Search for posts by Lunatic
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 9 | » | Last
Search found 81 matches:
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 09:11 PMMurphy
Toen Reagan zei dat ze meewilde, zuchtte Murphy diep. Zijn eerste reactie was om het haar te verbieden, maar daardoor zou ze waarschijnlijk juist harder aandringen. Daarnaast had hij het recht niet om het haar te verbieden. 'Fine, you can come with me. But, you've got to trust me in everything I'll say and do' zei hij serieus, terwijl hij haar aankeek. Soms kwam hij dan ook wel eens met waanzinnige ideeën, die niemand vertrouwde, maar die wel vaak werkten. Daarnaast kon hij het niet hebben als Reagan iets heel anders zou doen dan het plan dat hij in gedachten had.
De jongedame kwam naast hem zitten en liet een zucht horen. Murphy liet een stilte vallen en dacht even na. 'Alright, I know what we're going to do. I'll ask you a question and you answer it. Then you can ask me a question and I'll answer it. I'll start' zei hij met een glimlach, waarna hij even nadacht over een vraag. 'What's your favorite color?' vroeg hij haar met een grijns. Het was de domste vraag die je ook maar kon stellen, maar voor John was het nog maar een warming-up. Hij had namelijk leuke vragen voor het eind van het spel. Hij kende Reagan opzich wel, maar niet zo goed als hij zou willen. De jongeman had dan ook besloten dat hij zijn best zou doen voor een vriendschap met Reagan. Dit zou hem misschien dan ook helpen.
Murphy's blik ging even door de kamer heen en deze eindigde bij Reagan. Murphy keek haar aan en voordat hij het doorhad, liet hij een hand door haar haar gaan en keek hij er naar. 'You know, your hair is.. nice' zei hij met een grijns. Het duurde even voordat hij een goed woord kon vinden, maar hij vond het raar om het gelijk prachtig te noemen. Murphy liet zijn blik weer naar Reagan glijden en hij glimlachte naar haar. Nee, hij kon zeker niet ontkennen dat het een mooie dame was.
Octavia
Tijdens de korte pauze die de jongedame had, gingen haar gedachten terug naar de aanval. Was Bellamy veilig? Was de rest ontsnapt? Ook gingen haar gedachten naar Lincoln. Had hij hiervan geweten? Al de hele tijd lang? Ze wilde het niet geloven, dus duwde ze die gedachte meteen weg. Toch bleef hij in haar achterhoofd zitten, zonder dat ze het wilde.
Plotseling voelde ze twee handen die haar hoofd vastpakten en ze keek omhoog om recht in Lincolns ogen te kijken. De woorden die hij uitsprak, lieten haar zwakjes glimlachen. Meteen verdwenen de nare gedachten over hem. Deze man voor haar gaf om haar en zij om hem. Hij zou haar niet in gevaar willen, dat viel te zijn aan zijn acties tijdens de aanval. Lincoln had tijdens zijn zoektocht naar Octavia genoeg jongeren kunnen doden, maar dat had hij niet gedaan. Een teken dat Octavia hem wel echt kon vertrouwen als het erop aankwam.
Opeens voelde ze hoe ze opgetild werd door de sterke armen van Lincoln. Een zucht van opluchting verliet haar mond. Meteen voelde ze zich een stuk veiliger. 'Lincoln, did you know about the attack, before it happened?' vroeg ze wat twijfelend, terwijl ze onderweg waren naar waar dan ook. Octavia gokte dat ze richting zijn grot zouden gaan, maar dat was ook maar de vraag. Soms zat de Grounder vol met verrassingen.
Onderweg dacht de jongedame na over Bellamy. Haar broer dacht dat Lincoln haar had ontvoerd of onderhand misschien al vermoord. Hij had dan vast Lincoln ook wel herkend als de ontsnapte gevangene. Octavia dacht na over hoe ze iedereen moest vertellen over haar relatie met hem, maar daarna schoot er nog een gedachte door haar hoofd. Zou ze Bellamy ooit nog spreken? De jongedame beet op haar lip bij die gedachte en keek langzaam omhoog naar de lucht. Zou de Ark hen ooit nog komen redden?
ReplyRe: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 09:08 PMMurphy
De woorden van Reagan lieten de jongeman zuchten. Ze gaf zichzelf teveel schuld, terwijl ze niet veel aan de situatie had kunnen veranderen. Ook kon Murphy bedenken dat een groot deel over Holden ging. Hij mocht Holden dan niet; hij wist dat Reagan een sterke band met hem had. Als Reagan in het kamp was gebleven, zoekend naar Holden, was ze zeker al vermoord voordat ze hem zou vinden. Ze was geen zwakke meid, maar Murphy wist zeker dat ze een Grounder niet aankon. Niet op die manier.
'This whole world isn't safe' zuchtte hij, waarna hij zijn hand weghaalde van haar wang en zich omdraaide. De jongeman begon door de ruimte te lopen, heen en weer. Ondertussen haalde hij een hand door zijn haar en probeerde hij wat te bedenken. Teruggaan zou bijna zelfmoord zijn, dat wist hij ook wel. Konden ze eigenlijk nog wel terug? Het zou natuurlijk ook nog kunnen dat de Grounders hun kamp hadden ingenomen en daar zelf gebruik van wilden maken. Murphy ging hier niet vanuit, maar het zou altijd een optie kunnen zijn.
Een korte stilte viel, maar al snel vulde Reagans stem de ruimte. Bij haar bedankje, grijnsde hij en keek hij haar aan. 'Can't lose my only ally' zei hij met een kleine grinnik, maar lang hield hij deze niet vol. Misschien was het te vroeg om zulke grappen te maken, maar hij wilde niet hebben dat Reagan alleen maar nadacht over foute dingen. Ze hadden het overleefd.
