Search for posts by ValVelocity

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacko~
Onder de donkere avond lucht begeleid ik Jemma naar de bunk, ze loopt lichtelijk beverig van niet alleen de kou maar ook de vermoeidheid. "I would love to help you undress but I feel like that would end up with me having a black eye." Zeg ik met een plagend lachje "Goodnight." Lichtelijk aarzelend loop ik de bus uit. Ik moet me gaan inhouden, ze is net een avondje met ons op tour en ik kan mezelf al nauwelijks beheersen. Wat moet ze wel niet van me denken. Als ik terug ben in de venue begin ik mijn spullen bij elkaar te zoeken, mijn gitaren en alles dat erbij hoort. Normaal kleden we ons na een show eerst even om zodat we de rest van de avond in minder zweterige kleren kunnen doorbrengen maar ik zal me in de bus moeten omkleden sinds we nu nog maar een uurtje hebben om uit de venue te komen. Met een beetje hulp heb ik al mijn spullen zo netjes mogelijk in een kist gekregen en naar de bus getild. Als we de bus in lopen hoor ik Rian achter me grinniken "Barakat is that bra comfortable?" ik had niet eens gemerkt dat ik de bh nog steeds aan had, ik kijk over mijn schouder naar Rian en knipoog terwijl ik langzaam een van de bandjes naar beneden duw "Why, you like it?" grijnzend schut hij zijn hoofd en laat zich neer ploffen op de bank. In een bijna soepele beweging maak ik de bh van achteren los en slinger hem een aantal keer als een lasso boven mijn hoofd. "That was a good show guys." Een warm bekend van blijheid en tevredenheid ruist door mijn lichaam, ik voel me altijd zo goed na shows. Ik probeer onopvallend naar mijn bunk te gluren om te kijken of Jemma al licht te slapen, waar ik wel vanuit ga aangezien ze er uitgeput uitzag en er nu een regelmatige ademhaling uit de bunk komt. "I'm really excited to see the pics she's gonna make" zeg ik met een glimlach "It's also great to have some female power on tour with us." Misschien moet ik beginnen met wat minder over haar te praten.

Iedereen is redelijk vroeg het bed in gedoken, ik keek niet uit naar mijn avonden op de bank, de banken in tourbussen zijn niet de breedste waardoor het val gevaar groot is, en geloof me, ik lig liever niet op de grond in het eet en leef gedeelte van de all time low tour bus, want wij jongens zijn beesten. Na een paar uur slaap en kramp in mijn linkerbeen voel ik plots een klap in mijn rug, the nightmare became reality. Ik zet mijn hand schrap tegen de grond om omhoog te komen en beland recht in een plasje van who knows wat, ik kan me nog net inhouden niet te gillen, dit is goor. Ik krabbel op ga op de bank zitten, het is 5:00am en ik ben bang dat ik niet meer in slaap ga vallen vandaag.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack-son~
Volgens mij heeft het publiek nog nooit zo hard meegezongen, de show gaat fantastisch. Ik werp af en toe een snelle blik op Jemma en zie dat ook zij zich lijkt te vermaken. Mijn microfoonstand hangt vol met bh's extreem grote met hele verhalen uitgeschreven en wat bescheidenere cups met alleen een "I love you Jack" of Alex whatever. Tijdens Coffeeshop soundtrack krijg ik een super mooie rode bh tegen mijn been aan met wit kant, ik grijns en pak hem op, ik kijk met mijn ogen knijpend tegen het velle licht het publiek in om te zien waar hij vandaan komt terwijl ik hem slordig aantrek. Als het nummer is afgelopen verlaten we het pudium, bijna onmiddellijk begint het publik met een 'We want more' chant, ik zie dat Jemma uit enthousiasme door Rian door elkaar geschud wordt en ik grinnik, als we nog geen encore hebben gespeeld ik Rian nog pumped up met super veel energie en dat komt er nu een beetje uit. Als Jemma zich dan op mij en mijn prachtige BH richt moet ik lachen "The fans bring us bra's every gig because they are worried about my man boobs" ik knipoog naar haar en wrijf met een hand over de stof van de BH.

Nadat het publiek hun longen uit hun lijf hebben geschreeuwd om ons terug te krijgen rennen we terug het podium op voor de encore waarna we nog een aantal nummers spelen, de energie in de zaal is misschien nog meer alive daan hiervoor, maar dat kan ik me ook inbeelden. Na de show beginnen we gelijk met de gear inladen, ik probeer altijd zo snel mogelijk mijn eigen shit te doen zodat ik bij de achter ingang nog even met de fans kan hangen die daarop hebben gewacht. "From this point on it's only getting the shit back to our bus." Zeg ik tegen Jemma mijn hand op haar schouder rustend "If I were you'd I'd get back to the bus, you still look a little tired." Ik kijk haar lichtelijk bezorgd aan, ze lijkt bleek weg te trekken wat vaak geen goed teken is, ik bied haar mijn arm aan voor ondersteuning "Let me walk you to the bus."

