Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 36 | 37 | 38 | 39 | 40 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/17/2018 07:02 PMCamille
Ik had een zachte 'Thank you.' gemompeld toen Xavier op was gestaan om me te helpen. Ik liet toe dat hij me omdraaide en begon met het losmaken van de stays. Zijn handen gingen zacht en teder te werk waardoor ik maar heel soms zijn vingertoppen tegen mijn rug voelde. Wat ik wel heel goed kon voelen, was zijn warme adem in mijn nek, wat bij mij weer voor kriebels in mijn onderbuik zorgde. 'Yes. Perfect.' reageerde ik dan ook wat traag en ademloos toen hij vroeg of hij het op de juiste manier deed. Een lichte tinteling schoot door mijn ruggengraat toen hij zei dat ik er mooi uit zag en het duurde even voor ik de moed had verzameld te reageren, het compliment aan te nemen. 'Thank you.' fluisterde ik zachtjes waarna ik me langzaam omdraaide en hem met een lichte glimlach rond mijn lippen aan keek. 'Now you really do need to turn around.' lachte ik nadat ik wat op mijn tenen was gaan staan om een kus op zijn wang te drukken. Nee, hij kon echt niet toekijken terwijl ik de laatste twee lagen kleding verwijderde om een nieuwe chemise aan te doen. Ik voelde me nu al naakt en kwetsbaar genoeg, ondanks zijn compliment.
ReplyRe: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/17/2018 05:27 PMCamille
Ik was wat tussen mijn spullen gaan rommelen, op zoek naar een nieuwe chemise om die nacht te dragen terwijl ik op Xavier's antwoord gewacht had. Met alle lagen kleding die ik droeg, werd de helft nooit echt vies waardoor ik het vaak 's nachts droeg, maar na een hele dag te paard leek het me toch een goed plan om de onderste laag ook maar te verwisselen. Het lag op het puntje van mijn tong om "I'm not afraid!" terug te kaatsen naar Xavier, maar deed het niet. Het was immers niet de waarheid. In de tijd dat het Xavier zich waarschijnlijk geheel omgekleed had, was ik nog niet veel verder dan de bovenste twee lagen van mijn jurk en de twee petticoats die ik eronder droeg - en dan had ik die ochtend nog een aantal lagen overgeslagen omdat ik wist dat het te paard gewoonweg niet comfortable zou zijn. Dat nam niet weg dat ik nu in de kamer stond in twee dunne, witte jurken met daarover mijn stays. Ik was net begonnen met het openrijgen van de stays, maar niet met heel veel succes. 'Could.. Could you give me a hand?' vroeg ik na enige twijfeling aan Xavier. Het was vreselijk ongepast, maar ik ging de rijgsluiting zelf nooit ver genoeg open krijgen om de stays uit te kunnen doen. Ik draaide me naar hem om en glimlachte wat onzeker.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/12/2018 08:53 PMCamille
Ik schrok op uit gedachten over de aankomende nacht door het getik van Xavier's vinger op het glas. 'I'm sorry... I was miles away.' mompelde ik waarna ik wat overeind kwam. 'God... I must be horrible company right now.' vervolgde ik terwijl ik kort over mijn gezicht wreef in een poging mezelf wakker te houden. Ik pakte mijn eigen glas op en dronk het leeg voor ik het terug op tafel zette. Als ik me niet zo vermoeid had gevoeld, hadden we hier misschien kunnen blijven zitten, want ook dat was iets wat ik nog nooit in mijn leven gedaan had, maar voor nu verlangde ik echt teveel naar mijn bed. 'Shall we go?' vroeg ik toen ik dat Xavier's glas ook zo goed als leeg was.