Murphy liep naar het stapelbed en ging op het onderste bed zitten. Zijn benen hingen over de rand en hij keek op naar Reagan. Hij klopte naast zich, als teken dat Reagan moest komen zitten. 'Come on, you can't stand there the whole night' glimlachte hij naar haar.
Octavia
Al snel kwam Octavia erachter wie haar omhoog had getild. Lincoln was voor haar teruggekomen. Bij de woorden die hij zei, reageerde ze niet. Haar woorden stonden gericht op Bellamy, die het tweetal had zien staan, hand in hand. De horror in zijn ogen, deden Octavia pijn. De jongedame had dan ook niemand verteld van haar relatie met dé Grounder, die ook hun gevangene was geweest. Voordat Octavia wat kon zeggen tegen Bellamy, voelde ze hoe Lincoln haar al meetrok, waardoor ze maar gewoon besloot mee te gaan. De volgende woorden die Octavia Bellamy hoorde zeggen, lieten haar schrikken. Kogels vlogen om het duo heen. Wel waren ze niet heel goed gemikt en de jongedame wist dat dat aan haar lag. Als iemand haar zou raken, zou Bellamy die persoon persoonlijk vermoorden.
Zo snel als de Grounders binnen waren gekomen, waren Octavia en Lincoln ontsnapt. Natuurlijk klonken er achter hen wel voetstappen, van jongeren die hen achterna renden. Alleen kenden zij het bos minder goed dan Lincoln, die haar meetrok over boomstammen en over kleine heuveltjes. Octavia rende met hem mee, maar de pijn die ze voelde werd bijna ondraaglijk. Na een tijdje rennen, hoorde ze niets meer om zich heen en stopte ze met rennen. Hijgend ging ze op een boomstam zitten en greep ze naar haar rug. 'Lincoln.. I can't' hijgde ze uitgeput en ze tastte haar rug pijnlijk af. Kort probeerde ze haar bovenlichaam naar voren te buigen, maar ze voelde het branden in haar onderrug en pijnlijk gleed er een kreun uit haar mond. Ze voelde zich zo zwak, zoals ze nu zat. Het irriteerde haar verschrikkelijk. Daarnaast had ze erg het gevoel dat ze alleen maar Lincoln in de weg zat, vooral op de manier zoals ze nu was. 'I'm sorry' zei ze zachtjes, waarna ze haar hoofd liet hangen en deze schudde. Ze had hem gewoon moeten volgen. Als ze niet terug was gerend, dan had ze hier nu niet met pijn gezeten. Maar dan was er kans geweest dat ze Bellamy zag sterven, recht voor haar ogen en dat moment zou ondraaglijk voor haar zijn.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:56 PMMurphy
Het eerste wat Murphy deed, was aftasten naar een lamp die op de tafel zou moeten zijn. Met veel botsingen tegen muren en hoeken, voelde hij eindelijk de tafel en pakte hij de lamp die erop stond. Door aan één simpel knopje te draaien, ging het lampje langzaam aan en werd de ruimte verlicht door een zwak licht. Het was sterk genoeg om alle meubels te laten zien. Er stond een stapelbed in de hoek, met tegen de muur daarnaast een rek, die volstond met kleine dingen. Er stonden wat boeken, fotolijstjes zonder foto's en een miniatuur voertuig, waarvan hij vroeger had geleerd dat het een auto was. Langzaam liep Murphy naar het rek toe en pakte hij het autootje op. 'Pretty cozy, ain't it?' vroeg hij aan Reagan, waarna hij zich omdraaide naar Reagan, maar haar gezichtsuitdrukking deed hem pijn. De jongeman aarzelde niet en liep naar haar toe, waarna hij haar even bekeek. Hij zocht naar wonden, maar begreep al snel dat ze daarom niet zo keek. 'Reagan, don't blame yourself. Nobody could've prevented this attack' zei hij om haar gerust te stellen. Wat Murphy zei, was vooral om haar gerust te stellen; hij wist namelijk wel beter. De aanval van de Grounders zat eraan te komen, dat had hij vanaf het begin al kunnen vertellen. Dat de jongeren zo dom waren om de muur niet meer te versterken, was niet zijn probleem. Wel had hij geweten dat als de Grounders aanvielen, hij een plek had om heen te gaan. Daar was de bunker perfect voor. 'We fought back as much as we could' zei Murphy nog met een laatste zucht, waarna hij langzaam zijn hand op haar wang legde en zijn gezicht wat dichterbij bracht. 'Tomorrow I will go and look around in the camp, but right now, we have to stay here' zei hij tegen haar met een glimlachje en hij aaide met zijn duim over haar wang. De volgende dag zou hij voorzichtig moeten doen, want wie wist er nou zeker dat er geen Grounders zouden rondlopen? Er waren genoeg risico's, maar hij zou ze overkomen, als dat het beste was voor de jongedame die voor hem stond.