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack~
Nadat ik Jemma bij mijn bunk heb achtergelaten ren ik de bus uit, ik kijk niet uit naar het slapen vanavond omdat onze banken al niet comfortabel zijn om op te zitten laat staan slapen, maar zoals ik al tegen Jemma zei, ik ben een gastheer, ik heb haar hier uitgenodigd. Ook hoef ik maar één nachtje op de bank, dat moet kunnen. De lucht buiten is koud, gelukkig sta ik zo in de venue. Ik heb Jemma mijn access kaart gegeven maar ik ga er vanuit dat ik wel binnen kom, ik ben deel van de band. Ik loop naar de zijkant van het gebouw waar de artiesten ingang zich bevind, zo hoef ik me niet langs de al wachtende fans de banen en kan ik snel nog even mee helpen met de soundcheck. De deur ziet er dicht uit, na een paar duw en trek pogingen klop ik aan. Een grote brede man doet open en kijkt een beetje op me neer. Ik ben niet de langste breedste maar zo klein ben ik nou ook weer niet, ik recht mijn rug een beetje "I'm Jack I'm part of the band that's playing tonight." De man trekt een wenkbrauw op "Can I see your pass?" mijn mond vormt een ongemakkelijke lach "Yeah about my card, I forgot it on our bus and like kinda lost it. But I really have to get in for the soundcheck." De man ziet er niet overtuigd uit en stapt naar achter om de deur dicht te doen "Wait, get one of the crew members here, they'll tell you I'm with the band." Ik klink desperate, de man gooit de deur dicht en ik hoor hem weglopen. Ik weet niet of hij iemand is gaan halen of dat ik de zaal gewoon niet inkom en me zo bij de queue moet gaan voegen. Ik sla mijn armen over elkaar en wrijf een beetje met mijn handen over mijn boven armen. Net als ik terug wil gaan lopen om mijn telefoon te halen gaat de deur weer open "There's a reason we have passes Barakat." Hoor ik Rian grinnikend zeggen, ik kijk op, volgens mij ben ik nog nooit zo blij geweest hem te zien "I gave mine to the photographer, don't want her to get locked out. Get that smirk off your face Dawson." Ik volg hem naar binnen en werp een triomfantelijke blik naar de bewaker. Binnen is het gelijk een stuk warmer, gelukkig. Ik volg Rian naar onze kleedkamer waar de onze boxen al klaar staan. We hebben allemaal een eigen box met kleding en onze intrumenten erin, ze zijn niet groot, naast mijn twee gitaren liggen er bij mij op de bodem wat kleren op gefrommeld, maar ze zijn wel heel handig voor het verplaatsen van al onze troep. Ik kleed me snel om, verruil mijn gewone jeans voor zwarte skinnie jeans en mijn shirt met blink-182 opdruk voor een van onze eigen shirts. Daarna pak ik mijn zwarte gitaar en leg hem met de snaren naar beneden op tafel. Ik plak voor elke show van de tour een ander papiertje met tekst op de onderkant van mijn gitaar, ik vind mezelf nogal een comedian en het publiek lijkt het geweldig te vinden. Ik pluk voorzichtig de plakbandjes langs de randen los en scheur het vel van mijn gitaar af. Ik had nog niets klaar gemaakt voor vanavond omdat ik de vorige keer geen ideeën meer had, ik probeer mezelf niet te herhalen maar dat wordt na een tijdje moeilijk als je repertoire bestaat uit dick-jokes. Ik pak een roze vel papier en staar er een tijdje naar, dan komt het idee in me op, the ultimate endgame. Zonder aarzelen teken ik wat op het vel en plak hem stevig op de achterkant van mijn gitaar, all set. De soundcheck gaat vlekkeloos...., voor de anderen. Ik kan prima gitaar spelen, ik schrijf ook zelf mijn stukken die we spelen in de liedjes, maar life spelen is anders, het gaat een stuk sneller. We spelen het refrein van Dear maria een aantal keer maar het velle licht boven het podium blijft maar in mijn gezicht schijnen waardoor ik mijn fretboard niet kan zien. "Barakat damn it, the lights are even gonna be worse tonight, we've been playing this song life for quite a while now, can you still not play it blindly?" ik rol mijn ogen "Just focus on hitting those drums Rian, I'll be fine tonight." Ik kan wel gitaar spelen, damn it. Na nog een half uurtje soundchecken en wat oefenen krijgt ons voor programma, Mayday Parade een uurtje, iedereen moet checken of de equipment in deze zaal goed klinkt, alle zalen hebben een andere dynamische klank ofzo.