Eenmaal terug in de kamer was het heerlijk rustig. Er was amper iets te horen van de drukte beneden in de taverne en dat wat er te horen was, was slechts een gerustellend geruis. Ik bleef wat twijfelend naast het bed staan en speelde met een pluk haar die uit de vlecht was gevallen. Hoe gingen we dit doen? God, ik voelde me zo'n idioot. Zo onervaren en bleu. Verschrikkelijk verlegen en misschien ook wel een tikje ongemakkelijk. Waarom speelde mijn hoofd zo'n spelletje met me? Het was niet alsof er echt wat ging gebeuren! We sliepen in hetzelfde bed. Dat was alles. Toch? Ik vertrouwde Xavier dus waarom voelde ik me dan zo? 'Eh... Could... Could you turn around while I undress?' vroeg ik uiteindelijk met een klein stemmetje aan Xavier, mijn ogen neergeslagen terwijl mijn wangen warm werden. Hij moest me vast een idioot vinden. Welke vrouw accepteerde dan ook het aanbod om een bed te delen maar wilde wel dat hij de andere kant opkeek terwijl ze zich omkleedde? Om mezelf maar een houding te geven begon ik de vlecht in z'n geheel los te maken zodat mijn haar weer in lange, blonde golven over m'n rug hing.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/12/2018 08:05 PMCamille
Ik knikte toen Xavier vroeg of ik zeker wist dat ik het zelf wilde gaan bestellen. 'I'll be alright. It shouldn't take too long!' antwoordde ik waarna ik hem aankeek. Ik begreep waar hij op doelde, maar ik wilde er niet te lang over nadenken. Als ik daar eenmaal aan zou beginnen, zou ik nooit meer over straat kunnen. 'I'll be fine and I'll be quick.' herhaalde ik met een glimlach nadat hij kort mijn vingers had gekust. Ik wurmde me tussen de mensen door naar de bar om voor ons beiden nog wat meer wijn te halen. Gelukkig werd ik snel geholpen en was ik binnen no time weer terug bij te tafel. 'I told you I'd be quick!' lachte ik waarna ik de glazen op tafel zette en weer plaatsnam op mijn stoel. Ik nam nog een paar happen van mijn avondmaal toen ik merkte dat ik vol zat. 'Would you like to finish mine? I've finished.' vroeg ik terwijl ik weer opkeek en mijn vingers naar het wijnglas liet gaan. Nu begon ik pas echt te merken hoe de vermoeidheid toe sloeg dus zakte ik een beetje verder onderuit in de stoel terwijl ik af en toe nog wat van mijn wijn sipte. Il was nog steeds enorm blij dat ik de keuze gemaakt had met Xavier mee te gaan, maar wat verlangde ik naar mijn bed. Ons bed. Hoe dichterbij het moment kwam dat we daadwerkelijk een bed zouden delen, hoe nerveuzer ik toch wel werd. Misschien was dat ook de vermoeidheid of de wijn, maar ik merkte dat ik zo langzaamaan toch echt wel nerveus werd. Niet dat dat mijn keuze veranderde, want ik wilde voor geen goud dat Xavier ergens anders zou gaan slapen, maar ik besefte me wel dat ik geen flauw idee had hoe zoiets werkte. Kon ik me gewoon omkleden in zijn aanwezigheid? Hoe moesten we in bed gaan liggen? Allemaal dingen die ik nog nooit had meegemaakt en waar ik nu toch over na moest gaan denken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/12/2018 07:44 PMCamille
Ik keek op uit gedachten toen Xavier weer begon te praten. Ik moest even slikken voor ik mijn stem terug had gevonden, wetende dat die vreselijk schor zou zijn als ik direct zou beginnen met praten. 'I hope so too.' zei ik met een zwakke glimlach waarna ik nog een slok wijn nam en daarbij mijn glas leegdronk. 'Can I get you some more wine?' vroeg ik waarbij ik al opstond met mijn eigen glas. Ik vond het naar hoe de vermoeidheid met mijn emoties speelde en bleef spelen en ervoor zorgde dat er tranen in mijn ogen opwelden terwijl er niets aan de hand was. Het was gewoon idioot, maar zo had ik altijd al in elkaar gezeten. Wanneer ik moe was, werd ik gewoon vreselijk snel emotioneel, hoe goed ik me eigenlijk ook voelde. Ik bedacht me dan ook dat het misschien niet echt verstandig was om nog een glas wijn te halen aangezien dat er meestal voor zorgde dat alle emoties nog verder los kwamen, maar ik stond al dus ik kon moeilijk weer gaan zitten. Dat zag er vreemd uit en mogelijk dat Xavier meer wijn wilde dus kon ik beter blijven staan.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/11/2018 05:18 PMCamille