Octavia
Lincoln reageerde snel bij haar reactie, waardoor Octavia ook geforceerd werd om gelijk in de benen te gaan. Nog één laatste bezorgde blik wierp ze naar achteren, maar wat ze zag, liet haar hoop in de schoenen zinken. Bellamy was bezig met het vechten teen een Grounder, maar van achteren kwam er eentje aanrennen. Zonder verder na te denken, rende Octavia naar hem toe. 'Bell!' riep ze, waardoor ze kort zijn aandacht trok. 'Octavia, run!' riep hij terug, waarna hij weer op de Grounders voor zich schoot. Ook al riep haar broer dat ze moest rennen, bleef ze naar hem toe rennen. Ze kwam precies op tijd om de Grounder, die naar haar broer rende, hard tegen de wand van het dropship te duwen. Met volle kracht had ze hem tegen de stalen wand geduwd, die hij met zijn hoofd raakte. Dit zorgde ervoor dat hij op de grond viel, maar hij stond niet meer op. Octavia kon niet zien of hij dood was of gewoon bewusteloos, maar wat ze wel wist, was dat ze zijn wapen moest pakken. De Grounder was aan komen rennen met een zwaard, die de jongedame oppakte. Gelukkig was deze niet zo zwaar als de bijl. Kort hierna zag ze de Grounder die ze had weggeduwd, zijn hand uitsteken, die haar enkel pakte en er hard aan trok. Dit zorgde ervoor dat Octavia met veel pijn op haar rug terechtkwam, waardoor ze een kreet van pijn liet horen. Bijna niet in staat om te bewegen, greep ze het zwaard goed vast en keek ze naar de Grounder, die langzaam overeind probeerde te komen. Hij stond half over Octavia heen, waardoor de jongedame nog maar één uitweg zag. Ze stak het mes met kracht naar voren, waardoor die recht in zijn hart terechtkwam. Levenloos viel de Grounder op Octavia, wat haar meer pijn deed dan verwacht. Een krein verliet haar mond en pijnlijk probeerde ze hem van haar af te duwen. Daarna voelde ze twee handen haar bij de schouders pakken en haar omhoog trekken. Een schreeuw van pijn verliet haar mond. Dit liet haar meteen al denken dat ze wat gekneusde ribben had. Het zwaard had ze nog steeds vast, voor het geval er nog iemand aan kwam rennen.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:52 PMMurphy
Het had niet lang geduurd voordat hij Reagan had herkend tussen de rennende mensen. De jongeman wist waar hij heen moest rennen, dus keek hij nog snel voor een wapen om zich heen. Hij had net weer zijn blik op Reagan gezet, toen iemand voor hem langs rende. Nog geen seconde later vloog er een mes langs het hoofd van Murphy, die zich in de nek van de jongen boorde, die op de grond viel. Murphy aarzelde geen seconde, rende ernaartoe en trok het mes uit zijn nek. Daarna rende hij verder naar Reagan, alle mensen en Grounders ontwijkend. Al snel was hij bij haar en pakte hij haar hand vast. 'Come on!' zei hij tegen haar. Murphy was niet van plan om op andere mensen te wachten. Reagan was de enige die hij wilde beschermen.
Murphy aarzelde geen seconde en trok de jongedame met zich mee. Er vielen vele jongeren neer en er lag overal bloed. Er lagen zelfs Grounders op de grond, die gedood waren door de jongeren. De Grounders hadden dan ook vast niet verwacht dat de jongeren in staat waren tot verdeding. Daar hadden ze erg fout gezeten.
Murpy kwam al snel bij de ingang, die er zojuist uit was geforceerd. Er stonden wel Grounders voor de ingang, maar die letten op de jongere die tegen hen aan waren gerend. Murphy en Reagan konden zo makkelijk ontsnappen, door de ingang heen het woud in. De jongeman wist precies waar ze heen zouden gaan. In één van zijn wandeltochten door het bos had hij een luik gevonden, die leed tot een ondergrondse bunker. Daar zouden ze veilig zitten. 'Come on, we're almost there' zei hij geruststellend tegen Reagan. Het geluid van geritsel achter hen was hem ook wel opgevallen. De Grounders zaten dicht achter hen aan, maar ze zouden nooit bedenken om in het luik te kruipen.
Er kwam steeds meer afstand tussen de Grounders en het duo, wat gunstig uitkwam. Murphy zag het luik al snel en trok deze met volle kracht open. Hij hoefde Reagan niet te vertellen wat ze moest doen. De jongedame sprong het luik in en Murphy volgde. In de bunker was het donker, maar Murphy legde nog zijn hand op Reagans mond, voor de zekerheid dat ze wat zou zeggen. Boven hen was het geluid van geschreeuw en voetstappen te horen, die langzaam wegstierven. Murphy haalde zijn hand weg en nam pgelucht adem. Ze hadden het overleefd.
Octavia
De jongedame rende door het kamp, opgesloten door de muur. Ze zag verschrikkelijke beelden, die ze niet snel meer zou vergeten. Vele jongeren waren gevangen door de muur en kregen al snel een bijl door hun borstkas. Rond haar heen klonken er ook kreunen van jongeren die langzaam aan het doodbloeden waren. Het kamp was veranderd in een hel.
Plotseling zag de jongedame een wapen voor zich op de grond liggen, naast een Grounder die doodgebloed was. Het was een bijl, die er zwaar uitzag, maar haar enige redding kon zijn. Snel pakte ze het op en draaide ze zich om, waarna een Grounder al schreeuwend op haar afkwam rennen. Octavia gooide de bijl naar achteren en toen de Grounder dichtbij genoeg was, haalde ze met alle kracht uit. De bijl kwam hard in zijn zij terecht, waardoor hij op de grond viel en stierf. Ongelovig keek Octavia naar de daad die ze zojuist had verricht. Moorden was haar ding niet, totaal niet, maar haar instinct had de leiding in haar lichaam overgenomen. Het enige wat er nog door haar hoofd ging was dat ze moest overleven.
Plotseling pakte iemand haar bij haar arm vast, waardoor ze meteen opkeek en bang was om de dood in de ogen te kijken. Toen ze echter omkeek, zag ze Lincoln staan. Meteen voelde ze zich meer opgelucht nu ze wist dat hij er was. Kort twijfelde ze bij zijn woorden, maar ze wist dat haar overlevingskans dan groter zou worden. Natuurlijk wilde ze het liefst blijven, om te weten wie het wel overleefden en wie niet, maar daar was geen tijd voor. Een Grounder zou haar waarschijnlijk sneller vermoorden.
