fout gaan.
Met ongelovig omhooggetrokken wenkbrauwen hoorde Teddy de belediging aan, en hij antwoordde niet totdat Basil hem weer aankeek. "What!" reageerde hij gekrenkt. "No, I don't want to give it to you anymore now. That's mean, Basil!" Hij krabbelde overeind en sloeg zijn armen over elkaar om zijn woorden kracht bij te zetten. Er trok een lachje aan zijn mondhoeken, maar hij wist zijn gezicht in de plooi te houden en keek Basil streng aan. Daar was die kat weer. Soms leek hij heel redelijk, maar dan kwam er ineens een volledig onverwachte en vlijmscherpe opmerking tussendoor.
"You're a mean person! Apologise for that, or you really won't get my Snickers." Hij hield het maar eventjes voor om de schijn op te houden, want het knorren van Basils maag was heel moeilijk om te missen. Zodra dat geluid door de kamer ging, glimlachte Teddy triomfantelijk en keek de jongen afwachtend aan. Het was heerlijk om Basil zo te plagen. Hij zou het stuk chocolade uiteindelijk natuurlijk wel geven, zeker nu hij dat had gehoord, maar die verontschuldiging wilde hij ook wel heel graag horen.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG || Changing Tides

De woorden 'sorry' of 'please' waren misschien wel de laatste twee woorden die je uit Basils mond zou horen komen. Het was gewoon niet zijn sterkste kant, en bovendien was hij er vaak heilig van overtuigd dat het niet aan hem was een verontschuldiging te uiten. Zo was hij gewoon. En ergens om vragen, heeft hij van jongs af aan al hardleers afgedaan. Ergens om smeken zou zijn waardigheid tekort doen. Dan zou hij het zelf wel doen. Maar Teddy haalde andere gedachten in hem naar boven. Wanneer hij zo verontwaardigd zat, met zijn armen over elkaar en gefronste wenkbrauwen. Het enige wat Basil nog miste was een pruillip, en hij zou zich overgegeven hebben. Teddy Perkins was zijn zwakte. Maar nooit dat hij dat ook echt toe zou geven.
Basil leunde nog steeds op zijn ellebogen, en keek naar zijn kamergenoot rechts van hem. Hij keek hem uitdrukkingloos aan, maar als je goed keek, zou je zien dat er een geamuseerd laagje over zijn gelaatstrekken scheen. "I'm just giving facts, Teddy." Bij het uitspreken van zijn naam, trokken Basil's mondhoeken iets omhoog. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en liet zijn blik van de Snickers, terug naar Teddy's verontwaardigde gezicht glijden. Zijn wenkbrauwen trokken op in een semi-verraste uitdrukking, toen zijn kamergenoot duidelijk maakte dat hij een gemeen persoon was. "I've been your roommate for roughly four years now. You should've known by now."
Basil duwde zichzelf overeind en slingerde zijn benen over de rand van het bed, richting Teddy. Toen hij eenmaal zat, gaapte hij en wreef hij in zijn ogen. "Keep the Snickers." Mompelde hij, tussen het gapen door. "You love them more than I do." Hij was vermoeid, maar nu sloeg het pas echt toe. Zijn ogen voelden zwaar aan en het was moeilijk om ze open te houden zonder er echt moeite voor te doen. Hij wreef zijn haar weg van zijn voorhoofd en keek langs Teddy heen het raam uit. Het was lastig, hoe hij zichzelf opstelde. Want diep van binnen wist hij dat hij niet zo'n persoon wilde zijn. Maar het was simpelweg gewoon wie hij was, hoe hij was opgegroeid en hoe hij zich altijd al, tegen iedereen heeft opgesteld. Teddy was de enige die hem liet twijfelen. Je kon Teddy moeilijk- niet mogen. Hij was een sociale vlinder en iedereen mocht hem. Basil wist dat er mensen naar hem opkeken, maar lang niet altijd op een positieve manier. In gedachten verzonken, al helemaal het gesprek van net vergeten, keek hij naar de groene velden die om Watford heen lagen. Vanuit hun kamer kon je net het sportveld niet zien, met de enorme tribunes eromheen. Teddy en Basil hadden uitzicht op de kassen en bloemenvelden, die net voor het bos lagen.
Basil was zichzelf vandaag niet echt, hoe hard hij het ook probeerde. Hij was een beetje af- en aan aanwezig. Maar een goed Watford-diner en een goede nachtrust zullen hem daar wel mee helpen. Vanaf morgen zou hij alle lessen gewoon weer volgen, en terug in het ritme komen.