Een brede glimlach verscheen op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat we wel degelijk zouden kunnen zwemmen. Dat klonk heerlijk. Wat een vooruitzicht! Ik had niet vaak gezwommen, maar de weinige keren dat ik het gedaan had, had ik enorm genomen van het gevoel van gewichtloosheid. Daarnaast kon het heerlijk verfrissend zijn op hete dagen en hield ik simpelweg van de beweging. Het voelde bevrijdend. Ik keek er nu al naar uit, net als een klein kind. De glimlach bleef dan ook enige tijd rond mijn lippen zweven, zo blij was ik met het vooruitzicht. 'Mmm...' verzuchte ik na mijn eerste hap van het eten. Het was warm, vullend en precies waar ik naar verlangd had na een lange dag. 'This is perfect.' mompelde ik tegen Xavier waarna ik hem aankeek. Anderen zouden waarschijnlijk niet zien hoe ik perfectie zag in deze situatie, maar voor mij was het toch echt hoe ik het zag en voelde. Het was rust en vrijheid, een dag zoals ik gewild had. Met mijn beslissingen, mijn keuzes. Alles wat ik jarenlang niet gehad had. In mijn vermoeidheid merkte ik dat het me haast emotioneel maakte - iets wat al snel gebeurde als ik moe was - waardoor ik mijn hoofd wat wegdraaide en snel nog een slok wijn nam in de hoop dat het me zou kalmeren en ervoor zou zorgen dat Xavier het niet zou zien.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/10/2018 08:17 PMCamille
Ik glimlachte toen Xavier beaamde dat het inderdaad een goede plek was. 'I don't suppose I could have a swim in the river?' vroeg ik met een lachje die gevolgd werd door een slok wijn. Misschien was het weer er niet helemaal voor en zou het de volgende dag met bakken uit de lucht komen, maar dat zag ik dan wel weer. Het idee van een duik in de rivier klonk in ieder geval erg aanlokkelijk. Bij zijn volgende opmerking keek ik op en zette mijn wijnglas neer voor ik instemmend knikte. 'Yes, of course. Of course, we'll stop there.' zei ik glimlachend waarbij ik over de tafel een van zijn handen vastpakte. Ik kon me zo wel indenken waarom Xavier dat uitsprak en aan zijn gezicht te zien was het een soort traditie om daar te stoppen. Ik wilde dat absoluut niet van hem afnemen en het leek me dan ook een goed idee om daar een stop te maken. Misschien kon ik er zelf ook nog wat uithalen. Meestal was ik niet zo religieus en de zondagochtend diensten op het paleis had ik ook nooit bijzonder inspirerend gevonden, maar misschien dat een kleine kapel iets meer met me zou doen. 'Thank you, monsieur.' bedankte ik de eigenaar toen deze ons eten kwam brengen. Ik keek hem even na en met een glimlachje naar Xavier pakte ik mijn bestek op. Mijn vermoeidheid was even verdwenen nu ik eten voor mijn neus had, al wist ik dat het na het eten minstens tien keer zo hard terug zou komen. 'Enjoy.' zei ik tegen Xavier voor ik aan mijn maaltijd begon.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/10/2018 07:52 PMCamille
