Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/10/2018 07:34 PMFlorence
Ik zette net een mok thee op James' nachtkastje toen hij opnieuw opmerkte dat ik huilde. 'I'm fine.' mompelde ik hoofdschuddend terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn rug rechtte, maar het leek erop dat hij het niet los zou laten. Het was immers ook niet alsof hij veel anders had te doen. Ik beet even op mijn lip en liep toen om het bed heen om de deur inderdaad dicht te gaan doen - ik wilde niet dat iemand mee zou kunnen luisteren - en kwam daarna weer terug bij het bed. 'It's got nothing to do with what happened today. Or at least... Not really.' zei ik hoofdschuddend toen hij uitsprak dat hij niet boos op me was door wat er vandaag gebeurd was. Ik merkte nog steeds die vreselijke onrust in me en had dan ook niet het idee dat ik al op het bed kon gaan zitten. Ik pakte daarom nog wat extra kussens en hielp James wat meer overeind zodat hij daadwerkelijk kon zitten. Van de keren dat ik in de schouder geschoten was, wist ik nog wel dat ik vreselijk pijn in mijn rug had gekregen al dat liggen en half onderuit hangen. Soms was het veel prettiger om ook even daadwerkelijk rechtop te zitten. Toen ik dat ook had gedaan, in stilte, wist ik dat ik er niet meer onderuit kon. Ik kon nog honderden excuses maken om er niet over te praten, maar wat was daar het nut van? Ik kon het niet uit blijven stellen. Met enige tegenzin ging ik dan ook op het bed zitten en trok een been op waarna ik even op mijn lip beet. 'It's about that man who was on the TV. He... He was at the gala too.' gaf ik uiteindelijk toe waarna ik een pluk haar uit mijn gezicht streek. Nu het toch los zat en de kamer vrij warm was, droogde het velen malen sneller dan thuis waar ik het ook altijd vast droeg. 'He was a colleague of mine. In the army. He was in a different squadron, but we were on the same base in Iraq, Syria and Afghanistan.' vervolgde ik waarna ik mijn ogen neersloeg. Hoe moest ik dit in hemelsnaam vertellen? Tegen mijn moeder, mijn commanding officer en Isaac's commanding officer was ik heel erg direct en misschien ook wel wat matter-of-fact geweest omdat ik niet direct als "emotionele vrouw" bestempelt wilde worden en op dat moment ook niet goed had geweten hoe ik me erbij moest voelen, maar zij hadden met niet gelooft of het simpelweg in de wind geslagen dus hoe moest ik het nu aanpakken? 'About two years ago, we were stationed in Iraq and there was a party at the base. Things had been tough, we had lost a number of people, so they decided we should enjoy some time off and just have a change to relax. I went with a few of my female colleagues and we were just chatting and dancing a bit when he came over and asked me to dance. I hadn't really intended on staying long, but I was quite enjoying myself, so I agreed and we danced for a bit. He then offered me a drink, which I accepted, and then we danced some more...' begon ik toen te vertellen en ik beet even op mijn lip. 'After a little while, maybe no more than ten minutes, I started to feel... Drunk, I suppose. I felt like I was really, really drunk. My vision became a bit blurry, everything around me started spinning and I just felt really tired. Normally I don't drink on the job and I hadn't had any alcohol in some time, but I can handle quite a lot, so this whole sensation was really weird. He offered to walk me to my barrack, to make sure I arrived safely in bed and I accepted because I didn't really feel like I could walk all that way on my own. I remember walking out of the building and... That's it.. After that everything is a blur. I just remember waking up the next morning, feeling like something was off, like something had gone wrong, but I couldn't remember what.' vervolgde ik met een zucht. 'I then noticed I was in my colleagues bed and not my own and I couldn't find my clothes from the night before and something was just off. I thought that perhaps I had just been really drunk, so I didn't really think about it anymore until one of my friends came up to me and asked me if I had locked the barrack when I went to bed. We normally never did that because everyone's on different shifts, so I asked her if she was sure and she told me that she had tried to get in but the door had been locked and she had heard something inside, though she wasn't sure what. So she went back to the party and when she came back later the door was open again and I was asleep in her bed. The next day another colleague found my dress under her bed, ripped and torn, and none of us could make any sense of it.' ging ik verder en ik beet hard op mijn onderlip. Ik had het mezelf veel makkelijker kunnen maken en die vijf woorden er in een keer uit kunnen gooien, maar op de een of andere manier lukte dat niet. Ik had het ook nog nooit zelf gezegd. Ik had altijd uitleg gegeven en geknikt als mensen juist gokten, maar de woorden zelf over mijn lippen laten rollen lukte nog niet echt. 'A few days later I had to see our doctor because of my shoulder injury and when she asked how I was I told her about the things that had happened and that I couldn't clearly remember anything and... I will never forget the look on her face. She... She told me that I had been... That it was highly likely... That I was drugged and raped.' wist ik uiteindelijk toch te zeggen. 