Mayday Parade heeft net hun laatste nummer gespeeld en het publiek gaat uit hun dak "Are you guys excited to see All time low?" de zaal wordt wild, allemaal geschreeuw en her en der een "I love you" door het gejoel heen. Dit geeft me altijd een goed gevoel, we hebben een goeie keuze gemaakt door niet naar college te gaan, we kunnen dit. Onze tech guy en wat mensen van de venue helpen Mayday met het opruimen van hun spullen en het klaar zetten van de onze, na een halfuurtje zijn ze al klaar en kunnen we het poduim op. De lichten van de zaal gaan uit en het geschreeuw dat net vijf minuten gestopt was laait weer op. Ik pak mijn gitaar en hang hem om mijn schouder "Ready guys." Zeg ik grijnzend als we het poduim betreden met nog net zoveel spanning als de eerste keer. Ik sla het eerste accoord aan en de blauwe en rode lichten boven het podium en de crowd springen aan, de sfeer in de ruimte is geweldig, Alex begint te zingen en zeker tachtig procent van de zaal begint gelijk mee te dreunen. Met adrenaline door m'n lichaam gierend speel ik de nummers, zo goed als foutloos. Na drie nummers stop Alex even om met de crowd te praten, er is altijd speelse interactie tussen ons on stage, wat onze fans geweldig lijken te vinden en waardoor we even tijd hebben om onze instrumenten bij te stellen tussendoor. Mijn oog valt opeens op een bh die op het podium ligt "I believe someone lost something." Zeg ik waarna ik in lachen uitbarst "It's a gift." Schreeuwt een meisje uit het publiek, ik probeer te vinden waar de stem vandaan komt en maak dan oogcontact met een blauwharig meisje die redelijk tegen de barricade aan gedrukt staat. "In that case thank." Zeg ik nog steeds lachend terwijl ik de bh oppak en hem over mijn shirt aan trek "I really needed a new one." De crowd lacht terwijl ik een klein rondje maak om mijn nieuwe look te showen "Alright, all laughs aside here is Vegas!" roep ik waarna Alex het liedje begint. Ik ga helemaal op in het optreden, ik merk weinig van wat er onder ons in de crowd gebeurd tot er opeens kort een licht schrijnt achterin de zaal van een open en dicht gaande deur, could that be. Tijdens het on stage zijn was ik helemaal vergeten dat ik Jemma mijn pasje had gegeven, daarnaast ging ik er vanuit dat ze liever zou slapen dan naar een paar zwetende jongens kijken maar misschien had ik het toch mis. Ik kan zo in de verte niet goed zien of het haar is maar als ze een van de venue guys volgend dichterbij komt herken ik haar, ze is naar ons komen kijken. Ik volg haar met mijn ogen, hopend op oogcontact, als een soort hey. Als ze langs de barricade voor ons langs loopt kijkt ze op, werpt me een lucht kusje en kijkt weer weg. Mijn maag wordt aangenaam warm en voor een seconde weet ik niet meer welk akkoord ik moet spelen, zodra ze backstage verdwijnt herpak ik mezelf en speel ik de rest van het nummer foutloos verder.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack-ie chan~
De bus is weer gaan rijden en de hele crew zit in onze 'woonkamer', het is vooral kennis maken met Jemma aangezien we haar natuurlijk nauwelijks kennen en al een tijdje niet meer gezien hebben. De bus was eerst al druk, tour bussen zijn gewoon niet zo groot en niet per se gemaakt om met 8 volwassenen op te leven, maar nu Jemma erbij is lijkt de ruimte alleen maar kleiner geworden. We zitten allemaal op de banken tegen elkaar aangedrukt en mijn arm begint te verkrampen aangezien ik hem in een net iets te oncomfortabele hoek tegen mijn lichaam aangedrukt houd om niet te veel tegen Jemma aan te duwen. Ik neem een grote slok van mijn bier, ik hoop dat dit niet verkeerd overkomt. Ik haal kort snel adem en prop mijn arm over de rugleuning achter Jemma langs. Ik hoop dat niemand het ziet en nog meer dat Jemma het niet merkt. Een gevoel van verlichting gaat door mijn arm als mijn vingertoppen even beginnen te tintelen en ik daarna het gevoel in mijn arm helemaal terug krijg, worth it. Opeens staat Allen weer in de ruimte met ons, die gozer is een tovenaar, now you see him now you don't, of nouja in zijn geval meestal anders om "We also have some buddies left back home, they'd be more than happy to help out." Zeg ik waarna Rian iets instemmends zegt. Al onze middelbare school vrienden hielpen ons al met het opzetten van dingen tijdens onze hometown shows dus ze kennen ons en zullen vast snel gewend raken aan de grotere venues. "We can ask Phil and Brian, I'm pretty sure Danny isn't upto too much these days." Zeg ik naar Rian kijkend, Rian heft nog steeds veel contact met onze oude 'crew' en ik weet zeker dat hij wel zeven man bijelkaar kan krijgen "I could text them soon to as kif they're up for it, I'll get seven together and Jemma will have to call her borther then." Zegt Rian, en de rest knikt instemmend "Just tell them we'll need them on the tour starting in about two months." Zegt Allen waarna hij gaat zitten. Het gesprek komt weer een beetje opgang en alle jongens hebben zo veel vragen voor Jemma dat ik er met geen voet tussen lijk te kunnen komen. Beetje jammer, maar Jemma is hier natuurlijk niet alleen voor mij. "So Jemma, you were very eager to take this opportunity." Zeg ik terwijl ik mijn blik op haar laat rusten, onze gezichten net iets te dicht bij elkaar, of net niet dichtbij genoeg "Is there no one special back home?" ik weet een glimlachje te forceren, omdat ik dingen niet awkward wil maken draai ik mijn hoofd weer weg waarna ik Alex zijn blik opvang, ik weet niet precies wat hij probeert te insinueren maar hij ziet toch ook wel dat er nauwelijks ruimte is, al wilde ik niet naast haar, zo dicht naast haar, zitten. No can do.
Na nog een paar biertjes en een aantal uur op de weg besluit onze nu enige echte crew member, Vinny, nog een beetje te gaan slapen in zijn bunk en nadat hij weg is volgen Zack en Allen al snel. Alleen Rian, Alex, Jemma en ik blijven over. Iedereen zit nu verspreid over de twee banken, misschien wel beter. Niet dat ik het erg vond om dicht tegen Jemma aan te zitten, true bonding, maar ik bleef maar blikken krijgen van de anderen, vooral vanwege mijn arm, verdomde arm. Ik kan zeker niet ontkennen dat ik Jemma leuk vind, en voor de uren dat ze nu bij ons is geweest heeft het gevoel zich alleen maar bevestigd. Het is gewoon, het voelt goed.

