Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 12/12/2018 08:14 PMXavier:
Terwijl ik haar stevig tegen me aan hield, viel het me in eerste instantie niet op toen ze kreunde. Pas bij de tweede kreun en de woorden die volgden bedacht ik me dat er wel eens meer aan de hand kon zijn. Ze had zich tegen me aan geklampt en angstig had ze haar verhaal verteld. Om haar het in haar eigen bewoordingen te laten vertellen, onderbrak ik haar niet. Echter liet ik mijn grip wat losser en streelde ik over haar haren heen. 'Shhhht', zei ik zachtjes. 'It's allright. You did the right thing. It was you or him. I'm happy you're the survivor', zei ik tegen haar en drukte mijn lippen zacht op haar voorhoofd. 'It's okay to feel confused', probeerde ik haar gerust te stellen. 'How are you? Did he hurt you before he died?', vroeg ik bezorgd aan haar terwijl ik mijn handen zacht om haar gezicht heen legde en met mijn duimen over haar wangen streelde. Mijn blik gleed langzaam omlaag, waardoor de rode plekken in haar jurk zichtbaar werden. Ja dus. 'We have to take care of that before we go to Paris.', zei ik tegen haar. Als het niet anders ging, zouden we toch hier moeten blijven als de verwondingen te ernstig waren. Ik wist dat mijn beenwond vervelend zou worden tijdens de rit, maar dat ik erger had verdragen. Daarbij viel een wond in het been gemakkelijker af te klemmen door een strakke riem dan in de buurt van de schouder of de zij. 'You'll be allright', verzekerde ik haar met een flauwe glimlach. Het zou tijd kosten, maar ze zou vast genezen. 'I'm so sorry that I wasn't here with you', verontschuldigde ik me alsnog. Ik kon haar wel vertellen dat ik vrijwel niks aan de mannen had gehad, maar het was niet het moment om met glorie en eer te strijken. Het kon me niet schelen, zolang we maar veilig waren en Camille weer in orde zou zijn. 'Would you go downstairs with me to take care for your wounds?', vroeg ik aan haar. 'Or do you want to lay on the bed for a while?', vroeg ik aan haar. 'Without him in the room', verduidelijkte ik. Ik kon hem gemakkelijk uit het raam wegwerken of elders heenbrengen. Ik zou alles doen voor Camille en ik voelde me verschrikkelijk dat ze dit had moeten doorstaan zonder enige hulp.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 12/10/2018 06:14 PMXavier:
'Thank you', bedankte ik de eigenaar voor de informatie. Hij had ook helemaal gelijk. Dat we hier levend uit gekomen waren, was zoveel meer waard dan de bende die we achter lieten. Ik liep vervolgens naar de trap om richting Camille te gaan. Bij de trap keek ik toch kort om me heen en toen ik merkte dat niemand keek, liet ik het mezelf ook toe om een kort moment van zwakte te tonen door me wat meer via de leuning omhoog te hijsen dan ik anders zou doen door de snee in mijn been. Eenmaal boven keek ik even naar beneden. Ik zou waarschijnlijk voorlopig wel last hebben van de wond en misschien moesten we de randen aan elkaar naaien, maar we moesten toch zo snel mogelijk naar Parijs toe. Dan had ik onderweg maar wat meer last. Het scheelde dat het paard en ik elkaar goed aanvoelden en ik zodoende niet veel bij hoefde te sturen met mijn benen.