'I just got so angry, furious. I went up to him to confront him and he just laughed at me. He looked me in the eye and laughed. Said that I had asked for it, that it had been my decision. I punched him in the face and broke his nose, so I had to report to my commanding officer, who wasn't willing to do anything about it either, who said that I should just leave it because it would ruin morale. I then went to his commanding officer, told him the same and he stood with him, agreed that I had probably asked for it. A few days later, I was sent home on indefinite leave and welll... Here we are.' eindigde ik, mijn schouderophalend en mijn blik op mijn schoot gericht. Ik was nog steeds zo kwaad om wat er gebeurd was, zo gefrustreerd dat het gewoon was genegeerd, maar nu ik hem vandaag weer had gezien en hem had horen zeggen dat het niets had voorgesteld, was ik vooral bang. Wat hield hem tegen om het nog eens te doen? Wat hield een ander tegen? Ik schaamde er ook bijna voor. Dat ik, als sterke, onafhankelijke vrouw, het niet tegen had kunnen houden. Ik had me altijd groot weten te houden, had oog-in-oog gestaan met terroristen en dergelijken, maar mijn eigen collega had ik niet eens tegen kunnen houden, want dat had hij me afgenomen. Ik zou blij moeten zijn dat ik van de daad zelf zo goed als niets had meegekregen - slechts geluiden in de verte of vage contouren van iemand boven me - maar het maakte me alleen maar kwader. Ik had altijd controle gehad over mezelf, mijn gedachten en mijn lichaam en dat had hij me ontnomen. 'He came up to me at the gala like nothing ever happened. I hadn't seen him in two years. I've tried not to think of him or what happened for two years, but seeing him just made me throw up and panick. I was distracted by the fact that he was in the room and that's why you were shot. Because I wasn't strong enough and I'm sorry.' verontschuldigde ik me nogmaals aan James, al lukte het me niet goed om hem aan te kijken. Oh. Ik haatte dit. Ik haatte kwetsbaar zijn en emoties laten zien. Het was zoveel makkelijker om koelbloedig te handelen, niet na te hoeven denken over hoe ik me voelde.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/10/2018 10:28 AMFlorence
Ik stond op om de afstandsbediening weer terug te leggen op het nachtkastje aan de andere kant van James' bed en probeerde rustig in en uit te blijven ademen, al merkte ik dat de tranen weer in mijn ogen brandden. 'It is my fault. I went outside and lost sight of you...' schudde ik mijn hoofd toen James opmerkte dat het vast niet mijn schuld was geweest. Ik wilde nog verder tegen hem in gaan, maar zag toen zijn door pijn vertrokken gezicht en besloot er tegen. Dat kwam vast nog wel een keer. 'You should rest. Try and sleep.' zei ik tegen hem terwijl ik naar het raam liep. Op de vraag waarom ik de tv uit had gezet, gaf ik geen antwoord. Ook daar was het nu geen tijd voor. Ik moest hem niet lastigvallen met zoveel informatie en ik wist ook nog steeds niet of ik het überhaupt wel kwijt wilde. De afgelopen jaren had ik het ook alleen mijn moeder verteld en die had me niet gelooft dus waarom zou ik het James vertellen? Wat schoot ik daarmee op? 'It was just you. Nothing else happened.' beantwoordde ik zijn laatste vraag nog wel omdat ik kon horen dat hij bezorgd was. Ik liep toch maar weer terug naar zijn bed. 'Are you comfortable? Do you need any more pillows or another blanket?' vroeg ik terwijl ik hem heel voorzichtig een beetje overeind hielp en de kussens wat beter legde. Daarna pakte ik het dunne laken dat over de dekens lag, vouwde deze dubbel en rolde hem daarna op waarna ik deze onder zijn arm legde. 'That should be more comfortable. Try and rest your shoulder as much as possible, but keep moving your fingers and wrist.' zei ik met een zwakke glimlach waarna ik in de stoel naast zijn bed ging zitten. Mijn blik gleed even naar de klok. Vier uur 's ochtends. Ik was praktisch al vierentwintig uur wakker en daar zou minstens een uur of twaalf bijkomen. Een korte zucht verliet mijn lippen. Het viel me tegen hoe lastig het bleek om Isaac uit mijn gedachten te bannen. Waar het me voorheen altijd zo goed was gelukt en waardoor ik haast had kunnen doen alsof het niet gebeurd was, leek het wel alsof het zien van hem weer iets getriggerd had, iets wat ik met geen mogelijkheid los kon laten. Tot mijn grote ergernis rolden er een paar tranen over mijn wang, maar ik veegde ze niet weg, bang dat het dan niet meer zou stoppen. Ik moest afleiding hebben, maar hoe? Er viel niet veel te beleven in de kamer en ik kon James uiteraard niet alleen laten. Ik stond op en begon zijn dekens wat beter in te stoppen, zette de waterkoker aan om thee te maken en probeerde me vooral bezig te houden, al was het lijstje van dingen die ik kon doen maar kort. Tevens hielp het voor geen meter, want er rolden nog steeds tranen over mijn wangen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/09/2018 08:22 PMCamille
Ik had met trillende handen de snee van de man verbonden en was daarna overeind gekomen. Er waren weinig gewonden meer gevallen dus ik had niet bijzonder veel te doen gehad en dat was maar goed ook. Ik was er namelijk niet helemaal bij. Ik kon het nog steeds niet geloven. Ik had iemand vermoord. Mijn handen begonnen weer erger te trillen door het idee. 'I will get some more things upstairs.' mompelde ik tegen de taverne-eigenaar voor ik de trap op glipte. In de gang bleef ik staan. Wilde ik onze kamer wel inlopen? Ik duwde een hand in mijn zij, want ondanks dat de pijn minder leek te worden, voelde ik wel dat het bleef bloeden. Ook de snee in mijn schouder bloedde nog altijd. Met mijn vrije hand duwde ik na enige twijfeling de deur naar onze kamer open en liet me daar op de rand van het bed zakken. Ik hield mijn blik expres weg van de haard en het lichaam wat daar nog altijd lag, wetende dat ik weer misselijk zou worden als ik hem zou zien. Mijn hand liet mijn zij even los en al snel zag ik dat er bloed op zat. Xavier moest dit niet te weten komen. Helaas betekende het feit dat mijn hand bebloed was, waarschijnlijk ook dat het aan mijn jurk te zien was. Enigszins wankelend stond ik op en keek om me heen om te zien waar mijn tas gebleven was. Het eerste wat we opviel, naast het lichaam waar ik toch angstvallig van probeerde mijn blik er niet op te laten vallen, was dat de kamer een rommeltje was. Er waren dingen omgevallen en ik had het bed natuurlijk afgehaald dus de kamer zag er vreemd uit. Misschien dat ik beter niet hier kon zijn. Ik begon terug te lopen naar de deur, maar merkte dat het me toch wat moeite kostte.