Na nog een tijdje staat de bus still, ik gluur door het gordijn achter me en zie de venue van onze show vandaag, we zijn er. "Jemma let me see where you can sleep, we'll clean up the last bunk sometime tomorrow you can take my bunk untill then." Ik ga haar voor naar waar ik slaap een haal er wat van mijn eigen troep uit "I'm a gentlemen, I'm not gonna leave our guest crash on the uncomfortable couch." Ik schud mijn kussen een beetje uit en leg hem recht "Barakat let's go it's time to soundcheck." Hoor ik Rian roepen, ik kijk Jemma aan "Make yourself comfortable, we'll be sounchecking and such, here" ik geef haar een all access kaart "If you wanna check out the show or anything you can just walk in, see you later." Ik leg mijn hand even op haar schouder en glimlach waarna ik naar de uitgang loop, nog een keer naar haar kijkend voor ik de bus verlaat.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackeroony~
Uit het niets slaat ze haar armen om me heen, ik weet niet wat ik had verwacht, een hand? Een hallo met een hoofdknikje? Met een onderdrukte glimlach accepteer ik de knuffel door ook kort mijn armen om haar heen te slaan. Er gaat een rush door me heen, haar net iets kleinere postuur past precies tegen het mijne en haar haar ruikt fris, al kan ik de precieze geur niet helemaal plaatsen. "Why would I let you come all the way here for just a prank? Did you see any hidden cameras?" zeg ik grijnzend waarna ik haar los laat, ik kijk even snel op mijn horloge en knik richting de uitgang "We should get going." ik luister naar haar korte samenvatting van haar niet al te prettige reis, gelukkig was het niet een al te lange vliegtuig rit, ik schud m'n hoofd "Luckily you'll be able to join our amazing smelly tourbus till the end of tour now, no crying babies, no kicking kids, just a group of swetty smelly dudes." Tijdens het lopen werp ik haar een brede grijns "You can do whatever you want, if you want to like take the night of to get settled and just hang out that's fine! We've done it without photographer so far so one more night won't matter." Als ik weer naar haar kijk zie ik dat ze bijna krom loopt van haar baggage, hoe kan ik nou zo lomp zijn "Here let me take that." Ik neem haar bagage uit handen en realizeer me dat ze zelf ook redelijk sterk moet zijn, de zwaarste tas, ik denk haar camera tas, lijkt gevuld te zijn met lood. Nu zelf klunzend lopen we naar de uitgang, als ze vraagt naar een slaapplek realizeer ik me iets, we hebben geen extra slaapplek klaar gemaakt. "Funny that you suggest that." Zeg ik met een hoofd dat bijna rood wordt "I don't think that you have much of a choice or you'll have to sleep in Zack's bed but he is a heavy sweater." Ik was niet van plan vandaag nog veel te slapen en als ik zou willen slapen zou ik best tijdelijk op de bank kunnen slapen tot we iets gefixt hebben. Er is een bunk over, we hebben in feite acht slaapplekken en zeven tour leden Jemma nog niet meegerekend, maar de laatste bunk hebben we tot nu toe eigenlijk vooral gebruikt als berging en toen we gisteren begonnen met drinken heeft niemand er ook maar voor een seconde aangedacht dat we die misschien even moesten leegruimen. "No worries you won't have to sleep next to me, unless you want to." Ik draai mijn hoofd naar haar toe en knipoog, "No but seriously I can take the couch untill we fix you spot.".
Als we eindelijk bij de bus aankomen zet ik de bagage even op de grond en open ik de deur naar het ruim "Is er iets dat je in de bus nodig heb, de rest gaat namelijk hier in om binnen wat ruimte te besparen." Na haar bagage geregeld te hebben lopen we naar binnen "Welcome to our domain." Een vlaag van zweterige lucht blaast ons gezicht in als de deur open gaat en Jemma voorlatend lopen we naar binnen waar we verwelkomd worden door een koor van welcome's.

Allen~
Zodra de deur opengaat zorg ik dat iedereen stil is "On three, one, two, three" perfect getimed roept iedereen hallo zodra we het hoofd van Jemma zien verschijnen. Ik kreeg hier en daar wat geirriteerde reacties op het idee om Jemma gezamenlijk welkom te heten en Alex vroeg naar taart, wat opzich niet zo'n slecht idee zou zijn geweest. De bus begint nu wel vol te raken, naast de band hebben we mij en nog iemand voor de set up van de intrumenten en techniek en er is ruimte voor de buschauffeur om te slapen, met Jemma erbij is dat acht wat alle bunks vult. Nu we steeds grotere venues gaan spelen zit ik eraan te denken om misschien een extra tourbus mee te laten rijden met een echte crew erin. We kunnen dan acht extra mensen mee en dan kunnen de jongens misschien echt soundchecken inplaats van kloten met licht en geluid. Ik geef Jemma een hand en loop naar de achterkamer van de bus om wat rond te bellen, de nieuwe bus zouden we pas tijdens de volgende tour nodig hebben maar die begint al over een maand. Het bedrijf waar we onze tourbussen huren heeft nog een bus staan die net zo groot is als de bus die we nu gebruiken en als we ze alle twee huren krijgen we korting. Iemand zou me even een klopje op mijn schouder moeten geven, ik ben zeker niet werelds slechtste manager. Ik loop terug naar voren waar iedereen nu op banken zit en aan het praten is "Didn't you guys have some friends back home who were good with technical things? I think it's time to expand the crew.".

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackolantern again~

Na ons concert moeten we gelijk naar het vliegveld, als we de venue uitlopen verontschuldigen we ons naar de paar fans die buiten stonden te wachten aangezien we geen tijd hebben voor een uitgebreide meeting, we nemen een paar foto's met de fans en gaan er dan snel vandoor. In onze nieuwe bus hebben we veel meer dan in onze oude familie bus, we hebben nu echt een tour bus met een echte douche, iedereen kan in de bus 5 minuten douchen wat voornamelijk is om een beetje het zweet van ons af te wassen zodat de bus niet te erg gaat meuren. Ik probeer niet te hieper en gespannen te doen aangezien iedereen moe is en na de shows vaak snel geirriteerd. "So you guys pumped to see her again too? She was fun right, made good pics too." In de eerste instantie krijg ik geen antwoord, "She was alright"zegt Rian "We know you don't necisserily want her here for the pictures tho." ik zie Zack grijnzen en Allen draait z'n hoofd weg. Ik rol mijn ogen, ik vind haar niet leuk, niet op die manier denk ik. "Well I'm sorry that your salty ass isn't excited to have cool action shots made of you." ik sta op en pak een paar blikken bier uit onze koelkast en gooi iedereen er een toe "Busdriver sir, how long till the airport?".