De jongedame knikte enkel bij de woorden van Lincoln. Het liefst wilde ze hem nu omhelzen, maar daar zou geen tijd voor zijn. Dat zou hen teveel tijd kosten. 'I'll follow you' zei ze tegen hem, waarna ze hem een glimlachje toewierp. Kort wierp ze nog een blik naar achteren, om te kijken of ze enkele bekenden zag. Al snel zag ze haar broer, die met geweren op de Grounders schoot. Bloed zat op zijn kleding, maar hij leek in orde. Hij zou dan ook niet zomaar het kamp opgeven. Haar hart brak bij het idee om weg te gaan, maar het was voor het beste. Octavia keek weer terug naar Lincoln, met een klein glimlachje.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:47 PMMurphy
Het was twee weken na het ontsnappen van de Grounder. Het was een grote klap geweest voor Bellamy, die de leider was van het kamp. Schaamte, dat was hetgeen wat hij het meest had gevoeld. Murphy wist echter al wel hoe de Grounder was weggekomen. Tijdens zijn gevecht met Adam, moest hij ontsnapt zijn, met hulp van een jongere. Murphy had namelijk wel gezien hoe zwak de Grounder was geweest en hij had nooit zichzelf kunnen bevrijden. Met hulp van iemand anders was hij ontsnapt. Door het kamp lopen, was vast ook geen probleem geweest. Niemand had hem namelijk gezien, of nou ja, bijna niemand. Daarom kon hij er net zo goed als een jongere uitzien. Murphy's eerste gok ging naar Octavia. De jongedame was vaak in het bijzijn van de Grounder, of dat probeerde ze in ieder geval. Waarom wist Murphy niet. Misschien waren haar hormonen nogal druk? Volgens Bellamy had zij het nooit kunnen zijn, natuurlijk niet. Zij was zijn onschuldige zusje. Daarnaast dacht Bellamy vast dat ze fysiek daar niet voor was ingesteld. Daar had Murphy nooit over nagedacht. Iedereen had dan ook een wilde kant in zich, zelfs de kleinere Octavia.
Er heerste plotseling doodse stilte in het kamp, bij het horen van de kreten buiten de muren. Het geklop van hoeven was te horen en schreeuwen van mensen. 'GROUNDERS!' hoorde Murphy iemand nog roepen, voordat de ingang van de muur eruit werd geknald en er allemaal Grounders naar binnen renden. Ze waren besmeurd met modder en bedekt met mos. Ruiters kwamen naar binnen gegaloppeerd en doden zonder pardon wat jongeren. Het werd een nog groter bloedbad toen Bellamy aan kwam rennen met geweren, waarna hij zonder pardon wat Grounders neerschoot. De Grounders kenden de geweren niet, maar waren veel handiger en sneller met hun messen en bijlen.
Murphy keek een tijdje met grote ogen naar het tafereel dat voor zijn ogen plaatsvond. Daarna begonnen zijn hersenen op volle toeren te werken en rende hij tussen alle panikerende mensen door. 'Reagan!' riep hij hard, waarna hij meteen op zoek ging naar de jongedame.
Octavia
Twee weken na het ontsnappen van Lincoln, had niemand de jongedame verdacht. Daar was ze wel erg blij mee, anders zou ze erg veel problemen krijgen met haar broer. Dan zou ze alleen nog maar in haar tent mogen zitten, met iemand die de ingang zou bewaken. Dat zou haar plannen met Lincoln belemmeren. Octavia had namelijk in die twee weken tijd zo vaak mogelijk Lincoln opgezocht. Vaak ging ze in de avond op zoek naar hem, buiten het kamp. Soms ontmoeten ze elkaar gewoon in de bossen en dan hielden ze eindeloze gesprekken, totdat het tijd werd voor Octavia om terug te gaan naar het kamp. Een andere keer ging ze naar zijn ''huis''; een soort grot onder een boom, die hij geclaimd had als verblijfplaats. Octavia had hem in de twee weken al vaak ontmoet en hun vriendschap was al snel gebloeid tot wat anders. Het was raar geweest. Vanaf het begin, bij hun eerste ontmoeting, wist Octavia dat er iets aan Lincoln was dat haar aantrok, maar ze had die gevoelens lang weggepropt. Daarnaast betrapte ze zich vaak dat ze over Lincoln nadacht. Niet alleen over hemzelf, maar ook over zijn geloof en mensen. Hierdoor zocht ze niet erg veel contact op met mensen in het kamp, behalve met Reagan, Jasper, Monty en Diana. Deze vier mensen wilden ook niet de hele tijd aandacht en vonden het goed wanneer je een keertje langskwam. Dat waardeerde de jongedame dan ook erg.
Octavia had in haar tent gezeten, schrijvend in haar dagboek, toen ze plotseling geschreeuw hoorde. Jasper opende de flap van haar tent met veel geweld en keek Octavia doodsbang aan. 'Run! The Grounders are attacking and killing everyone!' riep hij, waarna hij zelf ook wegrende. Octavia's adem stokte in haar keel, maar ze herpakte zich snel en rende de tent uit. Nog net zag ze hoe een Grounder Diana een mes door het hart stak. 'No!' riep Octavia en ze haar hart breken. Diana had ze gekend van de Ark en met haar was ze het meest bevriend van iedereen. Door haar geschreeuw, keek de Grounder haar kant op en kwam op haar afgelopen. Octavia's adem stokte in haar keel en ze begon te rennen. Waarheen wist ze niet, maar ze wist wel dat ze hier weg moest.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:36 PMMurphy
De jongedame voor zich had enkele stappen genomen om dichter bij hem te komen. Murphy veranderde zijn gezichtsuitdrukking niet en bleef haar strak aankijken. Wat ze vervolgens deed, had hij niet verwacht. Haar zachte hand had ze op zijn wang gelegd en zachtjes had ze nog wat gezien. Murphy kon de medelijden in haar ogen zien staan, die de verwondingen op zijn hoofd onderzochten. De jongeman voelde zich vanbinnen wat warmer worden, maar liet deze emoties niet naar bovenkomen. 'I don't need your pity, Reagan' zei hij terug op haar woorden en hij legde haar hand op de hare. Daarna haalde hij deze langzaam van zijn wang af. 'I don't need anyone's pity' zei hij met een zucht en hij liet haar hand los. Daarna keek hij haar nog een laatste maal aan. Zijn hand bracht hij langzaam naar haar wang en zachtjes kneep hij er wat in. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. 'I'm a big guy. Don't worry about me' zei hij, waarna hij zijn hand terugtrok, zich omdraaide en weer verder liep. Murphy was onderweg naar het meertje buiten het kamp. Het boeide hem niet dat de Grounders buiten rondliepen. Hij zou op zijn hoede zijn, dat wel en anders had hij pech. Daarnaast wilde niemand hem zien en zou het vast beter zijn als hij even ''verdween''. In het meertje kon hij ook gelijk even zijn gezicht schoonmaken en zijn handen onder andere. Het was ook een mooi plekje, waar hij zich even kon afzonderen.