De taverne-eigenaar had Camillie hoofdschuddend nagekeken, maar had er ook niets meer aan kunnen doen. Hij had even gekeken hoe het met alle vrouwen en kinderen ging en had toen Camille's taak maar overgenomen, al kwamen er weinig gewonden meer. Hij keek op toen Xavier aan kwam en knikte. 'That's alright. At least we're alive.' knikte hij. Hij had zich om willen draaien om inderdaad de kinderen en vrouwen te vertellen dat ze weer veilig waren tot Xavier naar Camillie vroeg. 'I believe she went upstairs.' antwoordde hij met enige twijfeling. Moest hij hem vertellen over het bloed? Misschien was het wel niks.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/09/2018 07:35 PMFlorence
Ik had een behoorlijke tijd naast James' bed gezeten en hoewel ik een poging had gedaan om de tranen tegen te houden, waren deze toch geruisloos over mijn wangen gaan stromen. Ik had wat voor me uit zitten staren en schrok dan ook op toen ik James hoorde. Mijn blik gleed direct naar hem toe voor ik nogmaals langs mijn ogen veegde en mijn hoofd schudde. 'I'm not.' ging ik tegen hem in, niet van plan er verder op in te gaan, terwijl ik wat rechter ging zitten in de stoel. Terug naar mijn rol, naar professionaliteit. 'How do you feel? Do you feel any pain?' vroeg ik terwijl ik hem even bekeek. Hij had geluk gehad betreft de plek waar hij geraakt was. Het had veel erger kunnen zijn, fataal zelfs als het een paar centimeter verder naar beneden was geweest, al kon ik me ook goed voorstellen dat dit voor hem al vreselijk was. 'You... You were shot. When you were walking up to the stage.' beantwoordde ik zijn vraag maar eerlijk. Het had geen nut tegen hem te liegen daarover. Als ik het hem niet zou vertellen, zouden de doktoren dat later wel doen en dan had ik toch liever dat hij het van mij hoorde. Zelfs ik kon mensen beter als mens behandelen dan sommige doktoren die ik in mijn leven had gezien. Ik herinnerde me nog al te goed hoe een van de chirurgen had gedaan alsof ik vier was, vlak nadat ik voor de tweede keer in m'n linkerschouder was geschoten. Ik had dan ook helemaal niets met ziekenhuizen, ondanks dat ik er met enige regelmaat had gelegen. 'Do you remember any of it?' vroeg ik voorzichtig waarna ik probeerde te glimlachen. Ik hoopte dat hij zich er niet veel van zou herinneren, maar ik zou zelf ook niet meer details in kunnen vullen omdat ik buiten was geweest. Ik had werkelijk geen idee waarom hij naar het podium was gelopen, wat hij daar zou gaan doen. 'Ah! The patient is awake. Perfect!' hoorde ik ineens waardoor ik me omdraaide en zag dat de verpleger die mij eerder had willen helpen naar binnen was gekomen. 'They just dropped these off for you, Miss. Why don't you take a shower while I examine Mr Edwards?' vervolgde hij terwijl hij twee tassen omhoog hield. Eentje herkende ik meteen als de tas die altijd achterin de auto stond, de tas die James ook mee had genomen toen hij een nacht in mijn huis had geslapen, en de ander was een tas uit mijn locker. In eerste instantie wilde ik weigeren, zeggen dat ik James niet uit het oog zou verliezen, maar de blik van de verpleger was onverbiddelijk. Ik stond dan ook op uit de stoel en realiseerde me toen pas weer dat ik een jurk aanhad. Een jurk die ik op allerlei plekken had gescheurd en die vol zat met bloedvlekken. Ik nam de tas over van de verpleger en liep de kamer uit, bij de deur nog een blik op James werpend. De douche-kamer had ik al snel gevonden en hoewel het warme water heerlijk was, kon ik nog altijd niet ontspannen. Ik voelde me zo vreselijk schuldig. Als ik gewoon mijn werk had gedaan, had James niet in het ziekenhuis gelegen. Het was mijn schuld dat hij hier was, dat hij neergeschoten was. Na de douche kleedde ik me om in een sportlegging en een oversized capuchontrui die in de tas hadden gezeten voor ik de make-up restjes van mijn gezicht veegde en met mijn vingers door mijn haar kamde. Ik had geen andere keuze dan mijn haar los te laten aangezien ik nergens een elastiekje of een klem had. Zonder de make-up viel het me pas op dat de kringen onder mijn ogen de afgelopen weken alleen maar donkerder waren geworden en eigenlijk dat ik gewoon uitgeput uitzag. Ik zuchtte even en liep toen terug naar James' kamer, waar de verpleger net weer uit kwam gelopen. 'Everything is as it should be. He will just need rest, loads of rest, and in time physiotherapy.' vertelde hij me voor hij verderliep. Ik liep de kamer in en wierp een korte blik op de tv die aanstond. Hij stond op de BBC, op het nieuws, en het ging uiteraard over de schietpartij. 'I asked the Ministry to fly your parents over here as soon as possible, but I am not quite sure when that will be...' zei ik tegen James nadat ik mijn jurk over een andere stoel had gehangen. Hij moest eigenlijk de prullenbak in, maar in de kamer was geen prullenbak die groot genoeg was. 'I'm really sorry, James. If I... If I had paid attention... If I had done my job right, none of this would have happened. I am so sorry. I was distracted and... I'm sorry.' begon ik toen mijn excuses aan te bieden waarna ik op mijn lip beet. Ik bleef een tijdje aan het voeteneinde staan, maar liet me daarna toch weer in de stoel naast zijn bed neerzakken. Mijn blik gleed kort naar de tv toen ik Carter's stem hoorde. Natuurlijk stond hij de pers te woord. Het kostte me moeite om niet met mijn ogen te rollen. Ik had mijn blik net weer op James gericht om hem te vragen hoe hij zich voelde toen Isaac in beeld verscheen. Mijn adem stokte in mijn keel en ik voelde haast meteen weer paniek opborrelen. 'Can you turn that off please?' wist ik uiteindelijk aan James te vragen. 'Turn it off.' kwam er al snel op geïriteerde toon achteraan toen het voor mijn gevoel niet snel genoeg ging. Toen het daarna alsnog niet snel genoeg ging, boog ik me over hem heen om de afstandsbediening te pakken en de tv zelf uit te zetten. Pas nu, met Isaac van het beeld en zijn stem die niet langer door de ruimte klonk, kon ik weer wat kalmeren.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/02/2018 10:59 PMCamille
De adem stokte in mijn keel toen ik voor me de man uit Courdemanche zag, een kandelaar in zijn hand. De man van de dag ervoor. Wat deed hij hier? Hoe was hij hier binnengekomen? Hij deed de deur achter zich dicht en keek met met een vage grijns rond zijn lippen aan. 'So we meet again, madamoiselle.' merkte hij op terwijl hij een paar passen naar me toe zette en ik instinctief een paar passen naar achteren deed. Ik deed mijn mond open om iets te zeggen, om om hulp te schreeuwen of hem een vraag te stellen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. 'There is no point in screaming for help. Help will not come. They're too busy fighting phantoms downstairs.' sprak hij, zijn Frans bijna perfect. 'Why are you here? What is it you want?' wist ik uiteindelijk te vragen, al was mijn stem slechts een fluistering. 'I think you know the answer to that.' grijnsde hij waarna hij nog wat stappen naar me toe deed. Ik kon het niet in me vinden te bewegen. 