Ik keek op toen Xavier de wijn voor mijn neus neerzette. 'Thanks.' glimlachte ik waarna ik het glas oppakte en aan mijn lippen zette. Ik trok echter een wenkbrauw op toen ik zag hoe zijn blik veranderde. 'I don't know. I've never seen him before. He wanted to offer me a drink, but I refused.' antwoordde ik nadat ik een slok wijn had genomen en het glas weer terug had gezet. 'It's alright. Nothing happened.' vervolgde ik met een zwakke glimlach. Ik streek een losgevallen pluk haar uit mijn gezicht en pakte de wijn weer op. 'It is a nice place. I see why you would pick this tavern as a stop on your way home.' veranderde ik het onderwerp. Ik had geen zin om te lang te blijven hangen bij de man. Er was, vooralsnog, niks gebeurd en ik was te moe om er verder over na te denken. 'Where will we ride to tomorrow? Any nice places we can stop and have a rest on our way?' vervolgde ik daarna voor ik nog wat wijn dronk. Het was echt een geweldig goede wijn. Zoet, maar niet te. Precies zoals ik hem graag dronk. Misschien moest ik er niet teveel van drinken, want het had toch altijd meer invloed op me dan ik eigenlijk zou willen. Op het paleis nam ik dan ook nooit meer dan een paar sipjes want als het daar uit de hand liep, wist iedereen het direct. Nu zou dat minder erg zijn, want niemand behalve Xavier kende me hier, maar alsnog had ik liever niet dat ik teveel zou drinken in zijn aanwezigheid.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/10/2018 05:19 PMCamille
Ik was haast alweer weggegleden in gedachten en dagdromen toen Xavier vroeg of ik wijn wilde. Met een onderdrukte geeuw, knikte ik. 'Yes, thank you.' antwoordde ik, een slaperige glimlach rond mijn lippen. Ik keek hem na en plaatste een hand onder mijn kin voor ik mijn blik langs de rest van de aanwezigen liet gaan. Het viel me al snel op dat er niet heel veel andere vrouwen waren. Er zat een ouder echtpaar een paar tafels verderop en hier en daar liepen wat dames rond - het was niet lastig te raden wat ze hier deden - maar verder bestond de groep vooral uit mannen. Ik wendde mijn blik af en keek kort naar het tafelblad. De keren dat ik eerder in een taverne was geweest, waren op een hand te tellen. Het was niet dat ik me er heel erg onprettig en ongemakkelijk bij voelde, maar het was ook niet echt prettig te noemen. Ik vond de starende blikken mijn kant op namelijk helemaal niks. Het duurde dan ook niet lang voor de eerste vreemdeling aan onze tafel stond. 'Bonjour, madam. What is a pretty lady like yourself doing here, sitting on her own? Let me be your company and treat you to a drink, huh?' was de opmerking die over zijn lippen kwam. 'No, thank you. I am not alone and I do not wish your company. Good day, monsieur!' reageerde ik nadat ik had opgekeken waarna ik over zijn schouder richting de bar, naar Xavier, keek. Enigszins verbaasd volgde hij mijn blik waarna hij al snel afdroop. Mooi, want hier had ik geen zin in en hopelijk zou het hierbij blijven. Ik rekte me wat uit om Xavier beter te kunnen zien, want doordat de groep mensen constant in beweging leek, was ik hem even uit het zicht verloren. Al snel zag ik hem weer mijn kant op komen waardoor een opgeluchte zucht uit mijn keel ontsnapte.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/10/2018 04:56 PMCamille
Het leek me een goed idee dat we de wonden weer zouden laten luchten, want ik kon me zo voorstellen dat Xavier niet onbezweet was gebleven tijdens de reis. De stof van mijn jurk had ook regelmatig aan m'n rug geplakt en het leek me dat dat bij hem niet veel anders zou zijn. 'Thank you.' glimlachte ik om zijn compliment. Ik had hem kort teruggekust en volgde hem daarna de kamer uit. Het was druk in de taverne. Veel drukker dan ik eigenlijk verwacht had. De eigennaar had wel gezegd dat alle kamers vol waren, maar er waren toch niet zoveel kamers? Toen schoot het me te binnen dat er ook mensen waren die hier alleen kwamen om wat te eten of te drinken. 'Yes, please.' reageerde ik op Xavier's voorstel om gewoon de daghap te nemen. Het kon me eigenlijk vrij weinig schelen omdat ik niet zoveel honger had en daarnaast luste ik haast alles wel. Het rook heerlijk in de taverne dus dat moest wel goedkomen. Eenmaal aan een lege tafel moest ik toch weer geeuwen. De warmte van de taverne hielp me namelijk niet echt met wakker blijven.