Search for posts by baz

Re: ORPG || Changing Tides

De woorden 'sorry' of 'please' waren misschien wel de laatste twee woorden die je uit Basils mond zou horen komen. Het was gewoon niet zijn sterkste kant, en bovendien was hij er vaak heilig van overtuigd dat het niet aan hem was een verontschuldiging te uiten. Zo was hij gewoon. En ergens om vragen, heeft hij van jongs af aan al hardleers afgedaan. Ergens om smeken zou zijn waardigheid tekort doen. Dan zou hij het zelf wel doen. Maar Teddy haalde andere gedachten in hem naar boven. Wanneer hij zo verontwaardigd zat, met zijn armen over elkaar en gefronste wenkbrauwen. Het enige wat Basil nog miste was een pruillip, en hij zou zich overgegeven hebben. Teddy Perkins was zijn zwakte. Maar nooit dat hij dat ook echt toe zou geven.
Basil leunde nog steeds op zijn ellebogen, en keek naar zijn kamergenoot rechts van hem. Hij keek hem uitdrukkingloos aan, maar als je goed keek, zou je zien dat er een geamuseerd laagje over zijn gelaatstrekken scheen. "I'm just giving facts, Teddy." Bij het uitspreken van zijn naam, trokken Basil's mondhoeken iets omhoog. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en liet zijn blik van de Snickers, terug naar Teddy's verontwaardigde gezicht glijden. Zijn wenkbrauwen trokken op in een semi-verraste uitdrukking, toen zijn kamergenoot duidelijk maakte dat hij een gemeen persoon was. "I've been your roommate for roughly four years now. You should've known by now."
Basil duwde zichzelf overeind en slingerde zijn benen over de rand van het bed, richting Teddy. Toen hij eenmaal zat, gaapte hij en wreef hij in zijn ogen. "Keep the Snickers." Mompelde hij, tussen het gapen door. "You love them more than I do." Hij was vermoeid, maar nu sloeg het pas echt toe. Zijn ogen voelden zwaar aan en het was moeilijk om ze open te houden zonder er echt moeite voor te doen. Hij wreef zijn haar weg van zijn voorhoofd en keek langs Teddy heen het raam uit. Het was lastig, hoe hij zichzelf opstelde. Want diep van binnen wist hij dat hij niet zo'n persoon wilde zijn. Maar het was simpelweg gewoon wie hij was, hoe hij was opgegroeid en hoe hij zich altijd al, tegen iedereen heeft opgesteld. Teddy was de enige die hem liet twijfelen. Je kon Teddy moeilijk- niet mogen. Hij was een sociale vlinder en iedereen mocht hem. Basil wist dat er mensen naar hem opkeken, maar lang niet altijd op een positieve manier. In gedachten verzonken, al helemaal het gesprek van net vergeten, keek hij naar de groene velden die om Watford heen lagen. Vanuit hun kamer kon je net het sportveld niet zien, met de enorme tribunes eromheen. Teddy en Basil hadden uitzicht op de kassen en bloemenvelden, die net voor het bos lagen.
Basil was zichzelf vandaag niet echt, hoe hard hij het ook probeerde. Hij was een beetje af- en aan aanwezig. Maar een goed Watford-diner en een goede nachtrust zullen hem daar wel mee helpen. Vanaf morgen zou hij alle lessen gewoon weer volgen, en terug in het ritme komen.