'I am here to finish the job.' vervolgde hij toen hij voor me stond. Ik slikte even en liet mijn blik snel over hem heen gaan. Ik zag zo snel geen wapens, maar toch durfde ik niet te schreeuwen. Wat als hij gelijk had en niemand me zou horen? Hij stond te dichtbij. Hij zou kunnen reageren voor er ook maar een enkel woord uit mijn keel was gekomen. Op hetzelfde moment dat ik schrok van een schot dat beneden klonk, greep de man me bij de keel. 'If only your poor father knew you were warming that Musketeer's bed. What would he think of that?' vroeg hij terwijl ik met mijn handen die van hem los probeerde te maken. 'All those moments you share together. Near the river... In the barn... After the celebrations... Do you think your father would agree?' vervolgde hij waardoor mijn ogen groot werden. Hoe lang had hij ons al gevolgd? Hoe lang waren we al in gevaar geweest? 'Luckily he isn't here to see it and those moments will be all that's left for your lover. How long do you think he will remember you? If he makes it out alive himself, that is...' sprak de man met een lachje. Nee! Hij mocht Xavier niets aandoen! Dat mocht hij Xavier's familie niet aandoen. Ik wist hem een rake klap te geven tegen zijn neus waardoor hij me even losliet en ik de kans zag onder zijn arm door te glippen. Echter kwam ik niet ver want hij greep mijn haar vast en trok me achterover. Ik viel met een bonk op de grond en zag toen dat hij toch een zwaard aan zijn riem had hangen. Zijn been haalde naar me uit en raakte me vol in mijn maag waardoor ik even naar adem moest happen. Toen hij een tweede keer uit wilde halen, rolde ik van zijn been weg, richting de openhaard die de avond ervoor nog gebrand had. Daar zag ik de pook hangen en ik strekte mijn arm er dan ook naar uit voor ik aan diezelfde arm overeind werd gesleurd. 'Don't think you can outsmart me. You can't. Besides... You don't know how it is to fight for your life. None of you rich people do. None of you know the rough lives people lead in the streets of Paris or any other town.' sprak de man terwijl hij me een duwtje richting de muur gaf. 'Why do you care? You're not French!' beet ik hem toe nadat ik net had kunnen voorkomen dat ik met mijn hoofd tegen de muur zou zijn gekomen. Dat was blijkbaar niet wat hij wilde horen, want hij greep me stevig bij mijn schouder en daarna bij de keel. 'What did you say?' vroeg hij, enige irritatie in zijn stem. 'You're not French. You are Spanish. All of you in Courdemanche were. So what is this about? This isn't about the poor. Why would you care about them? They're not your countrymen.' wist ik met hese stem te antwoorden, al moest ik af en toe stoppen om adem te halen, want ik kreeg niet bijzonder veel lucht in mijn longen door de manier waarop hij mijn keel vast had. 'Ah... The girl thinks she has uncovered a plot. How very clever you are.' lachte de man, maar het klonk wat geforceerd. Ik had dus wel degelijk gelijk gehad, dacht ik triomphantelijk. 'Now... How shall I kill you? Shall I wait for your lover? Then he can watch you die as you watched your familie die.' vervolgde hij terwijl een hand naar het zwaard aan zijn riem ging. 'Perhaps I should cut your throat... Or stab you. Multiple times. Or you can choke, like you were supposed to do all those months ago.' dacht hij hardop na terwijl ik mijn ogen door de ruimte liet glijden. Wat kon ik doen? Met zijn hand om mijn keel kon ik niet schreeuwen, maar er moest toch iets zijn wat ik kon doen? Mijn blik viel opnieuw op de pook. Dat was het enige wat me zou kunnen redden. Zo hard als ik kon haalde ik met mijn vuist uit naar zijn gezicht en trok ik gelijktijdig mijn knie op om hem tussen zijn benen te raken. Daardoor liet hij me net lang genoeg los om langs hem heen te glippen en de pook op te raken. Ik hield het ding dreigend voor me uit, al had ik werkelijk geen idee hoe lang ik me er mee zou kunnen verdedigen. De man draaide zich om en lachte toen hij me zag staan. 'She intends to fight me. How perfectly brave. It's a pity you don't stand a chance or has your lover actually taught you something?' vroeg hij geamuseerd. Ik reageerde er niet op en was maar net snel genoeg om zijn zwaard af te weren. Dat lukte me een paar keer voor het mes langs mijn schouder sneed. Ik beet hard op mijn lip om een kreun van pijn tegen te houden en deed mijn best de pook weer voor me uit te houden. Niet veel later sneed het mes kort in mijn zij en kreeg ik daarna een klap met het heft van zijn zwaard. Ik verloor mijn balans en viel op de grond. 'Hmm... I expected more from the harlot of a musketeer.' mompelde de man voor hij met zijn zwaard uithaalde. Voor ik het in de gaten had, had ik de pook in zijn buik gestoken waardoor het zwaard uit zijn handen viel en hij door zijn knieën zakte. Ik duwde de pook nog wat verder en trok hem toen terug waardoor er aan alle kanten bloed uit hem spoot. Ik liet het gietijzeren, bebloede voorwerp uit mijn handen vallen en keek paniekerig naar de man voor me. Ik hoorde hem wat in het Spaans mompelen, maar verstond het niet echt en na nog wat rochellende ademhalingen, stopte zijn borstkas met bewegen. Mijn ademhaling versnelde kort en ik voelde me misselijk worden dus greep ik de eerste kom die ik kon vinden en gaf over. Daarna stond ik op, pakte de linten en haarspelden waarvoor ik naar boven was gekomen en liep de kamer uit. Daar zag ik dat het raam aan het einde van de gang op een kiertje stond en deed deze dicht voor ik de trap af liep naar beneden. Ik was enigszins in shock. Ik had iemand vermoord. Het was zelfverdediging geweest, maar ik had hem vermoord. Beneden deed ik echter alsof er niets gebeurd was. Ik liep terug naar de taverne-eigenaar en knielde naar de man die ik eerder aan het verzorgen was geweest. 'Are you alright, madamoiselle?' vroeg de man waarop ik afwezig knikte. 'But... Your dress... You're covered in blood. You're bleeding.' merkte de man op waardoor mijn blik even over mijn kleding ging. 'I'm fine.' zei ik toen, al voelde ik wel degelijk de pijn in mijn schouder en mijn zij, waar het zwaard me geraakt had.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/02/2018 09:57 PMFlorence
Ik had net een paar passen in James' richting gedaan toen er ergens anders in de zaal een harde knal klonk. Voor een paar seconden bleef ik bevoren stilstaan, maar toen zag ik James in elkaar zakken en pasten de puzzelstukjes in elkaar. Adrenaline schoot door mijn lichaam en ik draaide me met een ruk om. Waar was het schot vandaan gekomen? Ik zag een schaduw bewegen vlakbij een van de deuren naar buiten en zette het op een sprinten. De hakken die het droeg, maakten dat echter zo goed als onmogelijk waardoor ik ze snel uittrapte en op blote voeten verder rende. Ik duwde de deur naar buiten ruw open en keek om me heen, maar er was niets meer te zien. 'Dammit! Dammit! Dammit!' vloekte ik hardop. Ik haalde gefrustreerd een hand door mijn haar en liet mijn blik nogmaals langs iedere centimeter van het terrein glijden, maar ik kon niets ontdekken. Helemaal niets. Ik vloekte nogmaals en sloeg met mijn vlakke hand tegen een pilaar. De stekende pijn die dat veroorzaakte, deed me echter realiseren dat er iemand binnen was met veel meer pijn. James! Ik draaide me om en rende weer naar binnen, richting het podium.