Ik keek één voor één de kamers in, hoewel ik het vermoeden had dat ze gewoon bij ons op de kamer zou zitten. Toen ik onze kamerdeur open deed, zag ik Camille algauw staan. Echter viel mijn oog direct op het lichaam van de man achter haar en werd ik overvallen door schuldgevoel. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. 'I'm so sorry, Camille. I didn't check the upper floor. So stupid of me.', verontschuldigde ik me ervanuitgaande dat iemand anders de man had gedood en hem daar had laten liggen. 'And meanwhile telling the owner everything's safe. Idiot that I am.', mopperde ik op mezelf. Langzaam liet ik haar wat losser en keek ik haar aan waarna ik mijn lippen op de hare drukte. 'We're safe. Everything's over now.', zei ik tegen haar.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/10/2018 03:46 PMJames:
Voorzichtig schudde ik mijn hoofd om mijn schouder niet teveel te bewegen, gezien ik had gemerkt dat lachen voor pijnscheuten zorgde. 'Then next time you stay inside with me. If needed, literally, by my side.', zei ik tegen haar. We konden er vast een mouw aan passen. Het was nu toch al gebeurd en nu lag de nadruk op herstellen en het voorkomen dat het vaker zou gebeuren. Het was vervelend, maar dat was voor iedereen zo. Kon ik hier kwaad om zijn? Heel goed, had het nut? Nee. We kenden elkaar nog niet zo lang en misschien was het ook nodig om meer dingen samen te doen, desnoods in de vorm van teambuilding in "privésfeer" om op elkaar ingespeeld te raken en te weten wat we aan elkaar hebben.
Ik knikte als antwoord toen ze antwoordde dat alleen ik was neergeschoten en er verder niks gebeurd was. Dat scheelde al een hele hoop. Glimlachend keek ik naar haar toen ze zo bezorgd was en op verschillende manieren probeerde het zo prettig mogelijk voor me te maken. 'Yes, I am. Thank you', zeii k tegen haar. Ik moest toegeven dat de extra steun onder mijn arm erg welkom was. Dat Florence zelf de rust niet kon vatten, leek zich ook op mij te resulteren. Ik bleef zoeken in de leegte die ik had naar antwoorden die uit mezelf nooit zouden komen. Me zorgen makend om de rest van de situatie, over wat mensen wel niet van ons zouden moeten denken na deze schietpartij. Of ik niet met een kladblok en een pen een verklaring moest schrijven die het ministerie of Florence naar buiten moest brengen over mijn gezondheid of over de gebeurtenis. Ik was eigenlijk van plan om haar daadwerkelijk om pen en papier te vragen toen ik opnieuw haar tranen zag, bij alles wat ze deed. 'You're crying again.', zei ik zacht. 'Don't lie to me', zei ik vriendelijk en wenkte haar. 'Please come to me', zei ik en klopte naast mijn benen op het bed terwijl ik ze verlegde. Ik voelde me toch verantwoordelijk voor haar. 'Otherwise I will come to you', "dreigde" ik met een flauw lachje wat om mijn lippen speelde en een knipoog. Ik wist nog niet hoe ik dat zou moeten doen met de mitella en het pompje, maar met wat vertraging zou ik er vast wel uitkomen om naar haar toe te gaan. 'Close the door if that makes you more comfortable', liet ik de keus aan haar. 'I want you to tell me what's on your mind.', zei ik rustig. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar haar trieste aanblik raakte me. 'I want to help you as well, as good as I can, even when I'm in the hospital', zei ik met een kleine glimlach. 'You know... the things that hurt you must be told, before anyone can help you', zei ik vriendelijk. 'They are part of you, if you want it or not.', zei ik tegen haar. 'And I want you to know that I'm not angry of you because of this or any other thing.', verzekerde ik haar.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/09/2018 08:13 PMJames:
Licht schudde ik mijn hoofd toen ze ontkende dat ze huilde. Ik meende het toch echt te hebben gezien... 'No pain, not really... But I feel tired, confused, I cannot remember today...', probeerde ik mijn gevoel te beschrijven. Gedesoriënteerd zou misschien nog de beste beschrijving zijn. 'The stage?', vroeg ik aan haar. 'Where were we?', vroeg ik terwijl ik fronsde. Ik was neergeschoten. Florence was ingehuurd om me te beschermen, maar ik kon me niet voorstellen dat het haar fout was. Ik had nog nooit iemand zo toegewijd gezien aan zijn/haar baan. 'No, I don't remember anything.', zei ik tegen haar. 'Is the wound in my arm?', vroeg ik haar terwijl mijn blik ging naar mijn ingepakte arm en mitella. Ik keek op toen ik een vreemde stem hoorde en keek eigenlijk pas serieus naar Florence toen de verpleger voorstelde dat ze zich zou opfrissen. Mijn mond viel licht open toen ik zag dat ze helemaal onder het bloed zat en hoe haar haar verward zat, haar jurk kapot was en ik geen schoenen kon bekennen. 'Florence...', zei ik enkel haar naam, niet goed wetend wat ik verder tegen haar zou moeten zeggen. Was het zo erg geweest? Wat had ze gedaan. 'How are you? Do you have any wounds?', vroeg ik bezorgd aan haar voor ze ging, al zouden de vragen onbeantwoord blijven gezien de verpleger overal doorheen begon te praten en naar me toe kwam. Ik had onmogelijk nog oogcontact kunnen maken met Florence en het ontbrak me aan concentratie om me op meerdere dingen of op dingen op de achtergrond te kunnen concentreren. De verpleger ging algauw aan de gang, hij haalde onder andere mijn arm uit de mitella om het een en ander te checken en deed verder wat testjes terwijl de TV ook aangezet werd voor hem. Hij was ervan overtuigd dat het me zou helpen om dingen te herinneren of beter te begrijpen. Echter was het alleen maar afleiding van hem en moest ik toen hij weg was ook écht moeite doen om me op het beeld en geluid te concentreren. De schietpartij was hot news. 'What do the people know about this?', vroeg ik aan haar. Moesten we geen verklaring naar buiten brengen? Niet dat ik iets kon verklaren. Ik was dan wel het slachtoffer, maar ik wist nergens meer iets van en ik stond niet bepaald te wachten op een stel camera's rondom mijn bed. Misschien was iets schriftelijks wel beter. Mijn ogen vlogen van het scherm af naar florence toen ze binnen kwam. 'They will come as soon as possible. At least my mother will.', verzekerde ik haar. Als er ook maar iets gebeurde, dan was ze er als de kippen bij. 'But for now the rest is fine. Maybe it will be loneley, but I think it's better for now. She can be so... present in a room at some times.', probeerde ik het uit te leggen. Ik kon me nu al niet goed concentreren, laat staan met haar in de kamer nu het net gebeurd was. Florence begon zich al snel te verontschuldigen en met een vragende blik keek ik naar haar. 'What do you mean? Distracted? You?', vroeg ik aan haar. 'I'm sure it's not your fault. You didn't pull the trigger', probeerde ik simpel te redeneren zodat ze zich minder schuldig zou voelen. Een oordeel vellen kon ik in deze staat toch niet. 'I'm sure you did the best you could. I mean it... you looked horrible in that bloody dress before you took a shower', zei ik met een klein lachje. Echter schoten er op dat ogenblik enkele pijnscheuten door mijn schouder heen en legde ik mijn hoofd vertrokken weer neer.
Het bleef een hele poos stil en ik richtte me weer op de uitzending waarmee ik een poging deed om de lege gaten in mijn geheugen te vullen. Echter gleed alles wat ze zeiden langs me heen, zo ook de vraag van Florence om het uit te zetten. De tweede keer hoorde ik haar wel, echter lag de afstandsbediening net buiten gebruik. Ik wilde net een poging doen om te smokkelen met de geopereerde arm in plaats van deze rust te geven en wilde deze uit de mitella halen toen Florence de afstandsbediening al had weggegrist en het toestel uitgezet had. 'Why did you turn that off? Is it traumatic? The nurse said it would be good for me to fill the gap, although... I can't remember what they said a few minutes ago', zei ik eerlijk. Het bleef gewoon niet hangen. Alleen schietpartij en schouder eigenlijk. 'Don't you think it's good for me? Was it that worse inside? Who else has been shot?', vroeg ik bezorgd toen de gebeurtenissen van Chelsea door mijn hoofd gingen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 12/09/2018 05:20 PMXavier:
Uiteindelijk was het erop neergekomen dat terwijl verschillende ruiten om en om ingegooid werden, we vallen op hadden gezet. Simpele dingen als een net dat naar beneden viel als iemand een dun touw aan zou raken als hij door het raam zou klimmen. Een pot olie die vanuit de deur omlaag zou vallen als deze verder open geduwd zou worden. Veel diversiteit aan materialen was er niet, maar alles was toch beter dan niets.