Na een paar uur komen we aangeschoten aan bij het vliegveld, de enige die nog helder lijken te zijn zijn Allen en onze buschauffeur (gelukkig). Jemma's vlucht komt pas over anderhalf uur aan dus iedereen besluit om een poging tot slapen te doen aangezien het 4 uur 's nachts is en we over ongeveer 14 uur alweer op het podium moeten. Ik lig nu alleen in mijn bunk, normaal val ik zo inslaap, vooral als ik gedronken heb, maar nu lijkt de slaap maar niet te komen. Ik blijf me afvragen of Jemma me eigenlijk we aardig vindt, of dat ze deze baan puur en alleen heeft aangenomen omdat het een mooie opstart voor haar portfolio is en ze er volgens mij best wel een leuk bedrag mee verdiend. Ik draai me nog eens om en doe mijn ogen dicht maar het helpt niet. Mijn lichaam zit vol spanning een onbekend soort energie. Na 30 minuten proberen in slaap te komen laat ik me uit mijn bunk glijden, ik pak een energie uit de koelkast en loop naar de deur, "I'm going to walk around the airport a bit, maybe check if I can find our guest." de buschauffeur knikt en doet de deur voor me open, ik word begroet door een ijskoude windvlaag "Hold up, let me get a jacket" ik schud mijn hoofd en ren naar mijn bunk waar ik mijn windbreaker tussen de troep vandaan vis en ren naar buiten "I'll be back in like an hour," roep ik naar binnen "I'll be back with the photographer.".
Ik loop nu al een geruime tijd door het vliegveld opzoek naar de gate waar ze moet zijn aangekomen al denk ik dat ze daar ondertussen niet meer is. Volgens de planning is ze 15 minuten gelden geland dus ik kan beter op zoek gaan naar de aankomsthal. Ik draai me om en kijk op naar de bordjes, Ik zie een bordje met "Arrival" die naar links wijst dus dat ik waar ik heen ga. Net als ik daar aankom zie ik een groep mensen binnenstromen, dat zou best haar vlucht kunnen zijn. Ik ga een beetje op mijn tenen staan, ze was niet heel lang toch? Ik ga opzoek naar een blond hoofd, nadat de meeste mensen de hal hebben verlaten met vrienden, familie of alleen zie ik haar eindelijk en er verschijnt een grijns op mijn smoel die ik er niet van af lijk te krijgen. "Hey!" zeg ik als ik achter haar sta "How was your trip?"

Allen~
Ook ik ben best gespannen over de aankomst van onze fotograaf, het klinkt als toch weer extra management taken. Mijn vader heeft me gisteren avond een sms gestuurd dat hij nog wat extra geld heeft overgemaakt voor het "onderhoud" van de fotograaf met daarbij nog wat van zijn twijfels over of dit al nodig was zo vroeg in de carrière van deze band, ik heb hem bedankt en de twijfels genegeerd. Na de tijd die ik met deze jongens heb besteed weet ik een ding zeker, ze gaan ervoor en zijn klaar voor grootsheid. Ik heb een uurtje kunnen slapen in mijn bunk en zit nu weer in het 'woongedeelte' van de bus wachtend op Jack en Gemma, of was het nou gewoon Emma? Ik schud mijn hoofd en kijk op mijn horloge, ze is een half uur geleden geland, ze kunnen nu elk moment aankomen, misschien moet ik de andere jongens even wakker maken, toch wel zo beleefd om ons nieuwe tourlid een hartelijk welkom te geven. Ik loop als eerst naar Alex zijn bunk, automatisch eigenlijk, ik schuif zachtjes zijn gordijn open en leg mijn hand op zijn schouder, hij ziet er heeft rustig uit als hij slaapt, ik zou hem bijna schattig noemen. Ik schud zachtjes aan zijn schouder, "Wake up Alex, our visitor could arrive any moment.".

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack is back~
Mijn telefoon laat een agressieve tril horen om te laten weten dat ik een berichtje binnenkrijg, snel gris ik hem van de tafel om het bericht te bekijken 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' een grijns versprijd zich over mijn gezicht, "She said yes!" iedereen kijkt op van wat ze aan het doen waren, niet helemaal begrijpend waar de fuck ik het over heb "Jemma, the girl from the shoot? She'd like to join us on tour! Allen you can fix tickets or something right?" een soort tornado in me wordt wakker en ik wordt verrast met een onverwachte blijdschap, 'We're fixing everything right now, I'll send you your flight details as soon as I have them.' Ik denk dat ik nog nooit zo snel een bericht heb verzonden, ik moet echt m'n nerves onder controle gaan krijgen als we Jemma echt op de bus gaan krijgen kan ik me niet gedragen als een door hormonen gedreven 12 jarige. Plotseling stopt de bus, ik zie Allen bij de deur staan en naar buiten sprinten zodra de deur open gaat, we hebben geen internet op de bus dus ik neem aan dat hij op zoek gaan naar een internet cafe, ik kijk naar buiten, we zijn ergens in een achterbuurt van een stad beland. De muren staan vol met vel gekleurde grafitti en de meeste mensen die ik buiten zie lopen hebben donkere capuchons op, waarschijnlijk om hun gezicht te verbergen of om zich te beschermen tegen de zon, misschien bestaan vampieren toch echt. Ik check even met de busschaufer hoelang hij deze stop wilde laten duren, hij haalt zijn schouders op en mompelt iets dat ik hoor als een half uur. Grijnzend stap ik de bus uit opzoek naar een rustig plekje.

Nadat ik een aantal blikken Rockstar tropical guava heb ingeslagen sla ik rechts de hoek om, ik moet mijn best doen niet verdwaalt te raken aangezien ik niet al te veel tijd heb. De steegjes hier zijn gevuld met street art en ik heb spijt dat ik de filmcamera in de busheb laten liggen, ik had hier hele mooie shots kunnen maken, niet zo mooi als Zack maar ik blijf proberen. Ergens halverwege een wat langere steeg stap ik een portiek in waar ik tegen de ijzeren deur naar beneden laat zakken, de steeg ziet er verlaten uit en ik krijg er een naar gevoel van, je zou bijna denken dat ik hier zit voor een beginscene van een horrorfilm. Ik open een van de blikken Rockster en neem een grote slok terwijl ik de omgeving in me opneem, er is geen teken van leven hier, wat misschien wel voor een reden is, is schud even mijn hoofd en laat hem dan rusten tegen het ijzer achter me, het voelt ijzig aan terwijl het weer best warm is, maar een beetje verkoeling is wel welkom, ik sluit even mijn ogen en laat me meenemen door de stilte, mijn hoofd is altijd zo druk en voor een moment voel ik me voor het eerst in tijden vredig, rustig bijna. Jammer genoeg wordt mijn rust ruw verstoord door de raspende hung over stem van Rian "Barakat were are you dude, we're leaving!" overdreven kreunend sta ik op en loop zijn kant op, zodra ik de ander zie keert mijn tornado terug en is mijn hoofd weer volop bezig met van alles en nog wat. Rian pakt het open blik uit mijn hand en neemt een grote slok waarna hij het terug geeft "And? Is the Rock star here as energizing as back home?" vraagt hij me grijnzend, ik knik grinnikend en neem zelf nog een slok "My veins feel like fire, it might even be better.".