'Out of the way!' riep ik, al leek lang niet iedereen dat te horen of werd het simpelweg genegeerd. 'Get of of my way. NOW!' blafte ik dan ook waarna ik een aantal mensen ruw opzij duwde. 'Call an ambulance. Get me a cellphone. And for God's sake, give him some space!' begon ik op scherpe toon bevelen uit te delen nadat ik naast James neergeknield was. 'Well, don't just stand there! Do something!' schreeuwde ik kwaad toen iedereen me stomverbaasd aankeek. Ik was even vergeten dat iedereen waarschijnlijk vreselijk in shock was, maar dat kon me eigenlijk helemaal niets schelen. Als ze niet wilden helpen, moesten ze maar opdonderen. Dan had ik niets aan ze. Voor heel even voelde het weer alsof er niets veranderd was, alsof ik de afgelopen twee jaar gewoon Captain in het leger was geweest. Ik was kalm - op mijn geschreeuw na dan - en zat vol adrenaline. Ik kon rekenen op wat ik altijd geleerd had en hoefde niet na te denken over gevoelens of gedachten. Het enige wat ik moest doen was een taak volbrengen. Dit was wanneer ik op mijn best was. 'James? Can you hear me? Try not to move.' zei ik zonder enige emotie in mijn stem terwijl ik mijn blik over zijn lichaam liet gaan. Een schot in de schouder. Mogelijk een gat in zijn hoofd omdat hij op de trap was gevallen. Ik ging op mijn knieën zitten en trok een stuk stof van mijn jurk af waarna ik het stuk stof tegen de wond op zijn schouder drukte. Terwijl ik met een hand druk uitoefende op de wond, scheurde ik met de andere hand nog een stuk stof af, want ik merkte al wel dat het bloed door de stof heen sijpelde. Het was immers ook maar vreselijk dun, maar het was beter dan niets. 'Where's that bloody cellphone?' riep ik waarna ik even om me heen keek. Al snel bood iemand me een telefoon aan die ik met mijn vrije hand aanpakte. Ik tikte snel het nummer van de Ministerie in klemde de telefoon daarna tussen mijn oor en schouder zodat ik met mijn tweede hand ook druk uit kon oefenen op zijn schouder. 'Has an ambulance been called yet? Where's the head of security?' vroeg ik terwijl de telefoon overging. 'Yes, the ambulance should be here in 20 minutes. And the security team has run after the shooter.' kreeg ik als antwoord waarop ik langzaam knikte. 20 minuten. Dat duurde me te lang, maar er was niets aan te doen. Net toen ik wilde zeggen dat ik het beveiligingsteam wilde zien als ze terug waren, werd de telefoon opgenomen. 'Chaucer has been shot. I repeat Chaucer has been shot. Ambulance will be here in 20 minutes and will take us to St Thomas'.' deelde ik op kalme toon mee terwijl iets iets meer druk uitoefende rondom de wond. Het kon me niet interesseren dat ik hem misschien pijn zou doen daarmee. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik verschillende piepjes, wat inhield dat ik werd doorgeschakeld. Na voor mijn gevoel drie afdelingen hetzelfde te hebben verteld - wat me ook veel te lang duurde en waarmee we kostbare tijd verspilden - kreeg ik eindelijk iemand hogerop aan de telefoon. 'Chaucer has been shot. Left shoulder. Possible concussions as he fell on the steps, but not critical. The ambulance will be here shortly and take us to St Thomas. Arrange for someone to call his family. I will update you from the hospital and send a police team here to get statements.' herhaalde ik mijn verhaal van eerder wat uitgebreider voor ik een hand losmaakte van James' schouder en de telefoon ophing. Dat ze onder het bloed zaten en ik daarmee ook bloed op mijn gezicht kreeg, had ik niet eens door. Ook niet toen ik de bebloede telefoon teruggaf aan de eigenaar. Ik scheurde nog meer stof af van mijn jurk omdat de vorige twee stukken compleet doordrenkt waren met bloed.
In de verte hoorde ik de sirene en eindelijk kwam er een brandcard binnen. Ik bleef druk uitoefenen op James' schouder terwijl de ambulancebroeders hem op de brandcard hesen. Ik praatte hen bij over wat er gebeurd was en liep, nog altijd op blote voeten, mee naar de ambulance. Daar hadden ze gelukkig iets anders dan de dunne stof van mijn jurk om druk op de wond uit te kunnen oefenen. 'I will come with you.' zei ik waarop de ambulancebroeder die ook achterin zou zitten knikte. 'Keep pressure on that wound.' werd me verteld, wat ik dan ook deed. We reden met loeiende sirens door de straten van Londen en als ik niet gefocust was en zo vol met adrenaline had gezeten, was ik waarschijnlijk misselijk geworden van de manier waarop we reden. Ik hoorde de broeder communiceren met het ziekenhuis en de bestuurder, maar echt binnen kwam de informatie niet. Ik had gefaald. Ik had James gefaald. Het was mijn taak geweest hem hiervan te beschermen. Als ik niet zo vreselijk afgeleid was geweest... Als ik gewoon in de zaal was gebleven de hele tijd. Oh! Wat was ik vreselijk stom geweest! Er was echter geen tijd om daar verder over na te denken, want we kwamen al snel bij het ziekenhuis aan waar James direct naar een operatiekamer werd gereden. Ik werd niet veel later door een verpleger naar een kleine kamer achteraf geleid waar James na zijn operatie zou worden gebracht om bij te komen en dergelijken. Omdat hij een politiek figuur was, zou hij zijn eigen kamer hebben in plaats van op een zaal te hoeven liggen. Dat zou hij vast vreselijk vinden, bedacht ik me met een zwakke glimlach. 'Can I get you anything? Water? Tea? Do you want to shower? Shall I find you some clothes?' hoorde ik de verpleger vragen, maar ik schudde mijn hoofd. 'No, thank you. I'm fine.' antwoordde ik zo beleefd mogelijk.