Toen het licht begon te worden en ik nog steeds voor de ramen ijsbeerde tussen de mannen in, leek er meer actie te komen. Geschreeuw kondigde een aanval aan. 'Point your weapons!', klonk mijn stem. Niet lang daarna leken vanuit verschillende kanten mannen binnen te willen dringen. Terwijl ik zelf bezig was om de twee ramen waar ik voor stond te verdedigen, vond ik het maar angstvallig stil. Er klonk zeker gebrul, geschreeuw, strijdgewoel, maar niet zoals gedacht. Er hadden maar enkele schoten geklonken en ik miste het geluid van metaal op metaal. Nadat ik korte metten had gemaakt met de twee die binnen wilde komen draaide ik me om en algauw had ik door waardoor het zo "stil" was. 'Merde', ontsnapte er uit mijn mond. Als de dreiging niet zo serieus was geweest, had het een komisch gezicht kunnen zijn. Een man hing vast in het net, een ander kwam niet vooruit of overeind in de olie en zo ging het maar door. Ik had werkelijk te maken met een stelletje "fools". 'Imbéciles!', riep ik dit keer verontwaardigd en toch ook wel kwaad uit. 'No nonsense, this isn't a playgarden!', zei ik met gebalde vuisten. Ik holde naar de mannen toe en sneed het net open en trok de andere man uit de olie. Echter leken ze niet erg actief te zijn om hun vel te redden. Ondertussen leken meer mannen de herberg binnen te willen dringen waarna ik de dichtsbijzijnde wapens greep en deze afvuurde om de eerste linie onschadelijk te maken. Het volgende moment dat ik even de tijd had om te kijken wat ze aan het doen waren - want tijd om te herladen was er niet - zag ik ze niet meer. Waren ze hem gesmeerd? Zaten ze in het complot om geld te verdienen aan de eigenaar van de taverne? Waren ze bang? Had ik iets verkeerd gedaan?
Ik had me al te lang mee laten nemen door die gedachten. Van meerdere kanten waren er nu mannen binnen gedrongen. Het leek erop dat ik er alleen voor zou staan. No way met de dames, de kinderen en zéker met Camille binnen. Al zou het mijn kop kosten, ze kregen ze niet zonder slag of stoot te pakken. Ik trok mijn zwaard en dolk uit mijn riem en vocht met de vier mannen die om me heen stonden. Als Camille maar veilig was. Rats, daar kreeg je het al. 'Keep yourself together', mompelde ik tegen mezelf. De bezorgdheid dat Camille in gevaar was met zoveel mannen en zo weinig medewerking stond me tegen, waardoor het één van de mannen was gelukt om zijn zwaard langs mijn bovenbeen te halen. Een slimme zet, gezien iedereen met deze verwonding mank ging lopen en minder snel zou zijn, zowel met aanvallen als verdedigen. Echter lukte het me na lange tijd toch om ze één voor één te verslaan zonder verder verwondingen op te lopen op een schrammetje hier en daar na. Bezweet haalde ik mijn arm langs mijn voorhoofd en keek om me heen. Zijn ze weg? Was dit het? Moeizamer dan anders liep ik naar de andere ruimtes. Daar leken de mannen wel aardig stand te hebben gehouden. Ook zij zagen er afgepeigerd uit. Het leek een rustig moment te zijn, waardoor ik twee pistolen herlaadde en naar buiten strompelde. Ik moest zekerheid hebben of dit alles was geweest. Ik trok de deur open en met de wapens voor me uit stak ik mijn hoofd om de hoek. Niemand. Ook een ronde om de taverne heen leverde niks dan lijken of zwaargewonden op die ik uit hun lijden verlostte. Ik had een man of vijftien kunnen tellen. Het was geen grote groep geweest, maar meer dan groot genoeg voor deze plek en de gasten. Ik kwam weer naar binnen toe en liet één van de pistolen uit mijn handen glippen om de andere in mijn riem te steken en me een weg te banen naar de anderen. 'It's over. Only dead men outside now.', zei ik en keek rond. 'We did this together. Thank you for your help', zei ik en twijfelde even of ik ook nog iets over de mannen die ons hadden verraden of uiteindelijk gevlucht waren moest zeggen. Ik besloot verder mijn mond te houden en de eigenaar op te zoeken, wetende dat die zich in de buurt van de bar bevond om laatste dekking te kunnen zijn voor ze bij de vrouwen en kinderen konden komen. 'It's over. The tavern is a little damaged and a mess, but we're free.', zei ik tegen hem. 'You can let the woman and children out.', zei ik tegen hem terwijl ik voor de bar stond. 'Do you know where Camille is? Did she join the woman and children in the basement?', informeerde ik bezorgd. Ik had haar al die tijd niet meer gezien.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/09/2018 04:23 PMJames:
Na de operatie was ik naar de kamer gebracht waar Florence wachtte. Onder zeil kreeg ik een hele poos niks mee, nog uitslapend van de narcose. Echter leek ik wat meer naar de oppervlakte te komen toen na een poos stilte weer wat gezegd werd, maar niet luid. Rustig, kalm en relaxed van de morfine opende ik mijn ogen en zag ik Florence op de stoel zitten die een verwoedde poging deed om tranen weg te vegen. 'You're crying', constateerde ik met een licht krakende stem door de irritatie in de keel van de tube die tijdens de narcose gebruikt was voor de beademing. Ik probeerde na te denken, maar ik was moe, mijn hoofd voelde zwaar en ik merkte toen ik rond keek dat mijn arm in een mitella zat. Pijn had ik echter niet. Aan de omgeving te zien leek het een ziekenhuis te zijn waar ik was en ik zou vast geen goed nieuws te horen krijgen als iemand Florence omver had weten te krijgen waardoor ze nu huilde. 'Why?', probeerde ik erop door te gaan. 'What happened?', vroeg ik haar. Hoe zeer ik ook trachtte om uit te vinden wat er gebeurd was, er leek een heel zwart blok te zijn van de afgelopen uren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 12/02/2018 08:32 PMXavier:
Ik glimlachte even toen ik Camille nog naar me hoorde roepen dat ik voorzichtig moest doen. Ik zou zodra het ging wel even kijken of ze ons hielp of dat ze bij de rest zich schuil hield in de kelder. Het was ontzettend lief dat ze zo bezorgd was. Voorzichtig doen, was meestal toch wel mijn streven, maar ongehavend uit de strijd komen... daar was ik niet altijd even goed in.
Het volgende raam werd in stukken gegooid waarop ik hoorde dat er enkele schoten gelost werden. Ik holde erheen terwijl mijn stem vooruit bulderde. 'Hold your fires! You fools!', riep ik geïrriteerd. Toen ik bij de desbetreffende personen was legde ik mijn hand zwaar op hun schouder. 'You can't shoot at someone you can't see. They're trying to see how many pistols and guns we have.', waarschuwde ik ze. 'We can't do anything untill the sun comes up and we see what's waiting for us outside. For now... try to control your nerves and listen to my orders.', zei ik tegen ze. 'Only start fighting if they try to get in, if you see them.', wilde ik even duidelijk maken dat ze niet als ze binnendrongen pas tot actie overgingen als het te laat was - wanneer ik het opgemerkt zou hebben. 'The only other thing we could do is set traps. In case they would come in, but that's it.', zei ik en zuchtte. 'I know how you feel right now. Waiting is horrible.', gaf ik toe. In het strijdveld hadden we hardhandig onze tactieken moeten ondervinden en welke wel en niet werkten, daar was nu geen tijd voor. Dan was ik maar de beul vandaag, als we het hier maar redelijk heelhuids vanaf brachten met zo min mogelijk slachtoffers. Het liefst nog zonder een schram. 'Understood?', vroeg ik ditmaal op een vriendelijkere toon. Ik zag een groepje mannen knikken en tevreden glimlachte ik. 'Good, hold your positions. We have to take action at sunrise. We have to be faster than them. Otherwise we'll be trapped as rats.', voorspelde ik om ze te waarschuwen voor ik verder liep om bij de rest te kijken hoe het ging.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/02/2018 08:06 PMJames:
Een knikje was voor mij voldoende om duidelijk te maken dat het tijd was om het podium te betreden. Ik zette het drankje op de dichtstbijzijnde tafel neer en liep van buiten naar binnen de trap op om alvast richting het midden van het podium te gaan. Echter mocht het niet zo zijn dat ik daar geraakte. Mijn voeten brachten me steeds een tree hoger en zoals gewoonlijk versnelde ik altijd tot ik een stekende pijn in mijn schouder voelde. Later drong het pas tot me door dat tegelijkertijd, of eigenlijk net iets eerder, een knal had geklonken waarop de pijn ontstaan was. Ik greep met mijn geraakte linkerschouder mijn middel vast en met de andere mijn schouder terwijl een kreun aan mijn lippen ontsnapte. Door de plotselinge beweging en onrust in mijn lichaam, maar ook in de zaal, verloor ik mijn evenwicht. Ik moest me omdraaien, kijken waar het vandaan kwam, mezelf beschermen, maar alles was teveel om te doen op dat moment. Mijn handen waren beiden op een andere plaats dan gemoeten waardoor ik met mijn hoofd tegen de traptreden belandde en het zwart werd voor mijn ogen.
Minuten later drong het rumoer als door een bubbel langzaam binnen. Iets verstaan ging niet en toen het lukte om mijn ogen te openen zag ik verschillende mensen boven me hangen. Herkennen lukte niet doordat ik dubbel zag. Opnieuw kwam een kreun over mijn lippen en van de scherpe pijn en alle indrukken die me op dat moment teveel waren kneep ik mijn ogen vrijwel direct weer dicht terwijl mijn gezicht vertrok. Teveel licht, teveel geluid. Wat was er gebeurd, waar was ik?
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/02/2018 04:54 PMJames:
In het begin van de avond was mijn blik nog regelmatig naar Florence gegaan. Op zoek naar haar, zoekend naar haar aanwezigheid. Ondanks ik met mijn eigen ogen de beveiliging bij de deuren had zien staan, wilde ik toch graag weten waar ze was. Na elk gesprek wat ik had gehad, had ik haar opnieuw gezocht in de drukke ruimte en had ik haar steeds gevonden waardoor mijn zorgen afgenomen waren. Ik moest op haar vertrouwen. Ieder zijn vak hadden we gezegd. Ik moest me niet met haar beveiligingswerk bemoeien, ze wist wat ze deed. Ze had de situatie in Chelsea ook tot een goed einde gebracht en ook die ene avond die ik niet naar huis kon had ze goed opgepakt. Ze verdiende het om meer vertrouwd te worden, hoewel het me toch bleef steken dat er niet meer dan het nodige gesproken werd. Hoewel... toen ik haar zojuist had aangeraden om te blijven glimlachen, had ik daar toch een kleine lach gehoord. Bij die gedachte krulden mijn lippen licht omhoog en nipte ik van de wijn in mijn handen. Het was gewoon een avond zoals de anderen, ditmaal zelfs mét beveiliging: Florence, dus wat kon er mis gaan? Ik was nog nooit zoveel in de gaten gehouden dan nu.
Gedurende de avond nam de spanning op mijn schouders steeds verder af. Het ging de hele tijd al goed, ik voelde me veilig en een paar drankjes hielp ook wel. Ik zat net midden in een gesprek met een vertegenwoordiger toen ik de organisator vanuit mijn ooghoeken recht op ons af zag lopen. Beleefd hield ik het gesprek zo kort mogelijk en brak ik het af. 'Can I do anything for you?', vroeg ik beleefd met een glimlach. Algauw werd er geknikt en werd ik al babbelend mee backstage genomen. Het zou niet al te lang meer duren voor het totaalbedrag van de geldsom die verzameld was bekend gemaakt zou worden en het was fijn om de laatste dingen nog even door te spreken. Zeker gezien het verzoek om het bedrag bekend te maken zo laat, op de avond zelf pas, gedaan was. Omringd door meerdere mensen van het team werd me de cheque laten zien, werd ik voorgesteld aan verschillende mensen, onder wie ook de notaris die op het allerlaatste moment de eindbedrag door zou geven. Gezien het nog maar enkele minuten zou duren tot de mogelijkheid tot doneren tijdelijk zou sluiten voor de bekendmaking, zou het geen zin meer hebben om de zaal in te gaan waardoor ik in aan de rand van het podium bleef hangen en mijn waardering over de goede organisatie liet blijken om de tijd te doden.
Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.
from CupCake on 11/26/2018 08:12 PMKylian:
Ik keek naar haar en liet haar haar gang gaan. Riviani leek me een dame die niet graag tegenstrijd duldde. Alsof het een bedreiging vormde, alsof ik de macht over zou kunnen nemen in een omgeving met een cultuur die me volstrekt onbekend was. Geen haar op mijn hoofd die daarover dacht! Het was echter wel zoeken naar een compromis. Was ik niet te aanhankelijk, of juist te afstandelijk? Te open of gesloten? Hield ik haar niet teveel op met hetgeen ik aan de crash had overgehouden? Haar waarschuwing was me maar al te goed bijgebleven, ze kon zich gemakkelijk van me af helpen als ik haar op zou houden. De afgelopen dagen had ik daarom mijn mond gehouden en had ik zoveel mogelijk geprobeerd haar tempo bij te houden in de hoop dat het genoeg zou zijn. Meer dan dat kon ik niet doen - en tot nu toe leek het te hebben gewerkt. Ze vervolgde met de mededeling dat het gekneusd was. Wat ze vertelde kon ik ook wel bedenken, 'You don't hear me. You warned me to not disturb you', zei ik waarop ik mijn schouders ophaalde. Gezien ik het me levendig voor zou kunnen stellen hoe ze met haar speer een einde aan iemands leven kon maken, had ik het niet eerder gewaagd om te piepen of te klagen daarover. Niet veel tenminste. Niet dat ik het wilde, maar ik paste wel extra op.
Opgelucht luisterde ik naar de wisseling van het gespreksonderwerp waar ze op doorging. 'On earth, if you dig deep enough, if you keep searching or invent new methods to find more metals you can build things like that.', zei ik tegen haar. 'I assume the ships aren't completely build by metal.', probeerde ik het tevens te verklaren. Er zou vast wel iets bij zitten wat nuttig zou zijn.
Echter fronsde ik mijn wenkbrauwen toen ze me niet geloofde over het glas. 'I do believe my eyes, Riviani. I'm no freak, no magician, I won't claim any titel of that.', maakte ik haar duidelijk. 'There are people that made their jobs to make glass, to form it into the most beautiful forms, make statues...', zei ik tegen haar. 'I don't know how, but others do.', zei ik. Ik was wel eens bij een glasblazerij geweest, maar het proces van glas maken liet niemand je ooit zien. 'Maybe that's a secret only for glass-blowers?', luidde mijn vraag dan hardop. Er waren genoeg vakken waarbij men niet achter het geheim kwam, tenzij je in opleiding ging.
Aan de spanning in mijn schouders die verdween, merkte ik dat ik me langzaam wat ontspande toen ze wat minder vertwijfeld en vijandig over kwam. Net alsof het voor mij een pretje was om niet geloofd te worden, hoewel ik me goed kon inleven in haar standpunt. Maar het bleef geen fijn gevoel. 'Then we'll build a boat.', beloofde ik haar. 'We'll find a way to do that with the materials here', zei ik tegen haar. Ik had gelezen over meerdere manieren om een boot te bouwen. Planken boven een vuur nathouden om ze te buigen, boomstammen uithollen en vormen, maar ook een geraamte maken en deze te dichten met huiden waardoor de boot kon drijven. De praktijk zou heel wat anders zijn dan de theorie, maar ik hoopte op deze manier toch een steentje bij te kunnen dragen en Riviani niet alleen tot last zou zijn wat mijn overlevingskansen tevens zou vergroten.