De jongeman liep richting de ingang van het kamp en zonder enige moeite kon hij het kamp uit. Als Bellamy hem gezien had, zou hij hem toch niet tegenhouden. Dat wist de jongeman ook al wel te voorspellen.
Met soepele passen liep hij door de struiken en over mos. De bomen vormden ook geen enkele obstakels voor hem. Wel gooide hij zo nu en dan een blik achterom, om te kijken of er niet ineens een Grounder achter zijn rug stond. Dat zou namelijk niet heel fijn zijn.
Octavia
Octavia schoot vaak blikken opzij, bang voor iemand die hen zou ontdekken. Ze stonden immers maar ongeveer een meter van de muur af. Bij het horen van de volgende vier woorden, keek de jongedame verbaasd naar de Grounder. Vanuit het niets had hij haar zijn naam gegeven. Het was iets dat ze niet had verwacht en ze had ook niet verwacht dat hij nog bij haar zou blijven staan. Nee, de jongedame had verwacht dat hij enkel een knikje als bedankje zou geven en daarna zou weglopen. Of strompelen. Wat hij echter deed, verbaasde haar enzigzins.
'My name is Octavia, but you probably already knew that' zei ze met een glimlachje. Bellamy had haar naam vaak geroepen, dus de Grounder moest dat vast wel onthouden hebben. Weer keek de jongedame de man, genaamd Lincoln, aan. Zijn naam klonk ook Engels, iets wat ze ook niet had verwacht. Veel vragen spookten weer rond in haar hoofd, maar nu ook vooral over zijn beschaving. Lincoln kon niet de enigste zijn die Engels praatte. Het was niet mogelijk. Sowieso had hij de taal doorgekregen moeten hebben van één van zijn ouders. Alles over hem was een groot raadsel en dat trok Octavia op een gekke manier aan. Elke keer dat ze een korte woordwisseling hadden, voelde ze zich beter. Misschien kwam dit omdat ze wist dat niemand anders met hem had gepraat. Anders zou ze ook niet geweten hebben waar het aan lag.
Opeens klonk er geritsel rechts van hen en in fractie van een seconde, keek Octavia opzij. Zonder opzet hield ze meteen haar adem in, bang dat ze haar anders zouden horen ademen. Degene die ze echter het kamp uit zag lopen, had ze niet verwacht. Met de rug naar hen toe, liep Murphy de andere kant op. Veel zorgen hoefde Octavia zich dus niet te maken. Bij deze gedachte haalde ze weer adem en zuchtte ze even. Daarna keek ze omhoog naar de Grounder. Ze wist dat hun wegen zouden splitsten, maar ze kon het niet laten om nog een laatste vraag te stellen. 'Will I ever see you again, Lincoln?' vroeg ze aan de man tegenover haar, met een vragende blik in haar ogen.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:30 PMMurphy
De opgekropte woede was eindelijk bij de jongeman naar boven gekomen. Het gevecht met Adam had hem wel opgelucht, maar daarna liep hij nog met een deel van de woede rond. Zijn handen waren nog gebald als vuisten en de eerste boom die hij tegenkwam, gaf hij een slag met zijn vuist. De boom deed meer pijn, maar het hielp hem wel.
Murphy ademde diep in door zijn neus en ademde weer uit door zijn mond. Kort sloot hij zijn ogen en ontspande hij zijn handen, die nog pijn deden. Er zat dan ook geheid bloed op zijn knokkels, dat kon hij nu al voorspellen. Zijn hoofd probeerde hij leeg te maken en de jongeman probeerde zijn ademhaling weer rustig te laten gaan. Kort bleef hij staan en deed hij zijn ogen weer open. Murphy had geen spijt van zijn daden, maar het had anders gekund. Op de aarde nam een andere gedaante je acties over, daar leek het op. Alsof iedereen in het kamp bezeten was. Dat kwam dan vast ook wel door het slechte leiderschap dat ze op de aarde hadden. In de Ark waren er duidelijke regels en duidelijke straffen die je ontving. Op de aarde was het eerder ieder voor zich.
Achter zich hoorde de jongeman voetstappen dichterbij komen. Zijn instinct zei dat het Bellamy was, maar de stem die hij vervolgens hoorde, verbaasde hem. De stem van Reagan vulde zijn oren en de jongeman droeg zich langzaam om. 'What?' vroeg Murphy kil. Hij verwachtte dan ook dat Reagan tegen hem zou uitvallen of dat ze teleurgesteld zou zijn. Natuurlijk hoopte hij dit niet, maar het waren de reacties die hij gewend was. Mensen liepen in een boog om hem heen en gesprekken vielen stil wanneer hij langsliep. Hij wist het wel. Natuurlijk wist hij het. Misschien was hij niet geliefd, maar hij durfde te wedden dat hij slimmer was dan driekwart van de jongeren om hem heen.