Na wat voelde als dagen, maar in feite een uur of zes was geweest, ging de deur van de kamer open en werd James binnengereden. Gedurende zijn operatie had ik een paar keer gebeld met het Ministerie, de verpleger telkens opnieuw weer weggestuurd wanneer hij weer kwam vragen of hij iets voor me kon doen en vooral door de kamer geijsbeerd. Ik droeg nog altijd mijn bebloede, gescheurde jurk en mijn handen en gezicht waren ook bebloed. 'How is he?' vroeg ik bezorgd aan de verplegers die hem binnen reden. 'The operation was succesful. He very likely has a concussion, but he will have full use of his shoulder and arm again. However, with the combination of both injuries.... Normally with being shot, recovery ta- ...' begon een van hen uit te leggen waarna ik haar in de reden viel. 'Recovery takes a while. I know. I've been shot multiple times.' zei ik waardoor ik even verbazing en daarna medelijden op haar gezicht zag. Ik sloeg mijn ogen neer. Ik haatte medelijden. 'He is on morfine, so he should be comfortable. If he needs more, he can use these buttons, but you can also administer more via these buttons.' ging ze daarna verder met uitleggen. It may take hours for him to wake up, but it could also be minutes. If you need anyone or anything goes wrong, you can press the red button.' eindigde ze waarna ik knikte. 'Thank you.' bedankte ik hen waarna ze, na nog wat dingen gecontroleerd te hebben, de kamer verlieten. Ik bleef nog een tijdje ijsberen voor ik me in de stoel naast zijn bed liet zakken. Met de adrenaline uitgewerkt, voelde ik me uitgeput - het hielp ook niet dat ik al vreselijk lang niet fatsoenlijk sliep en vandaag zowel Carter als Isaac tegen was gekomen - en, misschien nog wel erger, schuldig. Als ik mijn werk gewoon goed had gedaan. Ik was er gewoon helemaal niet bij geweest. Ik ging zijdelings in de stoel zitten en trok mijn knieën op waarna ik een arm op de rugleuning legde en mijn hoofd daarop liet steunen. 'I am sorry, James. I am so... so sorry.' mompelde ik zachtjes terwijl ik naar hem keek. Ik had geen idee of hij het wel kon horen, maar nu had ik het in ieder geval vast eenmaal gezegd. Tot mijn grote ergernis merkte ik dat er tranen opwelden in mijn ogen en ik veegde ruw langs mijn ogen in een poging ze weg te krijgen.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 12/02/2018 05:46 PMFlorence
Ik probeerde rustig in en uit te ademen, de frisse lucht buiten mijn longen in te krijgen en hierdoor hopelijk ook wat te kalmeren, maar ik merkte al snel dat het niets hielp. Mijn ademhaling werd er alleen maar oppervlakkiger door en ik begon lichtelijk te trillen door de paniek die ik eerder gevoeld had, maar veel te snel had weggedrukt. In de afgelopen twee jaar had ik mezelf geen toestemming gegeven er over na te denken, om het macht over me te geven, maar het opnieuw zien van Isaac doorbrak alle controle die ik daarover had gehad. Controle. Dat was wat hij van me af had genomen. Dat waar ik juist zo trots op was geweest -het feit dat ik ten alle tijden controle had over mezelf, over mijn lichaam, over wat ik deed of dacht - had hij zomaar van me afgenomen. Zelfs mijn herinneringen eraan had hij afgepakt. En daarna had hij gelachen. Hij had me gewoon uitgelachen alsof hij niets had gedaan, alsof het niets voorstelde. Ik legde een hand tegen mijn borst en dwong mezelf daarmee om diep en kalm in te ademen, want de versnelling van mijn ademhaling zorgde voor een licht gevoel in mijn hoofd. Ik stond nog altijd vreselijk te trillen, maar langzaam aan werd ik wat kalmer en opende ik mijn ogen zodat ik me ergens op kon focussen. Ik wist dat ik hier nu helemaal niet mee bezig moest zijn, me niet zo vreselijk had af moeten laten leiden en dat mijn taak was om James in de gaten te houden, maar ik kon nu niet terug naar binnen. Niet tot ik rustig was. Daarnaast was er genoeg beveiliging binnen. James was, hoe gemeen dat ook klonk, niet de belangrijkste persoon binnen. Hij was vervangbaar - iets wat sommigen ook maar al te graag zouden zien gebeuren. Net zoals ik vervangbaar was geweest. Ik vloekte toen ik merkte dat mijn gedachten weer afgeleden naar Isaac. Ik zag hem zo weer voor me, zoals hij die avond geweest was. Charmant, goed gekleed in vergelijking met sommige van onze collega's. Hij had met me gelachen, we hadden gedanst. Ik wierp een blik op de jurk die ik droeg. Toen had ik ook groen gedragen. Ook een jurk. Ik voelde me weer misselijk worden bij de realisatie en ik proefde haast de cocktail die ik toen gedronken had weer op mijn lippen. Zoet. Sterk. Kort schudde ik mijn hoofd en begon in mijn gedachten James' agenda van deze week te herhalen. Iedere afspraak, tijd en locatie haalde ik me voor de geest, alles om me af te leiden van Isaac. Het lukte me gelukkig redelijk goed om me van het verleden af te sluiten, al kon ik niet stoppen met trillen. Na een tijdje haalde ik nogmaals diep adem, rechtte mijn rug en liep weer terug naar binnen. Hoe meer ik buiten zou zijn met mijn gedachten, hoe verder ik meegetrokken zou worden. Mijn blik gleed door de zaal, zoekend naar James. Waar was hij? Ik liep een klein stuk verder de zaal in, maar zag hem nog altijd niet. In gedachten vloekte ik. Hoe stom was het ook geweest om naar buiten te gaan? Ik was verdomme aan het werk geweest. Ik had een verantwoordelijkheid. Mijn hart bonste even in mijn keel. Waar kon hij in hemelsnaam zijn? Ik speurde nog altijd de zaal af met mijn blik en zag hem toen gelukkig vlakbij het podium staan. Een opgeluchte zucht kwam over mijn lippen. Er was niets aan de hand.