Re: ORPG || Changing Tides

Na de koffer, die inmiddels zo goed als leeg was, onder zijn bed te hebben geschoven, liet Basil zich op zijn bed neerploffen. De andere koffer zal straks wel komen, daar zaten zijn andere spullen en schooldingen in. Het matras veerde de jongen op en neer en kraakte vertrouwd. Zijn hoofd zonk weg in een van hoofdkussens. Het voelde goed om terug te zijn. Hoewel hij het bij zijn familie absoluut niet slecht had, in tegendeel. Het was fijn om ze die paar weken te zien en voor die periode terug te zijn op de plek waar hij was opgegroeid. Maar Watford voelde meer als.. thuis, terwijl zijn geboortehuis meer voelde als een iet wat groots uitgevallen vakantieoptrekje. Basil vouwde zijn handen onder zijn hoofd en sloot zijn ogen heel even, genietend van het kleine maar voor hem toch speciale momentje. Hij liet Teddy een paar seconden wachten, maar ze hadden de tijd. Hij draaide zijn hoofd om naar rechts en opende één oog, waarmee hij zijn kamergenoot aankeek. "How quickly you dismiss our love. Didn't even miss me." De opmerking was niet geheel uitdrukkingloos, er zat een plagend ondertoontje in zijn stem. Basil en Teddy waren niet bepaald de ideale kamergenoten, maar waar had je die wel op Watford? Er waren momenten dat Basil hem niet uit kon staan. Hij had vaak genoeg op het punt gestaan de jongen te vervloeken met een zes-uur-durende gedaantewisselingspreuk. Dat was een van Basils sterke kanten. Teddy zou voor gek hebben gelopen met een varkensstaart of kattenoren. Basil heeft het echter nooit over zijn hart verkregen om het daadwerkelijk te doen. Niet alleen omdat het gewoonweg verboden was om spreuken uit te oefenen op andere leerlingen, maar ook omdat hij ervoor vreesde dat die kattenoren hem nog zouden staan ook. Teddy zat hem vaak op de zenuwen, maar voor een groot deel was dit niet per se zijn schuld.
Basil keek weer naar het plafond, met zijn handen nog altijd onder zijn hoofd. Hij kende elk vlekje, elk stipje. Hoeveel nachten hij wakker had gelegen en naar het plafond had gestaard als zijn kamergenoot met zijn rug naar hem toe lag of zijn gordijnen dicht had. "We study magic, that I know. But I've seen you trying to get a grip on some subjects, Teddy. I'm not sure if you can handle it at all." Basil sloot zijn ogen en grijnsde. Teddy was bij lange na geen slechte leerling, maar dat weerhield Basil er niet van zulke opmerkingen te maken. Want wie zou hij zijn als het niet voor zijn opmerkingen was. Zoals Basils ogen gesloten gingen, schoten ze open toen Teddy aan hem vroeg of hij honger had. En bij het woord 'candy', duwde hij zichzelf omhoog en leunde hij op zijn ellebogen. "Starving, actually." Hij had al een week geen normaal eten op. Ook wezens als hij hebben gewoon honger. Ze hebben alleen.. een extra behoefte, zo moet je het zien. Alhoewel vampiers langer kunnen zonder eten, lijden ze wel honger. En Basil Odair leed honger, want zodra hij de verpakking van een snickers zag, begon zijn maag het geluid te maken van een stervende walvis.

Re: ORPG || Changing Tides

Zoals de leerlingen tevoorschijn waren gekomen, zouden ze uiteindelijk ook weer verdwijnen in hun leslokalen. Maar toen Basil aan was gekomen bij het einde van het balkon, en vanaf daar het gebouw weer in moest, waren de gangen nog steeds vol. Het duurde eventjes voordat hij zich door de menigte had gedrongen. De gangen waren het drukst tijdens de leswisselingen tijdens de eerste week van school. Leerlingen hadden elkaar van alles te vertellen, natuurlijk. Als je niet in dezelfde klas zat waren de leswisseling, de pauzes of de tijd buiten de lessen om de enige tijd dat je met elkaar kon praten. Want het was natuurlijk ondenkbaar dat je elkaar voor een paar uurtjes moest missen. Aan het einde van de gang was een trap naar boven, en daarna zou er nog een komen voordat hij uiteindelijk de kamer had bereikt. Toen hij de deur had geopend, verscheen er onwillekeurig een glimlach op zijn gezicht. De eigenlijk iets-te-lange bordeauxrode gordijnen waren opengetrokken, en zonlicht scheen op de glanzende houten vloer. Het bed aan de linker kant was haastig opgemaakt en de deur van de kledingkast was niet helemaal dicht. Teddy had het zich duidelijk al thuis gemaakt. Basil betrapte zich erop dat dat de reden voor zijn stomme glimlach was, en dus liet hij zijn mondhoeken weer zakken. De andere kant van de kamer zag er, in tegendeel tot Teddy's kant, een beetje grauw uit. Het bed was strak opgemaakt - zo strak dat je kon zien dat het met magie gedaan was. De gordijnen van het hemelbed waren net zo netjes vastgebonden aan de houten pilaren en de kussens waren zo perfect opgeklopt dat Basil opeens de ongelofelijke drang kreeg zijn gezicht erin te duwen. Zijn aanwezigheid veranderde de kamer, letterlijk. Het duurde eventjes, maar langzaam verschenen er koffers, zijn koffers, naast zijn bed. Basil hield van Watford. Het maakte het leven zoveel makkelijker. Baz liep naar de koffers toe en tilde de grootste met moeite op, om die vervolgens op zijn bed te leggen. Hij klikte de koffer open en pakte er een stapeltje kleding uit. De kast aan zijn kant van zijn kamer zag er maar leegjes uit totdat deze was opgevuld met onder andere schooluniformen. Hij was amper begonnen toen hij voetstappen hoorde, en een paar seconden later werd de deur open gezwaaid. Basil hoefde niet om te kijken om te weten wie in de deuropening stond, nog voordat hij de stem hoorde die de haartjes in zijn nek overeind lieten staan. Er verscheen een klein grijnsje op zijn gezicht, maar hij stond met zijn rug naar de jongen toe. "Missed me?" Hij haalde een hangertje uit de kast om een blouse aan te hangen, en draaide zich om naar Teddy. Basil liet zijn blik over het profiel van de jongen glijden. Hij zag er goed uit. Beter, bedoelde hij. Zijn huid had een gouden gloed van de zon. Hij had zich er niet op voorbereid, wat best wel stom was. Hoe had hij kunnen verwachten dat zijn roommate geen vragen voor hem had terwijl hij de complete eerste week van het schooljaar gemist had? Hij had geen flauw idee hoe hij erop moest antwoorden, maar hij was niet van zijn stuk gebracht. In ieder geval was dat gelukkig niet aan hem te zien. "You know, you wouldn't believe me if I told you." Zei Basil koeltjes, en liep weer naar zijn koffer toe om er de laatste aantal kledingstukken uit te halen. "And therefore," zijn blik viel op de bodem van zijn koffer, waar een aluminium-kleurig zakje lag met een draaidop aan de bovenkant. Hij deed de koffer dicht voordat Teddy meer vragen kon stellen. Die zal hij later wel een goed plekje geven. "to spare myself some energy, I won't."