Octavia
Octavia zette haar ene been al op de ladder, waarna de ander snel volgde. De jongedame wilde al net naar beneden klimmen, toen ze de stem van de Grounder weer hoorde. 'There's a fight outside, we need to hurry' zei ze snel, waarna ze het luik uitklom. Haar oren gingen gelijk op zoek naar het geluid van een gevecht, maar die kon ze niet horen. 'Fuck' zei ze in zichzelf, waarna de Grounder haar ook al snel volgde en naast haar stond. Meteen pakte ze weer zijn arm die ze om haar schouders legde, zodat hij op haar kon steunen en zodat ze dus sneller wegkonden.
Octavia liep met de Grounder het dropship uit en ze zag mensen alweer terugkeren naar hun plek. Zo snel mogelijk liep ze met de Grounder door het kamp, richting een zwakke plek in de muur, waar ze ongezien wegkonden. De jongedame was dan ook wel zo slim dat ze niet door de hoofdingang gingen.
Bijna hadden de twee het gat in de muur bereikt, toen Finn ineens achter een tent vandaan kwam en bijna tegen ze opbotste. 'Oh, sorry' verontschuldigde de jongen zich, waarna hij pas echt een blik op het tweetal legde. Verbaasd keek Finn naar het gezicht van de Grounder. Onopvallend hapte Octavia naar adem, maar al snel bedacht ze wat. 'He tried to stop Murphy, but he got beaten up' zei Octavia en Finn knikte wat ongelovig. 'Yeah, he can go crazy. Hope you get better man' zei Finn, waarna hij de Grounder een vriendelijke klap op zijn bovenarm gaf. Octavia keek de jongen wat verbaasd aan. Trapte hij hier nou echt in? 'Well, I'll see you guys later' zei Finn, waarna hij glimlachend wegliep. 'Yeah..' zei Octavia nog zachtjes. Daarna grinnikte ze in zichzelf. 'What an idiot' zei ze zachtjes, waarna ze haar weg richting het gat in de muur vervolgde.
Binnen een minuut waren ze bij het gat aangekomen. Octavia pakte een boomstam en trok hem zo ver mogelijk naar achteren. De Grounder leek haar te begrijpen en kroop door het gat. Daarna klom ook Octavia door het gat en bevonden de twee zich eindelijk buiten de muren. 'Well, you're free to go' zei ze met een glimlach tegen hem. Toch vond ze het jammer dat ze hem waarschijnlijk niet meer zou zijn. Waarom wist ze niet, maar het gaf haar geen fijn gevoel bij de gedachte dat ze hem nooit meer zou zien.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:26 PMMurphy
Adam sloeg met rake klappen, die Murphy dan ook fel in het gezicht raakten. De jongeman voelde zijn lip kloppen als gevolg van de slag die hij net gekregen had. Om hem heen hoorde hij ook verschillende reacties. De ene groep riep dat ze moesten stoppen en de andere dat ze door moesten vechten. Bij Murphy ging het het ene oor in en het andere weer uit; hij was veels te druk met de klappen die hij kreeg.
De twee jongens verschoven steeds meer richting de muur, waardoor hun loopgebied steeds kleiner werd. Al snel was Adam bijna zo goed als tegen de muur geklemd en stond Murphy tegenover hem. Beide jongens zagen er verschrikkelijk uit. Beiden zouden ze dan ook vast littekens eraan over houden.
Bellamy probeerde ook vaak genoeg een einde te maken aan het gevecht, maar hij was niet sterk genoeg om de twee jongens uit elkaar te drijven. De rest van de mensen bleven liever op wat afstand.
Op een gegeven moment keek Adam heel even opzij, waardoor hij een seconde niet oplette. Dit gaf Murphy de kans om nog één laatste keer uit te halen. Zijn gebalde vuist raakte de slaap van Adam hard, wat maakte dat hij bewusteloos op de grond viel. Murphy was de winnaar. De groep jongeren rondom hem werd wat stiller. Murphy veegde wat bloed weg bij zijn lip en draaide zich terug richting het publiek. 'Someone else who wants to fight me? Step out, right now!' schreeuwde Murphy kil naar de jongeren. Deze bleven echter wat stiller en keken de verwonde jongen wat dom aan. 'Yeah, I didn't think so either' zei Murphy, waarna hij nog wat bloed op de grond spuugde. Bellamy liep naar de jongen toe, maar Murphy duwde hem aan de kant. De jongen liep weg van de groep jongeren, terwijl hij pijnlijk aan zijn hoofd en ribben voelde. Er zou vast wat gekneusd zijn, dat moest wel. Gelukkig was Adam er slechter aan toe. Dat liet hem toch iets beter voelen.
Achter zich hoorde Murphy Bellamy nog roepen. 'Murphy! Get your ass back over here' werd er geroepen door Bellamy, maar zonder op of om te kijken, stak Murphy zijn middelvinger in de lucht. Hij had geen zin om nog een preek te krijgen over zijn gedrag. Daarbij was het Adam die hij moest hebben, niet Murphy.
Octavia
Zoals verwacht werkte de Grounder mee, maar hij zou ook niet veel keuze hebben bij Octavia. Daarnaast wilde hij ook graag weg van het kamp, dat wist ze zeker.
Het horen van zijn stem was nog steeds iets raars voor haar, zeker nu hij hardop praatte zoals zij. De kreunen van pijn waren haar ook niet ontgaan. Kort gleden haar ogen naar zijn polsen, waar rode striemen waren te zien van de plekken waar de touwen in zijn huid hadden gesneden.