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 12/01/2018 12:17 PMVictoria voelde opluchting toen Artur aangaf dat hij niet meer terug zou rijden nu. Gelukkig maar. Ze wilde niet eens nadenken over wat er onderweg allemaal zou kunnen gebeuren. In het donker rijden was niet verstandig, maar met de autolichten aan trok je ook weer vreselijk veel aandacht en het zou niet de eerste keer zijn dat het werd opgemerkt door de verkeerde kant. Ze had al meerdere keren gelezen over bombardementen op dat soort momenten of over mensen die per ongeluk terecht waren gekomen in een Duitse patrouille die daarna nooit meer terug waren gezien. Nee, ze was behoorlijk opgelucht om te horen dat Artur dat nu niet zou gaan riskeren. Ze had even op haar lip gebeten en onzeker naar de grond gekeken. Wat had ze in hemelsnaam gedaan? Misschien was hij wel getrouwd of verloofd of iets dergelijks. Waar had ze het recht vandaan gehaald? Ze had op het punt gestaan om hem nogmaals een fijne avond te wensen en daarna haar kamer in te vluchten toen ze merkte dat hij dichter naar haar toe kwam. Haar blik gleed naar hem omhoog en ze keek hem aan toen hij zijn hand tegen haar wang legde. Zou hij...? Al snel werd haar de adem ontnomen toen ze Artur's lippen op de hare voelde en haar ogen fladderden dicht terwijl ze hem terugkustte. Dit was alles wat ze al een tijdje wilde en meer. Haar handen gleden naar zijn gezicht waar ze aan beiden kanten tegen zijn wangen kwamen te liggen zodat ze de kus wat dieper kon maken, maar vooral meer van hem kon voelen, kon aanraken. Ze merkte amper dat ze met haar rug tegen de muur kwam te staan en had het dan ook pas in de gaten toen ze hem even los moest laten om wat op adem te komen, aangezien ze door dit alles compleet leek te vergeten hoe ze moest ademen. Ze opende langzaam haar ogen en keek naar hem op, naar de aantrekkelijke man voor haar. Ze bestudeerde zijn gezicht, streek met haar vingers op zijn wang, zijn baard, voor ze weer wat op haar tenen ging staan om haar lippen zachtjes voor enkele seconden tegen die van hem te drukken. Daarna sloeg ze verlegen haar ogen neer waarbij haar wangen rozig kleurden. Doordat ze tegen de muur gedrukt had gestaan, was haar haar wat losgekomen uit de roll waarin ze het had opgestoken waardoor er enkele plukken los over haar schouder hingen. Wat moest ze nu zeggen? Haar familie zou haar de rest van haar leven opsluiten als ze wisten wat ze zojuist had gedaan, want dat hoorde niet, maar ze had het niet tegen kunnen houden. Het was alles waar ze al weken naar verlangd had, een gevoel wat alleen maar gegroeid was iedere keer dat ze Artur had gezien. Uiteindelijk kreeg ze dan ook geen woorden uit haar mond en kon ze hem alleen maar aankijken, al bezorgde haar dat wel een erg kwetsbaar gevoel.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 12/01/2018 11:54 AMCamille
Ik keek op toen ik een paar vingers onder mijn kin voelde en niet veel later Xavier's stem hoorde. Gelukkig. Daar was hij. Ik voelde me direct enorm opgelucht, ondanks dat er om ons heen een hoop chaos was. Ik knikte even op zijn woorden. 'I'll be fine.' zei ik op zachte toon waarna ik kort glimlachte. Ik wist nog niet exact wat ik zou gaan doen, maar ik zou me wel redden. 'You too!' riep ik hem nog na toen hij zei dat ik voorzichtig moest doen en daarna wegliep. Het geluid van brekend glas bezorgde me kippenvel en een akelig gevoel. Dat was in Courdemanche ook gebeurd, al waren de ramen daar gesprongen van de hitte en niet omdat er stenen doorheen werden gegooid. Ik draaide me om naar de tavern-eigenaar en wierp een blik op de bergingsruimte waar de vrouwen, kinderen en ouderen zich nu schuilhielden. 'There's only one way in. It is the safest place to be, madamoiselle.' sprak de man uit waarna ik traag knikte. Ergens voelde ik het instinct om me schuil te gaan houden, met opgetrokken knieën, ogen dicht en handen over mijn oren te wachten tot het over zou zijn. Maar ik wilde ook iets doen, wilde helpen. 'If anyone gets wounded, get them over here. Behind the bar. I will try and help them.' zei ik dan ook nadat ik even nagedacht had. Er was niet veel wat ik kon doen, maar met alle ongelukjes die mijn broers altijd hadden gehad, was ik inmiddels behoorlijk handig in het verbinden van wonden. 'Keep an eye on everyone. I'll be right back.' zei ik voor ik terug naar de trap begon te lopen. Ik zou niemand kunnen helpen zonder verband en aangezien we niet the real deal hadden, besloot ik alle bedlakens en kussenslopen te verzamelen. Ik ging dan ook iedere kamer af, trok alle lakens van het bed, verzamelde ieder ander stuk stof dat ik kon vinden voor ik terug naar de trap liep. Door de hoeveelheid stof die ik had verzameld, kon ik amper zien waar ik liep, maar al snel stond ik weer beneden waar ik een aantal lakens uitdeelde om de anderen warm te houden voor ik er zelf een pakte om deze in repen te scheuren. Het duurde niet heel erg lang voor er iemand naar ons toe werd gebracht, al leek het er meer op dat hij zichzelf per ongeluk gesneden had met zijn mes dan dat iemand van buitenaf er verantwoordelijk voor was geweest. Het was dan ook simpel om de wond te verbinden, al bedacht ik me toen ook dat het makkelijker zou zijn als ik spelden had. 'Stay with him.' beval ik de eigenaar voor ik me opnieuw de trap op haastte. Ik liep de kamer van mij en Xavier in en ging op zoek naar mijn bagage. Ergens moest ik een doosje met haarspelden en linten hebben. Echter was het wat lastig om me te oriënteren in de kamer omdat het nog zo donker was en ik in deze situatie natuurlijk geen licht kon maken, omdat het zou verraden waar ik was. Ik draaide me dan ook enigszins verbaasd, en misschien al wel wat geïriteerd, om toen er achter me wel licht verscheen en ik een paar zware voetstappen hoorde.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 11/28/2018 05:20 PMFlorence