Allen~
Zodra de bus stil staat ben ik weg, een fotograaf is perfect om de fans op de hoogte te houden dus ik wil haar zo snel mogelijk hier hebben. De autoweg waar ik overheen moet ik gelukkig niet druk dus ik ben binnen enkelen seconde aan de overkant. We zijn terecht gekomen in een soort achterbuurt, meestal hebben de meeste mensen in dit soort buurten geen internet thuis wat mij dus een grotere kans geeft op het vinden van een internet cafe, terwijl ik me door wat kleinere straatjes haast bel ik mijn vader om hem te laten weten dat hij wat geld op mijn zakelijke rekening moet storten, met dze kleine band heeft hij me geen groot budget gegeven maar hij moet toch snappen dat All time low nu midden in een doorbraak zit waardoor een fotograaf hoognodig is. De stenen onder mijn voeten zijn hobbelig waardoor ik mijn best moet doen niet te struikelen, dat kan ik er nu niet bij hebben, een soort nerveus lachje ontsnapt mijn mond, er ligt zo'n hoge druk op me. Ik moet snel een reis boeken voor een fotograaf en ik moet mijn vader tevreden houden en daarbij moet ik ook nog snel terug bij de bus zijn omdat we nogal haast hebben. Ik hoop dat we snel iets als portable internet krijgen wordt want dit is eigenlijk echt schandalig. Eindelijk zie ik een soort cafeetje waar groot 'Internet cafe' boven staat, ik ga wat langzamer lopen om mijn ademhaling terug ondercontrole te krijgen en loop dan snel naar binnen.
Het cafeetje is erg donker en benauwd van binnen, het zit erg vol en niemand lijkt echt geinteresseerd zijn in sociale contacten, ik scan de ruimte en zie tot mijn grote opluchting één leeg plekje ergens achterin, ik snel erheen en ga zitten. De toetsen van het toetsenbord zijn plakkerig en er zit een grote barst in de linkerhoek van het scherm maar de computer werkt en het internet werkt verbazend goed, na zo'n 15 minuten heb ik alles geregeld wat ik moet doen en ik heb er zelfs nog een mail naar de volgende venue uit kunnen sturen met een verontschuldiging omdat we waarschijnlijk iets te laat gaan komen. Daarna sluit ik de computer af en waag me terug naar buiten, snel terug naar de bus.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack and his masculine boner~

"We'd actually love to have you on tour with us to get some nice action shots." Ik moet me inhouden geen grap over m'n dick te maken waardoor ik spontaan in lachen uitbarst "I can tell you why I laughed but I really didn't want to disturb you with a story about my rinkly banana." Ik schud m'n hoofd, houd je verdomme hoofd er nou eens bij, als je wil dat ze dit echt overweegt moet je je misschien een beetje in gaan houden "Sorry, I'm pretty sure you're pretty busy but we'd love to have you on tour with us, like I said for action shots and all, if you want to do this we'll get you plane tickets and all to join us at our next location." ik glimlach "Ik moet nu gaan, je kan me bellen of gewoon een berichtje sturen als je je besluit hebt genomen.".

Snel ren ik richting het tankstation naast de parkeerplaats waar we geparkeerd staan en haal een aantal blikken rockstar, er staat een lange rij en roepen, ik ben Jack en ik zit in een vet bekende band, leverde me alleen geiriteerde blikken op. Als ik eindelijk aan de beurt ben gooi ik wat geld op de toonbank en ren weg, ik heb hem 2 dollar fooi gegeven maar dat kan ik wel missen, wat ik niet kan missen is m'n verdomde tourbus, ze hebben nu al een aantal keer geegd dat als ik niet optijd terug zou zijn ze gewoon zouden gaan maar de hebben ze tot nu toe nog niet gedaan. Met mijn armen vol energie blikken ren ik terug richting de bus, net als ze me zien aanstormen starten ze de bus, vloekend zet ik met mijn laatste energie een eindsprint in en tot mijn opluchting gaat de deur nog voor me open "Jesus fucking ass guys, I'm just like a minute too late." Rian zucht lichtelijk geirriteerd "More like 15 minutes Barakat next time you're really fucked, learn to be on time for once, we got a fucking schedule." Ik gooi een blik energy naar rian zet de rest op de grond waarna ik mezelf bovenop hem lanceer "Aw don't be mad Ri, I think I got us a tour photographer." Rian lijkt niet verbaasd te horen dat ik toch zelf heb gebeld, verder hoor ik ook geen verbaasde reacties, helemaal geen reacties eigenlijk "Well good job Jack, nice work Jack." zeg ik tegen mezelf terwijl ik het blik van Rians schoot pak en het openmaak, "Don't be a baby now Barakat." zegt Rian grinnekend terwijl hij mijn haar in de war wrijft, ik hoor Zack ook lachen en beledigd maar toch wel lachend ga ik overeind zitten, "You know that I'm just a baby with a big dick Dawson, I can't help it.". I leun opzij en open een van de kastjes waar ik een half lege Jack Daniels fles uit haal en mijn blikje ermee bijvul "Let's celebrate my existence cause I feel like getting wasted.".