Re: ORPG || Changing Tides

Zes dagen. Zes dagen lang zat hij opgesloten, zo'n drie meter onder de grond en zonder ook maar een straaltje zonlicht. In een kleine, beknelde ruimte waar het muffig rook en benauwd was. De eerste paar dagen was hij sterk genoeg geweest te weigeren te eten wat hem voorgeschoteld werd. Hij zag er weinig van, maar het stonk verschrikkelijk. Na de vierde dag had hij zoveel honger dat zijn buik er pijn van deed, en aangezien zijn ontvoerders hem in leven wilde houden ging hij er niet vanuit dat ze hem zouden vergiftigen met eten. Het had vettig gesmaakt en had een rare, taaie structuur met een pudding-achtige binnenkant. Niet dat het naar pudding smaakte, als dat zo was geweest was Basil niet drie keer over zijn nek gegaan bij de eerste hap. Hij had niet geweten wat het was en achteraf gezien had hij daar ook absoluut geen behoefte aan. Het was om zich voor te schamen. Het waren er niet eens zo veel, hij had ze makkelijk van zich af moeten kunnen slaan. Op 1 September had Theodora Odair besloten om een discussie te beginnen, in de auto, met haar neefje, onderweg naar Watford. Basil Odair had al snel besloten dat het geen goed idee was om erop in te gaan. Zijn tante, Theodora, was het namelijk niet gediend als je tegen haar mening over haar favoriete tv-programma inging. En aangezien Basil nog geen eigen auto had kon hij moeilijk op een andere manier op zijn bestemming komen. Theodora zet je namelijk haar auto uit als je haar niet zint.
En dat was ook precies wat ze deed toen Basil haar vertelde dat haar verslaving aan 'America's Next Top Model; (en haar bewering dat ze de show ooit zal hebben gewonnen, als ze in de mundane wereld leefde) een ontvluchting was van de realiteit waarin ze nog niet aantrekkelijk genoeg was om deel te nemen aan 'Goblin to ModelMage - a Makeover'.
Dit gebeurt Basil wel vaker - dat hij weet dat hij moet stoppen, maar het gewoonweg niet doet. Hij spreekt nadat hij denkt, maar het lijkt gewoon net alsof hij dat denken gewoon compleet negeert. Dus daar stond hij dan, zo'n zes kilometer verwijderd van Watford, langs de weg. Theodora had op haar rem getrapt en liet zich absoluut niet ompraten om door te rijden. Dit deed ze pas toen ze Basil uiteindelijk (met brute kracht!) (en een beetje magie, valsspelen dus) de auto had gezet. En dan wel de andere kant op. Basil had geluk gehad dat leerlingen van Watford al hun baggage konden teleporteren naar hun kamer nadat deze hen aangewezen was in hun eerste leerjaar, anders had hij daar ook nog mee moeten sjouwen.
Het was wanneer Basils voeten al pijn begonnen te doen van het lopen (zeker na een zomervakantie waarin hij precies geen lichamelijke oefening gehad had) toen ze hem overvielen. Vijf of zes afzichtelijke, mismaakte, gewoonweg afstotelijke wezens kwamen van links en rechts uit bosjes gesprongen en nog voordat Basil zijn wand kon trekken, hadden ze die van hem afgepakt en zijn polsen achter zijn rug vastgebonden met een zilveren draad. Gewoonweg vernederend. See, Goblins jagen op alles wat scherpe hoektanden heeft. Ze zijn te dom om elders hun goud te verdienen, dus als ze geluk hebben vinden ze er eentje om daar bloed af te tappen en dat door te verkopen. Ze zijn nog net slim genoeg om te weten dat ze dit wezen dan ook echt in leven moeten houden om zo veel mogelijk af te kunnen tappen. Dat laatste was dan ook de enige reden (samen met wat ongelofelijke intelligentie, natuurlijk) dat hij na zes dagen wist te ontsnappen. Hoe