Ik had even met mijn ogen gerold door James' opmerking, maar toen had ik toch ook een lachje niet tegen kunnen houden. Mijn opmerking was me dus vergeven. Althans, dat haalde ik uit zijn opmerking en hopelijk was dat geen verkeerde inschatting. Ik wist alleen niet goed of ik ook wat aan het advies had, aangezien lachen en smalltalk nooit echt mijn dingen waren geweest. 'Enjoy your evening, sir.' had ik nog tegen hem gezegd voordat ik de zaal een beetje door was gelopen. Halverwege had ik een glas wijn in mijn handen geduwd gekregen van een van de obers die door de zaal liepen met grote dienbladen voor drank. Ik had het glas maar vastgehouden ondanks dat ik niet van plan was om er iets uit te drinken. Dit was werktijd en onder werktijd dronk ik niet. Dat had ik nooit gedaan en zou ik ook nooit gaan doen. Het bracht niet alleen James in gevaar, maar ook mijzelf. Ik had me traag door de zaal bewogen en keek af en toe om me heen om te zien waar James was gebleven. Ik observeerde de mensen om hem heen en hield hen in de gaten. Het leek er echter niet op dat de meeste lang bij hem bleven hangen, wat ervoor zorgde dat ik mijn blik weer liet varen. In mijn ooghoek zag ik Carter verschijnen en een diepe zucht gleed over mijn lippen. Geweldig. Ook dat nog. 'Ah, Flo! I didn't quite expect to bump into you here! And in a dress, no less...' merkte hij op nadat hij naar me toe was gelopen en mijn wang had gekust. Nu had hij natuurlijk zijn manieren. Hoe verrassend! Ik knikte slechts even naar hem voor ik verder liep. Het laatste waar ik zin in had was zijn gezelschap. In het voorbijgaan knikte ik beleefd naar een aantal mensen, mijn best doend om te glimlachen zoals James dat gezegd had, voor ik een plek had gevonden waar ik goed overzicht had, maar zelf niet teveel in het zicht stond. Ik haatte dit soort evenementen. Ik voelde me helemaal niet op mijn plek en wist me geen houding te geven. Hopelijk zou het snel voorbij zijn. Mijn blik gleed langs de verschillende mensen in de zaal tot mijn blik die van een bekende kruistte. Onbewust legde ik mijn vrije hand op mijn bovenbeen, tegen de plek waar ik mijn pistool droeg, en voelde hoe ik even geen adem kon halen. Toen hij daarna ook nog mijn kant op kwam lopen, voelde ik me verstijven en kon ik geen kant op. 'Florence! How nice to see you again! How are you?' vroeg Isaac Pieterson, een oud-collega uit het leger van me waarna hij me bij mijn schouders vastpakte en mijn wangen kuste, net wat dichter bij mijn lippen dan normaal was. 'Don't touch me.' was het enige wat ik sissend over mijn lippen kreeg voor ik een stap achteruit deed, al ging die enigszins wankelend. 'Oh, come on! Are you still going on about that? It was nothing. You know that too!' reageerde hij met opgetrokken wenkbrauw en een soort triomphantelijke grijns. Ik voelde me kwaad worden, maar angst en paniek was nog altijd het meest overheersend. 'Just leave me alone.' wist ik er enigszins beleefd uit te krijgen voor ik mijn volle glas wijn op een van de voorbijkomende schalen zette. 'Let me get you a drink! We both know you like that!' stelde Isaac voor waardoor ik me misselijk voelde worden. Ik begon met grote passen weg te lopen en liep de hal in waardoor we binnen waren gekomen, zoekend naar het toilet, toen ik merkte dat Isaac me achterna was gelopen en mijn arm vastpakte. Dat ging me veel te ver! Zonder te kijken of er verder nog iemand in de gang was, schoot mijn hand omhoog en greep ik Isaac bij zijn kraag waarna ik hem de muur in duwde. 'Do not ever come near me again and don't ever touch me again!' beet ik hem kwaad toe voor ik hem nog een extra duw gaf en hem losliet om vervolgens het toilet in te vluchten. Ik stond te trillen op mijn benen en er welden tranen op in mijn ogen. Hij had mijn leven verpest, mijn carriere waar ik zo hard voor gewerkt had, en hij durfde me zo aan te spreken? Te doen alsof hij niets fout gedaan had? Mijn gedachten gleden even terug naar die avond zo'n twee jaar geleden waardoor de misselijkheid toenam. Snel boog ik me over de eerste wc-pot die ik zag en moest overgeven. Het was niet alsof ik bijzonder veel gegeten had in de afgelopen dagen dus er kon niet veel uitkomen, maar voor een tijdje kon ik niet stoppen met overgeven. Toen het gevoel eindelijk weg leek te zakken, kwam ik nog altijd wat trillend overeind, spoelde door en dronk daarna wat water. In de spiegel zag ik gelukkig dat er weinig aan me te zien was, al was ik wel wat bleker dan normaal. Ik haalde een paar keer diep adem om verder te kalmeren voor ik het toilet uitliep en terug naar de zaal liep. Daar gleed mijn blik meteen door de ruimte om te zien waar James was gebleven. Ik had hem al snel gevonden en liep naar een fijne plek in de zaal om hem van daaruit verder in de gaten te houden. Ik merkte echter al wel dat ik mijn concentratie er niet goed bij kon houden. Er vlogen vlagen van Isaac door mijn hoofd, van wat er gebeurd was, waardoor mijn blik af en toe afdwaalde en ik James telkens weer kwijt was. Wie wel telkens in mijn gezichtsveld stond was Isaac en ik merkte dat ik er alleen maar onrustiger van werd. Na een tijdje liep ik dan ook naar de andere kant van de zaal en glipte daar door een deur naar buiten, het terras op. Ik leunde met mijn armen op de prachtige ballustrade van het terras en sloot even mijn ogen. Ik moest kalmeren. Ik moest rustiger worden.