Onze volgende stop tijdens deze tour is een hele dag reizen vandaan bij de vorige dus we zitten lang in de bus, ik word wakker van een plotseling koud gevoel, ik doe mijn ogen open en zie dat mijn denken weg is "Fucking asshole, DAWSON YOU DICK WHERE'S MY BLANKET" ik hoor een gierende lach verderop uit de bus komen, ik weet dat hij m'n deken niet terug komt brengen dus ik stap mijn bunk uit en zie Zack met een flimcamera in zijn hand staan "Merrick??" Ik kijk Zack recht aan terwijl ik mijn handen snel voor mijn 'privet parts' sla, ik loop op hem af en kijk de kamer rond waar iedereen gamuseerd naar me staat te kijken, Rian op de bank zitten met mijn deken om zich heen geslagen "Why the camera?" vraag ik alleen terwijl ik probeer mijn pokerface te houden "Well last night someone came up with the idea to film you guys's journey to maybe make like a documentary." zegt Allen, ik knik hard proberend me het gesprek te herrineren maar ik was echt te ver heen toen ze dit gingen bespreken "So it was obviously the best idea to start it with my shrimp?" zeg ik terwijl ik naar Rian toeloop en zo dicht mogelijk tegen hem aan ga zitten waarna ik probeer de deken naar me toe te trekken, Zack haalt zijn shouders op en legt de camera weg "We tought we'd start with something scaringly small to get the viewers attention." Rian barst in lachen uit en ik kan nu mijn grijns ook niet meer verbergen, mijn vrienden zijn assholes, maar wel mijn favoriete assholes.

Allen~

Soms verbaas ik me nog steeds over hoe deze jongens met elkaar omgaan, en ik verbaas me misschien nog wel meer over het fiet dat ze eigenlijk nooit echt ruzie hebben, nadat Jack is weggelopen om kleren aan te trekken richt ik me tot Alex "You think he fixed the photographer or should I give her a call?" ik lach "Don't want her to be scared." ik kijk Alex aan en nu valt me pas op dat hij echt hele diepe donker bruine ogen heeft, normaal ben ik meer van de blauwe ogen maar zijn ogen hebben iets speciaals, ik voel mijn mondhoek licht omhoog krullen, niet zo erg dat iemand het kan zien maar genoeg voor mij om door te hebben. Ik hoor iemand praten maar ik heb geen idee tegen wie en wat er gezegd wordt, ik lijk te verdrinken in z'n verdomde ogen, for fucks sake, ik ben aan het werk en ik heb thuis iemand zitten die op me wacht, al heb ik hem al een week niet meer gesproken. Ik kijk weg en sluit even mijn ogen, zou hij nog aan me denken? Ik pak mijn telefoon en check mijn berichtjes, twee van mijn vader, een van de zaal beheerder van de venue van de volgende show en nog een paar maar geen van hem. Ik zucht en open mijn ogen weer. Iedereen is gewoon bezig, zo obezorgd en blij, waar maak ik me ook druk om,, ik zou moeten proberen plezier te hebben, All time low, de Party scene band.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackeroni~

We staan nu on stage voor de laatste paar nummers we doen eerst Remembering sunday en ik verbaas me nog steeds over de ruim 5000 mensen die uit volle borst met onze liedjes meezingen. Als afsluiter doen we een cover van het nummer Damnmit van blink-182, een van mijn favoriete nummer, ik ren het podium rond en schreeuw mee met de lyrics, het maakt toch niet uit of ik dat bij m'n microfoon doe of niet, die van mij staat toch nooit aan. Ik rap her en der nog een aantal bh's op die naar ons toegegooid worden en hang die grijnzend aan mijn microfoon stand, dit vind ik een van de grappigste dingen aan onze fans, we krijgen bij elke show bh's toegegooid en het lijken er steeds meer te worden, we hebben in de achter kamer van onze tourbus niet alleen meer merch maar ook ruim 200 bh's liggen en dat na nog geen maand te hebben getoured. Als het nummer is afgelopen nemen we het applaus in ontvangst, bedanken het publiek en onze crew en gaan dan grijnzend het podium af.

Wat Alex zei net voordat we de show afsloten doet me ergens aan denken, volgens mij weet ik nog wel een fotograaf die best mooie foto's kan maken, we zijn nu in de tour bus en ik loop naar mijn bunk om wat tussen mijn spullen te zoeken, dan zie ik in een spleet tussen de muur een kaartje vandaan komen, we hebben al een hele tijd een vaste tourbus wat voor mij betekend dat ik minder snel dingen kwijt raak, of nou ja, dat ik spullen makkelijker terug vind. Met een grijns trek ik het kaartje uit de muur, ik heb het kaartje van Jemma altijd bij me gehouden, ik weet niet zeker of het was omdat ik haar eigenlijk best leuk vond of voor als we nog eens een fotograaf nodig hadden. Nu ik eroverna denk, ik heb hem gehouden omdat ze best een lekkere kont had. Met het kaartje trots in mijn linkerhand loop ik terug naar het zit gedeelte van de bus "Guys, remember the idea Alex had, to get a photographer on tour with us?" Rian is de enige die gelijk opkijkt, normaal ben ik niet de persoon die zich echt bezig houd met het opbrengen van nieuwe crew leden, ik laat dat meestal gewoon aan Allen en Rian over, al die technische shit "I still have the card of that Jemma girl, from the banana shoot." Zack begint spontaan te lachen "Barakat, you only want that chick on tour cause you think she's hot." Ik rol met m'n ogen en kijk de anderen aan "Dudes she made good pictures and was prepared to do exactly the shoot we wanted I don't see why we shouldn't give her a call." Allen knikt instemmend "I could call-" begin ik maar ik word nogal rude onderborken door Rian "Jack, let's not do that, I think it'd be better if literally anyone else called her." Ik zucht lichtelijk geirriteerd maar haal dan mijn schouders op "Fine. So anyway when is the bus leaving? I wanted to go out and see if I can get some rockstar anywhere." "We're leaving in an hour, be back in time for once Barakat." ik grijns en stap de bus uit.

Met het kaartje van Jemma nog steeds in mijn hand loop ik bij de bus vandaan, ik kan best wel beleefd zijn aan de telefoon, ik ben niet helemaal gestoord. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en draai haar nummer "Hey it's Barakat" zeg ik met een grijns "Jack Barakat, I was wondering if you'd like to snap some more pictures of me and my band."