Haar ogen gingen dan ook onwillig over zijn verzwakte lichaam. Bloed zat opgedroogd aan zijn huid en er waren ook genoeg korstjes te zien. Daarnaast zou hij ook wat littekens overhouden aan de martelingen die hij had ondergaan.
Wat de jongedame echter nog niet begreep, was de vraag waarom hij tegen haar praatte. Het was duidelijk geweest dat hij namelijk geen intenties had om te praten tegen Bellamy of iemand anders, maar wel tegen Octavia. Eerst dacht ze omdat het misschien kwam, omdat ze leek op een onschuldig meisje. Alleen zou dat de reden niet kunnen zijn, want Clarke zag er ook uit als een onschuldig meisje. De vragen spookten rond door haar hoofd en er leek geen einde aan haar gedachtes te komen.
Totdat ze zijn stem weer hoorde en ze weer naar hem opkeek. Snel schudde ze haar hoofd bij het horen van die zin. 'You saved my life and now I'm saving yours' zei ze als reactie en ze ging naast hem staan. Hij was wel een stuk groter dan zij was, maar dat maakte haar niet uit. Octavia pakte zijn arm voorzichtig en gooide hem over haar schouders, zodat hij op haar kon steunen. Daarna begon ze richting het Luik te lopen, met de man die op haar steunde. Voor het luik stopte ze en keek ze hem aan. 'We need to hurry. I'll go first, then you can come down. I'll get you of here, okay?' zei ze met een zelfverzekerde glimlach. De geluiden van gevechten buiten waren binnen in het dropship niet te horen, maar Octavia wist zeker dat ze nog wel aan de gang waren. Murphy was namelijk niet iemand die zomaar zou opgeven, net zoals Adam. De twee zouden doorvechten tot iemand bewusteloos viel of wanneer iemand dood viel. Het klonk misschien hard, maar zo werkte het nou eenmaal tegenwoordig op de aarde.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:23 PMMurphy
Er was een week voorbij gegaan. Niets bijzonders was gebeurd, zelfs niet bij de Grounder. Nog steeds had hij niets losgelaten, terwijl hij wel steeds zwakker werd. De Grounder stond bijna niet meer op zijn voeten, maar liet zich hangen aan de touwen waarmee hij was vastgebonden. Octavia verzorgde hem wel, maar het hielp hem niet goed genoeg om hem op het been te krijgen. Wel had Murphy een betere verhouding gekregen met Bellamy. De leider begon eindelijk in te zien dat Murphy niet bang was voor een uitdaging en dat hij daarom vaak zijn taak overnam als ''straffer'' van de Grounder. Door deze betere verhouding, kreeg Murphy steeds meer problemen met Adam. Adam was een vriend van Bellamy en genoot van de extra fame die hij kreeg. Helaas was Murphy in beeld gekomen en ging deze meer met Bellamy om en nam hij een soort van de plek van Adam in. Dat schoot de jongeman in het verkeerde keelgat. Dit wist Murphy, zeker door de dodelijke blikken die hij ontving en nog meer kleine dingen.
Murphy liep net weg van Bellamy, na het bespreken van een plan voor de muren. Nu was Murphy van plan om Reagan op te zoeken. De twee spraken elkaar wel eens en Murphy genoot steeds meer van haar gezelschap. Onderweg naar de jongedame, werd Murphy echter aangehouden door Adam. De jongen stond voor zijn neus en was niet van plan om aan de kant te gaan. 'Piss off, ass' zei Murphy met een zucht, waarna hij langs hem probeerde te lopen. De jongen hield hem echter tegen en duwde hem terug op zijn plek. 'No, you piss off! You're just pretending to be the hero here. Well, I've got news for you. You'll never be anything more than a fucking asshole' zei Adam met een grijns, waarna hij Murphy naar achteren duwde. Murphy klapte zijn kaken op elkaar en ging voor de jongen staan. 'You sure about that?' vroeg hij kil, waarna hij Adam naar achteren duwde. 'You bastard!' riep Adam hard en plotseling vloog hij op Murphy op. Dit had de jongeman niet aan zien komen, waardoor hij al snel op de grond lag, met Adam bovenop zich. Een vuist vloog tegen zijn wang, waarna Murphy zich snel omdraaide en ervoor zorgde dat hij bovenop lag. Zijn vuist sloeg dit keer tegen de kaak van Adam en de twee stonden snel weer op, waarna ze met elkaar in een serieus gevecht kwamen. Steeds meer mensen vormden zich rond hen heen. Sommigen probeerden hen tegen te houden, maar deze kregen vaak genoeg een klap terug. De stem van Bellamy was te horen, maar Murphy hoorde hem niet. Zijn woede kon hij eindelijk kwijt en die kans zou hij niet laten glijden.
Octavia
Met een zucht stond de jongedame op in tent en liep ze wat heen en weer. Nerveus beet ze op haar nagel en keek ze naar haar spullen. Octavia had nachten doorgehaald, voor een plan die nog in ontwikkeling was. Bellamy had haar namelijk niet meer bij de Grounder gelaten. Haar broer bedacht namelijk dat hij te goed verzorgd was als gevangene. Octavia kon er niets tegenin brengen en ze had gehoorzaamd. Er was al snel een week voorbij gegaan en de jongedame wist nog steeds niet hoe ze bij de Grounder kon komen. Zijn bewaking was verhoogd en Bellamy was ook vaak bij hem.
Terwijl de jongedame aan het heen en weer lopen was, hoorde ze plotseling geschreeuw. Verbaasd liep ze haar tent uit en keek ze naar de richting waar het geluid vandaan was gekomen. Wat ze zag, verbaasde haar. John Murphy was aan het vechten met Adam, maar het zorgde voor veel chaos. Normaal was een gevecht snel afgelopen, maar dit gevecht was erg heftig. Bloed was al besmeurd op hun kleding en de jongeren om hen heen konden hen ook niet sussen.