dat precies verlopen is, is iets wat je nooit uit Basil Odair's mond zal horen komen. Het paste gewoonweg niet bij zijn imago, eentje waar hij zo hard aan gewerkt heeft de afgelopen vijf jaar op Watford. Het was zelfs iets dat hij achterwege liet toen hij zes dagen na zijn overval voor het bureau van de headmaster stond, met zijn armen achter zijn rug en zijn kin omhoog, en uit moest leggen waarom hij in godsnaam zes dagen te laat en in dergelijke conditie was aangekomen op Watford. Wat Basil nogal kwetste, hij had zich gewoon nog kunnen douchen en fatsoenlijk kunnen aankleden voordat hij langs de headmaster was gegaan. Hij was namelijk eerst nog naar zijn kamer gegaan aangezien hij wist dat zijn roommate op dat moment toch in de dininghall zat, zoals iedereen van Watford om kwart over één. Hij zag er misschien moe en afgetakeld uit, maar hij kon zich niet plaatsen in de woorden die de headmaster gebruikt had. 'Afschuwelijk, half-dood en ongelofelijk akelig' paste niet in Basil's zelfbeeld.
De headmaster, ook wel de Mage genoemd, (niemand noemde hem bij zijn echte naam, en Basil was er zeker van dat de nieuwe leerlingen zijn naam niet eens wisten. Zonde, want hij had een zeer amusante naam voor zo'n krachtige mage) - was een van de weinige die wist van Baz' kleine.. voorval. Omdat hij erbij was geweest nadat het gebeurd was. Hij had zich zorgen gemaakt om Odair's toestand zodra hij hem het verhaal verteld had, en had hem naar de ziekenboeg gestuurd. Madame Conley had hem opgeknapt en niet eens naar een verklaring gevraagd, wat Basil natuurlijk erg waardeerde. Hij had weer wat kleur teruggekregen en zijn gezicht zag er minder ingevallen uit. Madame Conley verrichtte wonderen.
In een spijkerbroek en blouse met daarop het embleem van de school was hij de ziekenboeg uitgelopen. Deze bevond zich op de derde verdieping. Zijn kamer bevond zich op de zesde, en Watford had geen liften. Toch was het geen straf om rond te dwalen in het eeuwenoude gebouw. Het was enorm, en als eerste jaars was het een hel geweest om de weg te vinden, maar al datzelfde jaar was Baz er ongelofelijk aan gehecht geraakt. Hij voelde zich er thuis en hij kende elke uithoek en geheime ruimte. Van het lokaal in de hoogste toren die al jaren niet meer gebruikt werd tot de catacomben tientallen meters diep onder het kasteel.
Bovendien was hij hier iemand. Of zo zag hij zichzelf graag. Hij had niet veel vrienden, maar dat kwam omdat hij ze zelf uitkoos en vrijwel niemand.. lag hem zo. Wat hij wel wist was dat hij dit jaar opnieuw elk meisje zou kunnen vragen mee te gaan naar het kerstbal, en ze zouden ja zeggen. Er was alleen een klein probleempje - Bazil wilde geen meisje vragen om mee te vragen naar het kerstbal.
Zijn haar was nog vochtig van de douche en hing voor zijn ogen. Hij besloot de route naar zijn kamer via het balkon te nemen, een enorme hal die via de buitenzijde van het kasteel naar de andere kant leidde. Een warme zomerbries blies door zijn haren en droogde die met haar warme lucht. Aan zijn linkerkant waren ramen waardoor je naar binnen kon kijken. Er vond een leswisseling plaats en de gangen stroomden al snel vol met horden leerlingen. Aan zijn rechterkant kon je over de uitgestrekte bossen kijken. Kilometers en kilometers lang. Ervoor bevond zich het sportveld en de kassen. Bazil liet zijn handen in zijn zakken glijden en sloot zijn ogen heel eventjes, genietend van het zonlicht dat zijn gezicht raakte. Thuis.

ORPG || Changing Tides