Allen~

Ik kijk uit het raam van de bus en zie Jack met een telefoon tegen zijn oor, als dat maar goed gaat. Ik verstuur even snel een mail naar mijn vader over de merch verkopen en hoeveel we op dit moment al hebben verdient en in alle eerlijkheid ben ik nog nooit zo trots geweest op iets, deze band heeft het binnen 2 jaar al zo ver geschopt. Ik sluit mijn laptop af, sta op en loop naar de bank waar ik naast Rian neer plof, "Guys I'm not trying to be a snitch but jut for your information, I think Jack is calling the photagrapher girl as we speak." Rian lacht en Zack grijnst "I'm not surprised." zegt Zack "We'll see, he'll either charm her into joining as soon as possible or he'll scare her away and we'll have to go on a search for another photsgrapher." Ik grinnik "So we shouldn't be worried?" Rian schud zijn hoofd "This is a typical Barakat move, he doesn't like to be told no and this one is involving a girl too." Ik haal mijn shouders op "Alright then, who's up for a game of mario bros." zeg ik terwijl ik naar ons kleine tv'tje toe loop om hem aan te zetten en de controllers te pakken.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackzel~

Nadat we een aantal normale, minder blote groepsfoto's hebben worden we vriendelijk door Allen verzocht om op te schieten, hij heeft gaat vanaf nu mee naar elke venue als tourmanager en volgens hem gaan we te laat komen als we nu niet vertrekken. We halen onze laatste dingetjes uit de kleed kamer en nemen dan afscheid van Jemma "Till we meet again." zeg ik knipogend, ik wilde haar eerst een kus op haar hand geven als een soort cheezy ridder maar het is niet de bedoeling dat ik haar afschrik. Dat gebeurt bij mij wel vaker namelijk. Zodra iemand me leuk lijkt ga ik me veel te impulsief en druk gedragen waardoor ik ze afschrik, en het lijkt me eigenlijk best leuk Jemma wat vaker te zien. Nadat we de fotostudio verlaten gaan we weer naar het busje, Allen wil naast Alex gaan zitten maar ik verzoek hem vriendelijk achterin bij Zack en Rian te gaan zitten, hij mag dan we de manager zijn maar de bijrijders stoel naast Alex is mijn plek.
Het is iets langer dan een uurtje rijden naar de volgende venue, het is een van onze laatste stops tijdens onze Maryland tour en als ik het goed begrijpvan Allen gaan we hierna gelijk door met een tour verder de VS in, ik kan het zelf eigenlijk niet geloven, we gaan tijdens de volgende tour helemaal naar Texas. Ik hoor onze nieuwe manager, Allen praten met Rian over de tour so far, enthousiast draai ik me om om me in het gesprek te mengen "There were people queueing for our first show hours before we were even supposed to play it was insane!" ik zie Zack verbaasd opkijken uit zijn halve slaap "Wait people were queueing for our first show?" ik knik "Why didn't you tell us? When did you even see that?" vraagt Rian bijna verontwaardigd "Calm your man tits Rian, I saw it before I came to help you guys set up our stuff, I also went out to talk with the same kids after the show." zeg ik met een brede grijns "I gotta say we got some cool fans." I kam met mijn vingers een pluk bruin met blond haar naar achteren, ik hoor dat Allen nu met Zack en Rian verder praat over de iets technischere dingen waardoor ik mijn interesse verlies en me weer terugdraai naar voren "I thought it might be cool to add Coffee shop soundtrack to our setlist next tour." zeg ik schuin naar Alex kijkend "Just to see how the crowd reacts to it" Coffee shop soundtrack is een liedje dat we net af hebben, we hebben het geschreven na de opnames van The Party Scene en het is best een fucking tof nummer geworden al zeg ik het zelf. De rest van de rit verloopt anders dan anderen, we zijn eigenlijk allemaal constant in gesprek en de ergste zenuwen lijken bij de meeste van ons weg, het zou best kunnen dat Allen daar ook een rol bij speelt, hij lijkt alles goed onder controle te hebben wat best een fijn gevoel is, ik had verwacht dat een manager mee op tour de relaxte sfeer een beetje zou verpesten maar nu hij zich wat meer op z'n gemak voelt bij ons past hij er eigenlijk perfect bij.
De auto slaat een onverwachte bocht om en stopt kort daarna, de tijd is voorbij gevlogen, "Let's go boys, let's make 'em sweat." zeg ik grijnzend terwijl ik ons busje uitstap.

Allen~

Een nieuwe tour is nu helemaal gepland aansluitend op deze, ik neem de band mee naar andere staten en ga mijn beste beentje voor zetten om ze helemaal naar de top te schoppen. Ik zit nu tussen de twee iets gespierdere jongens, Rian en Zack, achter in het busje, ik wilde voorin zitten maar daar was Jack het niet helemaal mee eens. Ik had best even een gesprekje willen voeren met de lead onderweg naar de venue, een soort van onder vier ogen, maar als ik nu iets met hem zou willen bespreken zou iedereen het horen wat ik iets minder vind. "So have you been enjoying the tour life so far?" vraag ik aan de jongen links naast me, ik denk Rian, hij knikt "It's fucking amazing playing shows for people who actually paid to see you play, people even sing along, it's insane!" een glimlach, ik stelde de vraag deels gewoon uit interesse maar ook een beetje als inschatting om te weten hoeveel werk het zou worden om ze een beetje snel de publiciteit in te duwen, maar ik moet zeggen, als er zelfs al meegezongen word terwijl hun album net een paar maanden uit is, is een heel goed teken "I'm sure you guys van expect more real soon." zeg ik met een tevrede glimlach, misschien is deze band toch niet zo'n grote ramp als ik dacht.
Voor ik het weet zijn we bij de venue, ik ga de band die nu volledig onder mijn beheer staat voor het eerst echt zelf zien en ben toch wel benieuwd, misschien word ik na het zien van deze jongens wel meer een groupie dan een manager.