Toen kwam Octavia plotseling op een idee. Als er chaos was, dan letten mensen niet op. Bij gevechten kwam gelijk iedereen kijken, vooral de sterkste jongeren. En juist die jongeren zaten de hele tijd bij de Grounder. Dit gaf Octavia de gelegenheid om hem op te zoeken en zelfs te bevrijden. De jongedame wist namelijk zeker dat hij het niet verdiende en dat het geen slecht persoon was.
Bellamy liep zijn tent uit, richting het gevecht en uit het dropship kwamen ook verscheidene jongeren lopen. Dit gaf Octavia de gelegenheid om Bellamy's tent in te rennen, een jas van hem te pikken en daarmee naar het dropship te rennen. Niemand lette op haar, maar alsnog wist ze dat er lichte haast achter zat. Snel klom ze de ladder op en rende ze naar de Grounder toe, met de jas in haar handen. De jas smeet ze op de grond, waarna ze de touwen om zijn polsen begon los te maken. 'I'm getting you out of here, right now' zei ze hardop tegen de Grounder. In no-time waren zijn touwen ontdaan en pakte ze de jas weer van de grond. De Grounder zag er zwak uit, maar zou wel met haar meewerken, dacht ze. De jas trok ze bij hem aan, waarna ze ook de rist daarvan sloot. Het leek nu alsof hij gewoon bij het kamp hoorde, door de kleren.
Octavia ging voor hem staan en veegde wat bloed van zijn gezicht. 'Lets go' zei ze met een hoopvolle glimlach.
Re: O | Who are and who we need to be to survive are very different things.
from Lunatic on 05/01/2018 08:17 PMOctavia
De blik van Reagan was zoals altijd oprecht. De glimlach op haar gezicht verdween al snel toen ze Octavia's houding zag. Daarna zag Octavia haar ogen naar een bezorgde positie springen. Kort glimlachte de brunette en schudde ze haar hoofd. 'I'm not. It's just..' zei ze en ze zuchtte. Het liefst wilde ze nu alles vertellen aan de jongedame tegenover haar. Van hoe haar leven was gered door de Grounder die nu in het dropship werd gemarteld. Maar dat mocht en kon ze niet. Zo had Bellamy haar duidelijk genoeg gemaakt dat er van de martelingen niet gesproken zou worden. Niet met zijn woorden, maar zijn blik had genoeg verteld. Daarnaast wist verder niemand dat de Grounder haar had beschermd en dat deze haar ook kon verstaan. Hij kon zelfs Engels praten.
Kort keek Octavia richting Holden, die haar ook wat vragend aankeek. 'I'm sorry, really, but I can't tell what's going on inside. But it's messing with my head, that's for sure' zuchtte Octavia. Holden knikte als teken dat hij wist dat hij niet verder hoefde te vragen. Daarna liet Octavia haar blik weer naar Reagan gaan. 'Enough about me, how are you doing?' vroeg ze met een opgezet glimlachje. De jongedame wilde niet téveel aandacht trekken richting het dropship. Daarom was het beter om van onderwerp te veranderen. Daarnaast wilde ze Reagan ook wel wat beter leren kennen, aangezien het haar een aardige meid leek. Soms hadden de twee ook wel gesprekken, maar niets boeiend. Hooguit een gesprekje over de taken die er te doen waren en misschien wat geroddel. Het bleven dan immers ook gewoon meiden, die ook van een beetje geroddel hielden. Verhalen over nieuwe relaties in de groep of verhalen over mensen die gezien waren tijdens het stelen van wat eten. Normale dingen waar ze zich niet teveel zorgen over hoefden te maken.
Murphy
Een kreet klonk door de ruimte, waardoor Murphy even opkeek. Kreten waren de enige geluiden die uit de mond van de Grounder kwamen. De man herstelde zich vaak snel en keek emotieloos weer terug naar degene die hem geslagen had. Emoties waren een teken van zwakte, dat wist Murphy maar al te goed. Zijn moeder was zo geweest.
Vroeger, toen Murphy nog jong was, was hij ziek. Zijn vader hield zoveel van zijn enige zoon, dat hij zover ging tot het stelen van medicijnen. Deze hadden Murphy geholpen, maar zijn vader werd helaas gepakt. Kort daarna werd hij dan ook vermoord op de manier van de Ark: je werd de ruimte ingezogen, waar je zou stikken zonder zuurstof en waarbij de druk te heftig was voor je lichaam. Een snelle, maar verschrikkelijke dood.
Na het overlijden van zijn vader, trok zijn moeder alle flessen met drank uit de kasten en dronk ze achter elkaar op. Drinken werd haar favoriete bezigheid en ze schonk geen aandacht meer tot haar gezonde zoon. Door al het drinken, stierf ook Murphy's moeder. Haar laatste woorden zouden voor altijd bij hem blijven. 'You are the reason your dad died'. Dat was de zin die ze vertelde voor de stierf. Murphy was geraakt door haar dood, maar zorgde er ook voor dat de haat in zijn lichaam groter werd. Het had zich zoveel opgehoopt dat de jongeman zijn weg zocht naar het kantoor van de agent die zijn vader hadden aangehouden. Daar kwam hij niet met lege handen aan, nee, dat echt niet. In zijn handen had hij een aansteker gehad, die hij gemakkelijk mee naar binnen smokkelde. Eenmaal binnen, liet hij de emoties zich over nemen en liet hij eerst wat boeken in vuur opgaan, maar daar was hij niet mee bevredigd. Voordat hij het wist, liep hij in een zee van vlammen en werd hij opgepakt voor zijn misdaad.
Een andere kreet van de Grounder wekte hem op uit zijn gedachten. Kort schraapte hij zijn keel en ging hij weer rechtstaan.